Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Владислав Генрих (; шамамен 1160 – 12 тамыз 1222), Премислидтер әулетінің мүшесі, 1197 жылы Богемия герцогы ("Владислав III") болып сайланды және 1197 жылдан өліміне дейін Моравия маркграфы болды. Ол герцогтік қызметін тек 1197 жылы атқарды және шын мәнінде Богемияның осы атақпен соңғы билеушісі болды. 1198 жылдан бастап Богемия герцогтігін патшалық дәрежесіне көтеруді оның інісі Оттокар I, оның әскері оны тақтан түсірген соң іске асырды.
Vladislaus Henry (; c. 1160 – 12 August 1222), a member of the Přemyslid dynasty, was elected Duke of Bohemia (as "Vladislaus III") in 1197 and Margrave of Moravia from 1197 until his death. He only served as duke during the year 1197 and was indeed the last ruler of Bohemia to hold that title. It was his brother Ottokar I, whose forces overthrew him, who finally achieved the elevation of the Duchy of Bohemia to the status of a kingdom starting in 1198.
Ерте өмір
Владислав Генрих - герцог Владислав II-нің Юдит Тюрингиялықпен екінші некесінен туған екінші ұлы, сол арқылы Отокар I-нің кіші інісі. Ол ойын-сауыққа құмар заманда өсті, себебі оның әкесінің император Фредерик Барбароссамен болған күрделі қарым-қатынасы трагикалық соңына әкелді. XII ғасырдың соңындағы Премислидтер әулеті ішіндегі күрес кезінде ол 1192 жылы Богемия герцогтығын басып алған ағасы Оттокарды қолдады. Өз кезегінде, Оттокар 1191 жылдан бері Брно мен Зноймо князі Владиславты император Генрих VI-ның келісімімен Моравия маркграфы етіп тағайындады. Бірақ олар сұралған соманы төлемеді, сондықтан 1193 жылғы маусымда Императорлық сеймнің шешімімен қызметтен алынды. Владислав Прага сарайына шақырылды, онда ол келесі жылдарды герцог Бретиславтың күдікті назарында өткізуге мәжбүр болды.
Vladislaus Henry was the second son of Duke Vladislaus II from his second marriage with Judith of Thuringia, thereby the younger brother of Ottokar I. He grew up during a frivolous time, for the complex personal relationship his father had with the emperor, Frederick Barbarossa, was leading to a tragic termination. During the late 12th century struggles within the Přemyslid dynasty, he supported his older brother Ottokar when he seized the Bohemian duchy in 1192. In turn, Ottokar appointed Vladislaus, Prince of Brno and Znojmo since 1191, a margrave of Moravia with the consent of Emperor Henry VI. However, the two never paid the demanded sum and so were again deposed in June 1193 by a decision of the Imperial Diet at Worms, which appointed their cousin, the Prague bishop Henry Bretislaus, as duke. Vladislaus was summoned to Prague Castle, where he had to spend the following years suspiciously eyed by Duke Bretislaus.
Билік
1197 жылы император Генрих VI және Бретиславтың қайтысынан кейін Владислав босатылып, 22 маусымда герцог сайланды, оның інісі де қатысты. Оттакардың қолдауымен көтеріліс болғандықтан, Владислав бірнеше айдан соң, 6 желтоқсанда тақтан бас тарды. Ағайындылар соғысқа дейін жетіп келді, бірақ әскерлері бір-біріне қарсы орналасқанда, олар кездесіп, Оттакардың Богемия тағына отыруы, бірақ императордың бекітілуісіз, ал Владиславқа мұрагерлік маркграф титулымен өтемақы төленуі туралы келісімге келді. Тақты тастауы арқылы Владислав әкесінің қайтысынан бері жиырма бес жылдан астам уақытқа созылған Премсльдердің азаматтық соғыстарын аяқтауға көмектесті. Оның Киелі Рим империясының ханзадасы мәртебесі 1212 жылғы Сицилияның Алтын бұқасында мойындалды. Владислав 25 жылдан кейін қайтыс болғанға дейін Моравияны інісімен тығыз байланыста басқарды. Ол өзінің билігін нығайтты, Брноның қарсыласы, принц Спитхнев III-ті соқыр қылды және өзінің рухани кеңесшісі Даниэль Миликті Прага епископы етіп тағайындады, бұл Богемияда биліктегі ханзаданың алғашқы тағайындамасы болды. Даниэль Владислав пен Оттакардың арасындағы келісімге маңызды үлес қосты; Рим Куриясына бірнеше шағымдар түскеніне қарамастан, ол 1214 жылға дейін императорлық бекітусіз қызмет етті. 1205 жылы Владислав Велеградтағы цистерциандық монастырды отбасылық монастырь және Моравия маркграфтарының зират ретінде құрды. Владислав Гельвидаға (Хедвиг) үйленді, оның тегі белгісіз. Ол Зноймодағы сарайында мұрагер қалдырмай қайтыс болды, содан кейін Моравия маркграфтығы король Оттакар I-ге қайта оралды, ол оны кіші ұлы Владислав II-ге берді. Владислав Велеград монастырында жерленді.
After the death of Emperor Henry VI and Bretislaus in 1197, Vladislaus was released and elected duke on 22 June 1197, with his brother in attendance. Faced with an uprising in favour of Ottokar, Vladislaus abdicated a few months later, on 6 December. The brothers then very nearly came to war, but, their armies encamped facing each other, the two met and negotiated a solution whereby Ottokar took the Bohemian throne–though without imperial approval–and compensated Vladislaus with the hereditary margravial title of near autonomous Moravia. By his repudiation of the throne, Vladislaus helped to bring an end to the destructive dynastic wars of the Přemyslids, which had lasted for over twenty five years from the death of his father. His status as a Prince of the Holy Roman Empire was acknowledged in the 1212 Golden Bull of Sicily. Vladislaus held Moravia until his death twenty five years thence, in close co operation with his brother. He reinforced his rule, when he had the rivalling claimant Prince Spytihněv III of Brno blinded and installed his own confessor, Daniel Milík, as Bishop of Prague, the first investiture by a reigning prince in Bohemia. Daniel played a vital role in the reconciliation between Vladislaus and Ottokar; despite several protests to the Roman Curia, he held the see until 1214 without receiving imperial nomination. In 1205, Vladislaus founded the Cistercian abbey of Velehrad as a family monastery and burial ground of the Moravian margraves. Vladislaus was married with one Heilwida (Hedwig), of unknown origin. He died without issue at his court in Znojmo, whereafter the Moravian margraviate fell back to King Ottokar I, who enfeoffed it to his younger son Vladislaus II. Vladislaus was buried at Velehrad Abbey.