Арчибальд Александр Ходж: Американ дін қызметкерінің өмірі мен еңбектері
Archibald Alexander Hodge
Арчибальд Александр Ходж (1823-1886) – американдық пресвитериан ділдары, Принстон семинариясының басшысы. Өмірі, қызметі және діни әсері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық пресвитериандық көшбасшы (1823–1886)
American Presbyterian leader (1823–1886)
Арчибальд Александр Ходж (18 шілде 1823 – 12 қараша 1886), американдық пресвитериандық пастор, 1878 жылдан 1886 жылға дейін Принстон семинариясының ректоры болды. Ол 1886 жылдың 12 қарашасында Нью-Джерси штатының Принстон қаласында "бүйректеріне орныққан қатысты суықтан" қайтыс болды.
Archibald Alexander Hodge (July 18, 1823 – November 12, 1886), an American Presbyterian minister, was the principal of Princeton Seminary between 1878 and 1886. He died on November 12, 1886, in Princeton, New Jersey, from "a severe cold which settled in his kidneys".
Ықпал
Ол қайтыс болған кезде Нью-Джерси колледжінің қамқоршысы және Пресвитериан шіркеуінің басшысы болды. Оның қызығушылықтары діннен асып түсті. Ол діни әлемге көптеген тұрғыдан әсер етті. Өліміне дейін соңғы жылдары ол жұмысын баяулатпай, жазу, уағыз айту, лекция оқу, сөз сөйлеу, адамдармен байланысқа түсу, оларға ықпал ету және осы арқылы христиан дінінің ықпалын кеңейтумен айналысты. Оның ең әсерлі туындыларының бірі – «Шабыт» деген мақала, ол «Пресвитериандық шолу» журналында жарияланған серияның біріншісі болды және кітаптық теологияны тарихи ғылым ретінде орнатуға септігін тигізді. Бұл мақала 1880 жылы Б. Б. Уорфилдпен бірлесіп жазылған.
At the time of his death, he was a trustee of the College of New Jersey and a leader in the Presbyterian Church. His interests extended beyond religion. He touched the religious world at many points. During the years immediately preceding his death he did not slacken his work, but continued his work of writing, preaching, lecturing, making addresses, coming into contact with men, influencing them, and by doing so widening the influence of Christianity. Among the most influential was an article titled Inspiration that began a series in the Presbyterian Review which established the discipline of biblical theology as a historical science. This article was coauthored with B. B. Warfield in 1880.
Сипаттамалары
Ходждың теолог ретінде ерекшелігі – оның ойшыл қабілеті. Ол ерекше өткір ойға ие болды, және ешқашан метафизиканы арнайы оқымаса да, ол мәнінде және табиғатынан метафизик болды. Оның теологиясы Реформат дін ұстанымдарымен сәйкес келеді. Оның ерекше көзқарастары мен теологиялық догмаларды ұйымдастырудың ерекше әдісі болған жоқ; осы тұрғыдан ол өмірінің соңында жаңа ештеңе үйретпегенін және жазбағанын айтқан әкесімен саякес болуы мүмкін. Ол әкесінен бұрын үйреткен теологияны үйреткенмен, тәуелсіз де, құрметті де болды. Оның тұңғыш және ең танымал еңбегі – «Теологияның негіздері» (Нью-Йорк, 1860; толықтырылған басылымы, 1878; қайта басылған 1996), ол валлий, қазіргі грек және хинди тілдеріне аударылды. «Құдайға құрбан» (Филадельфия, 1867; 1989 жылы қайта басылды) әлі күнге дейін осы тақырыптағы ең жақсы зерттемелердің бірі болып саналады. Одан кейін оның «Вестминстерлік иман туралы жарғыға» (1869) түсіндірмесі жарық көрді, бұл өте пайдалы кітап, ашық ойлау мен айқын тұжырымдамаларға толы. Ол Джонсон, Макклинток және Стронг энциклопедияларына, сондай-ақ Шафф Герцог энциклопедиясына (Шафф Герцог энциклопедиясы осы мақаланың дамуына негіз болды) маңызды мақалалар жазды. Ол «Presbyterian Review» журналын құрушылардың бірі болды және оның беттеріне жиі материалдар жариялады.
Hodge's distinguishing characteristic as a theologian was his power as a thinker. He had a mind of singular acuteness, and though never a professed student of metaphysics, he was essentially and by nature a metaphysician. His theology was that of the Reformed confessions. He had no peculiar views and no peculiar method of organizing theological dogmas; in this he may be identified with his father, who claimed at the end of his life that he had taught and written nothing new. Though he taught the same theology that his father had taught before him, he was independent as well as reverent. His first book and that by which he is best known was his Outlines of Theology (New York City, 1860; enlarged ed., 1878; reprinted 1996, ), which was translated into Welsh, modern Greek, and Hindustani. The Atonement (Philadelphia, 1867; reprinted 1989, ) is still one of the best treatises on the subject. This was followed by his commentary on the Westminster Confession of Faith (1869, ), a very useful book, full of clear thinking and compact statement. He contributed some important articles to encyclopedias – Johnson's, McClintock and Strong's, and the Schaff Herzog (the Schaff Herzog encyclopedia furnished the kernel from which this article developed). He was one of the founders of the Presbyterian Review, to the pages of which he was a frequent contributor.
Дін уағыздары
Міңберде Ходж аз ғибрат айтатын, бірақ оларды жиі қайталап айтатын. Олар ешқашан жазылған немесе әдейі жоспарланған емес. Олар шағын бастамалардан өсіп, ол оларды жиі уағыздағанда және оларды қайта-қайта ойлағанда біртіндеп толыққан түсті.
In the pulpit, Hodge had few sermons, and he preached them frequently. They were never written nor deliberately planned. They grew from small beginnings and, as he went through the process of thinking them over as often as he preached them, they gradually became more elaborate.