Көне дәуірдегі халық музыкасы

Кіріспе

Халық музыкасының жанры

Ескі заман музыкасы – Солтүстік Америка халық музыкасының жанры. Ол Солтүстік Американың әртүрлі халық билерімен бірге дамыды, мысалы, шаршы би, аяқтап билеу және бук биі. Ол акустикалық аспаптарда орындалады, көбінесе скрипканың (ескі заман скрипкасын қараңыз) және тартылатын аспаптардың, ең көп кездесетіні – банджо, гитара және мандолина үйлесіміне негізделген. Олар бірге струналық тобы деп аталатын ансамбль құрайды, бұл тарихи тұрғыдан ескі заман музыкасын ойнаудың ең көп таралған түрі болды. Бұл жанр қазіргі кантри музыкасының алдастығы саналады.

Тарих

Солтүстік Американы қоныстандырған мәдениеттерді көрсететін ескі заман музыкасының тамыры Британ аралдары мен Еуропаның дәстүрлі музыкасында. Африкалық ықпал әсіресе банджо сияқты аспаптарда байқалады. Кейбір аймақтарда француз және неміс мәдениеттерінің де үлкен әсері бар. Көптеген би күйлері мен балладалар еуропалық көздерден бастау алған болса, қалғандары Солтүстік Америкада туындаған.

Этимология

Ескі уақыт музыкасы Солтүстік Американың түпкілікті американдық музыкасынан өзге, дәстүрлі музыканың ең көне түрін көрсетеді, сондықтан "ескі уақыт" термині лайықты. Фидлин Джон Карсон 1923 жылы Okeh лейблі үшін дәстүрлі американдық кантри музыкасының алғашқы коммерциялық жазбаларын жасады. Жазбалар сәтті болды. Бұрын Аппалачи және Оңтүстік аймақтарының скрипкаға негіделген және діни музыкасын сипаттау үшін "hillbilly music" терминін, ал афроамерикандық музыка орындаушыларының музыкасын сипаттау үшін "жарыс жазбасы" терминін қолданған Okeh, Карсон стиліндегі орындаушылардың музыкасын сипаттау үшін "ескі уақыт музыкасы" терминін қолдана бастады. Осылайша термин эвфемизм ретінде пайда болды, бірақ бұл аймақтардың көптеген тұрғындары кемсітуші деп санаған басқа терминдерге жарамды жаңадан балама болды. Бұл термин орындаушылар мен тыңдаушылар тарапынан әлі де басымдыққа ие. Оны ұзақ жылдардан бері осымен айналысып жүргендер кейде "ескіше" немесе "тау музыкасы" деп атайды.

Басқа дереккөздер

19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында миньстрель, Тин-Пэн аллеясы, госпел және басқа да музыкалық стильдерде туған әуендер ескі стильге бейімделді. 18 және 19 ғасырларда АҚШ-тың барлық аймақтарында осыған ұқсас музыка орындалған, бірақ 20 ғасырда ол негізінен Аппалачи аймағымен байланыстырылды.

Жаңғыру

Маңызды жаңғыртушылардың ішінде Майк Сигер мен Пит Сигер бар, олар 1940 жылдары музыканы Нью-Йорк қаласына әкелді. «Жоғалған қала саяхатшылары» (New Lost City Ramblers) есімді топ, әсіресе, жаңғыртуды бүкіл елге таратып, өнер көрсетулерінде көбінесе ескі музыканттарды шақырып отырды. Топтың алғашқы құрамында Майк Сигер, Джон Коэн және Том Пейли болды. Том топтан кеткен соң, оның орнына Трейси Шварц келді. «Жоғалған қала саяхатшылары» (New Lost City Ramblers) ескі уақыттың музыкасына деген жаңа қызығушылықты тудырды.

Аспаптар

Көне заманғы музыка әртүрлі ішекті аспаптарды пайдаланып орындалады. Көне уақыт тобының құрамы көбінесе қандай аспаптар бар екеніне, сондай-ақ дәстүрге байланысты айқындалады. Ең көп таралған аспаптар – акустикалық ішекті аспаптар. Тарихи тұрғыдан алғанда, скрипка көбінесе жетекші мелодиялық аспап болған, ал көп жағдайда (басқа аспаптар болмағанда) билерді тек бір скрипкашы сүйемелдеген, ол көбінесе би жетекшісінің қызметін атқарған. 19 ғасырдың басында банджо, әсіресе АҚШ-тың оңтүстігінде, скрипканың маңызды серігіне айналған. Бастапқыда банджо – лақтыдан жасалған, пердесі жоқ аспап, ол әнге, биге және скрипкаға ырғақты сүйемелдеу берген, аспаптың қысқа "дрон ішегі" арқылы берілетін жоғары дронды қамтитын. Көне заманғы музыкада қолданылатын банджо әдетте 5 ішекті модель болып табылады, артқы жағы ашық (яғни, блюграсс банджоларында кездесетін резонаторсыз). Бүгінде көне заманғы банджо ойнаушылар көбінесе "тырнақпен соғу" стилін қолданады, бірақ көптеген стильдер болған, олардың көпшілігі бүгінге дейін қандай да бір деңгейде қолданылады. Негізгі стильдер – төменнен тарту (қазіргі кезде "тырнақпен соғу" деп аталады, бірақ тарихи түрде оны сипаттау үшін көптеген атаулар қолданылған), екі саусақпен жетектеу, екі саусақпен бас бармақпен жетектеу және 19 ғасырдың соңындағы қалалық классикалық стильдің ықпалында болған үш саусақты "скрипка стилі". Жастар әдетте ата-анасының немесе үлкен аға-інісінің сүйікті стилін үйренеді, немесе фонографтық жазбалардан, радиодан, саяхатшы музыканттардан, көшпенді жұмысшылардан, жергілікті гитарашылар мен банджошылардан, сондай-ақ көршілес аймақтарға саяхаттағанда кездесетін басқа музыканттардан шабыт алады. Үш саусақты стильді Дэйв Макон аға, Док Боггс және Снаффи Дженкинс сияқты маңызды тұлғалар жеке дамытқан. Осы ертедегі үш саусақты стильдер, әсіресе Дженкинс дамытқан техника, 1940 жылдары Эрл Скруггс жасаған үш саусақты Скруггс стиліне әкелді, бұл көне заманғы жанр мен "блюграсс" деп аталған жеке орындау стилі арасындағы айырмашылықты күшейтуге көмектесті. Дженкинс үш саусақты "ролл" әдісін жасады, бұл, әрине, көне дәстүрдің бір бөлігі болса да, Скруггсты блюграсс музыкасында стандартты болып табылатын тегіс, жылдам және күрделі роллдерді дамытуға шабыттандырды. 19 және 20 ғасырдың басында музыканттар скрипка мен банджо дуэтіне гитара, мандолина және контрабас (немесе ванна бас) сияқты басқа да ішекті аспаптарды қоса бастады. Бұл аспаптар хордалық, бас желілік және ырғақты сүйемелдеуді қамтамасыз етті, кейде әуенді, әдетте "үзіліс" кезінде, бір тармақ, рефрен немесе тармақ пен рефренге дейін созылатын. Бұл, Dobro (резонаторлы гитара) сияқты, "стандартты" блюграсс құрамы деп саналады, бірақ көне заманғы музыка блюграссқа қарағанда аспаптардың аздығына және аранжировкалардың қарапайымдығына көбірек мән береді. Мұндай құрам, қандай аспаптардан тұратындығына қарамастан, жай ғана "ішекті топ" деп аталды. Виолончель, фортепиано, балғамен соққан дульцимер, Аппалач дульцимері, тенор банжо, тенор гитара, лап сталь гитарасы, мандола, ауыз құмыры, сондай-ақ құмыра, гармоника, автогарп, жақ гарпы, концерттина, түймелі аккордеон, жуу тақтасы, қасықтар немесе сүйектер сияқты аспаптар сирек қолданылады. Скрипканы кейде екі адам бір уақытта ойнайды, бірі садақ пен саусақтарын пайдаланады, ал екіншісі қапталда тұрып, скрипка ішектеріне кішкентай таяқшалармен ырғақты соққы береді ("скрипка таяқшалары" деп те аталады). Бұл техниканы (кейде "сырақты соғу" деп те атайды) ең танымал Аль және Эмили Кантрелл дуэті орындау кезінде қолданады. Әр аймақтың көне заманғы дәстүрі әртүрлі би стильдерімен сүйемелделеді. Олардың кейбіреулері: тығыздау және жалпақ аяқ биі (Аппалачия), контра биі (Жаңа Англия), квадрат биі (Оңтүстік штаттар) және қадам биі (Нова Шотландия, әсіресе Кейп-Бретон аралы), дегенмен аймақтар арасында белгілі бір жапсарласқандықтар бар.

Old time music is played using a wide variety of stringed instruments. The instrumentation of an old time group is often determined by what instruments are available, as well as by tradition. The most common instruments are acoustic string instruments. Historically, the fiddle was nearly always the leading melodic instrument, and in many instances (if no other instruments were available) dances were accompanied only by a single fiddler, who often also acted as dance caller. By the early 19th century, the banjo had become an essential partner to the fiddle, particularly in the southern United States. The banjo, originally a fretless instrument made from a gourd, provided rhythmic accompaniment to song, dance and the fiddle, incorporating a high drone provided by the instrument's short "drone string." The banjo used in old time music is typically a 5 string model with an open back (i. e., without the resonator found on most bluegrass banjos). Today old time banjo players most commonly utilize the clawhammer style, but there were numerous styles, most of which are still used to some extent today. The major styles are down picking (generally referred to today as "clawhammer," though historically myriad names were used to describe it), two finger index lead, two finger thumb lead, and a three finger "fiddle style" that seems to have been influenced in part by late 19th century urban classical style. Young players might learn whatever style a parent or older sibling favored, or take inspiration from phonograph records, radio, traveling performers and migrant workers, local guitarists and banjo players, as well as other musicians they met when traveling to neighboring areas. Having a fiddle play the lead melody with a banjo playing rhythmic accompaniment is the most common form of Appalachian old time music today. Individualistic three finger styles were developed independently by such important figures as Uncle Dave Macon, Dock Boggs, and Snuffy Jenkins. Those early three finger styles, especially the technique developed by Jenkins, led to the three finger Scruggs style created by Earl Scruggs in the 1940s, which helped advance the split between the old time genre and the solo centric style that became known as bluegrass. Jenkins developed a three finger "roll" method that, while obviously part of the old time tradition, inspired Scruggs to develop the smoother, faster and more complex rolls that are now standard fare in bluegrass music. In the 19th and early 20th centuries, musicians began to add other stringed instruments to the fiddle banjo duo—including guitar, mandolin, and double bass (or washtub bass). These provided chordal, bass line, and pitched rhythmic accompaniment, and occasionally took over the melody, usually during a "break" section that lasted the duration of a verse, refrain, or verse and refrain. This, along with a Dobro (resonator guitar), is also considered 'standard' bluegrass instrumentation, but old time music tends to focus on sparser instrumentation and arrangements compared to bluegrass. Such an assemblage, of whatever instrumentation, became known simply as a "string band." Less frequently used are the cello, piano, hammered dulcimer, Appalachian dulcimer, tenor banjo, tenor guitar, lap steel guitar, mandola, mouth bow, as well as other instruments such as the jug, harmonica, autoharp, jaw harp, concertina, button or accordion, washboard, spoons, or bones. The fiddle is sometimes played by two people at the same time, with one player using the bow and fingers, while another player stands to the side and taps out a rhythm on the fiddle strings using small sticks called fiddlesticks (also spelled "fiddle sticks"). This technique (also sometimes called "beating the straws") is utilized in performance most notably by the duo of Al and Emily Cantrell. Each regional old time tradition accompanies different dance styles. Some of these include clogging and flatfoot dancing (Appalachia), contra dancing (New England), square dancing (Southern states) and step dancing (Nova Scotia, particularly Cape Breton Island), though there is some overlap between regions.

Өңірлік стильдер

Ескі заман музыкасының көптеген аймақтық стильдері бар, олардың әрқайсысының өзіндік репертуары мен орындалу стилі бар. Бірақ, кейбір әуендер ("Soldier's Joy" сияқты) дерлік барлық аймақтық стильде кездеседі, бірақ әр аймақта сәл әртүрлі орындалады.

Апалахия

Аппалаки халық музыкасын Америка Құрама Штаттарына иммигранттар мен құлдар әкелді. Бұл өз кезегінде кантри және ежелгі заман музыкасына әсер етті. Аймақтың табиғи жағдайының нәтижесінде, қоғамдар мен мәдениеттер сыртқы ықпалдан біршама оқшауланды. 1916 жылы Сесил Шарп Аппалахияға келіп, таулардағы халық әндерін жаздыра бастады. Британдық балладалар бойынша сарапшы Шарп 281 әншіден 500 әннің 1600 нұсқасын анықтады, олардың көбісі ағылшын/шотланд бала балладаларынан бастау алған. Аппалачиядағы алғашқы зерттеуінен кейін ол «Оңтүстік Аппалачиядан ағылшын халық әндері» деген кітап жариялады. Аппалачи тауларында сақталған және Шарп жазған әндердің мысалдары: «The Hangman Song», «Barbara Allen» және т.б. Аппалаки халық музыкасы кантри және блюграсс сияқты стильдерге зор әсер етті. Бұл екінші дүниежүзілік соғыстан бері АҚШ пен Канаданың барлық аймақтарында (сондай-ақ Еуропа, Австралия және басқа жерлерде) оқылып, кеңінен таралған ежелгі заман музыкасының сирек аймақтық стильдерінің бірі. Кейбір жағдайларда (Орта Батыс және Солтүстік-Шығыс сияқты) оның танымалдылығы осы аймақтардың ежелгі жергілікті дәстүрлерін басып тастады. Шығыс және Батыс жағалауларында (әсіресе Нью-Йорк, Лос-Анджелес, Сан-Франциско және Тынық мұхитының солтүстік-батысында) Аппалаки халық музыкасын орындайтын музыканттардың көптеп шоғырланғаны байқалады. Бірқатар американдық классикалық композиторлар, әсіресе Генри Коуэлл мен Аарон Копланд, Аппалаки халық музыкасының ерекшеліктерін Ескі әлемге негізделген классикалық дәстүрмен біріктіретін шығармалар жазды. Аппалаки ежелгі заман музыкасының өзі аймақтық дәстүрлерден тұрады. Ең танымал дәстүрлердің бірі Солтүстік Джорджия («The Skillet Lickers»), Маунт Эйри, Солтүстік Каролина (әсіресе Томи Джарреллдің «Round Peak» стилі), және Грейсон округі/Галакс, Вирджиния (Уэйд Уорд және Альберт Хаш), Батыс Вирджиния (Хэммонс отбасы), Шығыс Кентукки (Дж. П. Фрейли және Ли Секстон), Орта Теннесси (Дейв Маккон, МакГи ағайындары, Томас Маупин және Фиддлин Артур Смит) және Шығыс Теннесси (Чарли Акуфф, Роан таулары, Г. Б. Грейсон). Солтүстік Каролина тауларында туып-өскен банджошы және скрипкашы Баском Ламар Лансфорд өмірі бойы көптеген дәстүрлі музыканы жинады, сондай-ақ Солтүстік Каролинаның Ашвилл қаласында ежелгі заман музыка фестивалін құрды. Солтүстік Каролинаның танымал дәстүрлі банджо ойнаушылары мен жасаушылары Франк Проффитт, Франк Проффитт кіші және Стэнли Хикс, олардың барлығы отбасылық дәстүрден банджо жасауды және ойнауды үйренді. Бұл музыканттар өз өнерін негізінен отбасынан алған, коммерциялық «hillbilly» жазбаларынан аз әсер көрген. Проффитттер мен Хикс ғасырлар бойы қалыптасқан халықтық дәстүрдің мұрагерлері болды және ХХ ғасырдың ортасы мен соңында ежелгі музыкамен байланысты аспаптар тобынан ескі стильде өнер көрсетті. Олардың стиліне қазіргі заманғы музыкант Тим Эриксен еліктейді. Оңтүстік штаттарда (әсіресе Вирджиния және Солтүстік Каролина сияқты жағалау штаттарында) Америка Құрама Штаттарындағы ежелгі музыканың ең көне дәстүрлерінің бірі сақталған. Алабама, Миссисипи, Джорджия және Луизиана сияқты Теңіз Жағалауы штаттарының Арканзас пен Миссуридің Озарк таулары аймағындағы сияқты өзінің аймақтық ежелгі музыка дәстүрлері мен репертуары бар. Луизиана каджундарының музыкасы Солтүстік Американың басқа да ежелгі дәстүрлерімен көп ұқсастығы болғанымен, ол әдетте өз алдына дәстүр ретінде қарастырылады және ежелгі музыканың бір түрі ретінде аталмайды.

Appalachian folk music is brought to the United States by immigrants and slaves. In turn it influenced country music and old time music. As a result of the terrain of the region, the societies and cultures were fairly isolated from outside intervention. In 1916, Cecil Sharp arrived in Appalachia and began recording the folk songs on the Mountains. Sharp, an authority on British ballads, was able to identify 1,600 versions of 500 songs from 281 singers, almost all having their origins in the English/Scottish Child Ballads. After his first study in Appalachia, he published English Folk Songs from the Southern Appalachians. Some examples of songs preserved in the Appalachian Mountains and recorded by Sharp include, "The Hangman Song", "Barbara Allen", etc. Appalachian folk became a major influence on styles like country music and bluegrass. It is one of the few regional styles of old time music that, since World War II, has been learned and widely practiced in all areas of the United States and Canada (as well as in Europe, Australia, and elsewhere). In some cases (as in the Midwest and Northeast), its popularity has eclipsed the indigenous old time traditions of these regions. There is a particularly high concentration of performers playing Appalachian folk music on the East and West Coasts (especially in New York City, Los Angeles, San Francisco, and the Pacific Northwest). A number of American classical composers, in particular Henry Cowell and Aaron Copland, have composed works that merge the idioms of Appalachian folk music with the Old World–based classical tradition. Appalachian old time music is itself made up of regional traditions. Some of the most prominent traditions include those of North Georgia (The Skillet Lickers) Mount Airy, North Carolina (specifically the Round Peak style of Tommy Jarrell) and Grayson County/Galax, Virginia (Wade Ward and Albert Hash), West Virginia (the Hammons Family), Eastern Kentucky (J. P. Fraley and Lee Sexton), Middle Tennessee (Uncle Dave Macon, The McGee Brothers, Thomas Maupin, and Fiddlin' Arthur Smith), and East Tennessee (Charlie Acuff, The Roan Mountain Hilltoppers, G. B. Grayson). The banjo player and fiddler Bascom Lamar Lunsford, a native of the North Carolina mountains, collected much traditional music during his lifetime, also founding the old time music festival in Asheville, North Carolina. Notable North Carolina traditional banjo players and makers include Frank Proffitt, Frank Proffitt Jr. and Stanley Hicks, who all learned to make and play fretless mountain banjos from a family tradition. These players, among others, learned their art primarily from family and show fewer traces of influence from commercial hillbilly recordings. The Proffitts and Hicks were heirs to a centuries old folk tradition, and through the middle to late 20th century they performed in a style older than the stringbands often associated with old time music. Their style has been recently emulated by contemporary musician Tim Eriksen. The Southern states (particularly coastal states such as Virginia and North Carolina) also have one of the oldest traditions of old time music in the United States. States of the Deep South such as Alabama, Mississippi, Georgia, and Louisiana also have their own regional old time music traditions and repertoires, as does the Ozark Mountains region of Arkansas and Missouri. While the music of the Louisiana Cajuns has much in common with other North American old time traditions it is generally treated as a tradition unto itself and not referred to as a form of old time music.

Американың түпкүллі тұрғындары

Бірнеше ерекше американдық және алғашқы халықтардың ежелгі дәстүрлері бар, оның ішінде метис скрипкасы мен атабаскан скрипкасы. Ескі заман музыкасын жекелеген американдық музыканттар да қабылдады, соның ішінде Уолкер Калхун (1918–2012) Биг Ковта, Квалла шекарасында (Шығыс Чероки тайпасының мекені, Апачи тайпасының Мэтью Кинман және Солтүстік Пайют халқының Вовока Эррера). Калхун үш саусақпен ойнайтын банжода ойнады және чероки тілінде ән айтты.

Жаңа Англия

Жаңа Англия штаттары, еуропалықтардың алғашқы қоныстанған аймақтарының бірі ретінде, ескі заманғы музыканың ең көне дәстүрлеріне ие. Аймаққа алғашқы болып қоныс аударған еуропалықтар – пуритандар аспаптық музыкаға қарсы болғанымен, 17 ғасырдан бастап қала және ауылдық жерлерде би музыкасы гүлденді. Бүгінгі күні негізгі аспаптарға скрипка, фортепиано және гитара жатады, кейде ағаш флейта да қолданылады. Аппалачи халық музыкасы сияқты, көптеген классикалық композиторлар мелодиялық және гармониялық идеялар үшін Жаңа Англия халық музыкасына жүгінді, олардың ең танымал өкілдері – Чарльз Айвс, сондай-ақ Аарон Копланд, Уильям Шуман және Джон Кейдж. Ритмдік тұрғыдан алғанда, бұл стиль оңтүстікке қарағанда әртүрлірек, оған шкоттиш, горнпайп және вальстер, сонымен қатар рилдер де кіреді.

Орта батыс

XIX ғасырдың басында, Орта Батыс штаттары алғаш рет АҚШ-тың шығысынан және Еуропадан келген иммигранттармен қоныстанғанда, Орта Батыс өзінің ежелгі музыканың өңірлік стильдерін қалыптастырды. Олардың ішінде Миссури стилі, өзінің қарқынды іспеттес тартылу әдісімен ерекше назар аударады, ал Мичиган Солтүстік Америкадағы жиырмасыншы ғасырда үздіксіз соққылы дульцимер дәстүрін сақтап қалған азаматтардың бірі болып табылады. Орталық және Оңтүстік Иллинойс аймағы да өзінің ерекше стилімен және репертуарымен ерекшеленеді. Жоғарғы Орта Батыста, әсіресе Миннесотада, ежелгі музыка көбінесе скандинавиялық стильдердің, әсіресе норвегиялық және шведтік стильдердің қосындысынан тұрады.

Техас және Батыс

Техас штатында ерекше екі скрипкамен ойнау дәстүрі қалыптасты, оны кейін Боб Уиллз батыс свинг музыкасы ретінде кеңінен танымал етті. Скрипка музыкасы 19-шы ғасырдан бері Оклахома және Колорадо сияқты Батыс штаттарында да үлкен сұранысқа ие болды. 1953 жылдан бері Айдахо штатының Вайзер қаласында жыл сайын Ұлттық ескі скрипкашылар сайысы өткізіліп келеді. Оклахома, жергілікті американдықтардың тығыз қоныстанған аймағы болғандықтан, бірнеше жергілікті американдық ескі үлгідегі струнный ансамбльдерді дүниеге әкелді, олардың ең танымалсы – Биг-Шиф Генридің үнді струнный тобы (құрамында Генри Холл – скрипка, Кларенс Холл – гитара, Гарольд Холл – банджо және вокал) болды. Бұл топ 1929 жылы Х.С. Спирдің Виктор компаниясы үшін жасаған жазбалары арқылы танылды. Тынық мұхитының солтүстік-батысында ескі үлгідегі музыканың белсенді қауымдастығы бар. Сиэтлден Портлендке, шығысқа қарай Вайзерге (ИД) және Бойзеге дейінгі солтүстік-оңтүстік дәлізінде Портлендтегі ескі үлгідегі музыка жиыны, Порт Таунсендтегі (ВА) Американдық скрипка күйлерінің фестивалі, Централиядағы (ВА) жыл сайынғы лагерь және Ұлттық ескі скрипкашылар сайысы сияқты жиналыстар мен фестивальдер ескі үлгідегі музыка қауымдастығының өсуіне және ұрпақтан-ұрпаққа жалғасуына көмектесті.

Канада

Канададағы ескі уақыт музыкасының көрнекті стильдерінің қатарында Новая Шотландияның (әсіресе Кейп-Бретон аралы) шотландтық тамырдан туған дәстүрі, Квебек пен Акадияның француз-канад музыкасы, Онтарионың ескі уақыт музыкасы және орталық-батыс провинцияларының далалық скрипка дәстүрлері бар. Метистердің скрипка дәстүрі негізінен Манитоба және Саскачеван штаттарында кездеседі. Ньюфаундленд пен Лабрадордың дәстүрлі халық музыкасы, Атлантикалық Канаданың қалған бөлігіне кейбір жағынан ұқсас болғанымен, өзіне тән стильге ие. Сондықтан ол көбінесе жеке жанр ретінде қарастырылады.

Қазіргі заманғы музыканттар

Қазіргі ескі заманғы музыка сахнасы тірі және жақсы, 1990 жылдардың ортасынан бастап бірнеше көрнекті фильмдердің көрсетілуі, бастапқы материалдарға қолжетімділіктің артуы және The Freight Hoppers, The Wilders, Uncle Earl, Old Crow Medicine Show және Glade City Rounders сияқты гастрольдік топтардың жұмысының нәтижесінде жанданды. Ескі заманғы музыкашылардың жаңа буыны бүкіл елде жеке орындаушылар және топ жетекшілері ретінде танымал, олардың ішінде: Брэд Летвич, Дэн Левенсон, Брюс Молски, Раф Стефанини, Брюс Грин, Рис Джонс, Рейна Геллерт, Райли Баугус, Леррой Трой, Элис Джеррард, Дирк Пауэлл, Уолт Кокен, Клифтон Хикс және Марта Сканлан. Аппалачи дульцимері Вирджиния штатының Галакс айманындағы аспаптар тобының құрамында ұзақ жылдардан бері болған және Дон Педи, Дэвид Шнауфер, Лоис Хорнбостел, Уэйн Сеймур және оның шәкірттері, Миллтаун, Стивен Сейферт сияқты музыканттардың ықпалымен ескі заманғы музыканың маңызды аспабы ретінде қайта жанданып, жаңа танымалдылыққа ие болып отыр. Кен Колоднер, Марк Алан Уэйд және Рик Тюм сияқты американдық балғамен соққыш дульцимер ойнаушылары осы дәстүрді жалғастыруда. Мэриленд штатындағы Мартин отбасылық тобы сияқты отбасылық топтар скрипка, банджо, қолымен ойналатын дульцимер, балғамен соққыш дульцимер, мандолина, фортепиано, гитара, бас және соқпалы аспаптармен орындалатын ескі заманғы музыка дәстүрін жалғастыруда. "Carolina Chocolate Drops" тобы қара түсті аспаптар тобының жоғалған дәстүрін тікелей қамтиды. Музыканың қазіргі замандағы көрнекті өкілдері: Теннесси штатының Алкоа қаласынан Чарли Акуфф, Солтүстік Каролина штатының Маунт Эйри қаласынан Честер Макмиллан, Кентукки штатының Лайн Форк қаласынан Ли Секстон, Теннесси штатының Мурфрисборо қаласынан Томас Мопин, Кентукки штатының Кнотт округынан Джордж Гибсон, Теннесси штатының Джексон округынан Майкл Дефош, Солтүстік Каролина штатының Чапел-Хилл қаласынан Роб Моррисон, Батыс Вирджиния штатының Талкотт қаласынан Джимми Коста, Теннесси штатының Чаттануга қаласынан Кёртис Хикс, Кентукки штатының Монтичелло қаласынан Клайд Давенпорт, Теннесси штатының Уэверли қаласынан Делмер Холланд және Вермонт штатының Челси қаласынан Харольд Люс.

Билеу

Ежелгі уақытта скрипкаға негізделген струнды оркестр музыкасы көбінесе билерге орындалғандықтан, оны көбінесе би музыкасы деп атайды. Сонымен қатар, Батыс Вирджинияда Эрин Маршаллдың "Ауадағы музыка: Батыс Вирджинияның скрипка мен ән дәстүрлерінің өзгермелі шекаралары" (WVU Press, 2006) кітабында жазылғандай, жеке тыңдау үшін арналған шығармалар мен скрипка әндерінің дәстүрлері де бар. Ескі заманның струнды топтары орындайтын би музыкасында, берік ритмге баса назар аударылады, ал аспаптық сололар немесе үзілістер сирек кездеседі. Бұл 1940 жылдары концерттік музыка ретінде дамыған блюграсс музыкасынан өзгеше. Блюграсс музыкасы ескі заман музыкасынан пайда болды және көптеген әндер мен аспаптарды бөліседі, бірақ ескі заман музыкасына қарағанда жеке орындауға көбірек бағытталған. Ескі заманғы музыкаға квадрат би, контра би және бак биі сияқты түрлі билер орындалады. Ұлыбританияда роликтер мен джигтер әлі де танымал болса да, АҚШ-тағы ескі заман музыканттары үшін роликтер басым метрикалық құрылым болып табылады (бірақ кейбір рогтар да орындалады). Канадалық музыканттар, әсіресе Шотландияның ықпалы күшті болған теңіз провинцияларында, роликтер мен джигтерді (сондай-ақ марштар мен стратспейлер сияқты басқа да әуендерді) орындайды.

Білім

Ойыншылар дәстүрлі түрде ескі уақыт музыкасын құлақпен үйренеді, тіпті нота оқи алатын музыканттар да. Жазба музыканың кең таңдауы бар, бірақ көптеген адамдар ескі уақыт музыкасының стилін жазбаша түрде дәл көрсету мүмкін емес деп санайды. Бұл, ішінара, ескі уақыт әуендерінің көптеген аймақтық және жергілікті вариацияларының болуына және сондай-ақ, ең танымал ойнаушылардың көбінесе импровизация жасауына және әр жолы бірдей әуенді ойнамауына байланысты. Ойыншылар әдетте жергілікті джем-сессияларға қатысып және ел бойынша өткізілетін фестивальдарға барып ескі уақыт музыкасын үйренеді. Жоғары жылдамдықты Интернет таралуымен, шағын баспагерлер арқылы көбірек ескі уақыт жазбалары қолжетімді болып келеді. Интернет арқылы аудио трансляциясы ("Веб-радио") және шағын веб-сайттар музыканы одан да қолжетімді етеді. АҚШ және Канададағы ең көне және ең танымал дәстүрлі музыка түрлерінің бірі болғанымен, ескі уақыт музыкасы (кейбір ерекше жағдайларды қоспағанда) Солтүстік Американың бастауыш, орта мектептерінде немесе университеттерінде оқытылмайды. Квадраттық билер кейде бастауыш мектептерде оқытылса да (әдетте тікелей музыканың орнына жазылған музыкамен), ескі уақыт аспаптары мен билері білім беру жүйесіне енгізілмеген және мектептен тыс оқытылуы керек.

Апалахия

Теннесси штатының Джонсон-Сити қаласында орналасқан Шығыс Теннесси мемлекеттік университеті – әлемдегі блюграсс және ескі заманғы музыканы зерттеудің толыққанды бағдарламасы бар төрт жылдық білім беретін жалғыз университет. (Морхед мемлекеттік университеті де мұндай бағдарлама ұсынады.) Бағдарламаға блюграсс және кантри музыкасының түрлі курстары кіреді, олар орындаушылыққа және академиялық білім беруге бағытталған. Блюграсс және Аппалачи тану бойынша мамандық таңдау мүмкіндігі де бар. Көбінесе жаз айларында Аугуста мұра фестивалі, Кован-Крик тау музыка мектебі немесе Аппалачи кылды аспаптар музыка фестивалі сияқты түрлі шаралар ұйымдастырылады, олар ескі заманғы музыка мен биге бір апталық терең үңілуге мүмкіндік береді. Бұл лагерьлер отбасылық ортаны ұсынады, жаңадан бастаушыларға дәстүрмен танысуға, ал тәжірибелі музыканттарға музыканың шеберлерінен білім алып, өнерлерін жетілдіруге жағдай жасайды.

Фильмдер

Аппалач саяхаты (1990). Алғашқы материалды Алан Ломакс жаздырып, режиссерлік етті. Алан Ломакспен бірлесіп Channel Four телеарнасы үшін Dibbs Directions өндірісі. Солтүстік Каролина мемлекеттік телеарнасы ұсынды. 1991 жылы 1990 жылғы "Американдық тігінжыр: Американың әндері мен әңгімелері" телесериалының бір бөлімінің бейнекассетасы жарық көрді. Менің ескі скрипкам: Томи Джарреллмен Көк таулардағы кездесу (1994). Режиссері Лес Бланк. Эль-Серито, Калифорния: Flower Films. Жаңа Англия скрипкалары (1995). Продюсері және режиссері Джон М. Бишоп. Media Generation өндірісі. Монпельер, Вермонт: Multicultural Media таратумен. Әнші (режиссері Мэгги Гринвальд, 2000) – Солтүстік Каролинаның батысындағы Аппалачи халық музыкасын зерттейтін музыкатанушы туралы фильм. Қанатын жайып ұш (1983). Продюсері және режиссері: Лес Бланк, Сеси Конвей және Элис Джеррард. Эль-Серито, Калифорния: Flower Films. Аға, қайдасың? (2000). Продюсерлері: Итан Коэн, Working Title Films, Studio Canal. Режиссері: Джоэл Коэн. Қалқын тау (2003), Энтони Мингелла (режиссер). Miramax, Mirage Enterprises, Bona Fide Productions. Таулық минор (2019). Режиссері: Дейл Фармер. Продюсері: Сьюзан Пеппер. Alt452 Productions.