Джон Хьюстон: Американдық режиссер және актер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық кинорежиссер (1906–1987)

Джон Марселлус Хьюстон (5 тамыз 1906 – 28 тамыз 1987) – американдық кинорежиссер, сценарист және актер. Ол өзі режиссерлік еткен 37 көркем фильмнің көпшілігі үшін сценарийлер жазды, олардың көптегені бүгінде классика саналады. Ол көптеген марапаттарға ие болды, оның ішінде екі «Оскар» сыйлығы және үш «Алтын глобус» сыйлығы. 1960 жылы ол Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызға және 1980 жылы BAFTA сыйлығына ие болды. Актер Уолтер Хьюстонның ұлы, Парижде бейнелеу өнерінде оқыды және жұмыс істеді. Кейін Мексикаға көшіп, пьесалар мен әңгімелер жазып, содан кейін Лос-Анджелесте Голливуд сценарисі ретінде жұмыс істеді. Ол Уильям Дитерле және Говард Хоукс сияқты режиссерлер түсірген фильмдер үшін бірнеше рет «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Оның режиссерлік дебюті «Мальталық соқыр» (1941) фильмімен болды, ол аз бюджетке қарамастан, коммерциялық және сындық сәттілікке жетті. Ол келесі 45 жыл бойы Голливудта сәтті, бірақ консервативті емес режиссер болып жұмыс істеді. Хьюстон «Сиерра-Мадренің қазынасы» (1948), «Кей-Ларго» (1948), «Асфальт орманы» (1950), «Африка патшайымы» (1951), «Мулен Руж» (1952), «Жаннат Мистер Эллисонды біледі» (1957), «Бейшаралар» (1961), «Игуананың түні» (1964), «Жұртқа бейім қала» (1972), «Патша болғысы келген адам» (1975), «Энни» (1982), «Приццидің құрметі» (1985) және «Өлгендер» (1987) сияқты атышулы фильмдерді түсірді. 46 жылдық мансабында Хьюстон 14 рет «Оскар» сыйлығына ұсынылып, екі рет жеңіске жетті. Хьюстон көптеген фильмдерде актерлік жұмыс істеді, «Кардинал» (1963) және «Қытай кварталы» (1974) фильмдері үшін «Оскар» және «Алтын глобус» сыйлықтарына ұсынылды. Ол сондай-ақ «Казино Рояль» (1967), «Майра Брекинридж» (1970) және «Адамзат планетасы үшін шайқас» (1973) фильмдерінде де ойнады. Ол «Хоббит» (1977) фильмінде Гандальф сиқыршысының дауысын берді. Хьюстон Голливуд киноиндустриясында «титан», «бунтар» және «жаңа өркендеуші» деп сипатталды. Ол Франция, Мексика және Ирландияда көп сапар шекті және тұрды. Хьюстон тумысынан АҚШ азаматы болған, бірақ 1964 жылы ирландиялық азаматтыққа және тұруға өтіп, АҚШ азаматтығынан бас тартты. Кейін ол АҚШ-қа оралып, өмірінің соңына дейін онда тұрды. Ол актриса Анжелика Хьюстонның әкесі болды, оны «Оскар» сыйлығына ие етті.

John Marcellus Huston ('/h//juː//s//t//ən//audio=En us Houston. ogg/ HEWstən; August 5, 1906 – August 28, 1987) was an American film director, screenwriter and actor. He wrote the screenplays for most of the 37 feature films he directed, many of which are today considered classics. He received numerous accolades including two Academy Awards and three Golden Globe Awards. He also received a star on the Hollywood Walk of Fame in 1960 and the BAFTA Fellowship in 1980. Son of actor Walter Huston, he studied and worked as a fine art painter in Paris. He then moved to Mexico and began writing, first plays and short stories, and later working in Los Angeles as a Hollywood screenwriter, and was nominated for several Academy Awards writing for films directed by William Dieterle and Howard Hawks, among others. His directorial debut came with The Maltese Falcon (1941), which despite its small budget became a commercial and critical hit; he continued to be a successful, if iconoclastic, Hollywood director for the next 45 years. Huston directed acclaimed films such as The Treasure of the Sierra Madre (1948), Key Largo (1948), The Asphalt Jungle (1950), The African Queen (1951), Moulin Rouge (1952), Heaven Knows, Mr. Allison (1957), The Misfits (1961), The Night of the Iguana (1964), Fat City (1972), The Man Who Would Be King (1975), Annie (1982), Prizzi's Honor (1985) and The Dead (1987). During his 46 year career, Huston received 14 Academy Award nominations, winning twice. Huston acted in numerous films receiving nominations for an Academy Award and a Golden Globe Award for The Cardinal (1963), and Chinatown (1974) respectively. He also acted in Casino Royale (1967), Myra Breckinridge (1970) and Battle for the Planet of the Apes (1973). He voiced the wizard Gandalf in The Hobbit (1977). Huston has been referred to as "a titan", "a rebel", and a "renaissance man" in the Hollywood film industry. He traveled widely, settling at various times in France, Mexico, and Ireland. Huston was a citizen of the United States by birth but renounced this to become an Irish citizen and resident in 1964. He eventually returned to the United States, where he lived the rest of his life. He was the father of actress Anjelica Huston, whom he directed to an Oscar win.

Ерте өмір

Джон Хьюстон 1906 жылғы 5 тамызда Миссури штатының Невада қаласында дүниеге келді. Ол Реяның (қыздығы Гор) және Канадада туған Уолтер Хьюстонның жалғыз баласы еді. Оның әкесі актер болған, бастапқыда водевильде, кейін фильмдерде өнер көрсеткен. Анасы түрлі басылымдарда спорт редакторы болып жұмыс істеді, бірақ Джон туғаннан кейін бұл жұмысты қысқартты. Сол сияқты, әкесі де тұрақты жұмысқа орналасу үшін, азаматтық инженер болып жұмыс істеуге сахналық актерліктен бас тартты, бірақ бірнеше жылдан кейін қайтадан сахнаға оралды. Кейін ол Бродвейде де, содан кейін кинода да үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Оның тегінде шотланд, шотланд-ирланд, ағылшын және уэльс тайпаларының өкілдері болды. Хьюстонның ата-анасы 1913 жылы, ол алты жаста болғанда ажырасты. Балалық шағының көп бөлігін ол интернатта өткізді. Жазғы демалыста ол әрбір ата-анасымен жеке-жеке саяхаттайтын – әкесімен бірге водевиль гастрольдеріне, ал анасымен бірге ат жарыстарына және басқа да спорттық шараларға баратын. Жас Хьюстон әкесінің сахнадағы өнерін көріп, көп пайда көрді және кейін актерлік өнерге қызығушылық танытты. Лоуренс Гробель сияқты кейбір сыншылар оның анасымен арақатынасының бес рет үйленуіне және қарым-қатынасты сақтаудағы қиындықтарына себеп болуы мүмкін деп болжайды. Гробель былай деп жазды: «Мен оны сүйген әйелдермен сұхбаттасқанда, олардың барлығы да Хьюстонның психологиясын түсінудің кілті – оның анасы екенін айтты». Актриса Оливия де Гавилландтың айтуынша, «оның [анасы] басты кейіпкер болды. Мен Джонның әрқашан сиқыршылардың ықпалында болғанын сезіндім. Ол бір нәрседен қудаланғандай көрінетін. Егер ол анасы болмаса, онда ол анасы туралы өз ойларымен мазаланған». Лос-Анджелесте тұрған Хьюстон жаңа киноиндустриясы мен киноға тек көрермен ретінде ғана қызығушылық танытты. Хьюстон үшін «Чарли Чаплин – құдай еді». Кейін ол әкесі репетиция жасап тұрғанда актерлік өнердің механикасына қызыққан екенін есіне алды: «Сол апталар бойындағы репетицияларда алған білім менің өмірім бойына қызмет етеді». Сахнада қысқа ғана уақыт ойнағаннан кейін, операциядан өткен соң Хьюстон Мексикаға жалғыз сапар шекті. Екі жыл бойы ол онда түрлі оқиғалардың ішінде мексикалық атқыштар құрамының құрметті мүшесі атанды. Ол Лос-Анджелеске оралып, мектептегі досы Дороти Харвиге үйленді. Олардың некесі жеті жылға созылды (1926–1933 жж.).

John Huston was born on August 5, 1906, in Nevada, Missouri. He was the only child of Rhea (née Gore) and Canadian born Walter Huston. His father was an actor, initially in vaudeville, and later in films. His mother worked as a sports editor for various publications but stopped after John was born. Similarly, his father ended his stage acting career for steady employment as a civil engineer, although he returned to stage acting within a few years. He later became highly successful on both Broadway and then in motion pictures. He had Scottish, Scots Irish, English and Welsh ancestry. Huston's parents divorced in 1913 when he was six years old. For much of his childhood, he lived and studied in boarding schools. During summer vacations, he traveled separately with each of his parents – with his father on vaudeville tours, and with his mother to horse races and other sports events. Young Huston benefited greatly from seeing his father act on stage, and he was later drawn to acting. Some critics, such as Lawrence Grobel, surmise that his relationship with his mother may have contributed to his marrying five times, and seeming to have difficulty in maintaining relationships. Grobel wrote, "When I interviewed some of the women who had loved him, they inevitably referred to his mother as the key to unlocking Huston's psyche." According to actress Olivia de Havilland, "she [his mother] was the central character. I always felt that John was ridden by witches. He seemed pursued by something destructive. If it wasn't his mother, it was his idea of his mother." Living in Los Angeles, Huston became infatuated with the new film industry and motion pictures, as a spectator only. To Huston, "Charlie Chaplin was a god." He later remembered that while watching his father rehearse, he became fascinated with the mechanics of acting:

What I learned there, during those weeks of rehearsal, would serve me for the rest of my life. After a short period of acting on stage, and having undergone surgery, Huston travelled alone to Mexico. During two years there, among other adventures, he obtained a position as an honorary member of the Mexican cavalry. He returned to Los Angeles and married Dorothy Harvey, a girlfriend from high school. Their marriage lasted seven years (1926–1933).

1972-1987: Кейінгі мансабы және соңғы фильмдері

Бірнеше фильмдер жақсы қабылдамағаннан кейін, Хьюстон "Жыртқыш қала" фильмімен сыншылардың жоғары бағасына ие болды. 1969 жылы Леонард Гарднердің сол аттас романы негізінде түсірілген бұл фильм, Калифорния штатының Стоктон қаласында есімін қайтаруға тырысатын, алкогольге тәуелді, қартайған боксшы мен әлемге көңілі тоңған алкоголиктің арақатынасын көрсетеді. Сондай-ақ, фильмде бокс сарынында табыс іздеп жүрген жас боксшының тағдыры да бейнеленген. Фильм бірнеше сыйлыққа ұсынылды. Онда Стейси Кичпен қатар, жас Джефф Бриджес және Сьюзан Тиррелл ойнады; Сьюзан Тиррелл "Үздік екінші пландағы әйел актриса" номинациясына ие болды. Роджер Эберт "Жыртқыш қала" фильмін Хьюстонның ең жақсы фильмдерінің бірі деп атап, оған төрт жұлдыз берді. Хьюстонның 1970-ші жылдардағы ең жоғары бағаланған фильмдерінің бірі – "Патша болғысы келген адам" сыншылардың да, көрермендердің де жоғары бағасына ие болды. Хьюстон бұл фильмді 50-ші жылдардан бері жоспарлап келген, бастапқыда оның басты рөлдерін Хамфри Богарт пен Кларк Гейбл сомдауы тиіс болған. Ақырында, басты рөлдерді Шон Коннери мен Майкл Кейн ойнады. Фильм түсірілімі Солтүстік Африкада өтті. Фильм ескірген эскапизм мен ойын-сауық үшін мақталып, Стивен Спилбергтің "Жоғалған сандықтың іздеушілері" фильміне шабыт берген. "Патша болғысы келген адам" фильмін түсіргеннен кейін Хьюстон режиссерлік жұмыстары арасында ең ұзақ үзіліс жасады. Ол "Дана қан" романы негізінде түсірілген ерекше және біршама даулы фильммен қайтып келді. Бұл фильмде Хьюстон өзінің әңгіме айту шеберлігін және дін сияқты қиын мәселелерге батыл қарай білуін көрсетті. Хьюстонның Мексикада түсірілген соңғы фильмі – "Вулкан астында", онда Альберт Финни Екінші дүниежүзілік соғыстың басындағы алкогольге тәуелді елші рөлін ойнайды. 1947 жылы Малкольм Лоуридің романынан бейімделген бұл фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, әсіресе Финнидің үмітсіз және депрессияға ұшыраған алкоголиктің образына жасаған шеберлігі үшін. Фильм тәуелсіз кинофестивальдерде сәтті өтті. Джон Хьюстонның соңғы фильмі, 1987 жылғы "Өлілер" Джеймс Джойстің классикалық әңгімесіне негізделген. Бұл фильм Хьюстонның жеке өмірімен байланысты болуы мүмкін, өйткені ол Ирландия азаматы және классикалық әдебиетке құштар болған. Хьюстон фильмнің көп бөлігін мүгедек арбасында түсірді, өйткені өмірінің соңғы айларында тыныс алу үшін оттегі баллонына мұқтаж болды. Фильм екі "Оскар" сыйлығына ұсынылды және сыншылардың жоғары бағасын алды. Роджер Эберт оны өзінің "Ұлы фильмдер" тізіміне қосты. Хьюстон фильмнің шығуына төрт ай жетпей қайтыс болды. 1996 жылғы RTÉ деректі фильмінде "Джон Хьюстон: An t Éireannach", Анжелика Хьюстон "әкесі үшін бұл фильмді түсіру өте маңызды болғанын" айтты. Ол Хьюстонның бұл фильмнің өзінің соңғы туындысы болатынын ойламағанын, бірақ оның Ирландия мен ирландтарға арналған махаббат хаты екенін мәлімдеді. Сонымен қатар, ол "Планета маймылдары үшін шайқас" фильмінде заң шығарушы рөлін сомдады. Хьюстон Дж. Р. Р. Толкиннің Орта Жер әлеміне байланысты туған жанкүйерлер үшін "Хоббит" (1977) және "Патшаның оралуы" (1980) фильмдерінің Rankin/Bass анимациялық бейімделулерінде сиқыршы Гандальфтың дауысы ретінде танымал. Хьюстон Орсон Уэллстің соңғы аяқталған фильмі "Желдің екінші жағында" басты рөлді ойнады. Онда ол өзінің соңғы аяқталмаған фильмі үшін қаржы табуда қиындықтарға тап болған Джейк Ханнафорд есімді қартайған режиссердің рөлін сомдады. Оның көп бөлігі 1974 жылдың көктемінде Аризона штатының Кэрфри қаласында, Оңтүстік-Батыс студиясында және жақын маңдағы сарайда түсірілді. Бірақ саяси және қаржылық қиындықтарға байланысты "Желдің екінші жағы" 2018 жылдың күзіне дейін шығарылмады.

After several films that were not well received, Huston returned to critical acclaim with Fat City. Based on Leonard Gardner's 1969 novel of the same name, it was about an aging, washed up alcoholic boxer in Stockton, California, trying to get his name back on the map, while having a new relationship with a world weary alcoholic. It also featured an amateur boxer trying to find success in boxing. The film was nominated for several awards. It starred Stacy Keach, a young Jeff Bridges, and Susan Tyrrell; she was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actress. Roger Ebert stated Fat City was one of Huston's best films, giving it four out of four stars. Perhaps Huston's most highly regarded film of the 1970s, The Man Who Would Be King was both a critical and commercial success. Huston had been planning to make this film since the '50s, originally with his friends Humphrey Bogart and Clark Gable. Eventually, the lead roles went to Sean Connery and Michael Caine. The movie was filmed on location in North Africa. The film was praised for its use of old fashioned escapism and entertainment. Steven Spielberg has cited the film as one of the inspirations for his film Raiders of the Lost Ark. After filming The Man Who Would Be King, Huston took his longest break between directing films. He returned with an offbeat and somewhat controversial film based on the novel Wise Blood. Here, Huston showed his skills as a storyteller, and boldness when it came to difficult subjects such as religion. Under the Volcano, Huston's last film set in Mexico, stars Albert Finney as an alcoholic ambassador during the beginnings of World War II. Adapted from the 1947 novel by Malcolm Lowry, the film was highly praised by critics, most notably for Finney's portrayal of a desperate and depressed alcoholic. The film was a success on the independent circuit. John Huston's final film, 1987's The Dead, is an adaptation of the classic short story by James Joyce. This may have been one of Huston's most personal films, due to his citizenship in Ireland and his passion for classic literature. Huston directed most of the film from a wheelchair, as he needed an oxygen tank to breathe during the last few months of his life. The film was nominated for two Academy Awards and was praised by critics. Roger Ebert eventually placed it in his Great Movies list; a section of movies he claimed to be some of the best ever made. Huston died nearly four months before the film's release date. In the 1996 RTÉ documentary John Huston: An t Éireannach, Anjelica Huston said that
"it was very important for my father to make that film." She contends that Huston did not think that it was going to be his last film, but that it was his love letter to Ireland and the Irish. He also played the Lawgiver in Battle for the Planet of the Apes. Huston is famous to a generation of fans of J. R. R. Tolkien's Middle earth stories as the voice of the wizard Gandalf in the Rankin/Bass animated adaptations of The Hobbit (1977) and The Return of the King (1980). Huston played the lead in Orson Welles's last completed film, The Other Side of the Wind. In it he played an aging filmmaker named Jake Hannaford who was having great problems getting financing for his latest uncompleted film. Much of his portrayal was filmed in the spring of 1974 in Carefree, Arizona, at Southwestern Studio and a nearby mansion. But due to political and financial complications, The Other Side of the Wind was not released until the fall of 2018.

Фильмнің тақырыптары

Автор Иан Фрир оны "киноның Эрнест Хемингуэйі" деп сипаттайды, – қиын мәселелерді тікелей талқылаудан ешқашан қашқан емес режиссер. Ол қайтыс болғанға бірнеше жыл бұрын берген сұхбатында журналист Хьюстонның "үлкен студиялар дәуірін сағынғанын, онда фильм жасаудың өзі ләззат алатын нәрсе болған, ақша табу ғана емес" деп жазды.

Режиссерлік әдістер

Ол өзінің кинокарьерасы бойында фильмдердің көрнекі аспектілерін зерттеді, әрбір сахнаны алдын ала қағазға түсіріп, содан кейін түсіру кезінде кейіпкерлерін мұқият бейнелейтін кадрларға түсірді. Көптеген режиссерлер түсірілген материалды монтаждау арқылы соңғы жұмысын қалыптастырса, Хьюстон фильмдерін түсіру барысында жасады, сондықтан оларды аз монтаждау қажет болды. Хьюстонның кейбір фильмдері маңызды романдар негізінде жасалған, көбінесе "Моби Дик" немесе "Құрмет белгісі" сияқты "батырлық ізденіс" тақырыбын көрсетеді. Көптеген фильмдерде, ортақ мақсатқа жету үшін күрескен әртүрлі топтар "жарасымсыз одақтар" құрып, құрылысқа ұшырады, бұл фильмдерге драмалық және көрнекі шиеленіс сыйлады. Оның көптеген фильмдерінде дін, мағына, шындық, бостандық, психология, колониализм және соғыс сияқты тақырыптар көтерілді. Джордж Стивенс-младший атап көрсеткендей, көптеген режиссерлер түсірілген материалды монтаждау арқылы соңғы жұмысын қалыптастырса, Хьюстон фильмдерін түсіру барысында жасады: "Мен фильмдерімнің редакторын көбінесе білмеймін", - деді Хьюстон. Фильм жазушысы Питер Флинт Хьюстон стилінің басқа да артықшылықтарын атап өтті: "Ол үнемді түсірді, әлсіз режиссерлердің көптеген қорғаныш кадрларынан бас тартты және қаржылық демеушілердің сахналарды қысқартуын қиындататын интеллектуалды монтаж жасады". Хьюстон фильмдерінің көпшілігін түсіру орнында түсірді, аптасына алты күн "қарқынды" жұмыс істеді, ал "жексенбі күндері актерлер мен түсіру тобымен бірдей қарқынды покер ойнады".

Нанымдар

Кейбіреулер Джон Хьюстон атеист болған деп есептейді, бірақ оның діни нанымын анықтау қиын. Ол дәстүрлі дінінің жоқ екенін айтты және Голливудты ұнатпайтынын, әсіресе Беверли-Хиллзді жек көретінін жеткізді. Ол оны бастапқысынан жалған деп ойлады. Ол мұндайдың ешқайсысын ұнатпады, оған ешқандай қызығушылық та, тартымдылық та болған жоқ. Оның сөзінше, "ол жабайы жерлерді ұнатты, жануарларды адамдармен бірдей жақсы көретін". Лесли Блэк (1937-1945) – Блэкпен некеде болған кезде ол тұрмысқа шыққан Нью-Йорк әлеуметтік қайраткері Мариетта Фитцджеральдпен махаббатқа түсті. Оның заңгер күйеуі соғысқа көмектесіп жатқанда, екеуі бірде дос төсегін сындырып жібергендей болып, құмарлықпен махаббаттасқандары туралы әңгіме тарады. Эвелин Кейс (1916–2008) – (1946-1950) – Олар Мексикадан табылған жетім Паблоны асырап алды. Энрика Сома (1929–1969) – (1950; 1969 ж. қайтыс болды) – Хьюстон мен Сома оның 39 жасында автокөлік апатында қайтыс болғанға дейін үйленген күйде болды. Олардың екі баласы болды: Уолтер Энтони "Тони" Хьюстон (1950 ж.т.), сценарист және адвокат, актер Джек Хьюстонның әкесі; және актриса Анжелика Хьюстон (1951 ж.т.) қызы. Некеде тұрғанда Хьюстон автор Зои Саллиспен бірге Дэнни Хьюстонды (1962 ж.т.) өмірге әкелді. Дэнни актер болды. Соманың да олардың некесі кезінде туған баласы болды. Оның қызы, Аллегра Хьюстон (1964 ж.т.), Джон Джулиус Норвичтің қызы. Сома 39 жасында қайтыс болғаннан кейін Хьюстон осы қызды өз баласы сияқты қарады. Селеста Шейн – (1972-1977) – Өзінің "Ашық кітап" атты автобиографиясында Хьюстон оны "крокодил" деп сипаттайды және егер өмірін қайтадан бастаса, бесінші рет үйленбегенін айтады. Хьюстон 1951 жылы Ирландияға сапар шегіп, Гиннесс отбасының мүшесі Гарек Браунның Виклоу графтығындағы Лугала үйінде болды. Ол кейін Ирландияға бірнеше рет сапарлады және осы сапарлардың бірінде Галвей графтығының Краувелл қаласындағы Сент-Клеренс атты грузин стиліндегі үйді сатып алып, жаңартты. 1960 және 1971 жылдар аралығында ол Каруэлл округінің Түлкі аң аулау иттерінің шебері (MFH) қызметін атқарды, олардың үйі Каруэллде орналасқан. 1964 жылы ол АҚШ азаматтығынан бас тартып, ирландиялық азаматтыққа өтті. Оның қызы Анжелика бірнеше жыл бойы Ирландиядағы Кайлемор аббаттығында оқыды. Қазірде Галвей университетінің кампусында оған арналған киномектеп ашылған.

It has been suggested that John Huston was an atheist, but his religious beliefs are hard to determine. He claimed that he had no orthodox religion. and said that he did not like Hollywood, and "especially despised Beverly Hills he thought it was just fake from the ground up. He didn't like any of that; he was not intrigued or attracted by it." She said that, in contrast, "he liked to be in the wild places; he liked animals as much as he liked people." Lesley Black — (m. 1937; div. 1945) — During his marriage to Black he embarked on an affair with a married New York socialite, Marietta FitzGerald. While her lawyer husband was helping the war effort, the pair were once rumoured to have made love so vigorously they broke a friend's bed. Evelyn Keyes (1916–2008) – (m. 1946; div. 1950) – They adopted a son Pablo, who John discovered orphaned in Mexico. Enrica Soma (1929–1969) – (m. 1950; died 1969) – Huston & Soma were married until she died at age 39 in a car accident. They had two children: Walter Anthony "Tony" Huston (b. 1950), screenwriter and attorney, father of actor Jack Huston; and a daughter, actress Anjelica Huston (b. 1951). During the marriage, Huston fathered a son, Danny Huston (b. 1962), with author Zoe Sallis. Danny became an actor. Soma also had a child from an extramarital affair during their marriage. Her daughter, Allegra Huston (b. 1964), is the child of John Julius Norwich. After Soma died at the age of 39, Huston treated the girl as one of his own children. Celeste Shane – (m. 1972; div. 1977) – In his autobiography, An Open Book, Huston refers to her as a "crocodile", and says that if he had his life to do over, he would not have married a fifth time. Huston visited Ireland in 1951 and stayed at Luggala, County Wicklow, the home of Garech Browne, a member of the Guinness family. He visited Ireland several times afterwards and on one of these visits, he purchased and restored a Georgian home, St Clerans, of Craughwell, County Galway. Between 1960 and 1971 he served as Master of Fox Hounds (MFH) of the County Galway Hunt, whose kennels are at Craughwell. He renounced his U. S. citizenship and became an Irish citizen in 1964. His daughter Anjelica attended school in Ireland at Kylemore Abbey for a number of years. A film school is now dedicated to him on the NUI Galway campus.

Сурет

Хьюстон өзінің өмірбаянында "Өмірімде осыдан артық маңызды рөл атқарған нәрсе болған емес" деп жазған, шебер суретші еді. Жас шағында ол Лос-Анджелестегі Смит өнер мектебінде оқыды, бірақ бірнеше айдан соң оқуын тоқтатты. Кейін Нью-Йорктегі Art Students League-де білім алды. Ол өмірі бойы сурет салып, әр үйінде студиясы болды. Ол өте бай өнер жинағына ие болды, соның ішінде Колумбияға дейінгі өнердің құнды жинағы да бар еді.

Ауру және өлім

Хьюстон ауыр темекі шегуші болғандықтан, 1978 жылы оған эмфизема диагнозы қойылды. Өмірінің соңғы жылында ол оттегісіз жиырма минуттан артық тыныс ала алмады. 1987 жылғы 28 тамызда 81 жасында Род-Айленд штатының Миддлтаун қаласындағы жалдаған үйінде өпке ауруының салдарынан пневмониядан көз жұмды. Хьюстон анасымен бірге Голливудтағы Мәңгілік Голливуд зиратына жерленді. Оның достарының арасында Джордж Ходель, Орсон Уэллс және Эрнест Хемингуэй болды. Хамфри Богарт оның ең жақын достарының бірі еді, ал Хьюстон оның қоштасу рәсімінде сөз сөйледі.