АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы ерте ескерту ұшағы – Grumman E-1 Tracer (1958-1970). E-2 Hawkeye-ке дейін қолданылды. "Stoof with a Roof" атымен белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз флотының әуедегі ерте ескерту ұшағы
United States Navy airborne early warning aircraft
Grumman E-1 Tracer (1962 жылға дейін WF) – АҚШ Әскери-теңіз флоты қолданған алғашқы мақсатты түрде құрылған әуедегі ерте ескерту ұшағы. Ол Grumman C-1 Trader ұшағының түрі болды және 1958 жылы қызметке түсті. 1970 жылдары оны Grumman E-2 Hawkeye көбірек заманауи ұшағымен алмастырды.
The Grumman E 1 Tracer (WF prior to 1962) was the first purpose built airborne early warning aircraft used by the United States Navy. It was a derivative of the Grumman C 1 Trader and entered service in 1958. It was replaced by the more modern Grumman E 2 Hawkeye by the 1970s.
Жобалау және әзірлеу
E 1 1922 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұшақтарды белгілеу жүйесі бойынша WF деп тағайындалды; бұл тағайындама оған «Уилли Фудд» деген лақап ат әкелді. Tracer, өзі S 2 Tracker кемедегі субмаринаға қарсы ұшақтың туындысы болған C 1 Trader ұшағынан шығарылған, ескі жүйе бойынша S2F деп аталды, «Стоф» деген лақап атымен белгілі болды, нәтижесінде WF/E 1, ерекше радомдық бөлігімен, «Қорықпен жабылған Стоф» деп аталды. E 1 ұшақтарга орналастыру үшін ыңғайлы сақтауға мүмкіндік беретін ерекше конструкциядағы бүгілетін қанаттармен жабдықталған; S 2 және C 1 ұшақтарында қанаттар жоғары қарай бүгілгенімен, E 1 конструкцияшыларын Grumman компаниясының патенттелген «Sto Wing» бүгілетін қанат жүйесінің жаңартылған нұсқасын қайта қолдануға мәжбүр етті, бұл жүйе олардың алдыңғы Grumman F4F 4 Wildcat поршендік қозғалтқышты ұшағында (Екінші дүниежүзілік соғыстың басында) қолданылған. Оның прототипі 1956 жылдың 17 желтоқсанында алғашқы ұшуын жасады. Одан бір жарым жылдан кейін алғашқы WF 2 (E 1B) Tracer ұшағы өз алғашқы рейсін жасады. Ұшақтың авиатасымалдағышта жұмыс істеуі қажет болғандықтан, әртүрлі мүмкіндіктер авиатасымалдағыштан ұшып, қону кезінде тұрақтылықты және басқаруды қамтамасыз етуге бағытталған. E 1 ұшағындағы екі құйрық тіреуіштердің болуы, үлкен және ауқымды тік стабилизаторды қолданбастан, рульді басқаруды және иілу осі бойынша тұрақтылықты арттырады. Бұл сонымен қатар, бір руль зақымданған жағдайда пилотқа иілуді қамтамасыз етуге мүмкіндік береді. Рульдердің орналасуы оларды ұшақтың айналмалы пернелерінен туындаған ауа ағынының жиегіне орналастырады, бұл қосымша тұрақтылықты қамтамасыз етеді, өйткені стабилизаторлардың үстінен өтетін жылдам ауа ағыны, тік стабилизаторлар перне ағынынан тыс орналасқаннан гөрі, кез келген жақтық сырғанау немесе рульге енгізілген әрекет үшін күшті түзету күшін жасайды. Бұл орналасу көптеген кіші ұшақтарда иілу моментіне әкелсе де, перне ағынының спиральді қозғалысы тік стабилизатордың тек бір жағына соқтығысады, E 1 ұшағындағы екі перне ұшақта бірдей шамадағы қарама-қарсы иілу моменттерін тудырады, нәтижесінде перне ағынының нәтижесінде шамамен нөлдік иілуге қол жеткізіледі. E 1 ұшағы, мұрнының астында қону шассиі орнатылғанына қарамастан, құйрығымен жерге қондырылатын ұшақ болып табылады. Бұл конфигурация ұшақ такси жасағанда ерекше «мұрыны жоғары» көрініс береді және ұшақтың жоғары шабуыл бұрышы (AoA) болғандықтан, ұшақ тегіс болғаннан гөрі катапультадан ұшып шыққанда қанаттарға көбірек көтергіштік күшін жасауға мүмкіндік береді.
The E 1 was designated WF under the 1922 United States Navy aircraft designation system; the designation earned it the nickname "Willy Fudd". The Tracer was derived from the C 1 Trader, itself a derivative of the S 2 Tracker carrier based antisubmarine aircraft, known as S2F under the old system, nicknamed "Stoof", leading to the WF/E 1, with its distinctive radome, being known as "Stoof with a Roof." The E 1 featured folding wings of a very particular design for compact storage aboard aircraft carriers; unlike the S 2 and C 1 in which the wings folded upwards, the radome atop the fuselage required the E 1's designers to re adopt an updated version of the Grumman patented "Sto Wing" folding wing system, pioneered on their earlier Grumman F4F 4 Wildcat piston engined fighter of the early WWII period, to fold its wings aftwards along the sides of the fuselage. Its prototype made its first flight on December 17, 1956. Just over fourteen months later the first WF 2 (E 1B) Tracer made its maiden flight. With carrier operations being a necessity for the aircraft, various features are geared towards providing stability and control when launching from and landing on an aircraft carrier. The distinct twin tail found on the E 1 allows for greater rudder control and stability on the yaw axis without the implementation of one large unwieldy space taking vertical stabilizer. It also provides a degree of redundancy, allowing a pilot to maintain some yaw control if one rudder is damaged. The positioning of the rudders also place them on the edges of the prop wash generated by the spinning propellers of the aircraft, creating additional stability as the fast wind flowing over the stabilizers creates a stronger rectifying force for any sideslip or rudder input than if the vertical stabilizers were placed out of the prop wash zone. While this placement would lead to a yawing moment on most smaller aircraft, as the helical motion of the prop wash would collide with only one side of the vertical stabilizer, the dual propellers on the E 1 create opposing yawing torques on the aircraft of the same magnitude, leading to approximately net zero yaw as a result of prop wash. The E 1, despite having a set of landing gear mounted under its nose, is a tail dragger aircraft. This configuration provides the airframe with a distinct "nose up" appearance when taxiing, and allows for the wings to generate more lift on launch from a catapult than if the aircraft was level due to the higher angle of attack (AoA) of the aircraft.
Радар
Трейсер радиолокациялық қапқа және фюзеляжға Hazeltine AN/APS 82 орнатылған. Радарда әуедегі қозғалатын нысандарды анықтайтын индикатор болған, ол шағылысқан радар энергиясының бір импульсін келесі импульске салыстырып, ұшып бара жатқан ұшақты мұхит бетіндегі толқындардың тудырған кедергілерден ажыратады. Ұшақтан шағылысқан энергия, қоршаған теңізден шағылысқан энергияға қарағанда жылдам өзгеріске ұшырайды. Қозғалмалы нысанды тұрақты фоннан бөлуге арнайы аппараттық құралдар қолданылады.
The Tracer was fitted with the Hazeltine AN/APS 82 in its radome and fuselage. The radar featured an Airborne Moving Target Indicator, which compares the video of one pulse time to the next in reflected radar energy to distinguish a flying aircraft from the clutter produced by wave action at the ocean's surface. The energy reflected from an aircraft changes position rapidly compared to the energy reflected from the surrounding sea. Separating a moving object from stationary background is accomplished by suitable hardware.
Пайдалану тарихы
Бірінші әуе кемесіндегі ерте ескерту ұшақтарының бірі ретінде E-1 Tracer 1958 жылдан 1977 жылға дейін қызмет етті, бірақ ол тек уақытша модель деп есептелді және 1960 жылдардың ортасында Grumman E-2 Hawkeye ұшағымен ауыстырылды. Вьетнам соғысының алғашқы жылдарында E-1 ұшақтары кеңінен қолданылды, олар ұрыс әуе патрульдік (CAP) ұшақтарын нысана бағыттарымен қамтамасыз етіп, Солтүстік Вьетнамдағы «Альфа» шабуылдарын басқарды. 250–300 шақырымдық радиусы бар E-1B, жаудың МиГ-терінің қозғалысы туралы шабуылдаушы ұшақтарға ерте ескерту қызметін атқарды. 1973 жылдың мамыр айына қарай көптеген E-1B ұшақтары қызметтен шығарылды, тек төрт VAW-121 Tracer ұшағы Вирджиния штатындағы NAS Norfolk әскери-теңіз базасында қызметте болды. Бұл ұшақтар 1977 жылдың орта шенінде, «Франклин Д. Рузвельт» кемесіндегі соңғы рейсінен кейін қызметтен толығымен алынып, Дэвис-Монтан сақтау орталығына жеткізілді. E-1B Tracer 1977 жылға қарай тізімнен шығарылды.
As one of the first carrier based early warning aircraft, the E 1 Tracer served from 1958 to 1977, although considered only an interim type, being replaced by the Grumman E 2 Hawkeye in the mid 1960s. During the early years of the Vietnam War, E 1s saw extensive service, providing combat air patrol (CAP) fighters with target vectors, and controlling Alpha strikes over North Vietnam. With a radius of 250–300 miles, the E 1B served as an early warning to strike aircraft of enemy MiG activity. By May 1973, most E 1Bs were retired, with only four VAW 121 Tracers based at NAS Norfolk, Virginia, still in service. These aircraft were soon retired during mid summer 1977 following a final cruise on board Franklin D. Roosevelt and were ferried to the Davis Monthan storage facility. The E 1B Tracer was struck from the inventory by 1977.
Нұсқалар
XWF 1 S2F 1-дің AEW түрі; құрылмаған. G 117 WF 2 үшін компания белгілемесі. Бір TF 1 (BuNo 136792) электроникасыз WF 2-нің аэродинамикалық прототипіне айналдырылды, кейін екі құйрығын сақтап, стандартты C 1A ретінде қайта жабдықталды. WF 2 TF 1 Trader-дің Airborne Early Warning нұсқасы, 1962 жылы E 1B деп атауы өзгертілді, 88 данасы жасалды. E 1B 1962 жылы WF 2 деп қайта аталды.
XWF 1 Proposed AEW derivative of the S2F 1; not built. G 117 Company designation for WF 2. One TF 1 (BuNo 136792) converted into aerodynamic prototype for WF 2 without electronics, later rebuilt as a standard C 1A, retaining the twin tail. WF 2 Production Airborne Early Warning version of the TF 1 Trader, redesignated E 1B in 1962, 88 built. E 1B WF 2 redesignated in 1962.