Канаданың тарихы: 1917-1922 жылдардағы Unionist партиясы – консерваторлар мен либералдардан құралған орталық оңшыл саяси күш. Бірінші дүйнәлік соғыс, әскерге шақыру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канаданың бұрынғы саяси партиясы (1917–1922)
Former Canadian political party (1917–1922)
Юнионисттік партия – Канададағы орталық-оң саяси партия, негізінен Консервативтік партияның бұрынғы мүшелерінен және жекелеген либералды парламент мүшелерінен құралған. Ол 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сэр Роберт Борден құрған «Одақ үкіметін» қолдаған депутаттармен құрылды, ол соғыстың соңғы жылдарында үкімет басқарды және әскери шақыруды жақтады. Қалған либералды депутаттар, ресми оппозиция ретінде отырған, оған қарсы болды. Юнионисттік партия 1922 жылға дейін болды, содан кейін консервативтік топтар Консервативтік партияны қайта құрды.
The Unionist Party was a centre right political party in Canada, composed primarily of former members of the Conservative party with some individual Liberal Members of Parliament. It was formed in 1917 by MPs who supported the "Union government" formed by Sir Robert Borden during the First World War, who formed the government through the final years of the war, and was a proponent of conscription. It was opposed by the remaining Liberal MPs, who sat as the official opposition. The Unionist Party continued to exist until 1922, at which time the Conservative elements re formed the Conservative party.
Құрылу
1917 жылдың мамыр айында консервативті премьер-министр Борден либералдық көшбасшы сэр Уилфрид Лориерге әскери міндеттілік туралы заң қабылдау және соғыс аяқталғанға дейін басқару үшін Ұлттық бірлік үкіметін немесе коалициялық үкімет құруды ұсынды. Лориер бұл ұсынысты Квебек парламент мүшелерінің қарсылығынан және Квебек ұлтшыл көшбасшысы Анри Бурсаның жағдайды пайдалана алады деген қорқынышынан қабылдамады. Квебектегі қоғамдық пікір әскери міндеттілікке күшті қарсы болды, бұл Квебекіден сайланған көптеген либералдық парламент мүшелерінің либералдық оппозициясына ықпал етті. Лориермен коалиция құруға балама ретінде 1917 жылдың 12 қазанында Борден он екі консерватор, тоғыз либерал және тәуелсіздерден, сондай-ақ бір "Еңбек" өкілінен тұратын Одақ үкіметін құрды. "Еңбек" және жұмысшы табының өкілі ретінде Борден қаңтарда Сенатқа тағайындалған, телеграфшы мамандығы арқылы еңбек қозғалысының консервативті қанатымен байланысы бар консервативті сенатор Гидеон Деккер Робертсонды кабинетке тағайындады. Алайда Робертсон тори болды және ешқандай еңбекші немесе социалистік партияның мүшесі емес еді. Борден содан кейін 1917 жылдың желтоқсанында әскери міндеттілік мәселесі бойынша сайлау жариялады (1917 жылғы әскери міндеттілік дағдарысын қараңыз), Борденнің консерваторларынан, тәуелсіз парламент мүшелерінен және Лориердің фракциясынан шығып, әскери міндеттілікті қолдаған либералдардан құралған "Одақтас партиясының" басшысы ретінде сайлауға түсті. Борден үкіметін қолдаушылар парламентке "Одақтастар" ретінде түсті, ал кейбір либералдар үкіметті қолдаушылар ретінде өздерін "Либералды Одақтастар" деп атауға ұмтылды. Премьер-министр Борден 1917 жылғы науқанында әйелдерге тең сайлау құқығын беруге уәде берді. Ол 1918 жылы әйелдерге сайлау құқығын кеңейту туралы заң жобасын енгізді, ол даусыз қабылданды. Бұл тактика Либералдық партияны екіге бөлді: Одақтас партиясына қосылмағандар Лауриер либералдары ретінде сайлауға түсті. Сайлау нәтижесінде Борден үлкен жеңіске жетті. Борден соғыс аяқталғаннан кейін Одақтас партиясын жалғастыруға тырысты, ал Артур Миген 1920 жылы оның орнына келгенде, коалицияны тұрақты ету ниетімен оны "Ұлттық либералдық және консервативтік партия" деп атады. Одақтастар ешқашан ресми түрде бір партия болған емес, сондықтан ресми партияның құрылымы болған жоқ, және Миген бұл жағдайды өзгертуді үміттенеді. 1921 жылғы жалпы сайлауда Либералды Одақтас партиясының көптеген мүшелері бұл партияға қосылмай, жаңа басшысы Уильям Лайон Маккензи Кінг басшылығымен либералдық партия ретінде сайлауға түсті. Тек аздаған ғана адамдар Либералды Одақтастар ретінде қайтадан сайлауға түсті немесе Мигеннің қайта аталған партиясына қосылды. Консерваторлармен бірге қалған көрнекті Либералды Одақтастарға Хью Гатри және Роберт Манион кірді. Миген үкіметінің жеңілісінен кейін "Ұлттық либералдық және консервативтік партия" өзінің атын "Канаданың либералды консервативтік партиясы" деп өзгертті, бірақ ол көбінесе "Консервативтік партия" деп аталатын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде консерваторлар 1940 жылғы сайлауда Уильям Лайон Маккензи Кінгтің либералдық үкіметіне қарсы тұруға тырысты, бұл ретте бұрынғы соғыстағы Одақтас үкіметі сияқты "ұлттық үкімет" ұсынды. Осыған сәйкес, олар сайлауға Ұлттық үкімет партиясы деген атпен қатысты, бірақ Одақтас партиясының табысын қайталаған жоқ және үкімет құра алмады.
In May 1917, Conservative Prime Minister Borden proposed the formation of a national unity government or coalition government to Liberal leader Sir Wilfrid Laurier in order to enact conscription and to govern for the remainder of the war. Laurier rejected this proposal because of the opposition of his Quebec MPs and fears that Quebec nationalist leader Henri Bourassa would be able to exploit the situation. Public opinion in Quebec was heavily against conscription, influencing the Liberal opposition to it due to the large number of Liberal MPs from Quebec. As an alternative to a coalition with Laurier, on October 12, 1917, Borden formed the Union government with a Cabinet of twelve Conservatives, nine Liberals and Independents, and one "Labour" member. To represent "labor" and the working class, Borden was appointed to the Cabinet Conservative Senator Gideon Decker Robertson who had been appointed to the Senate in January and had links with the conservative wing of the labor movement through his profession as a telegrapher. Robertson, however, was a Tory and not a member of any Labour or socialist party. Borden then called an election for December 1917 on the issue of conscription (see also Conscription Crisis of 1917), running as head of the "Unionist Party" composed of Borden's Conservatives, independent MPs, and members of the Liberals who left Laurier's caucus to support conscription. Supporters of the Borden government ran for parliament as "Unionists", while some of the Liberals running as government supporters preferred to call themselves "Liberal Unionist". Prime Minister Borden pledged himself during the 1917 campaign to equal suffrage for women. He introduced a bill in 1918 for extending the franchise to women; it passed without division. This tactic split the Liberal Party: those who did not join the Unionist Party ran as Laurier Liberals. The election resulted in a landslide election victory for Borden. Borden attempted to continue the Unionist Party after the war and when Arthur Meighen succeeded him in 1920, he renamed it the "National Liberal and Conservative Party" in the hope of making the coalition permanent. The Unionists had never been officially a single party, and therefore lacked the structure of an official party and Meighen hoped to change this. In the 1921 general election, most of the Liberal Unionist MPs did not join this party and ran as Liberals under the leadership of its new leader, William Lyon Mackenzie King. Only a handful ran again as Liberal Unionists or joined Meighen's renamed party. Prominent Liberal Unionists who stayed with the Conservatives include Hugh Guthrie and Robert Manion. Following the defeat of Meighen's government, the "National Liberal and Conservative Party" changed its name to the "Liberal Conservative Party of Canada", although it was commonly known as the "Conservative Party". During World War II, the Conservatives attempted to oppose the Liberal government of William Lyon Mackenzie King in the 1940 election by proposing a "national government" along the lines of the previous war's Unionist government. Accordingly, they ran in the election under the name National Government party, but did not repeat the success of the Unionist party and failed to form government.