Кіріспе
Люксембургтік Зигмунд (15 ақпан 1368 – 9 желтоқсан 1437) – 1433 жылдан 1437 жылы қайтыс болғанға дейін Киелі Рим империясының императоры. Ол 1410 жылы Германия королі (Римдіктердің королі) сайланды, сондай-ақ 1419 жылдан бастап Богемия королі болды, әрі Бранденбургтың сайлаушы князі болды (1378–1388 және 1411–1415). Венгрия королевасы Марияның күйеуі ретінде ол 1387 жылдан бастап Венгрия мен Хорватия королі болды (jure uxoris). Ол Люксембург әулетінің соңғы еркек мүшесі еді. Зигмунд – Карл IV, Киелі Рим императорының және оның төртінші әйелі Елизавета Померанияның ұлы. 1385 жылы Венгрия королевасы Марияға үйленді және көп ұзамай Венгрия королі атанды. Ол патшалық билікті қалпына келтіріп, нығайту үшін күресті. 1395 жылы Мария қайтыс болғаннан кейін, Зигмунд Венгрияның жалғыз билеушісі болды. 1396 жылы Зигмунд Никополь крест жорығын басқарды, бірақ Осман империясы оны жеңді. Содан кейін ол түріктермен күресу үшін Аждаһа орденін құрып, Хорватия, Германия және Богемия тақтарын иеленді. Зигмунд Констанц соборының (1414–1418) ұйымдастырушыларының бірі болды, ол Папалық алауыздықты аяқтады, бірақ оның өмірінің кейінгі кезеңінде үстемдік еткен Гусит соғыстарына да әкелді. 1433 жылы Зигмунд Киелі Рим империясының императоры коронацияланды және 1437 жылы қайтыс болғанға дейін билік жүргізді. Тарихшы Томас Брейди кіші Зигмундтың "он үшінші ғасырдан бері ешбір неміс монархында болмаған көрегендік пен ұлылық сезіміне" ие болғанын айтады. Ол империя мен шіркеуде реформалар жүргізу қажеттігін бірден түсінді. Бірақ сыртқы қиындықтар, өзіне-өзі салған қателіктер және Люксембург әулетінің еркек желісінің тоқырауы осы көріністі іске асырмады. Кейін Габсбургтар осы миссияны мұра етті және императорлық реформа Фридрих III және әсіресе оның ұлы Максимилиан I билігінде сәтті жүзеге асырылды, бірақ бәлкім шіркеу реформасының есебінен, өйткені Максимилиан бұл мәселеге осылайша назар аударған жоқ. Соңғы жылдары ғалымдардың (әсіресе Шығыс Орталық Еуропадан) Зигмундтың тұлғасы мен билігіне деген қызығушылығы арта түсті – ол кейінгі Габсбург империясының мөлшеріне жуық империялық бірлестікті құрып, басқарған билеуші, сондай-ақ оның дәуірімен байланысты мәдени дамулар. Оның үлкен сәтсіздіктері ретінде қарастырылған сәтсіздіктер (мысалы, Гусит қозғалысымен күресу) қазір көптеген ғалымдардың пікірінше, жеке сәтсіздіктер емес, қаржылық ресурстардың жетіспеушілігі және басқа да ауыр шектеулердің салдары болып табылады. 1378 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, жас Зигмунд Бранденбург маркграфы болды және Венгрия сарайына жіберілді, онда ол венгр тілін және өмір салтын тез үйреніп, асырап алған еліне толығымен берілді. Польшаның болашақ монархын таңдау мәселесінде Кіші Польшаның жер иелері мен Ұлы Польшаның жер иелері арасындағы келіспеушілік ақырында Литва жағын таңдаумен аяқталды. Бірақ Ұлы Польшаның иелерінің қолдауы ханзада Зигмундқа поляк тәжін беруге жеткіліксіз болды. Оның орнына Кіші Польшаның жер иелері оны Марияның Литвадан келген Йогайлаға үйленген інісі Ядвигаға берді.
Sigismund of Luxembourg (15 February 1368 – 9 December 1437) was Holy Roman Emperor from 1433 until his death in 1437. He was elected King of Germany (King of the Romans) in 1410, and was also King of Bohemia from 1419, as well as prince elector of Brandenburg (1378–1388 and 1411–1415). As the husband of Mary, Queen of Hungary, he was also King of Hungary and Croatia (jure uxoris) from 1387. He was the last male member of the House of Luxembourg. Sigismund was the son of Charles IV, Holy Roman Emperor and his fourth wife Elizabeth of Pomerania. He married Mary, Queen of Hungary in 1385 and was crowned King of Hungary soon after. He fought to restore and maintain authority to the throne. Mary died in 1395, leaving Sigismund the sole ruler of Hungary. In 1396, Sigismund led the Crusade of Nicopolis, but was decisively defeated by the Ottoman Empire. Afterwards, he founded the Order of the Dragon to fight the Turks and secured the thrones of Croatia, Germany and Bohemia. Sigismund was one of the driving forces behind the Council of Constance (1414–1418) that ended the Papal Schism, but which also led to the Hussite Wars that dominated the later period of his life. In 1433, Sigismund was crowned Holy Roman Emperor and ruled until his death in 1437. Historian Thomas Brady Jr. remarks that Sigismund "possessed a breadth of vision and a sense of grandeur unseen in a German monarch since the thirteenth century". He realized the need to carry out reforms of the empire and the Church at the same time. But external difficulties, self inflicted mistakes and the extinction of the Luxembourg male line made this vision unfulfilled. Later, the Habsburgs would inherit this mission and imperial reform was carried out successfully under the reigns of Frederick III and especially his son Maximilian I, although perhaps at the expense of the reform of the Church, partly because Maximilian was not particularly focused on the matter. In recent years, scholarly interest (especially from East Central Europe) has grown greatly in the person and reign of Sigismund—the ruler who had gained and led an imperial association almost reaching the size of the later Habsburg Empire—as well as cultural developments associated with his era. The setbacks which have been seen as his major failures (like dealing with the Hussite movement) are now generally considered by most scholars to be the results of the lack of financial resources and other heavy constraints, rather than personal failings. Upon his father's death in 1378, young Sigismund became Margrave of Brandenburg and was sent to the Hungarian court, where he soon learned the Hungarian language and way of life, and became entirely devoted to his adopted country. The disagreement between Polish landlords of Lesser Poland on one side and landlords of Greater Poland on the other, regarding the choice of the future monarch of Poland, finally ended in choosing the Lithuanian side. The support of the lords of Greater Poland was however not enough to give Prince Sigismund the Polish crown. Instead, the landlords of Lesser Poland gave it to Mary's younger sister Jadwiga, who married Jogaila of Lithuania.
Венгрияның патшасы
1382 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның келісімі бойынша Мария Венгрия патшайымы болды, ал 1385 жылы Зигизмунд оған Золиомда (қазіргі Зволен) үйленді. Келесі жылы Гьор шарты бойынша ол Марияның болашақ серік билеушісі ретінде мойындалды. Алайда, Мария және регенттік қызметін атқарған оның анасы, Босниялық Елизавета, 1387 жылы Хорват әулетінің көтерілісшілері – Мачва епископы Пауль Хорват, оның ағасы Джон Хорват және кіші інісі Ладислав қолға түсті. Зигизмундтың қайын енесі дарға асылды, ал Мария босатылды. Ақсүйектердің қолдауын алғаннан кейін, Зигизмунд 1387 жылдың 31 наурызында Секешфехерварда Венгрия патшасы болып тағайындалды. Бранденбургті кузені, Моравия маркграфы Йобстқа (1388) кепілге беріп, қаржы жинаған ол келесі тоғыз жыл бойы осы тұрақсыз тақ үшін үздіксіз күресті. Барондардың бірі оған билікке көтерілуге көмектескенінің себебі мүлдем жомарттық емес еді: Зигизмунд патшалық мүліктерінің маңызды бөлігін беру арқылы ақсүйектердің қолдауы үшін төлеуге мәжбүр болды. (Бірнеше жыл бойы барондық кеңес қасиетті тәж атынан елді басқарды). Орталық биліктің беделін қалпына келтіруге ондаған жылдық еңбек қажет болды. Ұлттың көп бөлігі Гарай әулетімен бірге болды; бірақ Сава және Драва арасындағы оңтүстік провинцияларда Хорваттар, Босния королі Твертко I, Марияның шешесінің інісі, өлтірілген Венгрия королі Карл II-нің ұлы Ладиславты өздерінің королі деп жариялады. 1395 жылға дейін ғана Николай II Гарай оларды басып тастауға қол жеткізді.
Сербиядағы иеліктер
Осман империясының кеңейуімен қауіп төндірген король Сигизмунд Сербияның деспоты Стефан Лазаревичпен қорғаныс одағына келісім жасап, оңтүстік венгр шекараларының қауіпсіздігін нығайтуға қол жеткізді. 1403 жылы Сербияның солтүстік-батыс аймақтарындағы венгр иеліктері (Белград қаласы және Максо банаты) деспот Стефанға берілді, ол король Сигизмундқа адалдыққа сөз берді және 1427 жылы өліміне дейін корольдің адал вассалы болып қалды. Стефанның ізбасары, Сербияның Георгий Бранкович та Сигизмундқа адалдыққа сөз беріп, Белградты корольге қайтарды. Сербия билеушілерімен жақын қарым-қатынас сақтай отырып, Сигизмунд өзінің мемлекетінің оңтүстік шекарасын қамтамасыз етуге жетті.
Аждаһа ордені
Зигизмунд Добордағы жеңісінен кейін өзінің жеке рыцарьлар орденін – Аждаһа орденін құрды. Орденнің басты мақсаты Осман империясымен күресу еді. Орден мүшелері көбінесе оның саяси одақтастары мен қолдаушылары болды. Орденнің маңызды мүшелері – Зигизмундтың жақын одақтастары Николай II Гарай, Герман II Цельский, Стибор Стиборицкий және Пиппо Спано. Еуропаның ең ірі монархтары осы орденге мүше болды. Ол ішкі баждарды жойып, шетелдік тауарларға тарифтерді реттеу және елдің барлық аймақтарында өлшемдер мен салмақтарды біртектеу арқылы халықаралық сауданы дамытты.
Рим патшасы
1410 жылы Германия королі Руперт қайтыс болғаннан кейін, Сигизмунд өзінің жарты бауыры Вацлавтың талаптарын ескермей, 1410 жылғы 20 қыркүйекте үш сайлаушы оны мұрагер етіп сайлады. Бірақ оған оның туысы Моравиялық Йобст қарсылық көрсетті, оны 1 қазанда төрт сайлаушы басқа сайлауда сайлаған еді. 1411 жылғы 18 қаңтарда Йобст қайтыс болғандықтан бұл қақтығыс шешілді және Сигизмунд 1411 жылғы 21 шілдеде тағы да патша болып сайланды. Оның тағына отыру рәсімі 1414 жылғы 8 қарашаға дейін кейінге жылдырылды, ол Ахен қаласында өтті.
Будадағы конференция
1412 жылы Будада (Мажарстан) рыцарлар турнирі өтті, бұл сонымен қатар Мажарстан патшасы Сигизмунд, Польша патшасы Владислав II және Босния патшасы Твертко II арасындағы конференция болды. 2000 рыцарь бүкіл Еуропадан, тіпті Англиядан келді. Венгриядағы Буда сарайында көптеген ханзадалар, иелер, рыцарьлар мен қызметшілер болды. Үш патша және тағы үш монарх, серб деспоты, 13 герцог және/немесе дук, 21 граф, 2000 рыцарь, 1 кардинал, 1 легат, 3 архиепископ, 11 басқа епископ, 86 музыкант және кернейші, 17 хабаршы және 40,000 жылқы болды. Онда 17 елден, 17 тілден келген адамдар болды. Кездесуге қатысушылардың шамамен замандас тізімі де сақталған. Бұл жазбада үй иесі Сигизмунд пен оның басты қонағы Владислав II-ден басқа, Владиславтың туысы Витаутас, Литваның Ұлы князі және Боснияның патшасы, әдетте Твертко II деп аталады. Кейбіреулер бұл кезде Будаға Твертко II емес, Степан Остоя келген деп сенімді түрде айтады. Патшадан басқа, Хрвое Вукич Хрватинич, Сандалх Хранич Косача және Павел Радинович Босниядан келді, ал Сербиядан деспот Стефан Лазаревич екі мың жылқы алып келді. Австриядан герцогтар Эрнест (Темір) және Альберт II, кейіннен Сигизмундтың мұрагері, Буда кездесуіне қатысты. Сондай-ақ Генрих фон Плауэн, Тевтон орденінің бас шебері, Стибор Стибориц, Никола II Горянский, Герман II, Целье графы және оның ұлы Фредерик II, Крбава графы Карло Курякович, Иван Морович, Махва бан. Длугош Будаға Алтын Орда ханы, Тохтамыш ұлы, Польшаның Владислав II-імен кездескісі келген Жалал-ад-Дин елшілерінің келгенін хабарлайды. Жалал-ад-Дин поляк және литвалық билеушілердің Тевтон орденіне қарсы күрестегі одақтасы болды, және кейбір оқиғаларды қайта құруға сәйкес, Сигизмунд татарларға Османдық қауіпке қарсы сенім артуға тырысты. Любектегі бір дереккөз 1412 жылы Будадағы оқиғалар туралы да айтады. Детмардың Любекеш хроникасы 1400-1413 жылдар аралығында жалғасты. Сонымен қатар, Будадағы кездесуге қатысушылардың егжей-тегжейлі сипаттамасы берілген. Патшалық кездесу мерекелік шаралармен және түрлі ойын-сауықпен қатар өтті. Турнирде Силезиядан келген Немше атқышы мен Австриядан келген паж жеңіп шықты. Польшалық діни қызметкер және хроникашы Ян Длугош өзінің Annales seu cronici incliti regni Poloniae еңбегінде айтқандай, турнирде Болгариядан да рыцарьлар болған, олар, мүмкін, конференцияға қатысқан Сигизмундтың вассалы принц Фружиннің сарайынан келген.
Констанция кеңесі
1412–1423 жылдары Зигизмунд Италиядағы Венеция Республикасына қарсы жорықтар жасады. Патша Антипапа Иоанн XXIII-нің қиындықтарын пайдаланып, 1414 жылы Батыс схизмасын шешу үшін Констанцта кеңес шақыру туралы уәде алды. Ол осы кеңестің жұмысына белсенді қатысты және отырыстар барысында Францияға, Англияға және Бургундияға сапар шегіп, үш қарсылас папаның қызметтен шеттеуіне қол жеткізуге тырысты. Кеңес 1418 жылы аяқталды, схизма шешілді және – Зигизмундтың болашақ мансабы үшін маңызды болған – чех дін реформаторы Ян Гус 1415 жылдың шілдесінде дінге қарсылық танытқаны үшін өртеуге берілді. Густың өліміне Зигизмундтың қатысы бар-жоғы күмәнді. Ол Гуске қауіпсіздік кепілдемесін берген және оның тұтқындалуына қарсылық білдірген; Томас Карлайл Зигизмундты "Супер Грамматикам" деп атады. Осы жылдардағы оның негізгі іс-әрекеттері Англиямен Францияға қарсы одақ құру және князьдердің қарсылығына байланысты Германияда қалалар лигасы арқылы бейбітшілікті орнату әрекетінің сәтсіз аяқталуы болды. Генрих V пен Зигизмунд арасындағы жақын қарым-қатынас оның Гартер орденіне қабылдануына әкелді.
Thomas Carlyle nicknamed Sigismund "Super Grammaticam". His main acts during these years were an alliance with England against France, and a failed attempt, owing to the hostility of the princes, to secure peace in Germany by a league of the towns. The close relationship that developed between Henry V and Sigismund resulted in him being inducted into the Order of the Garter.
Гуситтік соғыс
1419 жылы Венцеслав IV қайтыс болғаннан кейін, Сигизмунд Богемияның титулдық патшасы атанды, бірақ оны чех ақсүйектері мойындамас бұрын он жеті жыл күтуге мәжбүр болды. Рим патшасы және Богемия патшасы деген екі лауазым оның беделін арттырды және оны христиан әлемінің номиналдық басшысы етіп қойды, бірақ олар оған билік пен қаржылық тұрақтылық әкелген жоқ, тіпті оны қаржылық қиындыққа да ішкерді. Ол тек Венгрия патшасы ретінде ғана билігін орната алды және елдің тәртібі мен жақсы басқаруы үшін еңбек ете алды. Богемияны Венцеславтың жесірі Бавариялық Софияға сеніп тапсырып, ол Венгрияға жол тартты. Гуситтерге қарсы одақ дамып, Жоғарғы Германия князьдері мен қалалары, тіпті "Богемиядан ең алыс өңірлерден" де оған қосылды. 1424 жылдың қаңтарында неміс сайлаушыларының бірлескен әрекеті Бинген одағын ("einunge") құруға әкелді, "оған Рейн князьдерімен қатар Саксония сайлаушысы және Зигмундтың адал одақтасы Бранденбург маркграфы Фридрих қосылды, сондай-ақ гусит қауіптеріне қарсы өзара көмек көрсету, сот жүргізу және ынтымақтастық туралы келісім жасалды".
Германия
Германиядағы және жалпы империядағы Зигмундтың билігі, Германия Корольдігінде Hausmacht (ішкі билік) толыққанды болмауынан шектелді. Оның билігі негізгі одақтастарына және Германиядағы қауымдастық саяси механизмдер мәдениетіне сүйенді. Дункан Харди былай деп атап көрсетеді: "Зигмундтың билігінің барлық кезеңдеріндегі дереккөздерде көрсетілген саяси белсенділіктің жергілікті және аймақтық деңгейлері империядағы биліктің барлық деңгейде дәстүрлі институттар мен қауымдастық саяси мәдениеттің механизмдері арқылы жүзеге асырылғанын және реттелгенін көрсетеді. Егер Зигмунд белгілі бір сәттерде айтарлықтай жетістіктерге жеткен болса, бұл осы институттар мен механизмдерге қарамастан немесе олардан тәуелсіз болған жоқ, керісінше, ол қауымдастық өзара әрекеттерді пайдалануға және элиталық желілердегі жетекші тұлғалармен стратегиялық қарым-қатынастар құруға көп энергия жұмсағандықтан болды. Тіпті империяның орталық аймақтарынан ұзақ уақытқа кеткен кезде де Зигмунд осы серіктестіктерді пайдалана алды және князьдердің, дворяндардың және қалалардың қауымдастық қызметі нәтиже береді деп күтуге болады – шындығында, 1410 жылы Австрия герцогы Фредерик IV-ке қарсы, сондай-ақ 1420 жылы гуситтерге қарсы кең ауқымды ұжымдық іс-қимылдар осылай болды. Зигмундтың барлық жобалары іске аспады және ол өзінің саясатының ұзақ мерзімді салдарларын толығымен бақылай алмады, бірақ оның билігі кезінде "патшасыз империя" кезеңдері болды деген пікір оның аймақтық клиенттерімен және қауымдастықтарымен болған қарым-қатынастардың көптеген дәлелдеріне қайшы келеді. Сонымен қатар, Зигмундты шебер саясаткер ретінде бейнелейтін соңғы жылдардағы мақтауға толы көзқарас, оның жемісті одақтары жеке шеберлігінен гөрі оның жетістіктеріне көбірек үлес қосты деген дәлелдермен жұмсатылуы мүмкін." Зигмунд пен оның Германиядағы екі маңызды одақтасы – Бранденбург курфюрсі Фридрих I және Габсбург Альберті арасындағы одақ (Габсбург Альберті Зигмундтың жалғыз қызы Люксембургтің Елизаветасына үйленген соң, оның күйеу баласы және мұрагері болды) Гогенцоллерндердің күшеуіне бастап, Габсбургтерді қайта жандандырды (олар неміс тағына оралды және Зигмундтан Венгрия, Хорватия және Богемиямен байланысын мұра етті).
Соңғы жылдар
1428 жылы Зигизмунд түріктерге қарсы тағы бір жорық ұйымдастырды, бірақ бұл да аз нәтиже берді. 1431 жылы ол Миланға сапар шекті, онда 25 қарашада Италия королі ретінде темір тәж киді; содан кейін ол біраз уақыт Сиена қаласында болып, императорлыққа қанатын бітіру және Базель кеңесін Папа Евгений IV-нің мойындауы үшін келіссөздер жүргізді. Ол 31 мамыр 1433 жылы Римде император болып тағайындалды, ал пападан қажетті талаптарын алғаннан кейін Богемияға оралды, онда 1436 жылы король ретінде мойындалды, бірақ оның билігі тек номиналды ғана болды. Мұның себебі 1432 жылы басталған албандардың Осман империясына қарсы көтерілісі болды. 1435 жылы Зигизмунд албандармен одақ құру үшін болгар ақсүйегі Фружинді жіберді. Сонымен қатар, ол 1436 жылдың басында Осман тағына талапкер Дәудті де жіберді. Зигизмунд 1437 жылдың 9 желтоқсанында Моравиядағы Зноймо (Знаим) қаласында (қазіргі Чехия) қайтыс болды. Өмірінде өсиет еткендей, ол Венгрияның Нагиварад қаласында (қазіргі Орадея, Румыния) жерленді, Венгрияның әйгілі король-қасиетті Ласло I-нің қабірінің жанына, ол сол заманғы мінсіз монарх, батыр және христианның үлгісі болды және Зигизмунд оны терең құрметтеді. Екінші әйелі Барбара Цельскаядан ол жалғыз қызы Элизабет Люксембургті қалдырды, ол Австрия герцогы Альберт V-ке (кейіннен Германия королі Альберт II) үйленді, Зигизмунд оны мұрагері деп тағайындады. Ұлдары болмағандықтан, Люксембург әулеті оның қайтысымен тоқтатылды.
Отбасы және шығарылым
Зигизмунд екі рет үйленді, бірақ тәждеріне мұрагерлікке қол жеткізуде көп сәттілікке ие болмады. Оның екі некесінен де бір-бір бала дүниеге келді. Оның алғашқы баласы, ықтимал ұл бала, Мажарстан королевасы Марияның жүктілігі жетілген кезде аттан түсіп қалғаннан кейін мерзімінен бұрын туды. Анасы мен баласы 1395 жылдың 17 мамырында Буда төбелерінде туылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Зигизмунд әйелінің құқымен Венгрияны билегендіктен, бұл терең мұрагерлік дағдарысын тудырды, және ол билігін сақтап қалуға ұмтылса да, дағдарыс оның Барбара Цельеге екінші рет үйленгеніне дейін жалғасты. Барбараның жалғыз баласы, 1409 жылдың 7 қазанында, мүмкін Вишеград қалысында туған, Люксембургтің Елизаветасы, болашақта Венгрия, Германия және Богемия патшайымы болды. Королева Барбара басқа бала тудыра алмады. Осылайша Люксембургтің Елизаветасы Зигизмундтың жалғыз заңды баласы болды.
Венгриялық серіктестіктер
Зигизмунд мажар тілінде еркін сөйлейтіні, мажар үлгісінде киім киетіні, тіпті сақалын да мажарша өсіргені мәлім. Император Зигизмунд, жүзінің көркі және бойының келісімі жағынан, өте ұлы адам болды, әлемнің жаратушысы оған әдемі бет, иілген, көк түсті шаш және мейірімді қарастың нұрын сыйлады. Ол мажарларға деген құрметінен ұзын сақал өсірді, себебі бұрын мажарлар да ұзын сақал таққан. Оның әйелдермен көптеген қарым-қатынастары бірнеше аңыз тууына себеп болды, соның ішінде Мажарстан королі Матиас Корвин билік еткен жылдары кең таралған аңыз бар. Оған сәйкес, Джон Хуняди – Зигизмундтың заңды емес ұлы болған. Зигизмунд бала дүниеге келген кезде анасына сақина сыйлаған, бірақ бір күні орман ішінде қара қарға оны ұрлап кеткен, ал сақина құс ауланған соң ғана табылды. Осы оқиға Хунядилердің гербіне енді, кейіннен Матиас "Корвиннің" гербінде де пайда болды. Зигизмунд сол кездегі идеал христиан рыцары саналған Мажарстанның қасиетті Ладислав I-ге мажарлардың құрметін қабылдады. Ол қабіріне, Нагиварадқа бірнеше рет қажылық жасады. Зигизмунд қайтыс болғанға дейін, Моравиядағы Знайм қаласында қасиетті патшаның қасына жерленуді өтінді. Зигизмундтың әулеті үш ханшайым арқылы Венгрияның Арпад әулетімен байланысты.
Reformatio Sigismundi (Реформация Сигисмунди)
Reformatio Sigismundi император Сигизмундтың (1410-1437 жж.) тұсында қасиетті Рим империясын реформалауға жасалған тыраштан туындады. Ол 1439 жылы Базель советінде анонимді автор жариялаған, неміс билеушілерінің теңсіздігіне тоқталып өткен еңбек болды. Онда Сигизмундтың дін қызметкері патша Фридрихтің келуі туралы көрінісі, сондай-ақ монархия, императорлық және Германия империясын кеңінен реформалау жоспарлары қамтылған.
Атаулары
1405 жылғы мажар жарлығында Зигизмундтың атағы: "Зигизмунд, Құдайдың құрметімен, Мажарстан, Далмация, Хорватия, Рама, Сербия, Галиция, Лодомерия, Кумания және Болгария королі, Бранденбург маркграфы, қасиетті Рим империясының бас камерарийі, Богемия және Люксембург мұрагері".
Фильмдер
Патша Сигизмунд рөлін британдық актер Мэтью Гуд, режиссер Петр Яклдың 2022 жылғы "Ян Жижка" фильмінде сомдайды.
Бейне ойындар
Король Сигизмунд – 2018 жылы Warhorse Studios шығарған Kingdom Come: Deliverance атты танымал әрекеттік рөлдік ойында шақырым уақытқа ғана көрінетін қарсыласы.