Хорватиялық кино өндіруші, Холокосттан аман қалған. Аушвиц және Берген-Бельсенде тұтқын болды, отбасы мүшелерінен көпті жоғалтты. Өмірге деген үмітін сақтады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хорват киноөндірушісі (1932–2019)
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бала кезінде екі жыл бойы Аушвиц және Берген-Бельсенде түрмеде отырды. Оның отбасының көп бөлігі Еуропаның өлім лагерьлерінде қаза болды, оның ішінде әжесі газ камерасында өлтірілді, ал әкесі 1945 жылдың 15 наурызында Чаковецте қаза тапты. Лустигтің анасы Холокосттан аман қалды және соғыстан кейін оныңмен қайта қосылды. Бостандық күні оның салмағы бар болғаны 29,94 килограммды құрады. Лустиг өзінің Аушвицте аман қалғанын Осиек қаласынан шыққан, Лустигтің өзінен де білетін неміс офицеріне қарызда деп есептейді. Ол Лустигтің жылағанын естіп, одан әкесінің кім екенін сұрады. Офицер Лустигтің әкесін жақсы білген.
Croatian film producer (1932–2019)
During World War II, as a child he was imprisoned for two years in Auschwitz and Bergen Belsen. Most members of his family perished in the death camps throughout Europe, including his grandmother who was killed in the gas chamber, while his father was killed in Čakovec on 15 March 1945. Lustig's mother survived the Holocaust and was reunited with him after the war. On the day of the liberation, he weighed only 66 pounds (29.94 kg). Lustig credited his survival in Auschwitz to a German officer who happened to be from the same suburb of Osijek as Lustig. He overheard Lustig crying and asked him who his father was. It turned out the officer had known Lustig's father.
Кинодағы мансабы
Лустиг өзінің кинодағы мансабын 1955 жылы Загребте орналасқан мемлекеттік кинокомпаниясы Jadran Film-де режиссердің ассистенты болып бастады. 1980 жылдары Лустиг "Соғыс желдері" (1983) және оның жалғасы "Соғыс және естелік" (1988) атты мини-сериалдарда жұмыс істеді. Ол 1988 жылы АҚШ-қа көшті. 2001 жылы ол Рим империясындағы билік үшін күрес туралы "Гладиатор" эпикалық фильмі үшін екінші Оскар сыйлығын алды. Лустиг продюсер немесе атқарушы продюсер ретінде жұмыс істеген тағы да бірнеше ірі голливуд фильмдерінің қатарында "Тыныштық сақтаушы" (1997), "Ганнибал" (2001) және "Қара шаңғы" (2001) бар. 2008 жылы Лустиг "мағыналы, ойландыратын тәуелсіз фильмдер" жасау үшін Six Point Films тәуелсіз кинокомпаниясын құруға көмектесті. 2008 жылы ол Загреб университетінен құрметті доктор дәрежесін алған алғашқы кинорежиссер және өнер саласындағы екінші тұлға (одан бұрын Владимир Назор осы құрметке ие болған). Лос-Анджелес Холокост мұражайы 2009 жылдың 8 қарашасында Беверли-Хиллс қонақүйінде өткен екінші жылдық кешінде Бранко Лустиг пен Андреас Мейслингерді Холокост туралы білім беру және естелік шараларын ұйымдастыруға жасаған ұзақ жылдық үлесі үшін марапаттады. Лустиг Загребтегі еврей кинофестивалінің құрметті президенті және негісқалаушыларының бірі. 2010 жылдың 16 қыркүйегінде оған Осиек қаласының құрметті азаматтығы табысталды. Лустиг өзінің бар-мицвасын 2011 жылдың 2 мамырында Аушвицте 24а казармасының алдында тойлады. Ол он жасында Осиектен депортацияланғандықтан, 13 жасында осы рәсімді өткізу мүмкіндігі болмады және сол казармада тұтқын болған. Лустиг Лос-Анджелес пен Загреб арасында тұрып, екі қаланы да өз үйі деп санады, бірақ 2012 жылдың қыркүйегінде Jutarnji list газетіне берген сұхбатында: "Бірақ, ақырында, мен Загребке қайта оралудамын. Мен қайтып келемін" деді. 2017 жылғы жергілікті сайлауда Лустиг Милан Бандичтің партиялық тізімі бойынша Загреб қалалық ассамблеясына сайланды, бірақ ақырында депутаттық мандатын алмады. Лустиг 2019 жылдың 14 қарашасында 87 жасында Загребте қайтыс болды. Лустигтің өмірі туралы естелік BBC Radio 4-тің "Соңғы сөз" бағдарламасында 2019 жылдың желтоқсан айында айтылды.
Lustig began his film career in 1955 as an assistant director at Jadran Film, a state owned Zagreb based film production company. In the 1980s Lustig worked on the miniseries The Winds of War (1983) and its sequel War and Remembrance (1988). He moved to the United States in 1988. He received his second Oscar for the epic movie Gladiator about a struggle for power in Imperial Rome, in 2001. Other major Hollywood films that Lustig worked on as a producer or executive producer include The Peacemaker (1997), Hannibal (2001), and Black Hawk Down (2001). In 2008, Lustig helped establish an independent production company Six Point Films to produce "meaningful, thought provoking independent films". In 2008 he became the first filmmaker ever, and second in the field of the arts (preceded by Vladimir Nazor), to be awarded an honorary doctorate from the University of Zagreb. The Los Angeles Museum of the Holocaust honored Branko Lustig together with Andreas Maislinger at his 2nd Annual Dinner on 8 November 2009 at the Beverly Hills Hotel for his long time commitment to Holocaust education and commemoration. Lustig is honorary president and one of the founding members of the Jewish Movie Festival in Zagreb. On 16 September 2010, he was awarded honorary citizenship of Osijek. Lustig celebrated his bar mitzvah on 2 May 2011 at Auschwitz, in front of barrack No. 24a. He missed his rite of passage as a 13 year old because at the time he was a prisoner in the very same barrack, having been deported from Osijek when he was ten years old. Lustig resided between Los Angeles and Zagreb, and called both of the cities his home, although in the Jutarnji list interview from September, 2012 he stated: "But more and more, slowly, I am returning to Zagreb. I'm coming back." In the 2017 local elections Lustig was elected member of the Zagreb City Assembly as a candidate of Milan Bandić's party list but eventually did not take his seat. Lustig died in Zagreb on 14 November 2019, aged 87. Lustig's life was remembered in BBC Radio 4's obituary programme Last Word in December 2019.