Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грек ақыны (1896–1928)
Greek poet (1896–1928)
Костас Кариотакис (Κώστας Καρυωτάκης, 11 қараша [ескі стиль бойынша 30 қазан], 1896 – 20 шілде 1928) 1920-шы жылдардың ең көрнекті грек ақындарының бірі және Грекияда иконокласттық тақырыптарды қолданған алғашқы ақындардың бірі саналады. Оның поэзиясында табиғат, образдылық және экспрессионизм мен сюрреализмнің іздері мол. Ол сонымен қатар гректердің жоғалған ұрпақ қозғалысының өкілі де болып табылады. Кариотакистің көптеген замандастары оны өмірі бойы теріс көзқараспен қарады, олардың бұл көзқарастарына ешқандай негіз болмады; бірақ оның өзіне-өзі қол жұмсағаннан кейін көпшілік оның шынымен ұлы ақын екенін мойындады. Ол кейінгі грек ақындарына зор, тіпті пропорциядан тыс прогрессивті әсер етті.
Kostas Karyotakis (Κώστας Καρυωτάκης, 11 November [OS October 30], 1896 – 20 July 1928) is considered one of the most representative Greek poets of the 1920s and one of the first poets to use iconoclastic themes in Greece. His poetry conveys a great deal of nature, imagery and traces of expressionism and surrealism. He also belongs to the Greek Lost Generation movement. The majority of Karyotakis' contemporaries viewed him in a dim light throughout his lifetime without a pragmatic accountability for their contemptuous views; for after his suicide, the majority began to revert to the view that he was indeed a great poet. He had a significant, almost disproportionately progressive influence on later Greek poets.
Өмірбаян
Кариотакис сол кездегі неосимволизм мен жаңа романтизм поэзиясының эмоционалдық сезімталдықтарына және мұңды әуендеріне өмірлік мән мен трагедиялық сипат берді. Сирек кездесетін рухани тазалық пен терең ой-пікірмен, ол замананың құлдырау атмосферасын және өзінің буынның қиындықтарын, сондай-ақ жеке ішкі рухани әлемінің ауыр жараларын поэзиялық батылдықпен бейнелеп, жеткізеді.
Karyotakis gave existential depth as well as a tragic dimension to the emotional nuances and melancholic tones of the neo Symbolist and new Romantic poetry of the time. With a rare clarity of spirit and penetrating vision, he captures and conveys with poetic daring the climate of dissolution and the impasses of his generation, as well as the traumas of his own inner spiritual world.
Ерте өмір
Кариотакис Грекияның Триполи қаласында дүниеге келді. Әкесі округ инженері болғандықтан, оның балалық шағы мен жасөспірімдік жылдары әртүрлі қалаларда өтті, отбасы Грекия қалаларындағы қоныс аударуларына байланысты Аргостоли, Лефкада, Лариса, Каламата, Афина және Ханья сияқты жерлерде тұрды. 1912 жылы балалар журналдарында өлеңдерін жариялай бастады. 1913 жылы Ханьяда баптаған қыздың үйленуі оны терең қайғыға батырғаны туралы әңгімелер қалпынан шығады, бірақ бұл тек болжау ғана. 1917 жылы Афина заң және саяси ғылымдар мектебін бітіргенімен, заңгер болып жұмыс істемеді. Кариотакис Салоники облысының кеңсе қызметкері болды. Бірақ ол жұмысын ұнатпады және мемлекеттік бюрократияны көтере алмады, осы туралы жиі өлеңдер жазды. Оның "Катарсис" ("тазару") атты прозалық туындысы осының айғағы. Сондықтан ол жиі қызметтен алынып, Грекияның басқа аймақтарына ауыстырылды. Осы ауысулар кезінде ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде елдегі босқылық пен қайғыны таныды.
Karyotakis was born in Tripoli, Greece, his father's occupation as a county engineer resulted in his early childhood and teenage years being spent in various places, following his family's successive moves around the Greek cities, including Argostoli, Lefkada, Larisa, Kalamata, Athens and Chania. He started publishing poetry in various magazines for children in 1912. It is solely rife speculation that he had felt deeply betrayed that a girl he had cared for in Hania in 1913 had married and sent him into melancholy. After receiving his degree from the Athens School of Law and Political Sciences, in 1917, he did not pursue a career as a lawyer. Karyotakis became a clerk in the Prefecture of Thessaloniki. However, he greatly disliked his work and could not tolerate the bureaucracy of the state, which he wrote about often in his poems. His prose piece Catharsis ('purification') is characteristic of this. For this reason he would often be removed from his posts and transferred to other locations in Greece. During these removals he became familiar with the boredom and misery of the country during World War I.
Жас кезі мен мансабы
1919 жылы ақпанда ол өзінің алғашқы поэзия жинағын жариялады: «Адамдар мен заттардың қайғысы» (Ὁ πόνος τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν πραμάτων), ол сыншылар тарапынан көп назарсыз қалды немесе жаман бағаланды. Сол жылы ол досы Агис Левендиспен бірге «Аяқ» (The Leg) атты сатирикалық журнал шығарды, ол сәтті болғанына қарамастан, алтыншы санынан кейін полиция тарапынан тыйым салынды. 1921 жылы ол өзінің екінші жинағын «Непенте» (Νηπενθῆ) деп атады және «Пелл Мелл» (Πελ Μελ) атты музыкалық қойылым жазды. 1922 жылы ол Аттика префектурасындағы әріптесі, ақын Мария Полидуримен романдық қарым-қатынас бастады. 1923 жылы ол «Трепонема паллидум» (Ὠχρὰ Σπειροχαίτη) деп аталатын өлең жазды, ол «Жынның әні» (Song of Madness) деген атпен жарық көрді және оның 1945 жылға дейін емделе алмайтын созылмалы ауру – сифилиспен ауырғаны туралы болжамдарға орын берді. Ақынның дәрігері Джордж Скоурас: «Ол ауырған, сифилиске шалдыққан» деп жазды. Салоники Аристотель университетінің профессоры Джордж Савидис (1929–1999), грек ақындары туралы ең ірі мұрағаттың иесі, Карьятокистің сифилиске шалдыққанын және оның бауыры Танасис Карьятокистің бұл ауруды отбасы үшін ұят санағанын мәлімдеді. 1924 жылы ол Италия мен Германияға сапар шекті. 1927 жылдың желтоқсанында ол өзінің соңғы поэзия жинағын: «Элегиялар мен сатиралар» (Ἐλεγεῖα καὶ Σάτιρες) жариялады. 1928 жылдың ақпан айында Карьятокис Патрасқа ауыстырылды, бірақ көп ұзамай ол Парижде бір ай демалыста болды, ал 1928 жылдың маусым айында ол тағы да кемемен Превезаға жіберілді.
In February 1919 he published his first collection of poetry: The Pain of People and of Things (Ὁ πόνος τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν πραμάτων), which was largely ignored or badly reviewed by the critics. In the same year he published, with his friend Agis Levendis, a satirical review, called The Leg, which, despite its success, was banned by the police after the sixth issue. In 1921 he published his second collection called Nepenthe (Νηπενθῆ) and also wrote a musical revue, Pell Mell (Πελ Μελ). In 1922 he began having an affair with the poet Maria Polydouri who was a colleague of his at the Prefecture of Attica. In 1923 he wrote a poem called "Treponema pallidum" (Ὠχρὰ Σπειροχαίτη), which was published under the title "Song of Madness" and gave rise to speculation that he may have been suffering from syphilis, which before 1945 was considered a chronic illness with no proven cure for it. George Skouras, a physician of the poet, wrote: "He was sick, he was syphilitic" and George Savidis (1929–1999), professor of the Aristotle University of Thessaloniki, who possessed the largest archive about Greek poets, revealed that Karyotakis was syphilitic, and that his brother, Thanasis Karyotakis, thought the disease to be a disgrace to the family. In 1924 he traveled abroad, visiting Italy and Germany. In December 1927 he published his last collection of poetry: Elegy and Satires (Ἐλεγεῖα καὶ Σάτιρες). In February 1928, Karyotakis was transferred to Patras although soon afterwards he spent a month on leave in Paris and in June 1928 he was sent yet again to Preveza by ship.
Аудармалар
1. «Elegias e Sátiras»/«Ελεγεία και Σάτιρες», Тео де Борба Моссбургер (Ауд.), «Revista Literária em Tradução» журналы, № 1 (қыркүйек, 2010), Fpolis/Бразилия, ISSN 2177 5141.
1. Elegias e Sátiras/Ελεγεία και Σάτιρες, Théo de Borba Mossburger (Trans. ), (n. t.) Revista Literária em Tradução, nº 1 (set/2010), Fpolis/Brasil, ISSN 2177 5141