Білзінгслебен: Палеолиттік қазбалар және ежелгі адам қалдықтары
Bilzingsleben (Paleolithic site)
Германиядағы палеолит дәуірінен қалған Bilzingsleben тас карьері – ежелгі адам қаңқалары мен өнер туындыларының маңызды орны. Археологиялық жақсы сақталған орын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Bilzingsleben (Fundplatz Bilzingsleben, яғни Bilzingsleben табылған орны) – Германияның Тюрингия аймағындағы бұрынғы тас карьері. Ол палеолит дәуіріндегі адамның көптеген қазба қалдықтары мен артефактілерімен танымал. Әлемдегі ең көне құрылыстардың және өнер туындыларының бірі осы жерден табылды.
Bilzingsleben (Fundplatz Bilzingsleben, lit. discovery site Bilzingsleben) is a former stone quarry in Thuringia, Germany, notable for its wealth of palaeolithic human fossils and artifacts. One of the oldest buildings in the world and one of the oldest pieces of art was found at the site.
Геология
Бильзингслебен Тюрингия бассейнінің солтүстік шекарасында, триас кезеңінің кеуперінен пайда болған шұңқыда орналасқан. Солтүстікке қарай Киффхойзер таулары, Хайнлейте және Шмюке жатыр, олар негізінен бунтер құмтасы және мушелькальк кен орындарын қамтиды. Аймақтар жергілікті герцин қырылымы (Finne Störung) арқылы бөлінеді. Осы қырылыс осы аймақта көптеген бұлақтардың пайда болуына себепкер болды. Бұлақтардан шыққан сулар жергілікті әк тасты жыныстарды ерітіп, Бильзингслебен жерін жабатын мұз аралық травертин шөгінділерін қалыптастырды. 400 000 жыл бойы сақталуы травертиннің эрозия процестеріне ерекше төзімділігімен байланысты. Бұл жердің өзі плейстоцен кезеңіндегі өзендік террасаның бір бөлігі болды, Орталық Еуропа өзен алабы қазір Бильзингслебен ауылының оңтүстігінде, Сёммерда ауданында теңіз деңгейінен жоғары орналасқан, "Штайнринне" деп аталатын ескі травертин карьерінде орналасқан. Мұнда травертин ерте заманнан бері қазылып, алынған материал аймақтың қалаларында, мысалы, Киндельбрюк қаласының қабырғасында қолданылған.
Bilzingsleben is located on the northern border of the Thuringian Basin, a depression made of triassic Keuper. To the North are the Kyffhäuser mountains, Hainleite and Schmücke that contain mainly Bunter sandstone and Muschelkalk deposits. The regions are separated by the local hercynian fault line (Finne Störung). The fault line is the cause for numerous springs in this area. The emerging spring waters in turn have dissolved the local calcareous rocks and formed the interglacial travertine deposits that cover the Bilzingsleben site. The 400.000 year long conservation is attributed to the travertine's remarkable resilience to erosional processes. The site itself was part of a fluvial terrace in Pleistocene, Central European river basin now situated south of the village of Bilzingsleben, Sömmerda district at above sea level in an old travertine quarry, called Steinrinne, where travertines have been quarried since early modern times and the material was used in the towns of the region, for example Kindelbrück's city wall.
Қазба тарихы
Бұл жерде 13 ғасырдан бері қазбаланған сүйектер табылған. 1710 жылы Дэвид Зигмунд Бюттнер "Rudera diluvii testes i. e. Zeichen und Zeugen der Sündfluth" (Су тасқынының белгілері мен куәгерлері) атты кітабын жариялады. 1818 жылы Фридрих фон Шлотейм (1765-1832) әк конгломератымен жабылған адам бас сүйегін тапты. Қазір ол жоғалып кеткен. 1908 жылы Галле-Виттенберг университетінің геологы Эвальд Вюст (1875-1934) жергілікті кремний артефактілері туралы алғашқы еңбегін жариялады. 1922 жылы әуесқой зерттеуші Адольф Шпенглер осы жерде жұмыс істеді. 1969 жылы Дитрих Мания, кейін Йена университетінің профессоры болған, кездейсоқ зерттеулер кезінде көптеген қазбалар мен артефакттарды тапты. 1971 жылы Халле мемлекеттік тарих алды мұражайының басшылығымен жүйелі қазба жұмыстары басталды, ол 1992 жылға дейін жалғасты, оның барысында көптеген деректер тіркелді және бірнеше адам сүйектері қазылып алынды. Соңынан, қазба алаңының басқаруы Йена университетіне берілді.
Fossilized bones at the site had already been found since the 13th century. In 1710 David Siegmund Büttner published his book "Rudera diluvii testes i. e. Zeichen und Zeugen der Sündfluth" (Signs and witnesses of the flood). In 1818 Freiherr Friedrich von Schlotheim (1765 1832) found a human skull covered by lime concretions. It is lost today. In 1908 geologist Ewald Wüst (1875 1934) of the University of Halle Wittenberg published his first work on local flint artifacts. Amateur researcher Adolf Spengler took up work at the site in 1922. In 1969 Dietrich Mania, later professor at the University of Jena, discovered numerous fossils and artifacts during a routine investigation. Under the auspices of the Halle State Museum of Prehistory a systematic excavation was launched in 1971 that lasted until 1992 during which were documented and several human fossils were unearthed. Consequently administration of the site has been handed to the University of Jena.
Кездесу
Бұл орын Рейнсдорфтік мұз аралық кезеңге жатады, шамамен 370 000 жыл бұрын.
The site belongs to the Reinsdorf interglacial, c. 370,000 BP.
Адам қалдықтары
1974 жылы табылған заттардың арасында адам бас сүйегінің бір бөлігі анықталды. Бүгінгі күнге дейін 37 адам сүйегі мен тісі табылды, көбінесе бас сүйегінің бөліктері. Олар кем дегенде үш адамның қалдықтарын көрсетеді және Эммануэль Влчек (Прага) оларды Homo erectus bilzingslebenensis деп жіктеді. Бас сүйектерінің қалдықтары олардың өлімнен кейін қасақана қиратылғанын көрсетеді, бұл мүмкін жерлеу салтының бір бөлігі болған.
In 1974 a piece of a human skull was identified among the finds. To date, 37 human bones and teeth have been found, mainly parts of the skull. They represent the remains of at least three individuals and have been classified as Homo erectus bilzingslebenensis by Emanuel Vlcek (Prague). The remains of the skulls show that they have been intentionally smashed postmortem, maybe as part of a burial rite.
Арнайы табылған жерлер
Лит өндірісі кішкентай өлшемді кескіш құралдармен сипатталады. Нағыз қол балталары жоқ. Шикізат негізінен кремнезден, бірақ кварцит, кварц және травертин де қолданылған. Көптеген сүйек құралдары (соқалар, сырғаштар, ұштар және ойыстар) бар. Кейбір соқалар мүйізден немесе азудан жасалған. Тіпті ағаш бұйымдары да сақталған. Бір сүйек сынығы, пілдің тібі, 7 және 14 қатарға орналасқан ойылған сызықтардың екі тобын қамтиды және бұл өнердің ерте мысалы болуы мүмкін. Сызықтардың реттелген арақашықтығы, шамамен бірдей ұзындығы және V тәрізді қимасы олардың бір уақытта, жалғыз тас құралмен жасалғанын көрсетеді. Бұл тібінің жасы 350 000 – 400 000 жыл аралығында. Оны ертедегі күнтізбе деп түсіндіру мүмкін.
The lithic industry is characterized by chopping tools of diminutive sizes. There are no true hand axes. The raw material is mainly flint, although quartzite, quartz and travertine have been used as well. There are numerous bone tools (hoes, scrapers, points and gougers). Some hoes are made of antler or ivory. Even wooden artefacts have been preserved. One bone fragment, an elephant tibia, has two groups of 7 and 14 incised parallel lines and might represent an early example of art. The regular spacing of the incisions, their subequal lengths and V like cross sections suggest they were created at the same time, with a single stone tool. The tibia dates to between 350,000 and 400,000 years ago. The interpretation as an early calendar is a possibility.
Құрылыстар
Д. Мания үлкен тастарды дөңгелек түрінде орналастырған. Ол, бұл тұрғын үйдің негізі болуы мүмкін деп ойлады. Бірақ, орталық шеңберді талдау көрсеткендей, бұл жер ашық ауадағы еді. С. Гэмбл адамдардың оттың төңірегіне жиналған болуы мүмкін екенін айтты.
D. Mania found large stones arranged in a circular manner. He thought that it probably was a base for a dwelling. However, ring center analysis showed that the site was an open air site. C. Gamble proposed that humans congregated at the site around the fire.