Нью-Йорк қаласының «Тозақ қақпасы» бұғазы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы таяуша тозақ қақпасы – Нью-Йорк қаласындағы Шығыс өзеніндегі тар таяуша. Ол Куинстің Астория ауданын Манхэттендегі Рэндалл және Уордс аралдарынан бөліп тұрады.

Тастарды тазарту

Кейде саудагерлер мен басқа да қызығушылық танытқан адамдар тозақ қақпасынан өтудің қиындықтарын шешуге тырысатын. 1832 жылы Нью-Йорк штатының заң шығарушы органына жақын маңдағы Халлет нүктесі арқылы канал салу туралы петиция ұсынылды, осылайша тозақ қақпасынан мүлдем аулақ болуға болар еді. Бірақ заң шығарушы орган кемелерге келесі 15 жылға дейін қақпаны жүзуге үйретілген бағдарлаушылармен қамтамасыз етті. 1849 жылы су астындағы жарылыстарға маманданған француз инженері Бенжамин Майльферт, тастардың бір бөлігін тазартты, олардың араласуымен бірге, тозақ қақпасы арқылы өзеннің өтуі соншалықты қауіпті болды. Эбенезер Мериам Майльфертке 6000 доллар төлеу үшін жазылым ұйымдастырды, мысалы, "Пот Рок" тасын төменгі орташа су деңгейінде 24 фут (7 метр) тереңдікке дейін төмендету үшін. Кемелер суға отырып қалуын жалғастырды (1850 жылдары кемелердің шамамен 2% осылай істеді) және іс-қимылға шақыру туралы петициялар келіп түсе берді, федералды үкімет аймақты зерттеуді бастады, ол 1851 жылы егжей-тегжейлі және дәл картамен аяқталды. Жағалау ағындарының салдарынан The Narrows арқылы портқа қарайғы негізгі кеме қатынасы арналары құммен тола бастады, кемелерге тереңдік азайды, ал жаңа буын ірі кемелер пайда болды – мысалы, Исамбард Кингдом Брунельдің SS Great Eastern кемесі, "Левиафан" деп белгілі болды. Нью-Йорк порттың мәртебесін жоғалту қаупінен алаңдады, егер портқа "арқа есік" ашылмаса. 1850 жылдары тереңдік азаюын жалғастырды – порт комиссиясы 1850 жылы орташа ең төменгі су деңгейі 24 фут (7 м) және ең төменгі су деңгейі 23 фут (7 м) екенін мәлімдеді – ал жаңа кемелерге қажетті су тартылуы арта түсті, яғни олар тек жоғары толқын кезінде ғана қауіпсіз түрде портқа кіре алатын. АҚШ Конгресі мәселені шешу қажеттігін түсініп, Армия инженерлер корпусына Майльферттің жұмысын жалғастыру үшін 20 000 доллар бөлді, бірақ ақша көп ұзамай, жолдың қауіптілігіне елеулі өзгеріссіз жұмсалды. 1856 жылы кеңесші кеңес қақпаны барлық кедергілерден тазалауды ұсынды, бірақ ештеңе істелмеді, ал жақын арада Азамат соғысы басталды. 1860 жылдардың соңында, Азамат соғысынан кейін Конгресс оңай жүретін су жолдарының әскери маңыздылығын түсінді және Армия инженерлер корпусына тозақ қақпасын қауіпті жартастардан тазалауды тапсырды. Корпустың полковнигі Джеймс Ньютон жобаның құны 1 миллион долларға жетеді деп есептеді, ал кемелердің жылдық шығыны 2 миллион долларды құрайды. Бастапқы әрекеттер сәтсіз аяқталды, және сол кезде генерал болған Ньютон жобаны тікелей басқаруды өз қолына алды. Ньютон Халлет тасына дейін, тіпті Flood Rock тасын да бұзуды бастады, жартастан тас алып тастады. 1885 жылы Flood Rock тасын да жарылды, онда Азамат соғысының генералы Филипп Шеридан және аболиционист Генри Уорд Бичер қатысты. Ньютонның қызы тағы да жарылысты іске қосты, ол сол уақытқа дейін ең үлкен жарылыс болды және кейіннен атом бомбасының пайда болуына дейін адам жасаған ең үлкен жарылыс деп жарияланды.

Periodically, merchants and other interested parties would try to get something done about the difficulty of navigating through Hell Gate. In 1832, the New York State legislature was presented with a petition for a canal to be built through nearby Hallet's Point, thus avoiding Hell Gate altogether. Instead, the legislature responded by providing ships with pilots trained to navigate the shoals for the next 15 years. In 1849, a French engineer whose specialty was underwater blasting, Benjamin Maillefert, had cleared some of the rocks which, along with the mix of tides, made the Hell Gate stretch of the river so dangerous to navigate. Ebenezer Meriam had organized a subscription to pay Maillefert $6,000 to, for instance, reduce "Pot Rock" to provide 24 feet (7 m) of depth at low mean water. While ships continued to run aground (in the 1850s about 2% of ships did so) and petitions continued to call for action, the federal government undertook surveys of the area which ended in 1851 with a detailed and accurate map. With the main shipping channels through The Narrows into the harbor silting up with sand due to littoral drift, thus providing ships with less depth, and a new generation of larger ships coming online – epitomized by Isambard Kingdom Brunel's SS Great Eastern, popularly known as "Leviathan" – New York began to be concerned that it would start to lose its status as a great port if a "back door" entrance into the harbor was not created. In the 1850s the depth continued to lessen – the harbor commission said in 1850 that the mean water low was 24 feet (7 m) and the extreme water low was 23 feet (7 m) – while the draft required by the new ships continued to increase, meaning it was only safe for them to enter the harbor at high tide. The U. S. Congress, realizing that the problem needed to be addressed, appropriated $20,000 for the Army Corps of Engineers to continue Maillefert's work, but the money was soon spent without appreciable change in the hazards of navigating the strait. An advisory council recommended in 1856 that the strait be cleared of all obstacles, but nothing was done, and the Civil War soon broke out. In the late 1860s, after the Civil War, Congress realized the military importance of having easily navigable waterways, and charged the Army Corps of Engineers with clearing Hell Gate of the rocks there that caused a danger to navigation. The Corps' Colonel James Newton estimated that the project would cost $1 million, as compared to the approximate annual loss in shipping of $2 million. Initial forays floundered, and Newton, by that time a general, took over direct control of the project. Newton had begun to undermine Flood Rock, a reef, even before starting on Hallert's Rock, removing of rock from the reef. In 1885 Flood Rock was blown up as well, with Civil War General Philip Sheridan and abolitionist Henry Ward Beecher among those in attendance. Newton's daughter once more set off the blast, the biggest ever to that date and subsequently reported as the largest man made explosion until the advent of the atomic bomb