Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада провинциясының бірлескен премьерлері – Канада провинциясының премьер-министрлері, 1841 жылы Жоғарғы Канада мен Төменгі Канаданың бірігуінен бастап 1867 жылы Конфедерацияға дейін қызмет еткен. 1837 жылғы көтерілістер сәтсіз аяқталғаннан кейін Лорд Дурхам Британдық Солтүстік Американың бас губернаторы болып тағайындалды. Ол 1839 жылғы Британдық Солтүстік Америка істері жөніндегі баяндамасында Жоғарғы және Төменгі Канаданы бір Парламент аясында, жауапты үкімет принципі бойынша біріктіруді ұсынды.
Joint premiers of the Province of Canada were the prime ministers of the Province of Canada, from the 1841 unification of Upper Canada and Lower Canada until Confederation in 1867. Following the abortive Rebellions of 1837, Lord Durham was appointed governor in chief of British North America. In his 1839 Report on the Affairs of British North America, he recommended that Upper and Lower Canada be united under a single Parliament, with responsible government.
Партиялық саясаттың дамуы
Бұрынғы жылдары саяси топтар қазіргі саяси партиялар емес, еркін біріккендер еді. "Реформаторлар" Канада Батысындағы Реформаторлар және Канада Шығысындағы Патриоттар туын көтеріп бірікті, ал "консерваторлар", яғни бірігуге дейін Канада Батысындағы элиталық Отбасылық Келісім мен Канада Шығысындағы Шато кликасын қолдаушылар Торилер деп аталды. Әр идеологиялық топ арасында бейресми одақтар болғанымен, бұл одақтар бүгінгідей саяси партиялар болған жоқ. Дегенмен, 1854 жыл канадалық саясаттың дамуындағы шешуші жыл болды. Канада Шығысында Руждер мен Либералдар пайда болғанмен, олар салыстырмалы түрде маргиналды топтар еді. 1854 жылы Канада Батысындағы көптеген наразы сайлаушылар радикалды Clear Grit фракциясына жүз бұрды, ал Канада Шығысындағы дәстүрлі реформаторлар, Августин Норберт Морин басшылығымен, Канада Батысындағы Аллан Нейпер МакНабтың консерваторларымен коалиция құрды. Алғашқы реформаторлар саяси бірлік ретінде тарап кетті. Орташа реформаторлар жаңа "Либералды консервативті" партияға қосылды, кейін Консервативті партияға айналды, ал Clear Gritтер Либералдар мен Руждермен бірігіп, қазіргі Либералды партияны құрды, осылайша бүгінгі саяси партиялар жүйесі қалыптасты. Уақыт өте келе жаңа наразылық партияларының пайда болып, канадалық саяси өмірдің бағытына енуінің үлгісі де осы оқиғамен белгіленді. Кейінгі топтарға Прогрессивтер, Ынтымақтастық Достастық Федерациясы, Канаданың Әлеуметтік несие партиясы және Канаданың Реформа партиясы кірді.
In earlier years, the political groups were loose affiliations rather than modern political parties. The "reformers" allied under the banner of Reformers in Canada West and Patriotes in Canada East, while the "conservatives," meaning supporters of the elite Family Compact in Canada West and Château Clique in Canada East prior to unification, were known as Tories. Although informal alliances existed between each ideological pair, these alliances were not political parties as they exist today. 1854, however, proved a pivotal year in the evolution of Canadian politics. Although the Rouges and the Liberals had already emerged in Canada East, these were relatively fringe groups. In 1854, however, many dissatisfied voters in Canada West turned to the more radical Clear Grit faction, and in order to stay in power traditional reformers in Canada East, led by Augustin Norbert Morin, entered a coalition with Allan Napier MacNab's conservatives in Canada West. The early reformers ultimately dissolved as a political entity. Moderate reformers joined the new "Liberal Conservative" party, later to become the Conservative Party, while the Clear Grits aligned with the Liberals and the Rouges to create the modern Liberal Party, thereby creating the political party structure that prevails today. The pattern of new protest parties emerging from time to time, and becoming integrated into the mainstream of Canadian political life, was also established by this realignment. Later groups included the Progressives, the Cooperative Commonwealth Federation, the Social Credit Party of Canada and the Reform Party of Canada.
Дамыған ықпал
Ең танымал премьерлік – бұл Макдональд-Картье министрлігі, ол Канада провинциясын 1857 жылдан 1862 жылға дейін басқарды (1858 жылы төрт күнге билік Браун-Дорион үкіметіне өткен кезден басқа). Олардың қызметі кезінде Канада конфедерациясын құруға бағытталған алғашқы ұйымдастырылған қадамдар жасалды және Джон А. Макдональд 1867 жылы Канаданың бірінші премьер-министрі болды. Макдональд-Картье есімі Канадада географиялық және институционалдық атау ретінде сақталды, ол Оттава, Садбери және Сент-Хубердегі жоғары мектептерге, Оттава Макдональд-Картье халықаралық әуежайына және Оттаваны Гатиномен байланыстыратын Макдональд-Картье көпіріне берілді. "Макдональд-Картье тас жолы" – 401 тас жолының бұрынғы атауы болды. Лафонтейн-Балдуин үкіметі де өз атын жыл сайынғы Лафонтейн-Балдуин симпозиумына берді, ол Канаданың әлеуметтік, мәдени және саяси тақырыптарын қамтиды. Қазіргі уақытта ешқандай бірлескен премьерлікке байланысты институттар немесе географиялық нысандар тікелей атау берілмеген, бірақ бұл лауазымды атқарған жеке тұлғалар жеке ретінде құрметке ие болуы мүмкін. Квебек лейтенантының, премьер-министрдің Квебекке қатысты мәселелер бойынша басты кеңесшісі және өкілі ретіндегі бейресми, бірақ үкіметтік лауазымы, бірлескен премьерліктің жанама ұрпағы ретінде қарастырылуы мүмкін, бірақ ол үкімет ішіндегі нақты билік деңгейі жағынан одан мүлдем өзгеше.
The best known premiership has arguably been the Macdonald–Cartier ministry, which governed the Province of Canada from 1857 to 1862 (except for four days in 1858 when power was briefly ceded to the Brown–Dorion government). It was during their ministry that the first organized moves toward Canadian Confederation took place, and John A. Macdonald himself became the first Prime Minister of Canada in 1867. Macdonald Cartier has survived in Canada as a geographic and institutional name, which has been applied to high schools in Ottawa, Sudbury and Saint Hubert, the Ottawa Macdonald–Cartier International Airport and the Macdonald Cartier Bridge linking Ottawa with Gatineau. "Macdonald–Cartier Freeway" was also the historical name of Highway 401. The Lafontaine–Baldwin government has also lent its name to the annual LaFontaine Baldwin Symposium on Canadian social, cultural and political topics. No other joint premiership currently has any Canadian institutions or geographic features named for it per se, although individual people who held the position may be so honoured as individuals. The continuing, although informal, government position of the Quebec lieutenant, who is designated as the Prime Minister's primary advisor and spokesman on issues related to Quebec, may be viewed as an indirect descendant of the joint premiership, although the position is far from equivalent in terms of the actual power it wields within a government.