Пьетро Антонио Локателли: итальяндық барокко композиторы және скрипкашы
Pietro Locatelli
Пьетро Локателли – италиялық барокко композиторы және скрипкашы (1695-1764). Бергамода туып, Амстердамда қайтыс болды. Өмірі мен шығармашылығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Пьетро Антонио Локателли (3 қыркүйек 1695 жылы Бергамода дүниеге келген – 30 наурыз 1764 жылы Амстердамда қайтыс болған) – итальяндық барокко дәуірінің композиторы және скрипкашы.
Pietro Antonio Locatelli (3 September 1695 in Bergamo – 30 March 1764 in Amsterdam) was an Italian Baroque composer and violinist.
Бергамо қаласы
Локателлидің балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ. Ол жас кезінде үшінші скрипкашы болды және Бергамодағы Санта-Мария-Маджоре шіркеуінің музыкалық капелласында (музыкалық мекеме) виртуоз атағын алды. Оның алғашқы скрипка сабақтарын, әдетте, Людовико Ферронати мен Карло Антонио Марино берген, екеуі де капелла мүшелері болған. Капелланың жетекшісі Франческо Балларотти оған композицияны оқытқан болуы мүмкін. 1711 жылдың күзінде Локателли одан да зор даңқ үшін Римге сапарлады.
Little is known about Locatelli's childhood. In his early youth, he was the third violinist and held the title of virtuoso in the cappella musicale (musical establishment) of the church of Santa Maria Maggiore in Bergamo. His first violin teachers were probably Ludovico Ferronati and Carlo Antonio Marino, both of whom were members of the cappella. The maestro di cappella, Francesco Ballarotti, may have taught him composition. In autumn 1711 Locatelli went to Rome to seek greater recognition.
Рим
Локателли 1711 жылдың күзінде Римде оқуын бастады, мүмкін Антонио Монтанари немесе Джузеппе Валентинидің жетекшілігімен, ал 1713 жылдың қаңтар айында қайтыс болған Арханжело Кореллиден де қысқа мерзім оқыған болуы мүмкін. 1714 жылдың 17 наурызындағы хатында Локателли Бергамодағы әкесіне принц Микеланджело I Каетанидің (1685–1759) үй музыканттары – compita accademia di vari instrumenti қауымының толық құқықты мүшесі болғанын жазды. Валентини 1710 жылдан бері скрипкашы және композитор ретінде жұмыс істеп келген. 1716 мен 1722 жылдар аралығында Локателли С. Сесилия музыканттары қауымының да мүшесі болды, осылайша асыл прелат және болашақ кардинал Камилло Цибоның қорғауында болды. Ол сондай-ақ басқа римдік ақсүйек үйлерге де көмектесті, көбінесе Сан-Лоренцо-э-Сан-Дамасо шіркеуіндегі кардинал Пьетро Оттобони үйіне, шамамен 1723 жылдың 7 ақпанына дейін. Римде жүрген кезінде Локателли композитор ретінде алғаш рет өнер көрсетті. 1721 жылы оның XII Concerti grossi, Op. 1 атты шығармасы Камилло Цибоға арналып Амстердамда жарияланды.
Locatelli began studying in Rome in autumn 1711, probably under Antonio Montanari or Giuseppe Valentini and perhaps for a short time under Arcangelo Corelli, who died in January 1713. In a letter of 17 March 1714 Locatelli wrote to his father in Bergamo that he was a confirmed member of the compita accademia di vari instrumenti, the household musicians of Prince Michelangelo I Caetani (1685–1759), where Valentini had worked as a violinist and composer since no later than 1710. Between 1716 and 1722, Locatelli was also a member of the congregazione generale dei musici di S. Cecilia, and thus under the protection of the noble prelate and future Cardinal Camillo Cybo. He also assisted other Roman noble houses, often including that of Cardinal Pietro Ottoboni in the church of San Lorenzo e San Damaso, probably until 7 February 1723. While in Rome, Locatelli debuted as a composer. In 1721 his XII Concerti grossi, Op. 1, dedicated to Camillo Cybo, was published in Amsterdam.
Италия мен Германия арқылы саяхат
1723 жылдан 1728 жылға дейін Локателли Италия мен Германияны аралады. Мантуя, Венеция, Мюнхен, Дрезден, Берлин, Франкфурт және Кассель – оның барған жалғыз белгілі жерлері. Оның көптеген концерттік шығармалары, оның ішінде скрипкалық концерттер мен каприччиолар осы кезеңде жазылған болуы мүмкін. Олар кейін Амстердамда жарияланды. Оның өнер көрсетулері оны танымал еткен деп есептеледі, бірақ оның жоғары виртуоздыққа жеткенін куәландыратын деректерге келгенде, көбінесе мәлімет жоқ. Локателлидің Мантуя регентінің сарайындағы қызметі 1725 жылғы құжатта расталған, онда ол «біздің виртуозымыз» деп аталған. Локателли сол сарайда қанша рет және қандай мәртебеде өнер көрсеткені белгісіз. Оның Венециядағы қызметі туралы да мәлімет жоқ, бірақ ол сонда болғаны белгілі. Бір хабарлама Локателлидің Мюнхенге сапар шеккенін сипаттайды. 1727 жылдың 26 маусымында «шет елдік виртуоз Локателлиге» сайлаушының музыка директоры он екі еселенген алтын гульден төлеген. Бір жыл өткен соң, 1728 жылдың мамырында Локателли Берлиндегі Пруссия сарайына барды. Ол Дрезденнен Потсдамға Август II және шамамен 500 адамнан тұратын сайлаушының сүйемелдеуші тобымен бірге, оның ішінде Иоганн Георг Писендель, Иоганн Йоахим Кванц және Сильвий Леопольд Вайспен бірге жол тартты. Локателлидің Фридрих Вильгельм I алдындағы өнер көрсетуі туралы айтылатын әңгімеде музыканттың өзіне сенімділігі және алмаз әшекейленген сәнді киімдерін кию арқылы мақтаныш танытуы сипатталған. Голландтық музыкатанушы Альберт Даннинг ақсүйек тыңдаушылар Иоганн Готлиб Граунның скрипка ойнауын Локателлиден артық ұнатқан болуы мүмкін деп болжады. Бай автографтар коллекционерінің жазбасына сәйкес, Локателли 1728 жылдың 20 қазанында Франкфуртта болған. Жазбаға Sonata III, Op. 2 пианиноға арналған бөлігінің кіші нұсқасы қоса берілген. Локателлидің соңғы белгілі тоқтаған жері Кассель болды, онда ол 1728 жылдың 7 желтоқсанында Гессен-Кассель ландграфы Карл I-ге барғаннан кейін 80 рейхсталерден аса жоғары төлем алды. 1728 жылы органшы Якоб Вильгельм Лустиг Локателлидің скрипкасында өте қиын өткелдермен тыңдаушыларын таң қалдырғанын мәлімдеді.
From 1723 to 1728 Locatelli travelled through Italy and Germany. Mantua, Venice, Munich, Dresden, Berlin, Frankfurt and Kassel are the only places he is known to have visited. Most of his concert compositions, including the violin concertos and the capricci, were probably written in this period. They were published later in Amsterdam. It is believed that his performances made him famous, but almost no source attests to his attaining high virtuosity. Locatelli's activity at the court of the regent of Mantua, the landgrave Philipp von Hessen Darmstadt, is attested by a 1725 document in which the landgrave refers to him as "our virtuoso". How often and in what capacity Locatelli performed at that court is not known. Also unknown is the time of his activity in Venice, although he certainly went there. One notice describes Locatelli's visit to Munich. On 26 June 1727, the "foreign virtuoso Locatelli" was paid twelve double golden guilder by the elector's director of music. Just one year later, in May 1728, Locatelli visited the Prussian court in Berlin. He moved from Dresden to Potsdam with Augustus II and the elector's escort of about 500 people, including Johann Georg Pisendel, Johann Joachim Quantz and Silvius Leopold Weiss. A notice about Locatelli's performance before Frederick William I anecdotally describes the musician's self assurance and his vanity in wearing gorgeous, diamond studded clothes. The Dutch musicologist Albert Dunning speculated that the aristocratic listeners may have preferred Johann Gottlieb Graun's violin playing to Locatelli's. According to an entry in a rich autograph collector's records, Locatelli was living in Frankfurt on 20 October 1728. The entry includes a miniature version of the Andante from Sonata III, Op. 2, for piano. Locatelli's last known stop was in Kassel, where he received the very high payment of 80 reichsthaler after his visit to Charles I, Landgrave of Hesse Kassel, on 7 December 1728. The organist Jacob Wilhelm Lustig stated in 1728 that Locatelli had astonished his listeners with hugely difficult passages while scraping at his violin.
Амстердам
1729 жылы Локателли Амстердамға көшіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол бұрынғыдай көп шығарма жасамады, бірақ әуесқойларға скрипка сабақтары беріп, өзінің Op. 1–9 шығармаларын және Джованни Баттиста Мартинидің Op. 2 сияқты басқа музыканттардың туындыларын өңдеді. Оның сирек құжатталған қоғамдық және жартылай қоғамдық концерттері тек музыканы ұнататын адамдарға ғана ашық болды, кәсіби музыканттарға емес. 1741 жылы оны тыңдаған бір ағылшын: «Ол адамдар одан үйренуден қатты қорқады, сондықтан концерттеріне кәсіби музыканттарды қабылдамайды» деп жазды. Локателлимен әуесқой музыкант ретінде ойнаған бай адамдар оның әл-жайлы өмір сүруіне көмектесті. Аристократиялық ортада ол танымал, құрметке бөленген және қолдау көрсетілген виртуоз және композитор болды. 1741 жылы ол үйінен скрипка ішегі сатумен айналыса бастады. Салықтарды есептегенде, ол 1742 жылы ғана 1500 гульден табыс тапты, бұл Амстердам музыкантының ең жоғары табысы еді. 1744 жылы, Op. 8 шығарғаннан бастап, 1762 жылы Op. 9 шығарғанға дейін, оның жайлы сөздіктерде, тыңдаушылардың пікірлерінде немесе ұлттық және халықаралық музыка журналистерінде ешқандай ақпарат болмады. Ол Принсенграхт көшесіндегі үйінде тұрды. Ол Бегинхофтегі ағылшын реформатор шіркеуіне жерленді. 2024 жылы Фабио Прависани жасаған шағын ескерткіш оның құрметіне орнатылды.
In 1729 Locatelli moved to Amsterdam, where he stayed until his death. He did not compose so much as previously, but gave violin lessons to amateurs and edited his opp. 1–9 and the works of other musicians, such as Giovanni Battista Martini's Op. 2. His sparsely documented public and semi public performances were open only to music lovers, not to professional musicians. An Englishman who heard him in 1741 wrote "he is so afraid of People Learning from him, that He won't admit a Professed Musician into his Concert". Some rich music lovers, who would play as amateurs with Locatelli, helped him to become affluent. In aristocratic circles, he was a recognized, admired and supported virtuoso and composer. In 1741 he set up a business selling violin strings from his home. Including taxes he earned about 1500 guilders in 1742 alone, the highest income of any musician from Amsterdam. It is unknown why from 1744, when he released Op. 8, to 1762, when he released Op. 9, there were no reports of him from lexicographers, listeners or national and international music journalists. in his house on the Prinsengracht. He was buried in the English Reformed Church on the Begijnhof. In 2024 a small monument made by Fabio Pravisani was erected there in his honour.
Мұра
Мыңнан астам құжаттан тұратын кітапхана Локателлидің әдебиет пен ғылымға деген қызығушылығын көрсетеді. Онда орнитология, теология, шіркеу тарихы, саясат, география, өнер тарихы және математика салаларындағы еңбектер, сондай-ақ 16 ғасырдан бастап музыка теориясы туралы әдебиеттер бар. Оның мұрасы Дантеден бастап барлық маңызды авторларды қамтиды. Көптеген басылған және басылмаған ноталардың арасында Кореллидің жинағы да кездеседі. Голланд, итальян және француз суретшілерінің туындылары да қолжетімді. Бұл барлығы, оның аспаптары және тағы да көп нәрсе 1765 жылдың тамызында аукционда сатылды.
A library with over a thousand documents shows Locatelli's interest in literature and science. It includes ornithological, theological, church historical, political, geographical, art historical and mathematical works, and literature on music theory dating back to the 16th century. His nachlass includes all important writers from Dante on. Among the large quantity of printed and unbound sheet music, there are the collected works of Corelli. Also available are pictures by Dutch, Italian and French masters. All these things, as well as his instruments and much more, were auctioned in August 1765.