Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Демократиялық партиясының кандидаттарды ұсыну жиналыстары
Nominating meetings of the US Democratic Party
Демократиялық ұлттық конвент (ДҰК) – АҚШ Демократиялық партиясы тарапынан 1832 жылдан бері әр төрт жылда бір рет өткізілетін президенттік кандидаттарды ұсыну конвенті. 1852 жылғы ұлттық конвенттен бастап оны Демократиялық ұлттық комитет басқарады. Демократиялық ұлттық конвенттің басты мақсаты – президенттік және вице-президенттік лауазымдарына кандидатты ресми түрде ұсыну, партияның жан-жақты бағдарламасын қабылдау және партияны біріктіру. АҚШ-тың барлық елу штатының, Колумбия округінің және Америка территорияларының міндеттеме берген делегаттары мен Демократиялық партия басшылығын ұсынушы, міндеттеме бермеген делегаттар конвентке қатысып, партияның президенттік кандидатын таңдау үшін дауыс береді. Республикалық ұлттық конвент сияқты, Демократиялық ұлттық конвент те алдын ала сайлау кезеңінің ресми аяқталуын және жалпы сайлау маусымының басталуын білдіреді. 1980 жылдан бері ұлттық конвенттер көбінесе жеңімпаз кандидат үшін салтанатты шараларға айналды, себебі жеңімпаздар конвентке дейін анықталады. 2020 жылы екі үлкен партия да, көптеген шағын партиялар да COVID-19 пандемиясының салдарынан дәстүрлі жеке кездесулерін виртуалды бағдарламалармен алмастырды.
The Democratic National Convention (DNC) is a series of presidential nominating conventions held every four years since 1832 by the United States Democratic Party. They have been administered by the Democratic National Committee since the 1852 national convention. The primary goal of the Democratic National Convention is to officially nominate a candidate for president and vice president, adopt a comprehensive party platform, and unify the party. Pledged delegates from all fifty U. S. states, the District of Columbia, and the American territories, and superdelegates which are unpledged delegates representing the Democratic establishment, attend the convention and cast their votes to choose the party's presidential candidate. Like the Republican National Convention, the Democratic National Convention marks the formal end of the primary election period and the start of the general election season. Since the 1980s, national conventions have become mostly inaugural events for the winning candidate, since winners are announced long before the convention. In 2020, both major parties, and many minor parties, replaced their usual in person conventions with virtual programs due to the COVID 19 pandemic.
Өкілдіктер
Партияның президенттік үміткері негізінен уәде берген делегаттармен таңдалады, олар өз кезегінде жеке штаттардағы партиялық жиналыстар мен алғашқы сайлаулар арқылы сайланады. Уәде берген делегаттар үш санатқа бөлінеді:
Ірі штаттық делегаттар штаттық деңгейде бөлінеді және сайланады.
The party's presidential nominee is chosen primarily by pledged delegates, which are in turn selected through a series of individual state caucuses and primary elections. Pledged delegates are classified into three categories:
At large pledged delegates are allocated and elected at the statewide level.
Президенттікке кандидаттарды ұсыну
1832 жылдан 1936 жылға дейін президенттікке немесе вице-президенттікке үміткерді ұсыну үшін делегаттардың жалпы санының үштен екісінің көпшілігі қажет болды. Егер бұрынғы биліктегі тұлға болмаса – мұндай жағдай Азамат соғысы мен Екінші дүниежүзілік соғыстың арасында үш рет ғана орын алды – алғашқы дауыс беруде осыншама дауыс жинау дерлік мүмкін емес еді. Бұл партия басшыларының ықыласына толы, көп дау тудыратын пікірталастарға әкеп соқты, онда делегаттар талап етілген минималды дауыс саны жиналғанша үміткерге дауыс беруге мәжбүр болды. Мұндай жағдай 1852, 1856, 1868, 1912, 1920 және ең әйгілісі 1924 жылғы съездерде болды, онда дауыс беру кем дегенде он екі бюллетеньге созылды. 1860 жылы съезд 57 дауыс беруден кейін тоқтап қалды, сол кезде 50 оңтүстік делегаты съезді қалдырды; одан кейін екінші және үшінші съездер жеке-жеке солтүстік және оңтүстік тізімдерін ұсынды. Партия басшыларының жасырын келісімдері жиі кездесетін жағдай еді және көбінесе келісіммен таңдалған кандидаттар пайда болды, олар «қара ат» кандидаттары деп белгілі болды – конгресс соңғы сәттеріне дейін президенттікке үміткер болатынын көзге көріп тұрмаған адамдар. «Қара ат» кандидаттары одан әрі ілгерілеуге мүмкіндік таппаған, күшті және танымал үміткерлер арасындағы тұйықталуды бұзу үшін таңдалды. Демократиялық ұлттық конвенцияда ұсынылған ең танымал «қара ат» кандидаттарының бірі – Джеймс К. Полк болды, ол сегізінші және тоғызыншы дауыс беру бюллетеніне қосылғаннан кейін ғана президенттікке үміткер ретінде таңдалды. 1936 жылы ереже қарапайым көпшілік дауысқа өзгертілді. Содан бері көп дауыс беруді қажет еткен бір ғана съезд (1952 жылы) өтті.
From 1832 to 1936, any nomination for president or vice president was required to have a majority of two thirds of the total number of delegates. Unless there was a popular incumbent, something that only happened three times between the Civil War and World War II, getting that many votes on the first ballot was virtually impossible. This resulted in often contentious debate that riled the passions of party leaders, with delegates being forced to vote for a nominee until someone could receive the minimum number of delegates required. This situation occurred at the conventions of 1852, 1856, 1868, 1912, 1920 and most notoriously, 1924, where the voting went for at least a dozen ballots. In 1860, the convention deadlocked after 57 ballots, during which 50 Southern delegates walked out; subsequently, second and third conventions nominated separate Northern and Southern tickets. Backroom deals by party bosses were normal and often resulted in compromise nominees that became known as dark horse candidates, people who never imagined they would run for president until the last moments of the convention. Dark horse candidates were chosen in order to break deadlocks between more popular and powerful prospective nominees that blocked each other from gaining enough delegates to be nominated. One of the most famous dark horse candidates nominated at a Democratic National Convention was James K. Polk, who was chosen to become the candidate for president only after being added to the eighth and ninth delegate ballot. The rules were changed to a simple majority in 1936. Since then, only one multi ballot convention (in the 1952) has taken place.
Тарих
1824 жылға қарай, конгресс үміткерлерін ұсыну тобы беделсіздікке ұшырап, президенттік және вице-президенттікке үміткерлерді ұсыну әдісі ретінде құлдырады. Ұлттық конвенция идеясы көтерілді, бірақ келесі онжылдыққа дейін ештеңе болған жоқ: мемлекеттік конвенциялар мен мемлекеттік заң шығарушылар кандидаттарды ұсыну аппараты ретінде пайда болды, олар Ұлттық конвенцияның кандидаттарды ұсыну әдісімен алмастырылмағанша. Президент Эндрю Джексонның «ас үй кабинеті» бірінші Демократиялық Ұлттық конвенцияның жоспарын жеке жүзеге асырды: бірінші ұлттық конвенцияны өткізуге арналған ресми шақыру 1831 жылы Нью-Гэмпширдегі Джексонның жақтастарынан шықты. Демократиялық партияның алғашқы ұлттық съезі 1832 жылдың 21 мамырында Балтиморда басталды, Джексонның партияның табиғи көшбасшысы ретінде президенттікке қайта сайлануы анық болғандықтан, вице-президенттікке үміткерді ұсыну үшін ғана. Сол жылы кандидатты ұсыну үшін үштен екі дауыс беруді талап ететін ереже жасалды және Мартин Ван Бюрен бірінші дауыс беру кезінде вице-президент лауазымына ұсынылды. Бұл ереже 1836 және 1840 жылдардағы конвенцияларда тоқтатылған болса да, 1844 жылы Ван Бюрен президенттікке үміткер ретінде ұсынылған кезде, оны бұрынғы президент Ван Бюреннің қарсыластары қайта жаңғыртты, ол 1840 жылғы жеңілістен кейін кандидатты қабылдауға кедергі жасау үшін көпшіліктің (бірақ үштен екісінің емес) қолдауына ие болды. Бұл ереже 1936 жылға дейін сақталды, ол кезде президент Франклин Д. Рузвельттің аккламация арқылы қайта тағайындалуы оны ақыры тоқтатуға мүмкіндік берді. Жеті рет осы ереже оннан астам дауыс беруді созған конвенцияларға әкелді. Бұған ең атақты мысалдар 1860 жылы Чарльстонда болды, онда съезд 57 дауыс беруден кейін тұйықталды: делегаттар алты аптадан кейін Солтүстік және Оңтүстік топтарда бөлек жиналды, ал 1924 жылы «Wets» және «Drys» алдыңғы қатарлылар арасында тұйықталды, Альфред Э. Смит және Уильям Г. МакАду, 102 дауыс беруден кейін 16 күн ішінде, ақыры 103-ші дауыс беруде Джон В. Дэвис компромистік кандидат ретінде келісті. Сонымен қатар, 1912 жылы Чамп Кларк көпшілік дауыс алды, бірақ кейіннен үштен екі дауыс алуды және номинацияны (Вудроу Уилсон 46-шы дауыс беруде номинацияны жеңді) қол жеткізе алмады, бұл жалғыз рет болды. 1932 жылдан бері тек бір конгресте (1952 жылы) бірнеше дауыс беруді талап етті. Бұл ереже күшіне енген кезде, оңтүстіктің қолдауысыз кандидаттың ұсынылмауын қамтамасыз етті. Екі үштен бір ереженің жойылуы солтүстік либералды демократтардың партиялық істерге ықпалын арттыруға мүмкіндік берді, бұл оңтүстік демократтардың сайлау құқығынан айыруға және олардың көпшілігінің республикалық партияға кетуіне әкелді, әсіресе 1960 жылдардағы Азаматтық құқықтар күресінде. Уильям Дженнингс Брайан 1896 жылғы конвенцияда «Алтын крест» сөзін сөйледі, ал соңғы естеліктегі ең тарихи және күрт оқиғасы 1968 жылы Чикагодағы Демократиялық Ұлттық конвенция болды, ол конвенция мүшелері мен Вьетнам соғысына қарсы наразылық білдірушілер арасындағы өте эмоционалды шайқастарға толы болды және Чикаго мэрі Ричард Дж. Дейлидің сөйлеген сөзі. Иппилер мен Демократиялық қоғам үшін студенттер және Чикаго полициясы арасындағы басқа да жанжалдар қалалық саябақтарда, көшелерде және қонақ үйлерде осы конгресті бүлдірді. 1968 жылғы конвенциядан кейін көптеген реформаторлар бірде-бір алғашқы бәсекеге қатыспағанына қарамастан, вице-президент Хьюберт Хамфри сенаторлар Юджин Маккарти мен Джордж Макговерннен (басқа кандидат сенатор Роберт Ф. Кеннедидің өлтірілгенінен кейін жарияланды) жеңіске жеткеніне көңілі қалды. Сенатор Макговерн бастаған комиссия Демократиялық партияның кандидатурасын ұсыну процесін реформалады, делегаттарды таңдауда алғашқы сайлаулардың ықпалын арттыру үшін демократиялық процесті күшейтті. Бұл кездейсоқ емес, Макговерн өзі 1972 жылы номинацияны жеңіп алды. 1972 жылғы конвенция маңызды болды, өйткені Макговерн комиссиясының нәтижесінде енгізілген жаңа ережелер де квоталарға жол ашты, делегаттардың белгілі бір пайызы әйелдер немесе азшылық топтарының мүшелері болуы керек, ал бұрын саяси пікірталасқа жарамсыз деп саналған тақырыптар, мысалы, аборт және лесбияндық және гейлік құқықтар, қазір саяси талқылаудың алдыңғы қатарлы орындарында тұрды. Демократиялық (және республикалық) конвенциялардың сипаты 1972 жылғы Макговерн реформаларынан бері айтарлықтай өзгерді (олар республикалық праймеризге де едәуір әсер етті). Әр төрт жылда бір рет үміткерлер жыл сайын ертерек таңдалады, сондықтан конвенциялар оларды таңдаудың орнына ресми растайды (2008 жылғы тартысты жарыс мамырдың басына дейін шешілмегеніне қарамастан, конвенцияның қазіргі функциясын өзгертпеді, себебі суперделегаттар мен Хиллари Клинтонның бас тартуы Барак Обаманың жеңісін конвенциядан бұрын қамтамасыз етті). 1980 жылғы конвенция демократтар үшін соңғы рет бәсекеге толы болды (Тед Кеннеди Джимми Картерге дауыс беру міндеттемесінен босату үшін сәтсіз дауыс беруге мәжбүр етті). 1976 жылғы конвенция вице-президенттік үміткердің президенттік үміткер таңдалғаннан кейін конвенция кезінде жарияланған соңғы конвенция болды (Картер Уолтер Мондейлді таңдады). 1996 жылғы конвенция, Билл Клинтонды ұсынған, Азаматтық құқықтар қозғалысы тарихшысы Рэнди Крин мен басқа 10 адамның қамауға алуымен бірге өтті. 2020 жылғы Милуокидегі конвенцияға дейін (COVID-19 салдарынан үлкен Fiserv Forum-нан кішірек Wisconsin Center-ге көшірілген), 1984 жылғы Сан-Францискодағы Moscone Center-дегі конвенция Демократиялық конвенцияның конвенция орталығында өткен соңғы конвенциясы болды; аралық жылдардың барлығында олардың конвенциялары спорт ареналарында өтті.
By 1824, the congressional nominating caucus had fallen into disrepute and collapsed as a method of nominating presidential and vice presidential candidates. A national convention idea had been brought up, but nothing occurred until the next decade: state conventions and state legislatures emerged as the nomination apparatus until they were supplanted by the national convention method of nominating candidates. President Andrew Jackson's "Kitchen Cabinet" privately carried out the plan for the first Democratic National Convention: the public call for the first national convention emanated from Jackson's supporters in New Hampshire in 1831. The first national convention of the Democratic Party began in Baltimore on May 21, 1832, only to nominate a vice presidential candidate as it was clear that Jackson as the party's natural leader would run for the presidency again. In that year the rule requiring a two thirds vote to nominate a candidate was created, and Martin Van Buren was nominated for vice president on the first ballot. Although this rule was waived in the 1836 and 1840 conventions – when Van Buren was nominated as presidential candidate by acclamation – in 1844, it was revived by opponents of former President Van Buren, who had the support of a majority (but not two thirds) of the delegates, in order to prevent him from receiving the nomination after his 1840 defeat. The rule then remained in place until 1936, when the renomination of President Franklin D. Roosevelt by acclamation allowed it finally to be put to rest. On seven occasions, this rule led to Conventions which dragged on for over a dozen ballots. The most infamous examples of this were in 1860 at Charleston, when the convention deadlocked after 57 ballots: the delegates adjourned, and reconvened in separate Northern and Southern groups six weeks later, and in 1924, where "Wets" and "Drys" deadlocked between the frontrunners, Alfred E. Smith and William G. McAdoo, for 102 ballots over 16 days before finally agreeing on John W. Davis as a compromise candidate on the 103rd ballot. Also, in 1912, Champ Clark received a majority of the votes, but did not subsequently go on to achieve a two thirds vote and the nomination (Woodrow Wilson won the nomination on the 46th ballot), the only time this happened. Since 1932, only one convention (in 1952) has required multiple ballots. While the rule was in force, it virtually assured that no candidate without support from the South could be nominated. The elimination of the two thirds rule made it possible for liberal Northern Democrats to gain greater influence in party affairs, leading to the disenfranchisement of Southern Democrats, and defection of many of the latter to the Republican Party, especially during the Civil Rights struggles of the 1960s. William Jennings Bryan delivered his "Cross of Gold" speech at the 1896 convention, while the most historically notable and tumultuous convention in recent memory was the 1968 Democratic National Convention in Chicago, Illinois, which was fraught with highly emotional battles between conventioneers and Vietnam War protesters and an outburst by Chicago mayor Richard J. Daley. Other confrontations between various groups, such as the Yippies and members of the Students for a Democratic Society, and the Chicago police in city parks, streets and hotels marred this convention. Following the 1968 convention, in which many reformers had been disappointed that Vice President Hubert Humphrey, despite not having competed in a single primary, easily won the nomination over Senators Eugene McCarthy and George McGovern (who was announced after the assassination of another candidate, Senator Robert F. Kennedy), a commission headed by Senator McGovern reformed the Democratic Party's nominating process to increase the power of primaries in choosing delegates in order to increase the democracy of the process. Not entirely coincidentally, McGovern himself won the nomination in 1972. The 1972 convention was significant in that the new rules put into place as a result of the McGovern commission also opened the door for quotas mandating that certain percentages of delegates be women or members of minority groups, and subjects that were previously deemed not fit for political debate, such as abortion and lesbian and gay rights, now occupied the forefront of political discussion. The nature of Democratic (and Republican) conventions has changed considerably since the 1972 McGovern reforms (which have largely influenced the Republican primaries as well). Every four years, the nominees are essentially selected earlier and earlier in the year, so the conventions now officially ratify the nominees instead of choose them (even the close race of 2008, which was not decided until early June, did not change the modern function of the convention, as superdelegates and Hillary Clinton's withdrawal ensured Barack Obama's win before the convention). The 1980 convention was the last convention for the Democrats that was seriously contested (when Ted Kennedy forced a failed vote to free delegates from their commitment to vote for Jimmy Carter). The 1976 convention was the last where the vice presidential nominee was announced during the convention, after the presidential nominee was chosen (Carter chose Walter Mondale). The 1996 convention that nominated Bill Clinton was accompanied by protests resulting in the arrest of Civil Rights Movement historian Randy Kryn and 10 others. Prior to the 2020 convention in Milwaukee (which due to COVID 19 was moved from the larger Fiserv Forum to the smaller Wisconsin Center), the 1984 convention at the Moscone Center in San Francisco was the last Democratic Convention to be held in a convention center complex; all the intervening years saw their conventions held in sports arenas.