Конрад II: Салия әулетінің императоры

Кіріспе

11 ғасырдағы Салиан әулетінің Киелі Рим императоры Конрад II (Конрад II, шамамен 989/990 – 4 маусым 1039), сондай-ақ Конрад Үлкен және Конрад Саликий деп те аталады, 1027 жылдан 1039 жылы қайтыс болғанға дейін Киелі Рим империясының императоры болды. Бір ғасыр бойы, 1125 жылға дейін билік еткен төрт салиан императорының біріншісі Конрад Германия (1024 жылдан), Италия (1026 жылдан) және Бургундия (1033 жылдан) патшалықтарын басқарды. Франкониялық граф Генрих Шпейердің (сондай-ақ Генрих Вормстың) және Матфрид әулетінің Мецтік Аделаиданың ұлы, 959 жылдан 972 жылға дейін Лотарингия герцогтігін басқарған Конрад, 990 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін бала кезінде Шпейер мен Вормс графтарының титулын мұра етті. Ол өз ықпалын мұрагерлік жерлерінен тысқары жерлерге де кеңейтіп, патшалықтың княздарының құрметіне ие болды. 1024 жылы император Генрих II қайтыс болғаннан кейін императорлық династиялық желі мұрагерсіз қалғанда, 4 қыркүйекте императорлық княздар жиналысы 34 жастағы Конрадты патша (Rex romanorum) етіп тағайындады. Конрад II өзінің Отондық ізашары Генрих II-нің шіркеутің рөлі мен ұйымына, сондай-ақ жалпы басқару тәжірибесіне қатысты көптеген ерекшеліктерін қабылдады, бұл өз кезегінде Карлмен байланысты болды. Император монастырларға қарсы болмаса да, Генрих II кезінде шіркеу адамына көрсетілген артықшылықты дереу тоқтатты. Италияда ол бастапқыда императорлық билікті сақтау үшін епископтарға (көбінесе неміс текті) сүйенді. 1036 жылы Италияға екінші жорығынан бастап, ол өзінің стратегиясын өзгертті және епископтардың билігіне қарсы шыққан вальвассорлардың (кіші дворяндардың) және әскери элитаның қолдауын алуға қол жеткізді. Оның билігі империяның салыстырмалы түрде бейбіт кезеңінде ортағасырлық императорлық биліктің ең жоғары нүктесін белгіледі. 1032 жылы баласыз қайтыс болған Бургундия королі Рудольф III қайтыс болғаннан кейін Конрад Бургундия корольдігіне үстемдік етуді талап етті, оны неміс және итальян әскерлерімен бағындырып, империя құрамына қосты. 978 жылы император Оттон II өзінің туысы Оттоны Каринтия герцогы етіп тағайындады. Ол Үш Генрих соғысынан кейін биліктен қуылған Каринтияның бүлікші герцогы Генрих I-нің орнын басты. Алайда герцогтық атағын алғаннан кейін Оттон Вормстағы графтық лауазымынан айырылды, ол император Оттон II-нің императорлық канцлері епископ Хильдебальдқа берілді. 983 жылы Оттон II кенеттен қайтыс болғаннан кейін, оның орнына оның сәби ұлы Оттон III келді, ал анасы Теофана регент ретінде қызмет етті. Теофана императорлық үйді Генрих I-мен қайта жарастыруға тырысты, оны 985 жылы Каринтия герцогы етіп қайта тағайындап, Оттоға өзінің ата-бабаларының орнын қайтаруға рұқсат берді. Алайда Оттоға өзін «Вормс герцогы» деп атауға рұқсат етілді және оның бастапқы аумағы оның дәрежесіне сәйкес кеңейтілді. Оттон Вормский жаңа императорға адал қызмет етті және 955 жылы Верона маршын алды, ал Каринтия герцогтығы Баварияның Генрих IV-іне берілді. 996 жылы Оттон III Вормстың ұлы Бруноны Папа Григорий V етіп тағайындады. 1002 жылы император Оттон III қайтыс болғанда, Конрадтың атасы Вормстың Оттосы да, Генрих IV те Германияның корольдігіне үміткер болды. Келісім бойынша Оттон бас тартты және жаңадан сайланған король Генрих IV-тен (Германияның Генрих II ретінде билік еткен) Каринтия герцогтігін алды. Нәтижесінде Оттон Вормский Вормстағы феодалдық иеліктерінен ұзақ уақыт бойы саяси қарсыласы болған Вормский епископ Бурхардқа бас тартты. Оның ағасы Конрад I, Каринтия герцогының ерте қайтысынан кейін, Конрадтың сәби ұлы Конрад II, Каринтия герцогы Кіші, император Генрих II-нің құрметіне графтыққа тағайындалды, ал Каринтия герцогтығы Конрад Кішінің бала кезіне байланысты Эппенштейннің Адалберосына берілді. Конрад Кішіге оның ағасы Конрад II, Киелі Рим императоры Үлкен қамқорлық жасады.

11th century Holy Roman Emperor of the Salian dynasty

Conrad II (Konrad II, c. no – c. 989/990 – 4 June 1039), also known as Conrad the Elder and Conrad the Salic, was the emperor of the Holy Roman Empire from 1027 until his death in 1039. The first of a succession of four Salian emperors, who reigned for one century until 1125, Conrad ruled the kingdoms of Germany (from 1024), Italy (from 1026) and Burgundy (from 1033). The son of Franconian count Henry of Speyer (also Henry of Worms) and Adelaide of Metz of the Matfriding dynasty, that had ruled the Duchy of Lorraine from 959 until 972, Conrad inherited the titles of count of Speyer and Worms during childhood after his father had died around the year 990. He extended his influence beyond his inherited lands, as he came into favour of the princes of the kingdom. When the imperial dynastic line was left without a successor after Emperor Henry II's death in 1024, on 4 September an assembly of the imperial princes appointed the 34 year old Conrad king (Rex romanorum). Conrad II adopted many aspects of his Ottonian predecessor Henry II regarding the role and organisation of the Church as well as general rulership practices, which in turn had been associated with Charlemagne. While the emperor was not anti monastic, he immediately abandoned the favouritism that had been shown to men of the Church under Henry II. In Italy, he initially relied on the bishops (mostly of German origin) to maintain imperial power. Beginning with his second Italian expedition in 1036, he changed his strategy and managed to win the support of the valvassores (lesser nobles) and the military elite, who challenged the power of the bishops. His reign marked a high point of medieval imperial rule during a relatively peaceful period for the empire. Upon the death of the childless King Rudolph III of Burgundy in 1032, Conrad claimed dominion over the Kingdom of Burgundy, conquered it with German and Italian troops, and incorporated it into the empire. In 978 Emperor Otto II appointed his nephew Otto of Worms as Duke of Carinthia. He succeeded the rebellious Duke Henry I of Carinthia, who had been deposed after the War of the Three Henries. Upon receiving the ducal title, however, Otto lost his countship at Worms, which was given to Bishop Hildebald, emperor Otto II's imperial chancellor. When Otto II died suddenly in 983, his infant son Otto III succeeded him, with his mother Theophanu serving as regent. Theophanu sought to reconcile the imperial house with Henry I, restoring him as Duke of Carinthia in 985, with Otto of Worms allowed to regain his ancestral position as Count of Worms. However, Otto was allowed to style himself "Duke of Worms" and his original territory was expanded according to his rank. Otto of Worms loyally served the new Emperor and received the March of Verona in 955, as the actual Duchy of Carinthia was given to Henry IV of Bavaria. In 996, Otto III invested Otto of Worms' son Bruno as Pope Gregory V. When Emperor Otto III died in 1002, both Otto of Worms, Conrad's grandfather, and Henry IV became eligible for Kingship of Germany. In a compromise, Otto withdrew and in return received the Duchy of Carinthia from the newly elected king Henry IV, who ruled as Henry II of Germany. As a result, Otto of Worms renounced his fiefs at Worms to Bishop Burchard of Worms, a long time political rival. After the early death of his uncle Conrad I, Duke of Carinthia, Conrad's infant son, Conrad II, Duke of Carinthia the Younger, was named Count of Worms by Emperor Henry II while the Duchy of Carinthia passed to Adalbero of Eppenstein due to Conrad the Younger's infancy. Conrad the Younger was taken care of by his cousin Conrad II, Holy Roman Emperor the Elder.

Ересектілік

1016 жылы Конрад екі рет жесір қалған Швабия герцогинясы Гизеллаға үйленді, ол 1002 жылы император Отто III қайтыс болғаннан кейін Германия тағына талапкер болған Герман II Швабскийдің қызы еді, бірақ император Генрих II-ге сайлауда жеңіліп қалды. Гизелла сол жылы Брансвик графы Бруно I-ге тұрмысқа шықты. Бруноның шамамен 1010 жылы қайтыс болуынан кейін Гизелла Бабенберг әулетінен шыққан Эрнест I-ге үйленді. Осы неке арқылы Эрнест I, Гизелланың ағасы Герман III Швабский 1012 жылы қайтыс болғаннан кейін Швабия герцогтігін мұраға алды. Осы некеден екі ұл дүниеге келді: Эрнест II және Герман. 1015 жылы Эрнест I қайтыс болғаннан кейін император Генрих II Эрнест II-ні Швабия герцогы етіп тағайындады. Гизелланың жаңа күйеуі ретінде Конрад өзінің кәмілетке толмаған өгей ұлының герцогтігін басқаруда регент болуға үміттенеді, оны өзінің мәртебесін арттыру және кейіннен өзінің герцогтігін иелену мүмкіндігі ретінде қарастырды. Император Генрих II бұл әрекетке кедергі келтіріп, 1016 жылы Эрнест II-нің қамқорлығын және Швабиядағы регенттікті Трир архиепископы Поппоның қолына жүктеді. Бұл әрекет Оттон әулеті мен Салиялықтар арасындағы қарым-қатынасты одан әрі шиеленістірді. Конрад II өзінің герцогтігін алу үмітіне жете алмады, бірақ Гизелламен некелесу оған байлық әкелді. Оның анасы, Бургундиялық Герберга, Бургундия королі Конрадтың қызы және Франция королі Людовик IV-нің немересі болды. Гизелла анасы мен әкесі арқылы Карл I-нің ұрпағы екенін де мәлімдеді. Гизелла мен Конрадтың туысқандық байланысы болғандықтан көптеген адамдар осы некеге қарсы болды. Екеуі де Генрих I-нің ұрпағы, Конрад бесінші буын, ал Гизелла төртінші буын. Канондық заң бойынша, біріншіден жетінші буынға дейінгі туыстардың арасында некеге тұруға тыйым салынған. Конрадтың некесі сол кездегі әдеттегіден көп ерекшеленбесе де, қатаң канонистер осы некеге қарсы болды және император Генрих II Конрадты уақытша жер аударылуға мәжбүрлегенде осы канондық заңды бұзуын пайдаланды. Жер аударылу кезінде Гизелла Конрадтан болашақ император Генрих III-ті 1017 жылғы 28 қазанда дүниеге әкелді. Конрад пен император Генрих II ақырында татуласып, Германияға оралды. Германия тағына нақты мұрагер болмағандықтан, Генрихтің жесірі Люксембургтен Кунигунда регент ретінде билік жүргізді, ал неміс герцогтары жаңа корольді сайлау үшін жиналды. Кунигундаға оның бауырлары Метц епископы Дитрих I және Бавария герцогы Генрих V көмектесті. Германияның ақсақалы Майнц архиепископы Арибо да Кунигундаға көмектесті. 1024 жылғы 4 қыркүйекте неміс князьдері Рейннің шығыс жағалауындағы, қазіргі Германияның Оппенхайм қаласының қарсы жағында орналасқан Камба деген тарихи жерде жиналды. Қазір Камба орнында Конрад II-нің шағын ат мүсіні орнатылған. Хроник және Конрадтың капелланы Бургундиялық Випо осы жиынға қатысып, оқиғаны жазды. Архиепископ Арибо жиналысты басқарды. Конрад өзінің жас туысы Конрад сияқты сайлауға үміткер ретінде өзін таныстырды. Екеуі де император Отто I-нің жалпы атасы Отто Вормс, Лиутгардтың ұлы, Оттоның қыздарының бірі арқылы ұрпақтары еді. Отон әулетінің басқа мүшелері де болғанмен, олардың ешқайсысы лайықты деп есептелмеді. Саксония герцогтігі бейтараптық саясатын ұстанды, ал Лотарингия герцогтігі жас Конрадты қолдады. Жиналған князьдердің көпшілігі аға Конрадты қолдады, өйткені жеті жасар ұлының әкесі патшалықтың тұрақты династиялық болашағын қамтамасыз ететіндей көрінді. Ассамблеяның төрағасы ретінде архиепископ Арибо бірінші дауыс беріп, аға Конрадты қолдады. Оған басқа дін қызметкерлері де қосылып, оны қолдады. Содан кейін дүниежүзілік герцогтар да үлкен Конрадқа дауыс берді. Кельн архиепископы Пилгрим, Төменгі Лотарингияның герцогы Готхело I және Жоғарғы Лотарингияның герцогы Фредерик II оны қолдамады. Конрад 1024 жылғы 8 қыркүйекте 34 жасында архиепископ Арибомен Майнц соборында Германия королі болып жарияланды. Сайлауын атап өту үшін Конрад өзінің ата-бабаларының мекені Вормстың жанында Шпейер соборын салуға бұйрық берді. Құрылыс 1030 жылы басталды. Архиепископ Арибо Майнц архиепископы ретінде Германияның канцлері болды. Конрад архиепископқа сайлауға қолдау көрсеткені үшін сыйлық беруді қалап, оны Италияның канцлері де етіп тағайындады, осылайша Арибоны Рим империясының императорлық канцлері ретінде ең қуатты екінші адамға айналдырды. Арибо Конрадтың әйелі Гизелланы королева етіп тағайындаудан бас тартты, өйткені олардың некесі канондық заңды бұзды. Конрад архиепископ Арибоның ұстанымын қабылдаудан бас тартты. Кельн архиепископы Пилгрим Конрадтың сайлауын қолдамағандықтан корольмен қарым-қатынасын жақсарту мүмкіндігін көріп, 1024 жылғы 21 қыркүйекте Гизелланы королева етіп таж кигізді. Пилгримнің саяси бағытының өзгеруі жаңа корольға қарсы оппозицияны да әлсіретті.

In 1016 Conrad married the twice widowed duchess Gisela of Swabia, daughter of Duke Herman II of Swabia who, in 1002, had unsuccessfully claimed the German throne upon Emperor Otto III's death, and had lost the election to Emperor Henry II. Gisela had first been married to Count Bruno I of Brunswick the same year. Following Bruno's death around 1010, Gisela married Ernest I of the House of Babenberg. Through this marriage, Ernest I inherited the Duchy of Swabia upon the death of Gisela's brother Duke Herman III of Swabia in 1012. The marriage produced two sons: Ernest II and Herman. After the death of Ernest I in 1015, Emperor Henry II named Ernest II as Duke of Swabia. As Gisela's new husband, Conrad hoped to serve as regent for his minor stepson in the administration of the duchy, seeing it as an opportunity to increase his own rank and subsequently make a claim for his own duchy. Emperor Henry II blocked this attempt by placing the guardianship of Ernest II, and regency over Swabia, in the hands of Archbishop Poppo of Trier in 1016. This action further strained the already rough relationship between the imperial House of Otto and the Salian family. Conrad II's hopes to obtain his own duchy failed, but the marriage to Gisela brought him wealth. Her mother, Gerberga of Burgundy, was the daughter of reigning Burgundian king Conrad and granddaughter of the late Frankish king Louis IV. Gisela also claimed descent from Charlemagne through both her mother and father. The marriage was opposed by many because of the familial relationship shared by Gisela and Conrad. Both were descendants of King Henry I—Conrad in the fifth generation and Gisela in the fourth. According to canon law, marriage was forbidden among relatives from the first to the seventh generation. Though Conrad's marriage differed little from the usual practice of the time, strict canonists frowned upon the marriage and Emperor Henry II relied on this violation of canon law when he forced Conrad into temporary exile. During this exile, Gisela bore Conrad a son, the future emperor Henry III, on 28 October 1017. Conrad and Emperor Henry II eventually reconciled and he returned to Germany. Without a clear successor to the German throne, Henry's widow Cunigunde of Luxembourg ruled as regent while the German dukes gathered to elect a new king. Cunigunde was assisted by her brothers Bishop Dietrich I of Metz and Duke Henry V of Bavaria. Archbishop Aribo of Mainz, the primate of Germany, also assisted Cunigunde. On 4 September 1024, the German princes gathered at Kamba, a historical name for an area on the east banks of the Rhine opposite the modern German town of Oppenheim. Now the location of Kamba is marked with a small equestrian statue of Conrad II. The chronicler and Conrad's chaplain, Wipo of Burgundy, attended the meeting and documented the event. Archbishop Aribo presided over the assembly. Conrad presented himself as a candidate for election, as did his younger cousin Conrad. Both were descendants of Emperor Otto I by their common grandfather Otto of Worms, son of Liutgarde, one of Otto's daughters. Although further members of the Ottonian dynasty existed, none were seriously considered eligible. The Duchy of Saxony adopted a neutral strategy while the Duchy of Lorraine favoured the younger Conrad. A majority of the assembled princes favoured the elder Conrad, as the father of a seven year old son implied a more stable dynastic future for the kingdom. As president of the assembly, Archbishop Aribo cast the first vote and supported the elder Conrad. He was joined by the other clerics in support of him. The secular dukes then cast their votes for the elder Conrad as well. Archbishop Pilgrim of Cologne, Duke Gothelo I of Lower Lorraine and Duke Frederick II of Upper Lorraine did not support him. Conrad was crowned king of Germany by Archbishop Aribo in Mainz Cathedral on 8 September 1024 at the age of 34. To mark his election, Conrad commissioned the construction of Speyer Cathedral, near his ancestral home of Worms. Construction began in 1030. Archbishop Aribo, as archbishop of Mainz, was already the chancellor of Germany. Conrad wanted to reward the archbishop for his electoral support, so he made Aribo chancellor of Italy as well, making Aribo the second most powerful man in the Holy Roman Empire as the imperial chancellor. Aribo refused to crown Conrad's wife Gisela as queen as their marriage violated canon law. Conrad refused to accept Archbishop Aribo's position. Archbishop Pilgrim of Cologne saw the situation as an opportunity to restore his relationship with the king, after refusing to support Conrad's election, and he crowned Gisela queen on 21 September 1024. The political reorientation of Pilgrim also weakened the opposition towards the new king.

Ерте билік

Конрад қиындықтарға толы патшалық мұрасын иеленді. Саксония және Лотарингия герцогтары, сондай-ақ оның туысы Каринтиялық Конрад оның билігіне қарсы шықты. Конрад пен Жизела оның беделін нығайту үшін патшалық сапарға шықты. Аугсбургте Конрад епископ Бруноның қолдауын алды, ал Страсбургте епископ Вернердің қолдауын иеленді. Екеуі де бұрынғы император Генрих II-нің бауырлары болды және Конрад оларды сарайындағы жоғары лауазымдарға тағайындады. Кёльнге сапар жасағаннан кейін Конрад Ахенде тоқтады, онда ол империяның негізін қалаушы Шарльменнің мұрагері ретінде Шығыс Франк мемлекетіне талап ету дәстүрін жалғастыратынын жариялады. Бірақ Лотарингия герцогтығының князьдары оның талабын қабылдамады. Конрад содан кейін солтүстікке, Саксонияға барып, император Оттон II-нің қыздары – Кведлинбургтың Аделаида I және Гандерсхаймның София I аббатисаларымен кездесті. Олар Конрадты қолдады, бұл саксон аристократиясын оның төңірегіне біріктіруге көмектесті. Миндендегі Рождествода герцог Бернард II бастаған саксон дворяндары оны ресми түрде билеуші деп мойындады. Ол өз кезегінде ежелгі саксон әдет-ғұрыптары мен заңдарын құрметтеуге ант берді. Конрад пен Жизела 1025 жылдың наурызына дейін Саксонияда қалды, содан кейін Швабия герцогтығына көшіп, Аугсбургте Пасханы тойлады, содан кейін Бавария герцогтығына барып, Регенсбургте Пентикост мерекесін өткізді. Патшалық жұп соңында Цюрихке келді, онда он айдан кейін саяхатын аяқтады. Конрад Бургундияға кірді, 1016 жылы Генрих II баласыз Бургундия королі Рудольф III-ті оны мұрагері етіп тағайындауға мәжбүрлеген патшалық талабын жаңартты. Аугсбургтегі патшалық сапары кезінде Конрад пен оның кіші кузені Конрад Кіші арасында дау болды, бұл толыққанды түсініксіз болғанымен, Конрад Кішінің 1024 жылғы сайлаудан бас тартқаны үшін Конрад II оған уәде еткен өтемақыны әлі төлемегенімен байланысты болды. 1027 жылдың қыркүйегінен кейін олардың арасында қақтығыс болмауы, олар сол кезде татуласқандығын көрсетеді.

Италиядағы тәртіпсіздіктер

Баварияда Конрад алғаш рет Италияның билеуші элитасының өкілдерімен қарым-қатынас жасады. 1025 жылдың маусым айында Милан архиепископы Ариберт бастаған Солтүстік Италияның епископтары Конрадқа құрмет көрсету үшін Альпі тауларын аттап өтті. Ариберт, белгілі бір әкімшілік жеңілдіктердің орнына, Конрадты патша етіп тағайындауға келісті. Алайда Генрих II қайтыс болғаннан кейін Италиядағы жағдай күрт нашарлады. Сирек болатын көтерілістердің арасында көптеген итальяндық аристократтар Италия патшалығының Киелі Рим империясынан бөлінуін талап етті. Жергілікті аристократтар мен саудагерлер франктардың саррацендер мен византиялықтардың қауіп-қатерінен қорғау идеясын ескірген деп санады. Италия тағы бос тұр деп есептелді және Конрадқа заңды түрде тиесілі емес еді. Ломбардия қалалары өздерінің магнаттарының қатарынан патша сайлауды көздеді, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталған соң, олар Аквитаниядан немесе басқа француз мемлекеттерінен ханзада шақыруға тырысты. Олар Италия тәжін Франция королі Роберт II және оның ұлы Хью Магнусқа ұсынды. Ұсыныстан бас тартқаннан кейін, олар Аквитания герцогы Вильгельм V-ке жүгінді, ол бастапқыда қызығушылық танытқанмен, кейіннен одан бас тартты. Генрихтің өлімі туралы хабар тараған кезде Павия тұрғындары көтеріліс көтеріп, 5 ғасырда салынған остготтар патшасы Теодорих Ұлының жергілікті сарайын қиратты. Павия Оттон әулеті кезеңінен бері Италиядағы императорлық әкімшіліктің орталығы болмаса да, сарай Италиядағы императорлық биліктің символы ретінде қарастырылды және оның қала қабырғаларында болуы төзбес деп есептелді. Павия Италиядан Бургундияға және Францияға бағытталған сауда жолдарындағы стратегиялық орналасуының арқасында маңызды сауда орталығына айналды. Жергілікті саудагерлер мен аристократтар императорлық биліктен мүмкіндігінше көп тәуелсіздік талап етті. Штуцтың сөзіне сүйенсек, Павия монархтар қамалға келген сайын төлеуге мәжбүр болған қаржылық жүктемеден наразы болды. Епископтар сепаратистік қозғалысқа қарсы болды, себебі олар жергілікті князьдарға қарағанда императорлық қорғаумен жақсы қамтамасыз етілген. Діни миссиядан кейін Павиядан келген бір топ ақсүйектер Конрадпен кездесу үшін солтүстікке сапар шегіп, империядан бөлінуді сұрады. Елшілер өз азаматтарының әрекеттерін Павияның Италия патшасы тірі болғанда әрқашан адал болғанымен, көтеріліс Италия тағы бос тұрған кезде болғанымен түсіндірді. Конрад кеме капитаны қайтыс болғаннан кейін де оған адал болғандай, император қайтыс болғаннан кейін де империя императордың меншігі болып қалатыны туралы аргументті қабылдамады. Конрадтың пікірінше, Италия патшалығы заңды түрде империяға тиесілі еді. Ол 1038 жылғы Constitutio de feudis ("Италия Корольдігінің феодальдық иеліктері туралы жарлықта") Италиядағы феодалдық келісімдердің ережелерін белгіледі. Конрад сондай-ақ, остготтар сарайы империяның меншігі екенін және сондықтан патша оны қиратқандарды жазалауға құқылы екенін мәлімдеді. Павиялық елшілік Салиан билігіне қарсылық білдіріп Италияға оралды.

In Bavaria, Conrad came into contact with members of the Italian ruling elite for the first time. In June 1025, bishops from Northern Italy, led by Archbishop Aribert of Milan, crossed the Alps in order to pay homage to Conrad. In exchange for certain administrative privileges, Aribert agreed to crown Conrad King. However, the situation in Italy had become increasingly unstable after the death of Henry II. Amidst occasional riots, many Italian aristocrats demanded the secession of the Kingdom of Italy from the Holy Roman Empire. The local aristocrats and merchants increasingly considered the idea of Frankish ultramontan protection against Saracen and Byzantine threats to be obsolete. The Italian throne was now viewed as vacant and not Conrad's as a matter of right. The Lombard cities wanted to elect a king from the ranks of their own magnates, and when this motion failed, they tried to invite a prince from Aquitaine or other French realms. They offered the Italian crown to the Capetian king Robert II of France and his son Hugh Magnus. After the offer was rejected, they approached Duke William V of Aquitaine, who, initially intrigued by the offer, rejected it as well. When the news of Henry's death spread, the citizens of Pavia revolted and destroyed the local imperial palace of the Ostrogothic king Theodoric the Great, built during the 5th century. Though Pavia was no longer the seat of imperial administration in Italy since the Ottonian dynasty, the palace had been perceived as a symbol of imperial authority in Italy and its mere presence within the city walls had been deemed intolerable. Pavia had—thanks to its strategic location on the trade routes from Italy to Burgundy and France—become an important commercial centre. The local merchants and aristocrats demanded the greatest possible autonomy from imperial control. Schutz notes that Pavia disliked the financial burden they had to bear whenever the monarchs came to the citadel. The bishops protested the separatist movement though, as they fared better under imperial protection than under local princes. In the wake of the ecclesiastical mission, a party of noblemen from Pavia travelled north to meet Conrad and asked for severance from the Empire. The emissaries justified the actions of their fellow citizens by claiming that Pavia had always been loyal to the Italian king, as long as the king was alive and present, and that the revolt had taken place when the Italian throne was vacant. Conrad rejected the argument, that just as a ship remains devoted to its captain after his death, the Empire remains imperial property after the death of an emperor. The kingdom of Italy, according to Conrad, belonged to the empire as a matter of legal right. In his Constitutio de feudis ("Edict on the Benefices of the Italian Kingdom") of 1038 he would determine his regulations of the feudal contracts in Italy. Conrad also declared that the Ostrogothic palace was property of the Empire and therefore the king had the right to punish those responsible for its destruction. The Pavian embassy returned to Italy in opposition to Salian rule.

Патшалық таққа отырғызу

26 наурыз күні 1027 жылы Рим папасы Иоанн XIX Конрадты және оның әйелі Гизеланы Римдегі Ескі Санкт-Петер базиликасында тиісінше император және императорлық бике ретінде таж кигізді. Шара жеті күнге созылды және Конрадтың ұлы мен мұрагері Генрих, Англия, Дания және Норвегия королі Кнут Ұлы, Бургундияның Рудольф III және Кельн, Майнц, Трир, Магдебург, Зальцбург, Милан және Равенна архиепископтары сияқты 70-ке жуық жоғары лауазымды дін қызметкерлері қатысты. Рудольф Бургундияның қатысуы Бургундия мен Киелі Рим империясы арасындағы жақсы қарым-қатынасты көрсетеді. Мереке кезінде Милан мен Равенна архиепископтары арасындағы билік күресі Миланның пайдасына шешілді. Кейін Конрад Римнен шығып, Оңтүстік Италияның Капуа және Салерно княздықтарынан, сондай-ақ Беневенто герцогтығынан құрмет алу үшін оңтүстікке сапар шекті. Таққа отырғаннан кейін Конрад Италияның монастырларын және епархияларын қайта ұйымдастыру туралы жарлықтар шығарды, мақсаты Венеция патриархатын императорлық бақылауға алу болды (Үш тараудың алауына қараңыз). 6 сәуірде 1027 жылы Латеран базиликасында Папа Иоанн XIX-пен өткен синодта император Византия империясының одақтасы Градо патриархатынан Аквилея патриархатын жоғарырақ деп жариялап, мәселені шешті. Аквилеялық Поппо 1020 жылы оны патриарх етіп тағайындаған император Генрих II-нің адал қолдаушысы болды. Конрадтың әрекеті Градодағы патриархатты Поппоның билігіне бағындырып, оны Солтүстік Италиядағы императордың өкілі етіп, Поппоның адалдығын қамтамасыз етті. Синод сондай-ақ Венецияның саяси тәуелсіздігін шектеді. Осылайша Конрад өзінен бұрынғылардың саясатын бұзып, Венецияның артықшылықты сауда мәртебесін жойды. 1027 жылдың мамыр айында Конрад Регенсбургте Бавария герцогы Генрих V-нің жерлеу рәсіміне қатысу үшін Германияға оралды. Конрад Баварияның жаңа герцогін тағайындау құқығын нығайтты. Ол өзінің 10 жасар ұлы Генриді таңдап, феодалдық иелікке талапкер болған бірнеше үміткерлерді елемеді. Жас ханзада 1027 жылдың 24 маусымында Бавария билігін қабылдады. Генрихтің тағайындалуынан кейін Конрад Регенсбургте сот өткізді және герцогтағы барлық императорлық мүліктің тізімделуін бұйырды. Бұл әртүрлі графтар мен епископтардан өздерінің домендеріндегі барлық императорлық мүлікті, қамалдар мен аббаттықтарды хабарлауды талап етті. Тіпті Люксембургтің жесір императоршасы Кунигунда Конрадқа есеп беруге міндетті болды, ол тіпті Кунигонданың виттумы (қайтыс болған күйеуі император Генрих II-ден мұра еткен ақша мен мүлік) оған тиесілі деп мәлімдеді. Бұл күмәнді мүлік талаптары және Бавариядағы герцогтық және дін қызметкерлерінің істеріне императорлық биліктің шамадан тыс көтерілуі, таңқаларлық емес, оның және неміс аристократиясының арасында жаңа шиеленіс тудырды. Осының нәтижесінде империяның әртүрлі епископтықтары мен аббаттықтарына кең көлемде жер иеліктері мен зайырлы билік берілді, бұл зайырлы дворяндардың билігінен қорғады. Осылайша шіркеу басшылары тек императорға есеп беріп, оның жеке вассалдары ретінде әрекет етті. Императордың вассалдары ретінде шіркеу қызметкерлері екі қызмет көрсетуге міндетті болды: servitium regis (патшалық қызмет) және servitium militum (әскери қызмет). Патшалық қызметте епископтар мен абаттар император мен оның сарайына қонақжайлық пен баспанамен қамтамасыз етуге міндетті болды. Сондай-ақ, шіркеу қызметкерлері империяның квазибюрократиясы ретінде әрекет етуі керек еді. Әскери қызмет кезінде шіркеу императордың әскеріне сарбаздарды беруге немесе оның нұсқауы бойынша дипломат ретінде әрекет етуге міндетті болды. Конрад бұл дәстүрді белсенді түрде жалғастырды. Конрадтың өмірбаянында Бургундиялық Випо хроникашы шіркеудің дамуы император үшін аз құнды екенін айтты. Конрад және Салиан әулетінің басқа мүшелері жаңа монастырлар құруға көп көңіл бөлмеді. Салиандар жүз жылдық династиясы кезінде тек бір ғана монастырды құрды: 1025 жылы қамалдан монастырға айналған Лимбург абаттығы. Отондықтар өздерінің жүз жылдық билік етуінде кем дегенде сегізін құрды. Сонымен қатар, Отондықтар шіркеу істерін құруда белсенді болды, бірақ Конрад қызығушылық танытпады, өзінің билігі кезінде тек бес синодты шақырды және әдетте тек бейбітшілікті қалпына келтіру үшін. Конрадтың шіркеу саясаты туралы шешімдері көбінесе оның әйелі Гизела Свабиялыққа жүктелді. 1031 жылы Майнц архиепископы, Германияның приматы Арибо қайтыс болғанда, Конрад Херсфельд аббаттығының аббаты Бардо мен сол кезде Лиеж епископының кафедралық бөлімінің деканы болған танымал теолог Вазо Лиеждіктерді қарастырды. Конрад Вазоны Германия шіркеуін архиепископ және примат ретінде басқаруға ұсынып, Гизела оны Бардоны тағайындауға көндірді. Болеслав таққа отырғаннан екі ай өткен соң қайтыс болды, себебі ауруға шалдыққан болуы мүмкін. Оның ұлы Мьешко II Ламберт король ретінде оның орнына келді, 1025 жылғы Рождествода таж кигізілді. Польша тағына отырғаннан кейін Мьешко өзінің үлкен жартылай бауыры Безпрым мен кіші бауыры Отто Болеславовичті қуды. Отто Конрад II-нің қорғауын іздеп батысқа кетті. Конрад Мьешконың «король» атағын қабылдауын соғыс актісі және оның императорлық билігін ескермеу деп санады, бірақ Мьешкомен айналысудан бұрын ішкі мәселелерді шешуге тиіс болды. 1026 жылы Конрад II Альпілердің оңтүстігінде императорлық билікті нығайту және Пападан императорлық тәжді иелену үшін Италияға жорық жасады. Оның болмаған кезінде Швабия герцогы Эрнест II, Конрад кіші және Жоғарғы Лотарингия герцогы Фридрих II оның билігіне қарсы көтерілді. Көтерілісшілер Мьешконың қолдауын іздеді, оны Польша королі берді, Конрадқа қарсы әскери қимыл жасамақшы болды. Конрад 1027 жылдың ортасында Германияға оралды, Мьешко күштерін жөнелте алмай тұрып, көтеріліске соңғы нүкте қойды. Польшаға өзінің жорығын дайындау кезінде Конрад Англия және Дания королі Кнутпен (империяның солтүстік шекарасынан тыс жерде жатқан мемлекетімен) жақындасты. Кнут 1027 жылы Конрадтың императорлық таж кигізілуіне қатысты және Конрад Кнутқа Дания мен Германияның арасындағы құрлық жолы – Шлезвиг маркасының билігін берді. Германия-Дания шабуылының мүмкіндігінен қорқып, 1028 жылы Мьешко бастама көтеріп, шығыс империясындағы Лузатияға басып кірді және 10 ғасырдан бері тұрақты көші-қонның нәтижесінде басым бөлігі Батыс славян Полаб тайпалары қоныстанған Лютиц федерациясының аумақтарын басып алды. Славяндар ұзақ жылдар бойы императорлық әскери науқандардың нысаны болды, әсіресе язычник тайпаларын жазалау және бағындыру үшін. Император Отто I-нің лейтенанттары Герман Билунг және Геро 940 жылдардан бастап славян қоныс салушыларын мазалады. 983 жылғы славян көтерілісінің бір бөлігі ретінде Лютицтер империяға қарсы көтерілді. Келесі соғыста (983–995) Лютицтер тәуелсіздіктерін қайта жаңартты және империядан Билунг маркасын және Солтүстік маркасын басып алды. Император Отто III Польша герцогы Болеслав I-мен оларды империяға қайта интеграциялауға одақтас болғанмен, Отто III-нің өлімі Польша мен империя арасындағы достық қарым-қатынасты аяқтады. Оның орнына Болеслав Отто III-нің ізбасары, император Генрих II-мен Лютицтерге үстемдік ету үшін бәсекелестікке түсті, бұл Генрих II-ні Польшаға қарсы Лютицтермен одақтасуға мәжбүр етті. 1018 жылғы Бауцен бейбіт шарты бойынша үш тарап та бейқұрылыс бейбітшілікте болды, Польшаға Мейссен маргравиясын сақтап қалуға рұхсат берілді. Шығыс маркаларының ішінде империя Лузатия маркасын ғана сақтап қалды. Мьешконың 1028 жылғы басып кіруі бейбітшілікке нүкте қойды. Лютицтер Конрадтан Мьешкоға қарсы қорғауды сұрап, елшілер жіберді, Конрад оған келісіп, неміс-лютиц одағын жаңартты. Лютицтерге қысымды жеңілдетуді көздеген Конрад 1029 жылы Польшаға қарсы жорық жасады және Мейссен маргравиясындағы Бауценді қоршады. Алайда, Венгрияның басып кіру қаупіне және Лютицтердің уәделенген әскерлерін жеткізбеуіне байланысты Конрад шегінді. 1030 жылы Польша Венгриямен одақтасты, Стефан I Баварияға басып кірді, ал...

On 26 March 1027, Pope John XIX crowned Conrad and his wife Gisela as emperor and empress, respectively, in Old Saint Peter's Basilica in Rome. The event lasted seven days and was attended by Conrad's son and heir Henry; Cnut the Great, King of England, Denmark and Norway; Rudolph III of Burgundy and around 70 senior clerics, including the Archbishops of Cologne, Mainz, Trier, Magdeburg, Salzburg, Milan and Ravenna. Rudolph of Burgundy's attendance suggested surprisingly good relations between Burgundy and the Holy Roman Empire. During the festivities, a power struggle between the archbishops of Milan and Ravenna ensued and was settled in favour of Milan. Subsequently, Conrad left Rome and toured south to receive homage from the Southern Italian principalities of Capua and Salerno and the Duchy of Benevento. After his coronation, Conrad issued decrees reorganising the monasteries and dioceses of Italy, with the explicit objective of bringing the Patriarchate of Venice under imperial control (see the Schism of the Three Chapters). On 6 April 1027, at a synod held in the Lateran Basilica with Pope John XIX, the emperor addressed the matter by declaring the Patriarchate of Aquileia superior to the Patriarchate of Grado, an ally of the Byzantine Empire. The Aquileian Poppo had been a loyal supporter of Emperor Henry II, who had appointed him patriarch in 1020. Conrad's action placed the patriarchate at Grado under Poppo's authority, securing Poppo's loyalty by making him the Emperor's top official in northern Italy. The synod also limited the political autonomy of Venice. In so doing, Conrad broke with the policies of his predecessors and revoked Venice's privileged trading status. In May 1027 Conrad returned to Germany in order to attend the funeral of Duke Henry V of Bavaria at Regensburg. Conrad asserted his right to appoint the new Duke of Bavaria. He made the unprecedented decision of choosing his 10 year old son Henry, ignoring several suitable candidates who held valid claims to the fief. The young prince assumed Bavarian rule on 24 June 1027. Following Henry's appointment, Conrad held court at Regensburg and decreed that all imperial property in the duchy must be documented. This required the various counts and bishops to report all imperial property in their domains, castles and abbeys. Even the dowager empress Cunigunde of Luxembourg was required to report to Conrad, who even claimed that Cunegonde's wittum (money and property she had inherited from her deceased husband Emperor Henry II) belonged to him. These dubious claims to property and the excessive promotion of imperial authority over ducal and clerical affairs throughout Bavaria caused, unsurprisingly, new tension between him and the German aristocracy. In return, the various bishoprics and abbeys of the Empire were granted extensive landholdings and secular authority, providing immunity from the jurisdiction of the secular nobles. As such, the Church officials reported exclusively to the Emperor, acting as his personal vassals. As the Emperor's vassals, the Church officials were subject to the provision of two services: the servitium regis (royal service) and servitium militum (military service). Under royal service, the bishops and abbots were required to provide hospitality and accommodations to the Emperor and his court when he arrived. It also required the Church officials to act as quasi bureaucracy for the Empire. Under military service, the Church was required to supply soldiers for the Emperor's army or to act as diplomats at his direction. Conrad energetically continued this tradition. In his biography of Conrad, the chronicler Wipo of Burgundy stated the promotion of the Church was of little value to the Emperor. Conrad and the other members of the Salian dynasty had little interest in the founding of new monasteries. Through their hundred year dynasty, the Salians only founded one: Limburg Abbey which was converted from a fortress to a monastery in 1025. The Ottonians established at least eight in their hundred year reign. Additionally, the Ottonians were active in the establishment of Church affairs, but Conrad was uninterested, only calling five synods during his reign and usually only to restore peace. Conrad's decisions on Church policy were often left to his wife Gisela of Swabia. When Archbishop Aribo of Mainz, Primate of Germany, died in 1031, Conrad considered both Abbot Bardo of Hersfeld Abbey and the renowned theologian Wazo of Liège, then serving as the dean of the cathedral chapter for the Bishop of Liege. Though Conrad favoured Wazo to lead the German Church as Archbishop and Primate, Gisela convinced him to appoint Bardo instead. Bolesław died within two months of his coronation, most likely due to an illness. His son, Mieszko II Lambert, succeeded him as King, crowned on Christmas, 1025. Upon assuming the Polish throne, Mieszko expelled his older half brother Bezprym and his younger brother Otto Bolesławowic. Otto went west to seek Conrad II's protection. Conrad considered the assumption of the title "king" by Mieszko an act of war and a disregard of his imperial authority, but had to address domestic issues before dealing with Mieszko. In 1026 Conrad II marched into Italy to consolidate imperial authority south of the Alps and to claim the imperial crown from the Pope. In his absence, Duke Ernest II of Swabia, Conrad the Younger and Duke Frederick II of Upper Lorraine rebelled against his authority. The rebels sought the support of Mieszko, which the Polish king granted, promising to take military action against Conrad. Conrad returned to Germany in mid 1027, putting an end to the rebellion before Mieszko could deploy his forces. In preparation for his own invasion of Poland, Conrad developed a closer relationship with King Cnut of England and Denmark (whose kingdom lay beyond the Empire's northern border). Cnut accompanied Conrad at his imperial coronation in 1027, and Conrad granted Cnut authority over the March of Schleswig, the land bridge between Denmark and Germany. Fearing the possibility of a joint German Danish attack, in 1028 Mieszko took the initiative and invaded Lusatia in the eastern Empire and occupied the territories of the Lutician Federation, where West Slavic Polabian tribes had settled and represented the majority of the population since the 10th century after centuries of steady immigration. Slavs had long been the targets of imperial military campaigns, particularly for the punishment and subjugation of pagan tribes. Emperor Otto I's lieutenants, Herman Billung and Gero, harassed Slavic settlers beginning in the 940s. As part of the Slavic revolt of 983, the Lutici rebelled against the Empire. In the ensuing war (983–995), the Lutici succeeded in reclaiming their independence and gained control of the Billung March and Northern March from the Empire. Though Emperor Otto III allied with Duke Bolesław I of Poland to reintegrate them into the Empire, Otto III's death ended the friendly relationship between Poland and the Empire. Instead, Bolesław competed with Otto III's successor, Emperor Henry II, for dominion over the Lutici, causing Henry II to ally the Empire with the Lutici against Poland. Under the Peace of Bautzen in 1018, all three parties remained in uneasy peace, with Poland allowed to retain the Margraviate of Meissen. Of the eastern marches, the Empire only kept the March of Lusatia. Mieszko's 1028 invasion ended the peace. The Lutici sent ambassadors to seek Conrad's protection against Mieszko, which Conrad granted and renewed the German Lutician alliance. Conrad, seeking to relieve pressure on the Lutici, counter invaded Poland in 1029 and besieged Bautzen in the Margraviate of Meissen. However, faced with a potential invasion by Hungary and the failure of the Lutici to provide their promised contingent of troops, Conrad retreated. In 1030, Poland secured an alliance with Hungary, with Stephen I invading Bavaria while Mieszko invaded Saxony. Conrad responded by allying with Yaroslav the Wise, Grand Prince of Kiev, who captured Red Ruthenia, on Poland's eastern border. In 1031, Conrad concluded a peace treaty with Hungary by ceding the lands between the rivers Lajta and Fischa to Hungarian control. Freed from the threat of Hungarian attack, the Emperor was able to focus his attention on Poland. Marching on Mieszko in autumn 1031, Conrad again besieged Bautzen. Mieszko was crushed by the Holy Roman and Kievan invaders and his exiled brother Bezprym's rebellion. He surrendered to Conrad in the fall of 1031. The Treaty of Merseburg provided that Mieszko return the Margraviate of Meissen and the March of Lusatia to the Empire.

Мерзебург келісім-шарты

Миешко империямен келісім жасасқаннан кейін, оны 1025 жылдан бері Киев Русіне жер аударылған Безприм құлатты. Конрадтың келісімімен Безприм Киевтің Ұлы князі Ярослав І-ді Польшаға басып кіріп, Безпримді билікке тағайындауға көндірді. Миешко Богемияға қашып кетті, онда ол Олдрих герцогының қамауында болып, жазалау ретінде кастрацияланды. Бұл Миешконың әкесі Болеславтың Олдрихтың ағасы Болеслав III герцогты соқырлағаны үшін отыз жыл бұрынғы есімдігі еді. Билікті алғаннан кейін көп ұзамай Безприм поляк патшалық белгілерін Конрадқа жіберіп, дәстүрлі "герцог" атағына қарай "патша" атағынан ресми түрде бас тартты және Польша үстінен империяның билігін қабылдады. Патшалық белгілерді Миешко II-нің әйелі Ричеза Лотарингиялық жеткізді. Бірақ Безпримнің билігі ұзаққа солмады. Оның зор қатыгездігі өз бауыры Отто Болеславовичтің оған қарсы қастандық жасауына себеп болды. 1032 жылғы көктемде Безпримді оның өз адамдары өлтірді, бұл Польшада билік бос орын тудырды. Конрад жағдайды шешу үшін 1033 жылы Мерзебургте кеңес өткізді. Конрадтың әйелі, Швабия император қызы Жизела, Миешконың мәселесімен айналысып, оны Богемиядағы түрмеден босатуды және Польша тағына қайта оралуға рұқсат беруді сұрады. Мерзебург шартының шарттарына сәйкес Конрад Польшаны Миешко, Отто және Дитрих, тағы бір туған бауыры арасында бөлді. Миешкоға герцог атағын және Польшаның барлығына номиналды билікті сақтауға рұқсат берілді. Енді империяда күшті орталық басшы болғандықтан, шарты империяның Польшаға ықпалын едәуір арттырды. Бұл реттелу ұзаққа соқпады, өйткені 1033 жылы Отто оның өз адамдарының бірімен өлтірілді, ал Миешко II оның иеліктерін басып алды. Көп ұзамай Миешко Дитрикті қудырып, елді қайта біріктірді. Миешко аумағын қайтарып алғанымен, оған ақсүйектер мен оның өзінің халқы қарсылық көрсетті. Миешко Безпримнің Польша тәжін тастауын қабылдамады және өзін патша деп атауын жалғастырды. Миешко II 1034 жылы көп ұзамай қайтыс болды, ал оның өлімінен кейін Польшада ескі дінді жақтаушылардың қозғалысы күшейді. Содан кейін оның әйелі Ричеза мен ұлы Казимир I империяға қашып кетті. Миешконың жер аударылуынан кейін Польша тұрақтап, Конрадты 1033 жылдың шілдесінде Мерзебург шартын қабылдау үшін кеңес шақыруға мәжбүр етті, ол Миешконы Польша тағына қайта орнатты. Конрад Олдрихты кеңеске келуге шақырды, бірақ ол бас тартты. Оның қатыспауы императордың ашуын тудырды; Конрад Бургундия тағына мұрагерлігін қамтамасыз етумен айналысып, оның ұлы Бавария герцогы Генрихке қарсылық көрсеткен Богемияны жазалауды тапсырды. 17 жасында Генрихтің Богемияға жасаған жорығы оның алғашқы тәуелсіз әскери басқаруы болды. Экспедиция толық сәттілікке ие болды, Генрих Олдрихты тақтан түсіріп, оның ағасы Яромирді Богемия тағына қайта орнатты. Олдрихтың ұлы Бретислав I Моравия графы болып тағайындалды. Олдрихтің өзі Баварияда тұтқындалды, бірақ 1034 жылы кешіріліп, Богемияға оралуға рұқсат етілді. Олдрих Яромирді биліктен алып тастап, соқыр қылып, Богемия тағын қайтарып алды және оның ұлы Бретиславты жер аударды. Әке мен бала арасындағы қақтығыстың себебі белгісіз болғанымен, Бретислав әкесіне емес, Яромирді қолдаған деп есептеледі. Алайда Олдрих 1034 жылдың 9 қарашасында кенеттен қайтыс болды, бұл Бретиславқа жер аударылудан оралуға мүмкіндік берді. Яромирге патшалық билік ұсынылғанымен, ол оны қабылдамай, сіңілі баласының пайдасына бас тартты. Содан кейін Бретислав Конрад II-нің Богемияның жаңа герцогы ретінде бекітілді.

Soon after Mieszko had concluded peace with the Empire, he was deposed by Bezprym, who had been in exile in the Kievan Rus' since 1025. Bezprym, with Conrad's approval, had persuaded the Kievan Grand Prince Yaroslav I the Wise to invade Poland and install Bezprym as sovereign. Mieszko fled to Bohemia where he was imprisoned and castrated by Duke Oldřich in retribution for Mieszko's father Bolesław's blinding of Duke Boleslaus III, Oldřich's brother, thirty years earlier. Shortly after taking power, Bezprym sent the Polish regalia to Conrad, officially renouncing the title "king" in favour of the traditional title "duke" and accepting the overlordship of the Empire over Poland. The royal regalia were delivered by Mieszko II's wife, Richeza of Lotharingia. Bezprym's reign, however, was short. His extreme cruelty caused his half brother Otto Bolesławowic to conspire against him. Bezprym's own men murdered him in the spring of 1032, which created a power vacuum in Poland. Conrad responded by holding a diet at Merseburg in 1033 to address the situation. Conrad's wife, Empress Gisela of Swabia, interceded on Mieszko's behalf and requested he be freed from imprisonment in Bohemia and allowed to regain the Polish throne. Under the terms of the Treaty of Merseburg, Conrad divided Poland among Mieszko, Otto and Detric, another half brother. Mieszko was allowed to retain the title of Duke and nominal authority over all of Poland. Now that the Empire had a strong central leader, the treaty significantly increased the Empire's influence over Poland. The regulation was short lived as in 1033 Otto was killed by one of his own men, and Mieszko II took over his domains. Shortly after, Mieszko expelled Detric and reunited the whole country. Though Mieszko regained his territory, he still was opposed by the nobility and his own subjects. Mieszko did not adopt Bezprym's renunciation of the Polish crown and continued to style himself as King. Mieszko II died soon after in 1034, and upon his death, a Pagan reaction in Poland erupted. Subsequently, his wife Richeza and son Casimir I fled to the Empire. Poland did not stabilize in the wake of Mieszko's exile, forcing Conrad to convene an assembly in July 1033 to issue the Treaty of Merseburg which restored Mieszko to the Polish throne. Conrad summoned Oldřich to appear at the assembly, but Oldřich refused. His absence raised the ire of the Emperor; Conrad, busy with securing his succession to the Burgundian throne, charged his son Duke Henry of Bavaria with punishing the recalcitrant Bohemian. At age 17, Henry's march on Bohemia was his first independent military command. The expedition was a complete success, as Henry deposed Oldřich and restored his brother Jaromír to the Bohemian throne. Oldřich's son Bretislaus I was appointed as Count of Moravia. Oldřich himself was imprisoned in Bavaria, but in 1034 was pardoned and allowed to return to Bohemia. Oldřich deposed and blinded Jaromír, reclaimed the Bohemian throne, and exiled his son Bretislaus. While the reason for the conflict between father and son has been lost, it is assumed Bretislaus had supported Jaromír over his father. However, Oldřich died suddenly on 9 November 1034, allowing Bretislaus to return from exile. Though Jaromír was offered the throne, he declined in favour of his nephew. Bretislaus was then confirmed as the new Duke of Bohemia by Conrad II.

Венгрия

Император Отто III-нің келісімімен, 1000 жылы Рождество күні Стефан Венгрияның алғашқы христиан патшасы болып жарияланды. Отто III-нің ізбасары, император Генрих II, Стефанның Генрихтің әпкесі Жизелаға үйленуі арқылы Стефанның қайнағасы болды, бұл Империя мен Венгрия арасындағы достық қарым-қатынасты нығайтты. Алайда, Конрад II билікке келген кезде, ол Шығыс Еуропа саясатында күштірек ұстанымдарды ұстанғандықтан, қарым-қатынастар тез шиеленісе бастады. 1026 жылы Конрад II, Стефанның қарындасы Гримльданың күйеуі Ото Орсеолоны Венециядан қуды. Конрад сондай-ақ 1027 жылы бавариялықтарды өзінің кішкентай ұлы Генрихті герцог ретінде қабылдауға көндірді, бірақ Стефанның ұлы, Венгрияның Эмеригі, анасы арқылы Бавария герцогтығына заңды талапкер болды. Император Конрад Византия империясымен әлеуетті одақ құруды жоспарлап, өзінің кеңесшісі Страсбург епископы Вернерді Константинопольге жіберді. Епископ өзін паломник ретінде көрсетті, бірақ оның нақты мақсатын білген Стефан 1027 жылдың күзінде оған елге кіруге рұқсат бермеді. Конрадтың тарихшысы Бургундиялық Випо, 1029 жылы бавариялықтар Империя мен Венгрияның ортақ шекарасында қақтығыстарды қоздырғанын, бұл екі ел арасындағы қарым-қатынастың нашарлауына әкелді деп жазды. 1030 жылы ашық соғыс басталды. Конрад Венгрияға жорық жасады, бірақ венгрлер күйдірілген жер тактикасын тиімді қолданғандықтан, ол кері шегінуге мәжбүр болды. Конрад өгей ұлы Эрнест II, Швабияның қуылған герцогымен мәселені шешу үшін кетті, ал Венгриядағы істерді ұлы Генрихке тапсырды. Генрих 1031 жылға дейін Лахта және Фиша өзендері арасындағы шығыс Бавария жерлерін венгр ақсүйектеріне бөліп беру арқылы қақтығысты тоқтатты. Венгрия мен Империя 1031 жылдан бастап Генрихтің император болып сайлануына дейін, яғни 1040 жылға дейін бейбіт қарым-қатынаста болды.

Бургундияны жаулау

1016 жылы Бургундия корольдігінің билеушісі, Бургундия королі Рудольф III еркек мұрагерсіз қалды, сондықтан Генрих II мүмкіндікті пайдаланып, Рудольфты өзінің мұрагері ретінде тағайындауға мәжбүр етті. Генрих II, Рудольфтің қарындасы Гизела Бургундияның ұлы, оның жүрегі жақын туысы және тірі қалыңған ең жақын ер адам болды. Алайда Генрих 1024 жылы Рудольфтан бұрын қайтыс болды. Ұзақ өтпей Генрихтің мұрагері Конрад II Генрихтің Бургундия мұрагерлігіне құқығын алғанын мәлімдеді, бірақ Рудольф оған қарсы шықты. Рудольфпен тығыз туыстық байланыста болған Блуа графы Одо II де мұрагерлікке талапкер болды. Конрад II 1027 жылдың тамыз айында Базель қаласының жанында Рудольф III-пен кездесіп, дауды шешуге тырысты. Генрих II-нің жесір әйелі, Люксембург императоршасы Кунигунда екі тараптың арасында келісім жасауға көмектесті. Рудольф қайтыс болғаннан кейін Конрад II-ге Генрих II-ге қойылған шарттармен Бургундия тағына отыруға рұқсат беретін келісімге қол жеткізілді. Ал Рудольф өз патшалығын тәуелсіз түрде басқару құқығын сақтап қалды. Рудольф 1032 жылдың 6 қыркүйегінде қайтыс болды, ал Конрад Польшаның герцогы Миешко II-ге қарсы жорықта болды. Миешконың бас иесінен кейін Конрад 1032/1033 жылдың қысында әскерін Бургундияға аттандырды. Конрадтың Бургундия тағына қарсыласы, Блуа графы Одо II өз билігін бекіту үшін патшалыққа шабуыл жасап, патшалықтың батыс аймақтарының көп бөлігін бақылады. 1033 жылдың 2 ақпанында Конрад Вод қаласына жетіп, Пайерн аббаттығында жиын өткізіп, Бургундия королі болып жарияланды. Бастапқыда Конрад Одоға қарсы көп табысқа жете алмады және наурыз айында Цюрихке қайтаруға мәжбүр болды. 1033 және 1034 жылдары өткен екі ірі жазғы әскери науқанда Конрад Одоны жеңді. 1034 жылдың 1 тамызында Конрад Женева соборында Бургундияны Киелі Рим империясына ресми түрде қосып алды. Бургундия империяның толық бақылауына өткенімен, патшалыққа едәуір дербестік берілді. Конрад тәж кигеннен кейін оның істеріне сирек араласты, тек 1038 жылы ұлы Генриді патшалықтың болашақ билеушісі деп жариялау үшін оралды. Бургундияны бағындыру императордың беделін және мәртебесін империяның игілігі үшін арттырды. Бургундияны бағындырғаннан кейін Конрад Италияға қарай Альпі тауларының батыс жолдарын бақылап, шетелдік басқындықтың алдын алуға мүмкіндік алды.

In 1016 King Rudolph III of Burgundy, ruler of the Kingdom of Burgundy, was left without a male heir, and so Henry II seized the opportunity and forced Rudolph to name him as successor. Henry II, the son of Rudolph's sister Gisela of Burgundy, was his nephew and closest living male relative. However, Henry predeceased Rudolph in 1024. Soon, Henry's successor Conrad II claimed to have acquired Henry's rights to the Burgundian succession, which Rudolph disputed. Count Odo II of Blois, who had strong family ties with Rudolph, also claimed the succession. Conrad II met Rudolph III in August 1027 near Basel to settle the dispute. Henry II's widowed wife, Empress Cunigunde of Luxembourg, mediated between the two parties. An agreement was reached that allowed Conrad II to succeed to the Burgundian throne upon Rudolph's death under the same conditions as Henry II. In return, Rudolph was allowed to retain independent rule over his kingdom. Rudolph died on 6 September 1032, while Conrad was on campaign against Duke Mieszko II of Poland. Upon Mieszko's surrender, Conrad marched his army to Burgundy during the winter of 1032/1033. Conrad's rival to the Burgundian throne, Count Odo II of Blois had already invaded the kingdom to secure his rule and controlled large sections of the kingdom's western territories. On 2 February 1033, Conrad arrived at Vaud, where he held an assembly at the Abbey of Payerne and was crowned King of Burgundy. Initially, Conrad made little progress against Odo and had to withdraw to Zürich in March. In two large scale military summer campaigns in 1033 and 1034, Conrad defeated Odo. On 1 August 1034, Conrad officially incorporated Burgundy into the Holy Roman Empire at a ceremony held in the Cathedral of Geneva. Though Burgundy had been brought under full imperial control, the kingdom was allowed a remarkable degree of autonomy. Conrad rarely intervened in its affairs following his coronation, returning only in 1038 to announce his son Henry as the kingdom's future ruler. Crucially, the conquest of Burgundy augmented the influence and dignity of the Emperor to the benefit of the Empire. With Burgundy secured, Conrad controlled the western Alpine passes into Italy and could easily block foreign invasions.

Саясат

Конрад Саксонияның халықтық құқықтық дәстүрлерін ресми түрде бекітті және Ломбардия үшін жаңа конституциялар шығарды. 1028 жылы Ахенде ол ұлы Генрихті Германияның патшасы етіп сайлап, киелі май құйды. Генрих Англия, Дания және Норвегия королі Кнут Ұлының Нормандиялық Эммадан туған қызы, Даниялық Гунгильдаға үйленді. Бұл келісімді Конрад көп жыл бұрын жасаған еді, ол Канутқа Солтүстік Германияның бір бөлігін басқаруға берген болатын. Кейінірек император Генрих III аталған Генрих, әкесінің басты кеңесшісіне айналды. 1032 жылдың 2 ақпанында Бургундия королі Рудольф III қайтыс болғанда, Конрад Генрих II 1016 жылы Бургундияға жорық жасағаннан кейін, Рудольфтан 1006 жылы тартып алған мұрагерлік құқығы негізінде корольдікке талап қойды. Қарсылықтарға қарамастан, Бургундия және Прованс дворяндары 1034 жылы Цюрихте Конрадқа адалдық серт берді. Бұл Бургундия Корольдігі, кейіннен 12-ші ғасырдан бастап Арль Корольдігі деп аталды, қазіргі Францияның оңтүстік-шығыс бөлігінің көп бөлігін қамтыды, сондай-ақ батыс Швейцария, Франш-Конте және Дофине аймақтарына кірді. Оған Францияның Капетия әулетінің тармақтарының билігінде болған, солтүстікке орналасқан Бургундия Герцогтігі кірмеді. (Бұрынғы Бургундия/Арль Корольдігінің көп бөлігі келесі ғасырларда Францияға бөліп-бөліп қосылды, бірақ «Бургундия королі» атағы 1806 жылы Империя тарағанға дейін Киелі Рим Императорының қосалқы атақтарының бірі болып сақталды.) Конрад Италияның вальвассорларының (қалалардың рыцарлары мен тұрғындарының) құқықтарын Милан архиепископы Арибертке және жергілікті дворяндарға қарсы қорғады. Дворяндар мен епископтар, вассал ретінде, тұрғындардың құқықтарын қысқарту үшін сөз байласты. Конрад шебер дипломатия және сәттілік арқасында тәртіпті қалпына келтірді. 1900 жылы өткізілген ірі қазба жұмыстары кезінде оның саркофагы алғашқы жерлеу орнынан, алтардың алдынан криптке көшірілді, ол әлі де көрініп тұр. Конрад II-нің өмірбаяны, Gesta Chuonradi II imperatoris, оның бургундтық капелланы Випо жазып, 1046 жылы Генрих III-ке, таққа отырғаннан кейін көп ұзамай табыс етті.

Conrad formally confirmed the popular legal traditions of Saxony and issued new constitutions for Lombardy. In 1028 at Aachen, he had his son Henry elected and anointed king of Germany. Henry married Gunhilda of Denmark, daughter of King Cnut the Great of England, Denmark and Norway by Emma of Normandy. This was an arrangement that Conrad had made many years prior when he gave Canute parts of northern Germany to administer. Henry, who would later become Emperor Henry III, became his father's chief counselor. When King Rudolph III of Burgundy died on 2 February 1032, Conrad claimed the kingship on the basis of an inheritance that Henry II had extorted from Rudolph in 1006, after Henry invaded Burgundy to enforce his claim in 1016. Despite some opposition, the Burgundian and Provençal nobles paid homage to Conrad in Zürich in 1034. This Kingdom of Burgundy, later known as the Kingdom of Arles from the 12th century, corresponded to most of the southeastern quarter of modern France and included western Switzerland, the Franche Comté and Dauphiné. It did not include the smaller Duchy of Burgundy to the north, ruled by a cadet branch of the Capetian King of France. (Most of the former Kingdom of Burgundy/Arles was incorporated into France piecemeal over the next centuries, but "King of Burgundy" remained one of the Holy Roman Emperor's subsidiary titles until the dissolution of the Empire in 1806.) Conrad upheld the rights of the valvassores (knights and burghers of the cities) of Italy against Archbishop Aribert of Milan and the local nobles. The nobles, as vassal lords, and the bishop had conspired to rescind rights from the burghers. Conrad restored order with skilful diplomacy and luck. During a major excavation in 1900 his sarcophagus was relocated from his original resting place in front of the altar to the crypt, where it is still visible today. A biography of Conrad II in chronicle form, Gesta Chuonradi II imperatoris, was written by his chaplain Wipo of Burgundy, and presented to Henry III in 1046, not long after he was crowned.