Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Джон Браккен (22 маусым 1883 – 18 наурыз 1969) – канадалық агроном және саясаткер, Манитобаның 11-ші және ең ұзақ қызмет еткен премьер-министрі (1922–1943) және кейін Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының басшысы (1942–1948). Бракен Онтариода дүниеге келген, 1920 жылы Манитобаға көшіп келгенге дейін Саскачеван университетінде мал шаруашылығы профессоры болған. Саяси жаңадан келген ол 1922 жылғы Манитобаның жалпы сайлауында күтпеген жеңіске жеткеннен кейін Манитобаның Прогрессивті партиясының басшысы болып тағайындалды. Премьер-министр қызметінің кезеңінде ол ауылдық мүдделерге басымдық берген тәуелсіз, партиялық емес саясатты жүзеге асырды және ұйымдасқан еңбекке қарсы болды. Ол жалпыға бірдей зейнетақы, провинциялық табыс салығын енгізуді, денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамтамасыздандыруға жұмсалатын қаражатты қысқартуды, сондай-ақ көпшілік дауыс беру жүйесін балама дауыс беру жүйесімен алмастыруды қадағалады. Ол тау-кен, ағаш өңдеу және балық аулау сияқты негізгі салаларды дамытуға ұмтылды. 1927 жылғы сайлауда Прогрессивті партияны екінші рет көпшілікке жеткізгеннен кейін, ол 1932 жылы Прогрессивті партияны Манитобаның Либералдық партиясымен біріктіріп, Либералдық-прогрессивтік партияны құрды. Ол Либералдық-прогрессивтік партияны 1932, 1936 және 1941 жылдардағы сайлауларда жеңіске жеткізді, 1936 жылғы сайлаудан басқа барлық сайлауларда көпшілік үкімет құрды. 1942 жылы ол партияның атын Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясы деп өзгерту шартымен федералдық Консервативтік партияның басшылығына қатысуға келісті. Жаңадан аталған партияның басшысы болып сайланғаннан кейін ол Манитоба премьер-министрі қызметінен кетіп, 1945 жылғы Канаданың федералдық сайлауында премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кинг басқаратын Либералдық партия үкіметінен кейін екінші орынды иеленді. 1948 жылы ол партия басшысы лауазымынан кетіп, оның орнына Джордж А. Дрю келді. 1949 жылғы федералдық сайлауда Халық палатасына қайта сайлануға үміткер болып жеңілгеннен кейін ол саясаттан шығып, 1969 жылы қайтыс болды.
John Bracken (22 June 1883 – 18 March 1969) was a Canadian agronomist and politician who was the 11th and longest serving premier of Manitoba (1922–1943) and later the leader of the Progressive Conservative Party of Canada (1942–1948). Bracken was born in Ontario, and was a professor of animal husbandry at the University of Saskatchewan before moving to Manitoba in 1920. A political outsider, he was named leader of the Progressive Party of Manitoba following its upset victory in the 1922 Manitoba general election. During his tenure as premier of Manitoba, he implemented independent, non partisan policies dominated by rural interests and opposed organized labour. He oversaw the creation of a universal pension, the provincial income tax, and reductions in spending on health, education and welfare as well as the replacement of the first past the post voting system with alternative voting. He pursued development by promoting staple industries such as mining, timber and fishing. After leading the Progressive Party to a second consecutive majority in the 1927 election, he merged the Progressive Party with the Liberal Party of Manitoba to form the Liberal Progressive Party in 1932. He led the Liberal Progressive Party to consecutive victories in elections in 1932, 1936 and 1941, winning majority governments in all but the 1936 election. In 1942, he agreed to run for the leadership of the federal Conservative Party of Canada at the condition that the party be renamed the Progressive Conservative Party of Canada. After being elected leader of the newly renamed party, he resigned as premier of Manitoba and led the PCs to a second place finish during the 1945 Canadian federal election against the incumbent Liberal Party government led by Prime Minister William Lyon Mackenzie King. He resigned as leader of the party in 1948 and was succeeded by George A. Drew. After being defeated while running for reelection to the House of Commons in the 1949 federal election, he retired from politics and died in 1969.
Ерте өмір
Браккен Онтарио штатының Эллисвилл қаласында Эфраим Майкл Браккен мен Альберта Гилберттің ұлы болып дүниеге келді. Ол Броквилл орта мектебінде, Онтарио ауыл шаруашылығы колледжінде және Иллинойс университетінде білім алды. 1909 жылы Элис Уайли Брюске үйленді. 1910 жылдан 1920 жылға дейін Саскачеван университетінде мал шаруашылығы саласының профессоры болды, содан кейін Манитоба ауыл шаруашылығы колледжінің президенті болды.
Bracken was born in Ellisville, Ontario, the son of Ephriam Michael Bracken and Alberta Gilbert, and was educated at Brockville Collegiate, the Ontario Agricultural College and at the University of Illinois. In 1909, he married Alice Wylie Bruce. He was professor of animal husbandry at the University of Saskatchewan from 1910 to 1920, when he became president of the Manitoba Agricultural College.
Манитобаның премьер-министрі
1922 жылы Манитобаның Біріккен фермерлері күтпеген жерден провинциялық сайлауда жеңіске жетті. UFM-нің үміті соншалықты төмен болғандықтан, олар тіпті лидер атын да атамады және кандидаттарды тек үштен екісі үшін ұсынды. Күтпеген жеңіске жеткен соң UFM провинцияның жаңа премьері болатын лидерді тағайындау міндетіне тап болды. Федералды депутаттар Томас Крерар мен Роберт Хой UFM ұсынысынан бас тартқаннан кейін, олар Браккенге жүгінді, ол қабылдады және 8 тамызда премьер-министр болып ант берді. Ол бірнеше айдан кейін заң шығарушы органға кірді, солтүстік Паста өткізілген қосымша сайлауда жеңіске жетті. (Осыған ұқсас жағдай 1919 жылы Онтариодағы Біріккен фермерлер партиясы сол провинцияда сайлауда жеңіске жеткенде Эрнест К. Дрюримен болған.) Бракен саяси аутсайдер болды және UFM-ге қажетті кәсіби негізді берді. Біріккен фермерлер жалпы алғанда Либералдық және Консервативтік партиялардың партиялық бағыттарын қабылдамады және тәуелсіздік пен бизнес басқару принциптеріне негізделген үкіметтік саясатты жақтады. UFM Манитобаның Прогрессивтік партиясы ретінде билік жүргізді, ал Браккен 20 жылдан астам Манитобаның премьер-министрі болып қызмет етті. Бракеннің үкіметі көбінесе консервативті және сақтықпен әрекет етті. Манитобаның Заң шығарушы ассамблеясын бақылайтын ауылдық мүдделер басым болды. Оның билігі кезінде ауылдық округтерде қолданылатын бір мандатты сайлау жүйесі кезекті дауыс беруге ауыстырылды. Бракен басшылығымен еңбекшілер жақсы нәтижелер көрсетпеді; ол Виннипег жалпы ереуілінің лидерлеріне аз көңіл бөлді және ұйымдасқан еңбекке тәуелсіздігін көрсету үшін бірнеше үкімет қызметкерлерін жұмыстан босатты. 1920 жылдары Бракен салық салуды арттырып, провинциялық табыс салығын енгізді. Ол денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыруға жұмсалатын шығындарды төмендетті, бірақ 1928 жылы жетпістен асқан барлық азаматтарға зейнетақы тағайындады. Оның басқаруымен провинцияда кинофильмдерді реттейтін цензуралық кеңес құрылды. 1923 жылы Манитоба алкогольге тыйым салуды тоқтатуға дауыс берді. Сол жылы қабылданған Спирттік ішімдіктерді бақылау туралы заң провинциялық бақылаудағы дүкендерде спирттік ішімдіктерді сатуды шектеді, нәтижесінде едәуір жаңа кіріс пайда болды. Бракен тау-кен, ағаш кесу және балық аулау сияқты негізгі салаларды дамыту үшін жұмыс істеді, сонымен қатар гидроэлектр энергиясын да насихаттады. Ол Хадсон шығанағы темір жолының Флин-Флонға дейінгі тармағын салуға қол жеткізді, нәтижесінде 1926 жылы мыс және мырыш кеніші ашылды. Бракен табиғи ресурстарды провинциялық бақылаудың жақтаушысы болды және 1930 жылы Макинзи Кингтің Манитоба, Альберта және Саскачеванға тәж жерлерін беру туралы шешіміне ықпал етті. UFM-нің «антипартиялық» философиясына сәйкес, Бракен партиялық емес үкіметті жақтады. 1931 жылы оның прогрессивтері Манитоба Либералдық партиясымен одақ құрды, ал екі партия бірікті. 1940 жылы Бракен Консервативтік, Кооперативтік Комонвелл Федерациясы (CCF) және Әлеуметтік несие партияларын қамтитын соғыс коалициялық үкіметін құрды. Бракен 1943 жылы провинциялық саясаттан кеткен кезде 57 мүшелі парламентте тек 5 оппозициялық депутат болды. Оның коалициясы 1950 жылға дейін сақталды, бірақ CCF 1943 жылы шығып кетті.
In 1922, the United Farmers of Manitoba unexpectedly won the provincial election. The UFM's expectations had been so low going into the election that they had not even named a leader and ran candidates in only two thirds of the seats. With their upset victory, the UFM faced the task of naming a leader who would become the province's new premier. After federal MPs Thomas Crerar and Robert Hoey turned down the UFM's offer, they turned to Bracken, who accepted, and he was sworn in as premier on August 8. He entered the legislature a few months later after winning a deferred election in the northern riding of The Pas. (A similar situation had occurred with Ernest C. Drury when the United Farmers of Ontario won the 1919 election in that province.) Bracken was a political outsider and gave the UFM the professional grounding it needed. The United Farmers generally rejected the partisanship of the Liberal and Conservative parties and favoured government policies based on independence and principles of business management. The UFM governed as the Progressive Party of Manitoba, and Bracken served as Manitoba's premier for over 20 years. Bracken's government was, in most respects, conservative and cautious. It was dominated by rural interests, who controlled the Legislative Assembly of Manitoba. The first past the post voting system used in rural single member districts was replaced by alternative voting during his government's reign. Labour did not fare well under Bracken's leadership; he had little sympathy for the leaders of the Winnipeg General Strike and once fired a number of government workers to show his independence from organized labour. In the 1920s, Bracken oversaw an increase in taxation and created the provincial income tax. He lowered expenditures in health, education, and welfare but introduced a pension for all citizens over seventy years old in 1928. Under his administration, the province created a censorship board that regulated motion pictures. In 1923, Manitoba voted to end the prohibition of alcohol. The restrictive Liquor Control Act, passed that same year, sold liquor at provincially controlled outlets, resulting in the generation of a substantial new income. Bracken worked to promote staple industries such as mining, timber cutting, and fishing, while also promoting hydroelectric power. He successfully had the Hudson Bay Railway create a branch line to Flin Flon, resulting in the opening of a copper and zinc mine there in 1926. Bracken was a vocal proponent of the provincial control of natural resources and influenced Mackenzie King's 1930 decision to give Manitoba, Alberta, and Saskatchewan control over crown lands. In keeping with the UFM's "anti party" philosophy, Bracken favoured non partisan government. In 1931, his Progressives formed an alliance with the Manitoba Liberal Party, and the two parties eventually merged into one. In 1940, Bracken formed a wartime coalition government that included the Conservative, Co operative Commonwealth Federation (CCF) and Social Credit parties. When Bracken left provincial politics in 1943, there were only 5 opposition Members of the Legislative Assembly (MLAs) in a 57 member parliament. His coalition remained intact until 1950 although the CCF left in 1943.
Федералды саясат
Провинциялық деңгейде либералдармен ынтымақтас жұмыс істегеніне қарамастан, Бракенге бірқатар жоғары тұрған федералды консерваторлар (соның ішінде Артур Миген) 1942 жылы әлсіз ұлттық консервативтік партияның төрағалығын қабылдауды ұсынды. Ол партияның атын Прогрессивті консервативтік партия деп өзгерту шартымен партия төрағалығына түсуге келісті. 1942 жылғы партияның төрағалық конференциясында ол төраға болып сайланды. Бракен Манитобаның премьер-министрі лауазымынан көп ұзамай кетіп, оның орнын Стюарт С. Гарсон басты. Бракен 1945 жылғы Канада сайлауына дейін Парламентке депутаттыққа үміткер болған жоқ. Бракен Neepawa ауылдық округінен жеңіске жетсе де, торилер ұлттық деңгейде жеңіліске ұшырады. Торилер 29 орын жеңіп алды, бірақ биліктегі либералдардан әлі де қалып қойды; олар жеңіп алған орындардың көп бөлігі Онтариода болды, бұл Джордж А. Дрюдің танымал провинциялық үкіметінің есесінен болды, ал Бракеннің ұлттық партияға жетекшілігі онша әсер етпеді. Бракен Оппозиция жетекшісі болды және 1948 жылы Дрюдің пайдасына отставкаға кетуге мәжбүр болғанға дейін торилердің жетекшісі болып қалды. Бракеннің ұлттық партия ұйымына жеке билігін орната алмағаны айтылады. Батыс популисті ретінде, партияның шығыс элитасы оған сенімсіздікпен қарады. Кейбір жоғары тұрған торилер оны 1944 жылдың өзінде жетекші лауазымынан алуды қалағандары туралы хабарлар бар. Көбірек айтатын болсақ, 1945 жылғы сайлау кезінде Бракен Жапонияға жоспарланған шабуылға әскер жинауды уәде еткен. Либерал премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг, керісінше, Жапонияға шабуылға еріктілердің бір дивизиясы қатысатынын уәделеді.
Despite having co operated with the Liberals at the provincial level, Bracken was asked by a number of senior federal Conservatives (including Arthur Meighen) to take over the leadership of the weak national Conservative Party in 1942. He agreed to seek the party's leadership on the condition that it change its name to the Progressive Conservative Party. He was elected leader at the party's 1942 leadership convention. Bracken stepped down as Manitoba premier shortly thereafter, and was succeeded by Stuart S. Garson. Bracken did not seek a seat in the House of Commons until the 1945 Canadian election. While Bracken won the rural seat of Neepawa, the Tories were defeated nationally. The Tories picked up 29 seats, but were still well behind the governing Liberals; most of the seats that they did pick up were in Ontario, which was credited more to the popular provincial government of George A. Drew than Bracken's leadership of the national party. Bracken became Leader of the Opposition and remained leader of the Tories until he was pushed to resign in favour of Drew in 1948. It has been argued, with some credibility, that Bracken never succeeded in impressing his personal authority over the national PC organization. As a western populist, he was distrusted by the party's eastern establishment. There are reports that some senior Tories wanted him removed as leader as early as 1944. More importantly, during the 1945 election, Bracken had promised conscription for the planned invasion of Japan. The Liberal Prime Minister, William Lyon Mackenzie King, by contrast had promised that one division of volunteers would take part in the invasion of Japan.