Джеральд Мур: Классикалық пианист және әріптес музыканттармен ынтымақтастығы
Gerald Moore
Джеральд Мур: британдық классикалық пианист, көрнекті музыканттармен ынтымақтастығымен танымал. Биографиясы, лекциялары, музыка туралы жазбалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын классикалық пианині, осы атқа ие басқа адамдар
English classical pianist
other people with the same name
Джеральд Мур CBE (30 шілде 1899 – 13 наурыз 1987) – көптеген көрнекті музыканттармен бірлесіп жұмыс істегенімен танымал ағылшын классикалық пианині. Оның жақын серіктері Дитрих Фишер-Дискау, Элизабет Шуман, Ханс Хоттер, Элизабет Шварцкопф, Виктория де лос Анхелес және Пабло Касалс болды. Мур сахнада, радиода және теледидарда музыкалық тақырыптар бойынша лекциялар оқыды. Ол музыка туралы жазбалар жасады, естеліктері мен Lied өнерін түсіндіруге арналған практикалық оқулықтарды жариялады.
Gerald Moore CBE (30 July 1899 – 13 March 1987) was an English classical pianist best known for his career as a collaborative pianist for many distinguished musicians. Among those with whom he was closely associated were Dietrich Fischer Dieskau, Elisabeth Schumann, Hans Hotter, Elisabeth Schwarzkopf, Victoria de los Ángeles and Pablo Casals. Moore gave lectures on stage, radio and television about musical topics. He also wrote about music, publishing volumes of memoirs and practical guides to interpretation of lieder.
Алғашқы жылдар
Мур Гертфордширдегі Уотфордта, ерлер киімін шығаратын компанияның иесі Дэвид Франк Мур мен оның әйелі Честинаның төрт баласының үлкені болып дүниеге келді. Ол Уотфорд грамматикалық мектебінде білім алды және жергілікті мұғалімнен фортепиано сабақтарын алды. Музыкаға туа біткен дарыны болғанымен, абсолютті тыңдауымен, Мур фортепиано оқуға құштар болған жоқ: кейін ол анасы оны фортепианоға сүйреп әкелгенін айтты, "қайырымсыз, жылап-сықтап жылаған бала – мен жиырма жасымның ортасына дейін музыканы бойыма сіңіре алмадым". Мур 13 жасқа келгенде отбасы Канаданың Торонто қаласына көшті, онда ол пианист Майкл Гамбургпен, Антон Рубинштейннің бұрынғы шәкіртімен оқыды. Мурдың музыкалық оқуларына ағылшын католицизміне қатты қызығушылығы кедергі келтірді; ол біраз уақыт бойы дін қызметкері болуға шақырылғандай сезінді. 1915 жылы Гамбург қайтыс болды, содан кейін оның ұлы, виолончельші Борис Гамбург, Мурды Батыс Канададағы қырық концерттік турға сүйемелдеуші ретінде алып жүрді. Оның ата-анасы Торонто оған пианист ретінде қалаған мансабын құруға қолайлы емес екенін түсінді. Олар оны Англияға, Лондондағы туыстарына жіберіп, Майкл Гамбургтің пианист ұлы Маркпен оқуын жалғастыруын ұйғарды.
Moore was born in Watford, Hertfordshire, the eldest of four children of David Frank Moore, owner of a men's outfitting company, and his wife Chestina, née Jones. He was educated at Watford Grammar School, and took piano lessons from a local teacher. Though innately musical, with perfect pitch, Moore was a reluctant piano student: he later said that his mother had to drag him to the piano, "an unwilling, snivelling child – I did not absorb music into my being until my middle twenties." When Moore was 13 the family emigrated to Toronto, Ontario, Canada, where he studied with the pianist Michael Hambourg, a former pupil of Anton Rubinstein. Moore was distracted from his musical studies by a strong attraction to Anglo Catholicism; he thought for some time that he had a vocation to become a priest. In 1915 Hambourg died, after which his son, the cellist Boris Hambourg, took Moore as his accompanist on a tour of forty engagements in western Canada. His parents concluded that Toronto was not the place for him to build the career as a pianist that they hoped for. They sent him back to England, to lodge with relatives in London, and pursue his studies with Michael Hambourg's pianist son, Mark.
Акомпаниатор ретінде алғашқы еңбек жолы
Марк Хамбургпен бірге оқыған кезде Мур аккомпаниатор ретінде ақша тапқан. Гильдхолл музыка мектебінің директоры Лэндон Рональд оны концертте ойнап, аккомпаниатор мансабын қууға кеңес берді. 1922 жылдың соңында ол Англияның солтүстігінде пианист Майра Хесспен бірге әнші Владимир Розингтің аккомпаниаторы ретінде гастрольде болды. 1921 жылы Мур өзінің алғашқы граммофондық жазбасын жасады, скрипкашы Рене Чеметке «Оның Ұлы Жүйесінің Дауысы» (HMV) үшін аккомпанимент жасады. Олар бірнеше жазбаны бірге жасады, бірақ Мур аспапшыларға қарағанда әншілерге аккомпанимент жасағанды ұнатты. 1920 жылдардың басында ол Питер Доусонмен жиі жазды және онымен бірге Ұлыбритания бойынша концерттік тур жасады; Доусон оны тенор Джон Коутсқа ұсынды, ол Мурдың мансабына маңызды ықпал етті. «Мур дерлік барлық көрнекті жеке әншілер мен аспапшыларды концерттерде сүйемелдеді және фортепианодағы аккомпанимент өнерін құлдықтан ең жоғары деңгейге көтерді». Мурдың естеліктерінде маңызды орын алған тағы бір ықпал – пианист Соломон, Мур оның техникасын бағалап, зерттеді.
While studying with Mark Hambourg, Moore earned money as an accompanist. The director of the Guildhall School of Music, Landon Ronald, heard him play at a recital and advised him to pursue a career as an accompanist. He toured as accompanist for the singer Vladimir Rosing along with pianist Myra Hess in the north of England in late 1922. In 1921 Moore made his first gramophone recording, accompanying the violinist Renée Chemet for His Master's Voice (HMV). They made several more recordings together, but Moore's preference was for accompanying singers rather than instrumentalists. He recorded frequently with Peter Dawson in the early 1920s, and went on a recital tour of Britain with him; it was Dawson who recommended him to the tenor John Coates, who became an important influence on Moore's career. Quote box|width=246px|bgcolor=#ECCEF5|align=right|quote=Moore accompanied virtually every eminent solo singer and instrumentalist in recitals and raised the art of accompanying at the piano from servility to the highest prestige.|salign = right|source=William Mann in Grove Dictionary of Music and Musicians Another influence, figuring prominently in Moore's memoirs, was the pianist Solomon, whose technique Moore admired and studied.
Басты жылдар
1930 жылдардың соңында Мур аккомпаниатор ретінде осыншалықты танымал болды ki, Майра Хесс оны Ұлттық галереядағы түскі концерттерінің бірінде өз кәсібі туралы лекция оқуға шақырды. Пианист Джозеф Купер осы және осыған ұқсас келесі лекциялар туралы былай деп жазды: "Ол кез келген кәсіби комедия шебері мақтан тұтатын сөздік уақытты көрсетті. Оның ерекше зиялылығы мен даналығы тек білгіштерді ғана емес, сонымен қатар классикалық музыканың көңілді болуы мүмкін екенін білмейтін қарапайым адамдарды да таң қалдырды". Мур өзінің өнерінің осы мәртебесін қаһармандықпен қорғады, ол құрметтейтін аккомпаниаторларға концерттерде тиісті атау берілмегеніне наразылық білдірді. Ол бір әншінің бұрынғы буын аккомпаниаторы Коенрад В. Босқа айтқан сөзін мазасыздықпен келтірді: "Сіз бүгін жақсы ойнаған боларсыз, себебі мен сізді байқамадым". Дегенмен, ол өз өнерінің мәртебесін көтеруге қатысты сол кездегі британдық элитасын сендіре алды ма, жоқ па, ол сұрақ болып қалады. Мысалы, британдық музыкалық театрдағы көрнекті дирижерлер мен әншілерге рыцарь атағы берілгенде, 1954 жылы Мур Британ империясы орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды, бұл төменгі дәрежедегі марапат.
By the end of the 1930s Moore was so well known as an accompanist that Myra Hess invited him to give a talk about his profession at one of her of lunchtime concerts at the National Gallery. The pianist Joseph Cooper wrote of this, and later similar talks, "He revealed a sense of verbal timing of which any professional comic would be proud. His unique blend of wit and wisdom not only pleased the cognoscenti but also won over ordinary people who had no idea that classical music could be fun." Moore valiantly protected this status of his art, complaining when accompanists he admired were not given billing in concert. He quoted with disapproval the remark made by a singer to Coenraad V Bos, an accompanist of an earlier generation, "You must have played well today, for I did not notice you." It is debatable, however, whether he succeeded in convincing the British Establishment of his time, of the uplifted status of his art. Whereas prominent conductors and singers, for example, in the British musical theatre tended to be awarded knighthoods, in 1954 Moore was appointed a Commander of the Order of the British Empire (CBE), a lower ranked award.
Кейінгі жылдар
Мур 1967 жылы концерттік өнерден зейнеткерлікке шықты, соңғы қоштасу концертінде ол ұзақ жылдар бойы бірге жұмыс істеген үш әншіге сүйемелдеді: Дитрих Фишер-Дискау, Виктория де лос Анхелес және Элизабет Шварцкопф. Лондонның Корольдік фестиваль залында өткен бұл атақты концерт EMI компаниясымен жазылып, 1987 жылы CDC 749238 нөмірімен қайта шығарылды. Концерт Мурдың жеке орындауымен аяқталды – Шуберттің «An die Musik» шығармасының фортепианоға арналған сололық аранжировкасы. Ол 1975 жылы соңғы студиялық жазбасын жасады. Өзінің естеліктерінде Мур Бенджамин Бриттеннің Альдебург фестивалінде оның қызметіне мұқтаждық болмағанын жазды, «өйткені ондағы бас шебер – әлемдегі ең ұлы аккомпаниатор». 1967 жылы «Таймс» газетінің бас музыка сыншысы Уильям Манн Мурдың жоғары деңгейде екенін айтты: «өз заманының және, мүмкін, барлық уақыттағы ең ұлы аккомпаниаторы». 2006 жылы «Gramophone» журналы қазіргі заманғы көрнекті аккомпаниаторларды «кәсіптің шебері» деп тануға шақырды, жеңімпаздар Бриттен мен Мур болды. Ол 1987 жылы Букингемширдегі Пенн ауылындағы үйінде қайтыс болды.
Moore retired from public performances in 1967, with a farewell concert in which he accompanied three of the singers with whom he was long associated: Dietrich Fischer Dieskau, Victoria de los Ángeles and Elisabeth Schwarzkopf. This famed concert at London's Royal Festival Hall recorded by EMI and reissued in 1987 as CDC 749238 concluded with Moore playing alone — an arrangement for solo piano of Schubert's An die Musik. He made his last studio recording in 1975. In his memoirs Moore wrote that his services were not needed at Benjamin Britten's Aldeburgh Festival, "as the presiding genius there is the greatest accompanist in the world." In 1967, the chief music critic of The Times, William Mann held that the preeminence was Moore's: "the greatest accompanist of his day, and perhaps of all time." In 2006 Gramophone magazine invited eminent present day accompanists to name their "professional's professional"; the joint winners were Britten and Moore. He died at home in the village of Penn, Buckinghamshire in 1987.