Телевизияның ұзақ мерзімді әсерін зерттеу теориясы
Cultivation theory
Телевизияның ұзақ мерзімді әсерін зерттейтін культивация теориясы. Көбірек теле көретіндер шындықты телеарналар көрсеткендей қабылдайды. Әлеуметтік көзқарастарға әсер етеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теледидардың ұзақ мерзімді әсерін зерттейтін теория
Theory examining long term effects of TV
Теледидарды дамыту теориясы – теледидарға басты назар аударған, медиа тұтынудың ұзақ мерзімді әсерін анықтауға арналған әлеуметтану және коммуникация аясы. Теорияның негізгі гипотезасы мынадай: теледидарды көп көретін адамдар, шын әлемді теледидарда көрсетілген бейнелермен үйлесетін көзқарас арқылы қабылдауға бейім, ал теледидар көруге аз уақыт бөлетін, бірақ демографиялық жағдайы ұқсас адамдарға қарағанда мұндай көзқарасы басым. Бұл идеяның мәні – теледидар мазмұнына жиі тап болу, хабарлар мен суреттердің қайталануы адамдардың әлемді қабылдауын өзгертеді дегенде. Бұл трансформациялық процесс тек ойын-сауықтан ғана аспайды, сонымен қатар әлем туралы ортақ түсініктерді нығайту арқылы мәдени құрылымды қалыптастыруда маңызды рөл атқарады. Сондықтан, дамыту теориясы теледидар бағдарламаларымен ұзақ уақыт байланыстырудың, қоғамдық пікірге қалай әсер ететінін түсінуге бағытталған. Теория бойынша, теледидар бұрын отбасы, мектептер және шіркеулер атқарған, яғни қоғамды рухани жетілдіру (инкультурация) функциясын өз мойнына алды. Теорияның маңыздылығын растайтын маңызды зерттеу 2004 жылы Дженнингс Брайант пен Дорина Мирон жүргізген. Олардың 1956 жылдан бері жарық көрген, бұқаралық ақпарат құралдары саласындағы үш жетекші журналдағы 2000-ға жуық мақаланы қамтитын зерттеулері, дамыту теориясының ең көп қолданылатын үшінші мәдени ая ретінде танылғанын көрсетті. Бұл теорияның бұқаралық коммуникация ғылымындағы маңыздылығын және кең таралғанын көрсетеді.
Cultivation theory is a sociological and communications framework designed to unravel the enduring impacts of media consumption, with a primary focus on television. At its core, the theory posits a compelling hypothesis: individuals who invest more time in watching television are prone to perceive the real world through a lens aligning with the prevalent depictions in television messages, in contrast to their counterparts with lower television viewership but comparable demographic profiles. The premise hinges on the idea that increased exposure to television content, marked by recurring patterns of messages and images, cultivates shifts in individuals' perceptions. This transformative process extends beyond mere entertainment, playing a pivotal role in shaping the cultural fabric by reinforcing shared assumptions about the world. Cultivation theory, therefore, seeks to unravel the intricate dynamics of how prolonged engagement with television programming influences collective perspectives. This theory believes that television has taken the role in which family, schools and churches formerly played in the society, which is the function of enculturation. A notable validation of the theory's significance emerges from a comprehensive 2004 study conducted by Jennings Bryant and Dorina Miron. Their examination, encompassing nearly 2,000 articles published in the top three mass communication journals since 1956, revealed cultivation theory as the third most frequently employed cultural framework. This underscores the theory's enduring relevance and widespread adoption within the realm of mass communication scholarship.
Шығуы және негізін қалаушылар
Өсімдеу теориясын Джордж Гербнер құрды. Ол теледидар медиасының көрермендерге тигізетін ықпалын анықтау мақсатымен әзірленді. Кейінгі жылдары Гербнердің зерттеулерін американдық сценарист Ларри Гросс кеңейтіп, дамытты. Гербнер 1973 жылы бұқаралық коммуникацияға қатысты парадигмасын құрастырды, ол үш түрлі талдауды қамтыды. Бірінші талдау түрі – хабарламалар жүйесін талдау. Хабарламалар жүйесін талдау теледидар мен медиадағы хабарлама үлгілерінің мазмұнын анықтауға бағытталған. Бұл гендер, нәсіл және этникалық ерекшеліктерге, мысалы, зорлық-зомбылық сияқты тақырыптармен байланыста назар аударуды қамтиды. Екінші талдау түрі – өсімдеу талдауы, ол белгілі бір мәселелер бойынша адамдардың пікірлерін ұзақ мерзімді зерттеу ретінде анықталады, мұндағы негізгі айнымалы – теледидар көру сияқты медиа қабылдау деңгейі. Өсімдеу теориясы аясында жүргізілетін зерттеулердің көп бөлігі өсімдеу талдауын қамтиды. Теорияның негізгі қағидасы: «Адамдар теледидар әлемінде өткізген уақыты қаншалықты көп болса, әлеуметтік шындық теледидарда бейнеленген шындыққа сәйкес келеді деп сену ықтималдығы да соғұрлым жоғары». Өсімдеу теориясының алғашқы зерттеулері ауыр теледидар көрермендері көрген зорлық-зомбылықты жиі қайталайтынын анықтауға бағытталған. Қазіргі зерттеулер көрермендердің айналасындағы әлемдегі зорлық-зомбылық туралы қандай қорытындылар жасағанын баса назар аударады. Өсімдеу теориясының дәстүрлі көзқарасы жанр таңдауына қарағанда, жеке тұлғалардың жалпы көру әдеттеріне көбірек мән берді. Бұл көрермендердің таңдау мүмкіндігінің шектеулі болуына байланысты болды. Технологияның өзгеруіне байланысты, көру көлемін қарастыруды көру таңдауымен біріктіруге болады. Гербнер көрермендердің теледидарды өз өмірлік тәжірибесінде кездеспеген жағдайлар туралы білімдерін «толтыру» үшін пайдаланғанына сенді.
Cultivation theory was founded by George Gerbner. It was developed to seek out the influence that television media may have on the viewers. In later years, the research of Gerbner were expanded on and developed by an American screenwriter Larry Gross. Gerbner formulated his paradigm for mass communication in 1973 which included three types of analysis. The first type of analysis is message system analysis. Message system analysis aims to identify the content of message patterns in television and media. This includes the focus on gender, race, and ethnicity in relation to topics, such as violence. The second type of analysis is the cultivation analysis that is defined as the longitudinal surveys of people's opinions on certain subjects with the key variable being levels of media reception such as television viewing. Most of the research under cultivation theory involves cultivation analysis. The theory's key proposition is that "the more time people spend 'living' in the television world, the more likely they are to believe that social reality aligns with reality portrayed on television." Early studies of Cultivation Theory began with an interest in whether or not heavy television viewers were more likely to imitate violence that they saw. Current studies emphasize the conclusions that viewers draw about violence in the world around them. The traditional perspective of Cultivation Theory put emphasis on the overall viewing habits of individuals rather than their choice of genre. This was due to fewer choices that viewers had available to them. In light of changes in technology, simply examining the amount of viewing can be combined with choices in viewing. Gerbner believed that audience members used television to "fill the gaps" of their knowledge about certain experiences that have not occurred their own life experience.
Зорлық-зомбылық туралы түсініктер
Гербнердің алғашқы жұмысы американдық көрермендерге теледидардағы зорлық-зомбылықтың әсерін зерттеді. Зорлық-зомбылықтың әсерін өлшеу Гербнердің өсіру теориясы жөніндегі жұмысының маңызды бөлігі болды. Сондықтан ол «сюжеттің бір бөлігі ретінде физикалық күштің ашық білдірілуі немесе қауіп-қатері» деп анықталған драмалық зорлық-зомбылықты өлшеді. Гербнердің зерттеулері сондай-ақ теледидардағы қылмыстың кең таралғанына қатысты, көп көретін көрермендердің шындықпен салыстырғандағы түсініктеріне назар аударды. Оның пікірінше, бағдарламалардың көп бөлігі зорлық-зомбылық немесе қылмысқа қатысты мазмұнға ие болғандықтан, көп уақыт теледидар көретін көрермендер, сөзсіз, қылмыс пен зорлық-зомбылықтың жоғары деңгейіне ұшырайды. Реалити-теледидар агрессияның ауызша және физикалық түрдегі драматикалық көріністерінің арқасында танымал бағдарлама болып табылады. Бұл бағдарламалар, жеке адамның өмірінің нақты оқиғаларын баяндайтындай көрінеді, ерлер мен әйелдер үшін де қабылданатын агрессияның стереотиптерін күшейтеді. Продюсерлер шоудың оқиғаларын манипуляциялау арқылы көрермендердің шындыққа қабылдауын өзгерте алады. Мұндай бағдарламалардың жанкүйерлері атақты адамдардың мінез-құлқының шабуылдарының қалыпты жауап екеніне сенеді. 1968 жылы Гербнер осы теорияны көрсету үшін сауалнама жүргізді. Алдыңғы нәтижелеріне сүйене отырып, ол теледидар көрермендерін үш санатқа бөлді: аз көретін көрермендер (күніне 2 сағаттан кем), орташа көретін көрермендер (күніне 2–4 сағат) және көп көретін көрермендер (күніне 4 сағаттан көп). Ол көп көретін көрермендердің теледидарда көрсетілгенге ұқсас сенімдер мен пікірлерге ие екенін анықтады, бұл бұқаралық ақпарат құралдарының күшті әсерін көрсетті. Көп көретін көрермендер ұялшақтық, жалғыздық және депрессияны, аз көретін көрермендерге қарағанда әлдеқайда көп сезінеді. Осы зерттеуден кейін Гербнер «Қауіпті әлем синдромы» деп аталатын мәселені зерттеуге кірісті, ол теледидарды, әсіресе зорлық-зомбылыққа қатысты мазмұнды көп көретін көрермендердің әлемді нақтыдағыдан гөрі қорқыныштырақ және қауіптірек деп санауға бейім екеніне негізделген. 2012 жылы көп теледидар көретін адамдардың 5% қоғамның құқық қорғау органдарымен байланысты екеніне сенеді. Ал аз көретін адамдар бұл көрсеткішті 1% деп бағалады.
Gerbner's initial work looked specifically at the effects of television violence on American audiences. Measuring the effect of violence underscored the larger part of Gerbner's work on cultivation theory. Therefore, he measured dramatic violence, defined as "the overt expression or threat of physical force as part of the plot." Gerbner's research also focused on the interpretation by high use viewers of the prevalence of crime on television versus reality. He argues that, since a high percentage of programs include violent or crime related content, viewers who spend a lot of time watching are inevitably exposed to high levels of crime and violence. Reality television is popular programming due to its dramatic displays of aggression, both verbal and physical. The programs, which are supposed to be actual accounts of an individual's life, reinforce stereotypes of acceptable aggression for both males and females. Producers have the ability to shape the viewers' perception of reality by manipulating the events of the show. Fans of these types of programs believe that behavioral outbursts of celebrities are acceptable responses. In 1968, Gerbner conducted a survey to demonstrate this theory. Following his previous results, he placed television viewers into three categories: light viewers (less than 2 hours a day), medium viewers (2–4 hours a day), and heavy viewers (more than 4 hours a day). He found that heavy viewers held beliefs and opinions similar to those portrayed on television, which demonstrated the compound effect of media influence. Heavy viewers experienced shyness, loneliness, and depression much more than those who watched less often. From this study, Gerbner then began to work on what would become the Mean World Syndrome, which is based on the fact that heavy viewers of television, particularly violence related content, are more likely than light viewers to believe that the world is more frightening and dangerous than it actually is. In 2012, people with heavy viewing habits were found to believe that 5% of society was involved in law enforcement. In contrast, people with light viewing habits estimated a more realistic 1%.
Теледидар көру және қылмыс жасаудан қорқу
Гербнер жүргізген көптеген сараптамаларда теледидар көру мен қылмыс құрбаны болу қорқынышы арасындағы шағын, бірақ статистикалық тұрғыдан маңызды байланыс анықталды. Апталық көру деңгейі төмен адамдардың 100 адамның біреуі құрбан болады деген болжамы болса, көру деңгейі жоғары адамдар 10 адамның біреуі құрбан болады деп болжады. Қылмыс статистикасы бойынша нақты тәуекел 10 000 адамның біреуіне шамалас. Бұл тұжырымды колледжде оқитын студенттер арасында жасалған сараптама да қолдайды, онда жергілікті қылмыс туралы назар аудару мен қорқыныш арасындағы маңызды корреляция анықталды. Респонденттердің аптасына теледидар көру саны мен қылмыстан және зорлық-зомбылықтан қорқу арасында да маңызды байланыс бар екені көрсетілді. Жергілікті жаңалықтар, әсіресе кісі өлтіру және зорлық-зомбылыққа ерекше назар аудара отырып, қылмыс пен басқа да қасіреттерді сенсациялық түрде көрсетуге көп сүйенетіндіктен, олар жиі зерттеу нысаны болды. Жаңалықтар агенттіктері фактілерді дәл баяндауға адал екендіктерін мақтан тұтады. Гербнердің зерттеуіне сәйкес, жаңалықтарды көп көретін адамдар қылмыс деңгейін және жеке бастың қылмысқа ұшырау қаупін жоғары бағалайды, ал өз аудандарының қауіпсіздігін төмен бағалайды. Басқа да бірнеше зерттеулер жергілікті жаңалықтарды көру мен қылмыстан қорқу арасындағы байланысты көрсетеді, ал Гросс пен Айдай (2003) жергілікті жаңалықтарға бейімделу мен қылмыстан қорқу арасындағы байланыстың жергілікті қылмыс деңгейіне тәуелсіз екенін анықтады. Гербнердің теориясы осы мазмұндағы теледидар бағдарламаларының мөлшеріне негізделген теледидар көрермендерінің қылмыстан қорқу туралы ұжымдық көзқарасына назар аударады. Кейбір сыншылар бұл түсіндірме осы қорытындыны өзгертуге әсер ететін басқа факторларды ескермейді деп санайды. Адамдардың жасы, жынысы немесе білім деңгейі сияқты факторлар теледидарда көрсетілген қылмыстың таралуы туралы көрермендердің сенімдеріне әсер етуі мүмкін. Зерттеулер көрсеткендей, ақ нәсілді адамдар арасында теледидар мен қылмыстан қорқу арасындағы байланыс жоғары, ал басқа нәсілді адамдар арасында төмен. Бұл зорлық-зомбылық көріністерін көрудің психологиялық әсерін азайтатынын көрсетеді. Бұл болжам бойынша, ақ нәсілді адамдар көбінесе қауіпсіз аудандарда тұрады, сондықтан теледидардағы бейнелер оларға күшті әсер етеді. Сонымен қатар, теледидар көрермендері бір ғана жанрды тамашаламайды, сондықтан зорлық-зомбылық бағдарламаларының теледидар көрермендерінің жалпы көру тәжірибесіне тигізетін әсерін де қарастыру қажет. Жергілікті жаңалықтардан басқа, ұлттық жаңалықтар, полициялық бағдарламалар және жалпы тележарналар да қылмыстан қорқумен байланысты. Сонымен қатар, жанрлық емес теледидар көру де қылмыстан қорқумен байланысты. Бюсселл (2003) қылмыс пен зорлық-зомбылықты бейнелейтін бағдарламаларды көбірек көретін ата-аналардың балаларына орта мектеп шағында қылмыс туралы ескертулер жасауы ықтимал екенін анықтады. Бұл ескертулер студенттердің қылмыс туралы бағалауын арттырды, бұл өсіру тікелей және жанама процестер арқылы жүзеге асатынын көрсетеді.
In most of the surveys conducted by Gerbner, the results revealed a small but statistically significant relationship between television consumption and fear of becoming the victim of a crime. Those with light viewing habits predicted their weekly odds of being a victim were 1 in 100; those with heavy viewing habits predicted 1 in 10. Actual crime statistics showed the risk to be 1 in 10,000. Supporting this finding is a survey done with college students that showed a significant correlation between the attention paid to local crime and one's fearfulness. There was also a significant correlation between fear of crime and violence and the number of times the respondents viewed television per week. Local news has been frequently analyzed for cultivation, as they rely "heavily on sensational coverage of crime and other mayhem with particular emphasis on homicide and violence", while news agencies boast of their allegiance to report factually. Gerbner found that heavy viewers of news were more likely to overestimate crime rates and risk of personal exposure to crime and underestimate the safety of their neighborhoods. Additionally, several other studies point out the correlation between viewing local news and fear of crime, with Gross and Aiday (2003) finding the relationship between local news exposure and fear of crimes to be independent of local crime rates. Gerbner's theory focuses on the collective mindset of television viewers' fear of crime based on the amount of television programs with this content. Some critics argue that this explanation does not take into account other variables that have the potential to change this conclusion. Variables such as age, sex, or educational level of individuals potentially influence viewers' beliefs about the prevalence of crime compared to what is shown on television. Some research findings indicate a higher cultivation relationship between television and fear of crime among whites, and a lower cultivation relationship among non whites. This finding indicates that viewing images of violence in reality lessens the psychological impact of viewing violence on television. The assumption is that more whites may live in safer neighborhoods, and therefore television images have more shock value. Another consideration is that television viewers do not watch one type of genre, and therefore one must consider the influence violent programs within the total viewing experience of television watchers. Aside from local news, national news, police shows, and general TV news viewing are also related to a fear of crime. Additionally, non genre specific TV viewing has been associated with fear of crime. Busselle (2003) found that parents who watch more programs portraying crime and violence are more likely to warn their children about crime during their high school years; these warnings, in turn, increased the students' own crime estimates, suggesting cultivation takes place through both direct and indirect processes.
Сиқырлы оқ теориясы
Бұған ұқсас теория медианың жеке адамдарға тигізетін әсерін зерттейді. Бұл – бұқаралық коммуникацияға қатысты алғашқы теориялардың бірі. Бұл – аудиторияға тікелей әсер ететін және медианың оларға қатысты билігін көрсететін сызықтық коммуникация моделі. Ол медиа хабарының медиа "қаруынан" көрерменнің санасына атылған оқ екенін болжайды. "Сиқырлы оқ" теориясы гиподермалық ине моделі деп те аталады. Ол медианың хабарларын белсенді емес аудиторияның санасына тікелей жеткізетінін көрсетеді. Харольд Лассвелл бұл теорияны Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қалыптастырды. 1900 жылдардың ортасында жарнама және кино сияқты медианың дамуы адамдардың мінез-құлқына айқын әсер етті.
A similar theory that examines media's effects on individuals is the magic bullet theory. It is one of the first theories concerning mass communication. It is a linear model of communication concerned with audiences directly influenced by mass media and the media's power over them. It assumes that the media's message is a bullet fired from a media "gun" into the viewer's head. Magic bullet theory is also known as the hypodermic needle model. It suggests that the media delivers its messages straight into a passive audience's body. Harold Lasswell put this theory in place after World War 1. With the rise of media like advertising and movies in the mid 1900s, there was an apparent effect on people's behavior.
Пассивті аудитория
Өсімдеу теориясы сиқырлы оқ теориясымен үндес болған жағдайда, Шрум (1995, 1996, 1997) өсімдеу әсерін түсіндіретін бірнеше танымдық механизмдерді ұсынды. Шрумның қолжетімділік эвристикасы бойынша түсіндірмесі, көп теле көретін адамдар телеарнадағы оқиғалар туралы айқын естеліктерді жақсырақ сақтайды және сауалнама жасаушылар сұрақ қойғанда осы естеліктерге оңайрақ жүгінеді, нәтижесінде көруге қатысты жауаптар жылдамырақ беріледі. Өсімдеу құбылысын түсіндіретін тағы бір механизм – танымдық повество механизмдері. Алдыңғы зерттеулер, повестволердің реализмі және жеке деңгейдегі "көшірілу қабілеті", яғни повествоға аз сын көзбен қарау мүмкіндігі, өсімдеу әсерін күшейтуі мүмкін екенін көрсетеді.
Assuming that cultivation theory aligns with the magic bullet theory, several cognitive mechanisms that explain cultivation effects have been put forth by Shrum (1995, 1996, 1997). Shrum's availability heuristic explanation suggests that heavy viewers tend to retain more vivid memories of instances of television reality and more readily access those memories when surveyors ask them questions, resulting in more responses related to viewing, more quickly given. Another mechanism that might explain the cultivation phenomenon is a cognitive narrative mechanism. Previous research suggests that the realism of narratives in combination with individual level "transportability", or the ability to be less critical of a narrative, might facilitate cultivation effects.
Хабарлау жүйесін талдау
Хабарламалар жүйесін талдау теледидар бағдарламаларында көрсетілетін мазмұнға негізделген. Гербнердің теледидар көруге қатысты басты назары – телешоулар мен фильмдердегі зорлық-зомбылықтың бейнеленуі болды. Хабарламалар жүйесін талдауды құрал ретінде қолдану зерттеушілерге көрермендердің шындықты қабылдауын, олардың байқалатын әлемге қатысты түсініктерін зерттеуге және таратылатын медиа мазмұнын бағалауға көмектеседі. Бұл сондай-ақ ересек адам ретінде олардың сенімдеріне әсер етуі мүмкін. АҚШ теледидар бағдарламаларын (әсіресе, оқиғалар мен қылмыстық жағдайларды көрсететін бағдарламаларды) көретін австралиялық студенттер Австралияны қауіпті ел деп санаған; алайда, мұндай пікір теледидардағы тұрақты мазмұнның жинақы әсерінен туындауы мүмкін. Джонатан Коэн мен Габриэль Вейманн өсіру құбылысының жасөспірімдер мен жас ересектер арасында жиі кездесетінін анықтады, олардың арасында бұл құбылыс ұзақ сақталуы мүмкін. Американдық педиатрия академиясының (AAP) ұсыныстарына сәйкес, күніне 2 сағаттан артық теледидар көрушілердің психосоциалдық денсаулығы жақсарады, бұл әйелдерге одан да күшті әсер етеді. Бір зерттеу музыкалық бейнеклиптерде алкоголь ішімдігінің көрсетілуінің ықтимал салдарына қатысты болды. Тағы бір зерттеу интерактивті бейнеойындарды қарастырды және ойын ішіндегі көрерменнің рөлі оқиғаның дамуында маңызды екені анықталды. Қатысушылар нақты уақытта басқа ойыншылармен өзара әрекеттесті, соның нәтижесінде қатысушылардың арасында өсіру құбылысы анық байқалды.
The message system analysis focuses on the content that is displayed in television programs. Gerbner's main focus of TV viewing was the depiction of violence in TV shows and movies. Using message system analysis as a tool helps researchers study viewer perceptions of reality, their perceptions of the observable world, and can evaluate transmitted media content. and affect one's beliefs as an adult. Australian students who watched US television programs (especially adventure and crime shows) were more likely to view Australia as dangerous; but can result from cumulative exposure to stable patterns of content on television. Jonathan Cohen and Gabriel Weimann found cultivation more prevalent among teenagers and young adults, who may then exhibit cultivation longevity. Viewers tended toward greater psychosocial health when watching no more than 2 hours of television each day, following recommendations by the American Academy of Pediatrics (AAP), with an even greater impact on women. One study examined possible effects of viewing alcohol consumption in music videos." Another study looked at interactive video games and found the viewer's role within the game is essential in the progression of the story. Participants interacted with other players in real time, with a strong showing of the cultivation of participants.
Өте зорлық-зомбылық
Гербнердің алғашқы жұмысы американдық көрермендерге теледидардағы зорлық-зомбылықтың әсерін зерттеді. Ол зорлық-зомбылықтың ең көп кездесетін түрі – драмалық зорлық-зомбылық екенін анықтады. Драмалық зорлық-зомбылықты, яғни "сюжеттің бір бөлігі ретінде физикалық күштің ашық білдірілуі немесе қауіп тудыруы" ретінде өлшеді. Бұл түрдегі зорлық-зомбылыққа спорттық зорлық-зомбылық, жаңалықтарда көрсетілетін табиғи апаттар және бокс сияқты комедиялық зорлық-зомбылық, сөзбен айтылатын қауіп-қатерлер кірмейді. Драмалық зорлық-зомбылық тұжырымы қорқыныш пен ойын-сауық арасындағы байланысты күшейтеді. Өлім сюжеттік желінің бір бөлігі ретінде пайдаланылса да, ол жақындап келе жатқан зорлық-зомбылықтың бейнесін қалыптастыруға да себін тигізеді.
Gerbner's initial work looked specifically at the effects of television violence on American audiences. In particular, he found the most common type of violence was dramatic violence. He measured dramatic violence, defined as "the overt expression or threat of physical force as part of the plot." This sort of violence excludes sports violence, natural disasters seen on the news, and or comedy violence such as boxing, verbal threats. The idea of dramatic violence reinforces the relationship between fear and entertainment. Though death is being used as a plot point, it also functions to cultivate an image of looming violence.
Негізгі жүйеге енгізу
Негізгі ағым, өсіру теориясы тұрғысынан, тұрақты медиа хабарламаларына ұзақ уақыт бойы толып қалу, көп көретін адамдар арасында ортақ әлеуметтік шындық қалыптасуына алып келетін процесті білдіреді. Бұл ұғым Джордж Гербнердің өсіру теориясының орталық тұжырымдамасы болып табылады, ол мысалы, теледидарды көп көретін адамдардың, БАҚ ұсынған әлеуметтік шындықты өздерінікі деп қабылдауға бейім екенін айтады. Бұл резонанс адамдар өз тәжірибелері мен сенімдерінің тұтынылатын контентпен сәйкес келетінін сезгенде пайда болады. Мысалы, қылмыс құрбаны болған адамдар, зорлық-зомбылық көрсететін теледидар көру арқылы әлемді одан да қорқынышты деп қабылдауы мүмкін. Олар осы сенімдерін растау нәтижесінде үкіметтен қауіпсіздік шараларын күшейтуді талап ете алады. Резонанс қалыптасқан сенімдер мен көзқарастарды нығайта алады, сонымен қатар көрермендердің қоғамдық нормалар мен құндылықтарды қабылдауына әсер ету арқылы мәдени және әлеуметтік өзгерістерге де ықпал ете алады.
Mainstreaming, in the context of cultivation theory, refers to the process by which long term exposure to consistent media messages can lead to the shaping of a shared social reality among heavy viewers. This concept is central to George Gerbner's cultivation theory, which posits that heavy viewers of television, for instance, are more likely to accept the social reality presented by the media as their own. This resonance occurs when individuals find that their own experiences and beliefs align with the content they consume. For example, those who have already been victims of crime perceive the world as far more frightening when they watch more violent television. They may seek greater safety and security measures from the government as a result of this confirmation of their beliefs. While resonance can reinforce existing beliefs and attitudes, it can also foster cultural and social change by influencing viewers' perceptions of societal norms and values.
Орташа әлем синдромы
Егістік айырмашылығын зерттеуден кейін Гербнер «орташа әлем синдромы» деп аталатын құбылысқа жұмыс істей бастады. Бұл, ауыр теледидар көрермендері, әсіресе зорлық-зомбылыққа байланысты контент көретін адамдар, жеңіл көрермендерге қарағанда әлемнің шын мәнінде болғаннан гөрі қорқыныштырақ және қауіптірек деп ойлауға бейімділігі болып табылады. Гербнер және әріптестері «орташа әлем синдромы» индексін жасады. Сонымен қатар, көп теледидар көретін адамдар басқа адамдардың ниеттеріне күдікпен қарап, оларға сенуге болмайды деп санайды.
From the cultivation differential study, Gerbner then began to work on what would become the mean world syndrome, which is an adoptive attitude that heavy viewers of television, particularly violence related content, are more likely than light viewers to believe that the world is more frightening and dangerous than it actually is. Gerbner et al. developed an index for mean world syndrome. Also, Those with heavy viewing habits become suspicious of other people's motives, and that others cannot be trusted.
Реалити теледидар
Өркендеу теориясының зерттеулері көрсеткендей, көп көру көрерменге фактілер емес, мазмұнға негізделген нанымдар жиынтығын қабылдауға әкелуі мүмкін. Әдетте, теледидар көрушілердің әлем туралы көзқарастары теледидарда қайта-қайта көрсетіліп, баса айтылатын бейнелер мен тақырыптарға сәйкес келеді. Гербнер талқылаған бұл жалған шындық немесе "символикалық әлем" БАҚ-тың әртүрлі демографиялық топтарды бейнелеуі арқылы көрінеді. Телевизиядағы басты кейіпкерлер көбінесе жас, көңілді және белсенді болып бейнеленеді. Мысалы, испандар сияқты этникалық топтардың дәл емес бейнеленуінен, олар халықтың үлкен бөлігін құрайтыны белгілі болса да, кейіпкерлер ретінде сирек көрсетіледі. Тіпті Таяу Шығыс өкілдері де теледидарда жиі жау ретінде бейнеленеді. Әртүрлі демографиялық топтарда да, көру мөлшері көрерменнің әлеуметтік шындық туралы түсінігіне әсер етеді. Теледидар көрушілері үшін шындықты құрудың басты факторы – көру уақыты. Гербнердің зерттеулеріне сәйкес, теледидар әлеміне қаншалықты көп уақыт берілсе, адамдардың өмір мен қоғам туралы тұрақты бейнелерге байланысты әлеуметтік шындық туралы пікір білдіруі ықтимал. Гербнер (Gerbner, 1987) ғылым мен ғалымдар туралы қоғамдық пікірге прайм-тайм телешоуларының ықпалын зерттеген. Гербнер телешоуларды толыққанды кінәлі деп санамаса да, олардың адамдардың көзқарасын қалыптастырудағы маңызды рөлін атап көрсетеді. Қазіргі "ақпаратқа толы әлемде" тұрғанымыздықтан, ғылыми білімнің жетіспеушілігін "ақпарат тапшылығымен" байланыстыру мүмкін емес. Бұл көрермен ретінде тым көп ғылыми білімге ие болудың салдары туралы алаңдаушылықты да тудырады. Жақсы хабардар болу адамдарға ғылыми шешімдер қабылдауға көмектессе де, шамадан тыс ғылыми білім оларды қорқынышқа, күдікке және сенімсіздікке ұшыратуы мүмкін. Прайм-тайм шоулары кең ауқымды, жақсы көрінеді және әртүрлі топтардан шыққан адамдармен байланысады. Теледидар көру үшін салыстырмалы түрде таңдамалық емес. Бұл ғалымдар мен ғылыми қауымның өндірушілермен, режиссерлермен және бүкіл ойын-сауық индустриясымен тығыз байланыста болудан пайда табатынын көрсетеді. Ғылыми шоулар нарығындағы көрермендер тобы күтулер, қорқыныштар, пайдалы мүдделер, қызығушылықтар, көне әдеттер мен сенімдердің араласуына тап болады. Гербнердің зерттеуінде 1631 респонденттің жауап беру үлгілерін түсіну және зерттеу үшін өркендеу талдауы қолданылды, оларға аз және көп көретін көрермендер кірді. Оларға бес ұсыныс ұсынылды: ғылым біздің өмір салтымызды тым тез өзгертеді; өмірімізді сау, жеңіл және ыңғайлы етеді; дұрыс пен бұрыс туралы адамдардың түсініктерін бұзады; проблемаларды шешуге көмектесетін сияқты, оларды тудыруы ықтимал; және ғылымның дамуы біраз адамдар біздің өмірімізді бақылай алады дегенді білдіреді. Зерттеулер жынысы мен білімі бойынша екі топқа бөлінген ғылымға оң жауаптардың пайызын бағалады. Зерттеу көрсеткендей, теледидар бағдарламалары арқылы ғылымға бейімделу ғылымға деген жағымсыз көзқарасты дамытуы мүмкін, әсіресе жоғары мәртебелі топтарда, олардың ең аз көретін мүшелері оның ең үлкен қолдаушылары, ал төмен мәртебелі топтар ғылымға деген жалпы төмен пікірде. Бұл байқауларды "майнстриминг" тұжырымы арқылы түсінуге болады.
Cultivation theory research seems to indicate that heavy viewing can result in the viewer adopting a set of beliefs based on content rather than facts. Generally, the beliefs of heavy viewers about the world are consistent with the repetitive and emphasized images and themes presented on television. This false reality or "symbolic world" Gerbner discusses can be seen through the media's portrayal of different demographic groups. Main characters in television are often depicted as young, outgoing, and energetic. Through the inaccurate portrayal of ethnic groups such as Hispanics, we know that they make up a large portion of the population but are rarely shown as characters. Even Middle Easterners are widely shown as the villains in television. Even across diverse demographics, the amount of viewing can make a difference in terms of viewer conceptions of social reality. The amount of viewing time is the main element in creating television reality for the audience. According to Gerbner's research, the more time spent absorbing the world of television, the more likely people are to report perceptions of social reality that can be traced to television's most persistent representations of life and society. The influence of primetime television shows on public perceptions of science and scientists has been explored by Gerbner (Gerbner, 1987). While Gerbner does not place the entire blame on television shows, he highlights the importance of acknowledging the unquestionable role it plays in shaping people's perceptions. Lack of scientific understanding can no longer be associated with 'information deficit' because we are living in an 'information rich world'. This also brings up the concerns about the implications of possessing too much scientific knowledge as a viewer. While being well informed helps people to make rational scientific choices, excessive scientific knowledge can bring up apprehensions, fears, suspicion, and mistrust. Prime time shows have a wider reachability, visibility, and interact with people from across diverse backgrounds. Television is used in a relatively nonselective way for viewing. These form the strong basis to conclude that scientists and the scientific community can benefit from stronger connections with the producers, directors, and the entertainment industry at large. The market for science shows has an audience group that faces a mixture of expectations, fears, utilitarian interests, curiosities, ancient prejudices, and superstitions. Gerbner's research used cultivation analysis to understand and examine the response patterns of 1,631 respondents' group which includes light and heavy viewers. They were presented with five propositions—science makes our way of life change too fast; makes our lives healthier, easier, and more comfortable; breaks down people's ideas of right and wrong; is more likely to cause problems than to find solutions; and the growth of science means that a few people can control our lives. The research estimated the percentage of positive responses to science based on two groups divided by sex and education. The study suggested that the exposure to science through television shows cultivate less favorable orientation towards science, especially in high status groups whose light viewer members are its greatest supporters, and lower status groups have a generally low opinion of science. These observations can be understood through the concept of mainstreaming.
Институционалдық процесті талдау
Басқа талдаулардан өзгеше, Эндрю Ледбеттердің сөзіне сәйкес, бұл үшінші талдауда хабарламалар талдауы мен егіс талдауына қарағанда аз зерттеу жүргізілді. Джерэл Кальцо мен Моник Уордтың (2009) жүргізген зерттеуі теледидардағы гейлер мен лесбиянкалар бейнесіне қатысты жақында жасалған зерттеулерді талдаудан басталады. Гейлер мен лесбиянкалардың бейнеленуі жалғасуда, бірақ зерттеу көрсеткендей, көптеген телебағдарламалар ГГБТ стереотиптерін күшейтетіндей гейлер мен лесбиянкалар кейіпкерлерін көрсетеді. Талқылауға көшкенде, Кальцо мен Уорд тіпті "Ellen" мен "Will & Grace" сияқты бағдарламалардың сюжеттері "стереотиптерді нығайтады, [ ] кейіпкерлерді тұрақты қарым-қатынастарсыз, жыныстық қатынасқа үлкен қызығушылық танытатын (немесе мүлдем жыныстық емес) және гейлер мен лесбиянкаларды күлкілі, бір өлшемді тұлғалар ретінде бейнелейді" деп сипаттады. Олардың нәтижелері медиа жанрларының гомосексуализмге қатысты көзқарастарды қалыптастыруда маңызды рөл атқаратынын растады. Олар эфирден алынып тасталған бұрынғы прайм-тайм шоулары ЛГБТҚ ортасында үлкен қабылдауға көмектескеніне таң қалды. Содан кейін олар жанрдың теледидар бағдарламаларын көру кезінде көрермендердің қалыптасқан түсінігіне үлкен әсер ететінін ескере отырып, зерттеулер "жанрға бағытталған әсерлерді талдауға" бағытталуы керек екенін ұсынды.
In contrast to the other analyses, there has not been as much research in this third analysis compared to message analysis and cultivation analysis according to Andrew Ledbetter. A study conducted by Jerel Calzo and Monique Ward (2009) begins by analyzing recent research conducted into the portrayal of gay and lesbian characters on television. While the representation of gay and lesbian characters has continued to grow, the study found that most television shows frame gay and lesbian characters in a manner that reinforces LGBT stereotypes. Diving into the discussion, Calzo and Ward describe even shows such as Ellen and Will & Grace as having storyline content that reinforces "stereotypes by portraying [ ] characters as lacking stable relationships, as being preoccupied with their sexuality (or not sexual at all), and by perpetuating the perception of gay and lesbian people as laughable, one dimensional figures." Their findings confirmed that media genres played an important role in forming attitudes regarding homosexuality. They were surprised by the finding that prior primetime shows, which are no longer on air, reinforced greater acceptance within the LGBTQ realm. They then suggested that, because genre played a large role in the perceptions that viewers formed while watching certain television shows, research should focus on "more genre driven effects analyses."
Ерлер мен әйелдер
2022 жылғы зерттеуде Шаррер мен Уоррен Netflix, бейне ойындар және YouTube сияқты ағымдық қызметтерді бірге тамашалайтын көрермендер арасындағы гендерлік нормаларға қатысты дәстүрлі еркек құндылықтарына қолдау көрсетуді зерттеді. Бұл зерттеудегі дәстүрлі еркек қасиеттеріне «эмоционалдық ұстамсыздық, үстемдік, қаталдық және/немесе үлгідегі ұлдар мен қыздар арасындағы әйелдік белгілерінен аулақ болу» (Шаррер және Уоррен, 2022) кірді. Нәтижелер көрсеткендей, көп көретін көрермендер санатындағы қатысушылар ерлерге қарағанда дәстүрлі еркек қасиеттерін жоғары бағалаған. Беверли Роскос Эволдсен, Джон Дэвис және Дэвид Роскос Эволдсен (2004) әйелдер туралы түсініктердің теледидарда еркектер бейнеленгенмен салыстырғанда стереотиптік сипатта біріктірілетінін айтады. Олар «Телешоулардағы кейіпкерлердің саны әйелдерге қарағанда шамамен 2:1 арақатынаста болады» десті. Теледидар көретін адамдар әдетте әйелдерге қатысты дәстүрлі көзқарастарға ие болады. Зерттеулер сонымен қатар әйелдердің теледидарда ерлерге қарағанда құрбан ретінде бейнеленуі жиі болатынын көрсетті. Александр Синк және Дана Мастро (2017) американдық прайм-тайм теледидарындағы әйелдер мен гендерлік бейнелеулерді зерттеді. Соңғы жылдары әйелдер теледидарда жақсырақ көрсетіледі деген пікір болғанымен, бұл зерттеушілер мұның міндетті түрде солай емес екенін айтады. Олардың сөзіне сүйенсек, әйелдер прайм-тайм теледидарында пропорционалды түрде аз өкілдік етілген, кейіпкерлердің 39% құрайды, тіпті АҚШ халқының 50,9% әйелдерден тұрса да. Ерлер әйелдерге қарағанда үстемдік танытқан, және ерлер жиірек объективтенгенімен, әйелдер тұрақты түрде гиперфеминизацияланған және гиперсексуализацияланған. Прайм-тайм кезеңінде ерлерге қарағанда жасы үлкен әйелдер аз көрінді және олар көбінесе жасы үлкен ерлерге қарағанда кем қабілетті болып көрсетілді.
In their 2022 study, Scharrer and Warren examined the endorsement of traditionally masculine values in regard to gender norms among combined viewers of streaming services such as Netflix, video games, and YouTube. Traditional masculine traits in this study included "emotional detachment, dominance, toughness, and/or avoidance of femininity among boys and girls in the sample" (Scharrer & Warren, 2022). Results showed that participants in the heavy viewer category indicated higher scores of endorsement of traditionally masculine traits for men compared to light viewers. Beverly Roskos Ewoldsen, John Davies, and David Roskos Ewoldsen (2004) posit that perceptions of women are integrated in a rather stereotypical fashion, compared to portrayals of men, on television. They state that, "men are characters in TV shows at about a 2 to 1 ratio to women." Viewers who consume more television usually also have more traditional views of women. Research has also shown that women are more likely to be portrayed as victims on television than men. Alexander Sink and Dana Mastro (2017) studied women and gender depictions on American prime time television. Although women are often perceived to be better represented on television in recent years, these researchers claim that this is not necessarily the case. They claim women are proportionally underrepresented on prime time television, making up 39% of characters even though women make up 50.9% of the population in the US. Men were also portrayed as more dominant than women, and although men were more often objectified, women were consistently portrayed as hyper feminized and hyper sexualized. Fewer older women appeared during prime time, compared to men, and were often shown to be less competent than older male characters.
Жыныстық қатынас
Әйелдерге қатысты сексуалдық көзқарастарды зерттеуде өсіру теориясы қолданылған. Секс ролі стереотиптері, жыныс, жас, әлеуметтік топ және білім деңгейі сияқты, теледидар көрудің жеке үлесімен байланысты анықталуы мүмкін. Брэдли Дж. Бонд пен Кристин Л. Дрогос (2014) "Jersey Shore" телешоуына қатысты колледж жасындағы студенттердің сексуалдық көзқарастары мен мінез-құлқы арасындағы байланысты зерттеді. Олар "Jersey Shore" телешоуын көруге жұмсалған уақыт пен сексуалдық еркіндік деңгейінің артуы арасындағы оң байланысты анықтады. Бұл әсер жас қатысушыларда ересектерге қарағанда күштірек болды және зерттеушілер қатысушылардың сексуалдық көзқарастарына әсер ететін басқа факторларды, мысалы діни сенімдер мен ата-аналардың көзқарастарын ескерген кезде де сақталды. Сексуалдық еркіндік деңгейінің артуы теледидар көрудің жалпы ұзақтығымен емес, нақтырақ айтқанда, жоғары сексуалды мазмұнды "Jersey Shore" телешоуына көбірек көңіл бөлгенімен байланысты болды.
Cultivation theory has been utilized when conducting research on sexual attitudes regarding women. Sex role stereotypes can be traced to the independent contribution of TV viewing, just as sex, age, class, and education contribute. A study by Bradley J. Bond and Kristin L. Drogos (2014) examined the relationship between exposure to the television program Jersey Shore and sexual attitudes and behavior in college aged adults. They found a positive relationship between time spent watching Jersey Shore and increased sexual permissiveness. This effect was found to be stronger in the younger participants than in older ones and held true even when the researchers controlled for other influences on participants' sexual attitudes, such as religious beliefs and parents' attitudes. This higher level of sexually permissive attitudes and behavior was not a result of higher overall exposure to television, but specifically to greater exposure to Jersey Shore, a highly sexualized program.
Ұрпақ және ұлт
Стереотиптер мен нәсілдерді қабылдаудың маңызды бөлігі бұқаралық ақпарат құралдарымен байланысты. Бұқаралық ақпарат құралдарындағы нәсілдер мен этникалық топтардың бейнеленуі біздің оларды стереотиптеу әдісімізге әсер ете алады. Бейнеленудің болуы немесе болмауы әртүрлі нәсілдер мен әлеуметтік топтарға әсер етеді. Бұқаралық ақпарат құралдарында жеткіліксіз өкілдік адамдарды, әсіресе балаларды, өзін-өзі бағалаудың төмендеуіне немесе басқа нәсіл немесе әлеуметтік топтан кем санауға әкелуі мүмкін. Мұны бұқаралық ақпарат құралдары, әсіресе теледидар мен киноның түрлі нәсілдер мен ұлттарды қалай бейнелейтінін қарастырғанда байқауға болады. Меган С. Сандерс және Шривидья Рамасубраманян (2012) афроамерикалық медиа тұтынушылардың фильмдер мен теледидарда бейнеленген ойдан шығарылған кейіпкерлер туралы пікірлерін зерттеді. Олар зерттеуге қатысушылардың барлық афроамерикалық кейіпкерлерге жағымды көзқараспен қарағанын анықтады. Олардың зерттеулері медиа тұтынушылардың этникалық ерекшеліктерін ескеру қажеттігін көрсетті, өйткені әртүрлі ортадан шыққан медиа тұтынушылар медиа бейнелерін және олардың шындыққа сәйкестігін әртүрлі қабылдайды. Бұл этникалық топтардың бұқаралық ақпарат құралдарында бейнеленуі олардың шын мәнінде қалай қабылдануына және тіпті бір-бірін қалай қабылдауына әсер етуі мүмкін. Крисалис Райт пен Мишель Краске (2015) өсіру теориясын қолданып, жыныстық мазмұн бар музыка сөздері мен бейнелері мен афроамерикалық, испандық және ақ нәсілді жас ересектердің жыныстық мінез-құлқы арасындағы қарым-қатынасты зерттеді. Бұрынғы зерттеулерде жастардың жыныстық мазмұнды тыңдау әдеті тыңдаушының шындықты қабылдауын өзгертіп, қауіпті жыныстық мінез-құлықты қалыпқа келтіруі мүмкін деген болжам жасалған. Алайда, Райт пен Краске өсіру теориясының ықтимал байланысты түсіндіру қабілетін бағалауға арналған алғашқы зерттеу. Олардың қорытындылары бойынша, ақ немесе испандық ортадан шыққан адамдарға бір немесе екі қалыпты жыныстық мінез-құлыққа, мысалы, алғашқы қарым-қатынас және жыныстық қатынас жасайтын жасқа аз әсер етілген. Салыстырмалы түрде зерттеушілер афроамерикалықтар арасында жыныстық қатынастың бірнеше қалыпты түрлерін анықтады, мысалы, алғашқы кездесудің және жыныстық қатынастың ертерек басталуы, кездейсоқ жыныстық қатынастың көп болуы және презервативтерді қолданудың төмендеу үлесі. Бұл өсірудің әсері африкалық американдықтар өз мәдениетінің нақты бейнесі ретінде музыканы қарастыра алатындай, басқа этникалық топтарға қарағанда афроамерикалықтар қауымдастығында көбірек байқалады деп болжанады. Чен (2006) рап музыкасы африкалық американдықтар тыңдайтын ең танымал музыка жанры екенін анықтады, ал рап басқа жанрлармен салыстырғанда көбірек жыныстық сілтемелермен байланысты. "Раптың 78%, поптың 53%, рок музыкасының 37% және кантри музыкасының 36% бейнелерінде жыныстық сілтемелердің кейбір түрлері бар". Музыканттардың өздерінің әндері мен бейнелері арқылы жыныстық мінез-құлық пен тәжірибелерге қатысты жалған шындықты жасауының осы өсіру әсерлері афроамерикалық тыңдаушыларды "ойлау процестерін қабылдауға және олар ұшыраған музыкадағы мазмұнға ұқсас мінез-құлық жасауға" бейімдеуі мүмкін.
A substantial part of stereotyping and perception of races can be drawn back to the media. The representation and the depiction of races and ethnicities in media can have an effect on how we stereotype them. Both representation and lack of representation can have an effect on people of differing races and social groups. Lack of representation in media can lead people, especially children, to feel a lack of self worth or less valued than another race or social group. This can be seen when looking into how media, specifically television and film, portray different races and ethnicities. Meghan S. Sanders and Srividya Ramasubramanian (2012) studied perceptions that African American media consumers hold about fictional characters portrayed in film and television. They found that—while study participants tended to view all African American characters positively—social class, rather than race or ethnicity, mattered more in perceptions about the warmth and competence of a character. Their study suggests that the ethnicity of media consumers needs to be taken into account in cultivation studies, because media consumers with different backgrounds likely perceive media portrayals, and their faithfulness to reality, differently. The depiction of these ethnic groups in media can have an effect on how they are perceived in reality and even how they perceive each other. Chrysalis Wright and Michelle Craske (2015) conducted a study using the cultivation framework to examine the relationship between music lyrics and videos that contained sexual content and the sexual behaviors of African American, Hispanic and Caucasian young adults. In previous studies, it was hypothesized that the heavy listening habits of youth to sexually explicit content can alter the listener's perception of reality and normalize risky sexual behaviors. However, Wright and Caste are the first study to assess the cultivation framework's ability to explain the possible relationship. Their findings concluded that there were minimal effects on those from Caucasian or Hispanic backgrounds with one or two normalized sexual behaviors, such as age of first relationship and sexual encounter. In comparison, researchers found that there were several normalized sexual behaviors found within participants from an African American background, such as earlier age of first date and sexual encounter, higher amount of casual sexual encounters and lower percentage of condom usage. It is speculated that the effects of cultivation are more prominent within the African American community as opposed to other ethnic groups as African Americans might view music as an accurate representation of their culture. Chen (2006) found that rap music was the most popular music genre listened to by African Americans, and more explicit sexual references have been associated with rap in comparison to other genres with "78% of rap, 53% of pop, 37% of rock, and 36% of country music videos containing some form of sexual reference." These cultivation effects of musicians creating a false reality in regards to sexual behaviors and experiences through their lyrics and videos may make African American listeners more vulnerable to "adopt thinking processes and behave similar to the content contained in the music they are exposed to."
Саясат және саясаттың басымдықтары
Джордж Гербнердің екі әріптесі Майкл Морган мен Джеймс Шанахан, көп теледидар көретін адамдар өздерін орташа көрушілер деп санаса да, әлеуметтік мәселелер бойынша консервативті көзқарастарға бейім екенін анықтады. Сонымен қатар, көп теледидар көретін адамдар авторитарлық сенімдерге ие болуға бейім. Морган мен Шанахан бұл зерттеуді 2016 жылғы президенттік сайлау контекстінде жүргізді. Анита Атвелл Сит пен Дана Мастро (2016) иммиграция туралы жаңалықтарды және олардың көрермендердің иммиграциялық саясатқа қатысты пікірлерімен, сондай-ақ иммигранттарға деген жағымсыз көзқарастарымен байланысын зерттеді. Олар жаңалықтарда иммигранттар туралы теріс ақпараттар көрудің, көрермендерде иммигранттарға (сыртқы топқа) қатысты алаңдаушылық сезімін тудыратынын, әсіресе жаңалықтар бағдарламасында олардың өкілдері көрсетілген кезде анықтады. Бұл деректер иммиграциялық саясатқа қатысты пікірлерге дереу әсер етпесе де, мұндай ақпараттарға ұзақ уақыт бойы тону оларға әсер етуі мүмкін. Катерина Ева Матса (2010) Грекиядағы теледидардың саяси қатысуға тигізетін әсерін зерттеу арқылы «егіншілік» эффектісін қарастырды. Ол Грекиядағы мәдени ортадағы сатирикалық теледидардың рөлін және осы теледидар түрінің грек саяси институттарының жемқор екендігі туралы тұрақты түсініктерді қалыптастыру арқылы грек халқының саясатқа деген жалпы пікіріне кері әсерін тигізгенін сипаттады.
Two of George Gerbner's colleagues, Michael Morgan and James Shanahan, have found that those with heavy viewing habits may label themselves as moderate, however their positions on various social issues leaned conservative. Furthermore, heavy viewers were more likely to hold authoritarian beliefs. Morgan and Shanahan provide this study in context of the 2016 Presidential election. A study by Anita Atwell Seate and Dana Mastro (2016) studied news coverage of immigration and its relationship to viewers' immigration policy preferences and negative attitudes regarding immigrants. They found that exposure to negative messages about immigrants in the news generated anxious feelings towards the outgroup (i. e., immigrants), particularly when the news program showed a member of the outgroup. This exposure did not necessarily immediately influence immigration policy preferences, but long term exposure to messages of this kind can affect such preferences. Katerina Eva Matsa (2010) explored cultivation effects through her thesis on television's impact on political engagement in Greece. She did so by describing the role of satirical television within the cultural realm in Greece and how this form of television created ingrained perceptions that Greek political institutions are corrupt, thus negatively influencing the Greek public's overall opinion of politics in their country.
Эльтруистік мінез-құлық
Закир Шах, Цзянсюн Чу, Усман Гани, Сара Кайсар және Замир Хассан (2020) апаттарға қатысты БАҚ-қа ұшыраудан туындаған құрбан болу қорқынышының альтруистік мінез-құлыққа қатысты медиациялық рөлін анықтау үшін өсіру теориясы тұрғысынан алғашқы зерттеу жүргізді. Зерттеу нәтижелері көрсеткендей, апаттар туралы жаңалықтар мен БАҚ-тан алынған жеке адамдардың пікірлері құрбан болу қорқынышының қалыптасуына әсер етеді. Сонымен қатар, апаттан қорқу құрбан болу сезімі адамдардың альтруистік мінез-құлқына елеулі ықпал етеді. Теледидар көру, оқиғаға қатысу және үш идеалистік моральдық үміттерді зерттейтін зерттеу: әділ әлемге сенім, дәрігерлердің альтруизмі, басқаларға төзімділік. Олар теледидар көру, оқиғаны қабылдау және моральдық үміттердің бір-біріне байланысты екенін анықтады. Өсіру теориясы жаңа медианы зерттеуде қолданылды. Ғалымдар Морган, Шанахан және Синьориелли медиа технологиясының өзгермейтін емес, дамуға бейім екенін атап өтті. Сондықтан, өсіруді талдаудың ескі әдістері теледидар көру сағаттарын санаудан үлкен деректерге негізделген талдауға көшуі мүмкін. Бұл авторлар көптеген адамдар өсіру теориясының жаңа медианың маңыздылығы артуымен қатар қолданылатынына күмәнданғанымен, жаңа медиа әлі де повествотивті элементтерді қолданады; ал осы повествотивтер бізге әсер ететіндіктен, өсіру теориясы әлі де өзекті. Краучер (2011) өсіру теориясын әлеуметтік медиа және оның иммигранттардың мәдени бейімделуіне тигізетін әсері туралы теориясына қолданды. Ол жаңа мәдениетке бейімделу процесіндегі иммигранттардың басым әлеуметтік медианы пайдалану арқылы қабылдаушы қоғам туралы түсініктерін қалыптастыратынын айтады. Оның пікірінше, бұл өсіру әсері иммигранттардың қабылдаушы елдің тұрғындарымен офлайн режиміндегі қарым-қатынасына да әсер етеді. Осыған ұқсас, өсіру аясында әлеуметтік медиа платформаларында дене бейнесіне қатысты зерттеулер жүргізілді, нәтижелері көрсеткендей, белгілі бір контентті қарау бейтаныс адамдардың физикалық келбетіне қатысты бұрмаланған көзқарастарға әкелуі мүмкін. Теледидардың аудиторияға ұзақ мерзімді әсерін зерттейтін өсіру теориясы бойынша, белгілі бір топтағы адамдар теледидарды қаншалықты көп көрсе, олардың шындыққа қабылдауы теледидардың мазмұнына соғұрлым жақын болады. Өсіру теориясы бүгінгі күнде, әсіресе жасөспірімдер мен балалар үшін ең көп таралған теориялардың бірі, себебі ересектер телешоулар мен әлеуметтік желілердегі мазмұнды бақылап, ажырата алады, ал кәмелетке толмағандар дұрыс пен бұрысты әрдайым ажырата алмайды, «мысалы, БАҚ-тың жиі қатыгез мазмұндағы бағдарламаларды, жаңалықтарды немесе фильмдерді көрсетуі зорлық-зомбылықты оқыту және қабылдау ортасын жасайды» (Бусаир Ахмад, 2015). Теледидар мен кино бағдарламаларының балаларға тигізетін әсерін азайту үшін реформалар жасауға үміт бар, сонымен қатар үкімет пен қоғамның барлық өкілдері жастарды қорғау үшін саясатты қалыптастыруға белсенді жұмыс істеп жатыр. «Біз клиникалық мамандарға, саясаткерлерге және педагогтарға осы салаларда оң нәтижелерге қол жеткізу үшін электрондық медианы қолдауға көмектесетін көмекшілермен және жастармен серіктестік орнату бойынша ұсыныстар береміз» (Gaidhane, 2018).
Zakir Shah, Jianxun Chu, Usman Ghani, Sara Qaisar, and Zameer Hassan (2020) conducted the first study from the perspective of cultivation theory to determine the mediating role of fear of victimization, gained from exposure to disaster related media, on altruistic behavior. Findings show that exposure to disaster related news and individuals’ perceptions taken from the media contributed to fear of victimization. Moreover, fear of victimization from disaster significantly influences the altruistic behavior of people. A research study that examines television viewing, narrative engagement, and three Idealistic moral expectations: just world beliefs, altruism of doctors, tolerance of others. They found that television viewing, narrative engagement, and moral expectations were all dependent on each other. Cultivation theory has been applied to the study of new media. Scholars Morgan, Shanahan & Signorielli noted that media technology has not been static, and may continue to evolve. Therefore, older methods of cultivation analysis may have to move from counting hours of television viewed, and take a big data approach. These authors argue that, although many were skeptical that cultivation theory would be applicable with the increasing importance of new media, these new media still use narrative; and, since those narratives affect us, cultivation theory is still relevant. Croucher (2011) applied cultivation theory to his theory of social media and its effects on immigrant cultural adaptation. He theorizes that immigrants who use the dominant social media while they are still in the process of adapting to their new culture will develop perceptions about their host society from that media. He believes that this cultivation effect will also impact the way immigrants interact offline with natives of the host country. In a similar vein, the cultivation framework has been applied to the study of body image effects on social media platforms, with research indicating that browsing through certain types of content relates to distorted views on the physical appearances of strangers. Cultivation theory, which mainly studies the long term impact of television on the audience, in a specific group of people, the longer it watches TV, the closer the audience's perception of reality is to the content of the TV. Cultivation theory is one of the most common theories in today's lives, especially for teens and children, because adults can control and discern content on TV shows and social media, but minors cannot tell the difference between right and wrong all the time, “for example, the fact that media often broadcast programs, news or movies with violent content creates a social environment in which violence is taught and consumed.” (Busair Ahmad, 2015). There is hope that television and film programs will be reformed to reduce the impact on children, and the government and people from all walks of life are also working hard to formulate policies and to protect young people. “We provide recommendations for clinicians, policymakers, and educators in partnering with caregivers and youth to support electronic media use that promotes positive outcomes in these areas.” (Gaidhane, 2018).
Сын
Телевизия тамашалау мен шындықты қабылдау арасында маңызды байланыс бар болғанымен, өсіру эффектілері жеке адамның әлемді қабылдауына шамалы ғана әсер етеді. Майкл Морган мен Джеймс Шанахан 1997 жылы мета-талдау жүргізіп, телевизия тамашалаудың артуы көрілген телевизия көлемі мен шындықты қабылдау арасындағы маңызды байланысты көрсетті. Дегенмен, қабылдаудағы өзгеріс аз болды. Пайдалану және қанағаттану теориясының негізін қалаушы Элиху Кац өзінің «Зейнеткерлік іздестіріндегі алты ұғым» атты мақаласында өсіру теориясын атап өтті. Бұл теорияны қолдануды тоқтатудың бір себебі – теория құрылғаннан бері болған технологиялық өзгерістер. Джордж Гербнердің теориясы 1973 жылы қалыптасты. Жаңа медиа дәуірінде жазбаға алынатын, жылдам таралатын және көптеген таңдаулар бар болғандықтан, авторлар мазмұн мен хабарламалардың көбірек әртүрлілікке ие болғандығынан, демек, өсіруге әсер ететінінен күдіктенеді. Дэниел Чандлер телевизияның біздің айналамыздағы әлемді қабылдауымызға белгілі бір дәрежеде әсер ететінін айтады, бірақ Гербнердің зерттеуі жоғары қылмыстық аймақтарда тұратын адамдардың өмірлік тәжірибесін ескермейді. Хорас Ньюкомб зорлық-зомбылықтың теория бойынша телевизияда біркелкі көрсетілмейтінін айтады; сондықтан, телевизия барлық көрермендер үшін шындық сезімін қалыптастыруға жауапты бола алмайды.
Although there is a significant correlation between TV viewing and perception of reality, cultivation effects have a small influence on an individual's perception of the world. Michael Morgan and James Shanahan conducted a meta analysis in 1997 that revealed that increased television viewing did have a significant relationship between amount of television viewed and perception of reality. However, the change in perception was small. Elihu Katz, the founder of uses and gratifications theory, listed cultivation theory in his article, "Six Concepts in Search of Retirement". One of the reasons for retiring this theory is because of technology changes that have happened from when the theory was founded. George Gerbner's theory was founded in 1973, In the age of new media is recordable, mobile and has many choices, the authors wonder if the content and messages have become more diverse, therefore having an influence on cultivation. Daniel Chandler argues that while television does have some effect on how we perceive the world around us, Gerbner's study does not consider the lived experiences of those who do inhabit high crime areas. Horace Newcomb argues that violence is not presented as uniformly on television as the theory assumes; therefore, television cannot be responsible for cultivating the same sense of reality for all viewers.