Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әлеуметтік би және музыкалық форма
Social dance and musical form
Минуэт ( /mɪnjuˈɛt/; сондай-ақ менюэт деп те жазылады) – француздық текті, екі адам орындайтын әлеуметтік би, әдетте 3/4 тактісінде. Ағылшын тіліндегі сөз итальян тілінен "менуэтто" және француз тілінен "менуэт" сөздерінен алынған. Бұл термин биге сүйемелдейтін музыкалық форманы да сипаттайды, ол кейіннен толық дамып, көбінесе "минуэт және трио" деп аталатын ұзақ музыкалық формаға айналды, және ерте классикалық симфонияларда бөлім ретінде жиі қолданылды.
A minuet (,/m//ɪ//nj//u/'/ɛ//t/; also spelled menuet) is a social dance of French origin for two people, usually in time. The English word was adapted from the Italian minuetto and the French menuet. The term also describes the musical form that accompanies the dance, which subsequently developed more fully, often with a longer musical form called the minuet and trio, and was much used as a movement in the early classical symphony.
Билеу
Атауы бидегі қысқа қадамдарға, па менюге, немесе 17 ғасырдың басында Францияда танымал болған топтық билер – branle à mener немесе amener-ден шыққан болуы мүмкін. Минует поэту биінен тараған деген әңгіме бар, бірақ бұл екі бидің арасындағы байланысты нақты дәлелдейтін ешқандай мәлімет жоқ. Атаудың "pas menus" сөзімен байланысын алғаш рет Готфрид Тауберт 1717 жылы Лейпцигте жариялаған "Rechtschaffener Tantzmeister" трактатында айтқан, бірақ бұл дереккөз қадамдарды ерекше кішкентай немесе нәзік деп сипаттамайды. Ол ең танымал болған кезеңде, би бақыланатын, салтанатты және әдемі болды.
The name may refer to the short steps, pas menus, taken in the dance, or else be derived from the branle à mener or amener, popular group dances in early 17th century France. The minuet was traditionally said to have descended from the bransle de Poitou, though there is no evidence making a clear connection between these two dances. The earliest treatise to mention the possible connection of the name to the expression pas menus is Gottfried Taubert's Rechtschaffener Tantzmeister, published in Leipzig in 1717, but this source does not describe the steps as being particularly small or dainty. At the period when it was most fashionable it was controlled, ceremonious and graceful.
Ырғақ пен форма
Бұл бидің аты сол дәуірде және ырғақта жазылған музыкалық шығармаға да берілген, бірақ нақты биге сүйемелдемеген жағдайда темпі жылдам болды. Стильдік тұрғыдан жетілдірілген минуеттерді, әлеуметтік би контексінен тыс, алғаш рет Жан Батист Лулли операға енгізді, ол өзінің театрлық туындыларында кемінде 92 минуетті пайдаланды. 17 ғасырдың соңында минует сюитаға енгізілді, мысалы, Иоганн Себастьян Бах және Георг Фридерик Гендельдің кейбір сюиталарында қолданылды. Итальяндық және кейбір француз композиторлары арасында минует көбінесе айтарлықтай жылдам және көтеріңкі болды және кейде 3/4 немесе 6/8 өлшемінде жазылды. Минуеттің темпі стандартталмағандықтан, "tempo di minuetto" деген темптік белгілеме басқа белгілемемен толықтырылмаса, мағынасыз болып келді. Бастапқыда, әлеуметтік биден басқа жағдайларда қолданылудан бұрын, минует әдетте екі бөлімді формада болды, әдетте сегіз такттан тұратын екі қайталамалы бөлігі бар. Бірақ екінші бөлім уақыт өте келе кеңейіп, үш бөлімді формаға айналды. Екінші (немесе ортаңғы) минует түрлі тональностьтар, оркестрлеу және тақырыптық материал арқылы контраст жасады (бірақ көптеген шығармаларда екінші минует бірінші минуеттің тональностьында қалды). Ірі масштабта екі минуетті біріктіруге болады, яғни бірінші минует екіншісімен, содан кейін біріншісінің қайталануымен жалғасады. Мұндай форма бидің ұзақтығына дейін қайталанып тұруы мүмкін.
The name of this dance is also given to a musical composition written in the same time and rhythm, though when not accompanying an actual dance the pace was quicker. Stylistically refined minuets, apart from the social dance context, were introduced—to opera at first—by Jean Baptiste Lully, who included no fewer than 92 of them in his theatrical works and in the late 17th century the minuet was adopted into the suite, such as some of the suites of Johann Sebastian Bach and George Frideric Handel. Among Italian and some French composers the minuet was often considerably quicker and livelier and was sometimes written in or time Because the tempo of a minuet was not standard, the tempo direction tempo di minuetto was ambiguous unless qualified by another direction, as it sometimes was. Initially, before its adoption in contexts other than social dance, the minuet was usually in binary form, with two repeated sections of usually eight bars each. But the second section eventually expanded, resulting in a kind of ternary form. The second (or middle) minuet provided form of contrast by means of different key (although in many works, the second minuet stayed in the same key as the first minuet), orchestration, and thematic material. On a larger scale, two such minuets might be further combined, so that the first minuet was followed by a second one and then by a repetition of the first. The whole form might in any case be repeated as long as the dance lasted.