АҚШ Конгресі құрылымын белгілеген келісім: Коннектикут келісімі
Connecticut Compromise
АҚШ Конституциясы: Коннектикут келісімі (1787) – екіпалаталық заң шығарушы орган құрылымы, штаттар өкілдігі, Халық палатасы мен Сенат туралы маңызды мәлімелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коннектикут компромисі (ірі келісім деп те аталады) – 1787 жылғы Конституциялық конвенцияда қол жеткізілген келісім. Ол АҚШ Конституциясы бойынша әр штаттың заң шығару құрылымын және өкілдігін анықтауда маңызды рөл атқарды. Бұл келісім Роджер Шерман ұсынған екі палаталы заң шығарушы орган құрылымын сақтап, штаттардың төменгі палатада, яғни Өкілдер палатасында пропорционалды өкілдігін қамтамасыз етті. Сонымен қатар, жоғары палата, яғни Сенаттағы штаттардың өкілдігі тең болуын талап етті; әр штат Сенатта екі өкілден ие болды.
Agreement which established the structure of the United States federal legislaturethe agreement sometimes referred to as the Great Compromise
The Connecticut Compromise (also known as the Great Compromise of 1787 or Sherman Compromise) was an agreement reached during the Constitutional Convention of 1787 that in part defined the legislative structure and representation each state would have under the United States Constitution. It retained the bicameral legislature as proposed by Roger Sherman, along with proportional representation of the states in the lower house or House of Representatives, and it required the upper house or Senate to be weighted equally among the states; each state would have two representatives in the Senate.
Өмірбаян
1787 жылғы 29 мамырда Вирджиния делегациясының мүшесі Эдмунд Рэндольф екі палаталы заң шығару органы құруды ұсынды. Оның Вирджиния немесе Рэндольф жоспары деп аталатын ұсынысы бойынша, екі палатадағы өкілдік әр штатқа оның халқының санына пропорционалды түрде берілетін болды. Төменгі палатаға кандидаттарды әр штаттың халқы ұсынады және сайлайды, ал жоғарғы палатаға кандидаттарды штаттық заң шығарушы органдар ұсынады, содан кейін төменгі палата мүшелері сайлайды. Делавэр сияқты халық саны аз штаттар мұндай келісімнің салдарынан олардың дауысы мен мүдделері үлкен штаттардың ықпалында қалып қояды деп қорқады. Көптеген делегаттар Конвенттің Конфедерацияның Ережелерін Вирджиния жоспарында жасалғандай толығымен жоюға құқығы жоқ деп ойлады. Осыған жауап ретінде, 1787 жылғы 15 маусымда Нью-Джерси делегациясының Уильям Патерсон бір палатадан тұратын заң шығару органы құруды ұсынды. Бұл органға әр штаттың халқының санына қарамастан, тең өкілдік берілуі керек еді. Нью-Джерси жоспары деп аталған бұл жоспар Конфедерацияның Ережелерін күшінде қалдырып, Конгрестің өкілеттіктерін біршама арттыруға бағытталған түзетулер енгізер еді. Конвент кезінде Оңтүстік Солтүстікке қарағанда жылдамдап өсіп жатты, ал оңтүстік штаттары Батыс жерлеріне ең көп талапкер болды. 1780 жылдары Оңтүстік Каролина, Солтүстік Каролина және Джорджия шағын штаттар еді, бірақ олардың өсуін күтіп, пропорционалды өкілдікті жақтады. Нью-Йорк сол кездегі ең ірі штаттардың бірі болды, бірақ оның үш өкілінің екеуі (Александр Гамильтоннан басқа) штаттардың максималды автономиясын қамтамасыз ету мақсатында әр штатқа тең өкілдік беруді қолдады. Джеймс Мэдисон мен Гамильтон пропорционалды өкілдік тобының жетекшілері еді. Мэдисон үлкен штаттардың кіші штаттарға қарсы құпия келісім жасауы мүмкін емес екенін, себебі үлкен штаттардың өзара айырмашылықтары көп екенін айтты. Гамильтон штаттардың жеке адамдардан құралған жасанды бірлестіктер екенін дәлелдеді және кіші штаттардың өкілдерін билікке ұмтылуда, еркіндікке емес, айыптады. Кіші штаттардың өкілдері өз кезегінде штаттардың заң жүзінде тең мәртебеде екенін және пропорционалды өкілдіктің олардың штаттарына әділетсіздік келтіретінін мәлімдеді. Делавэр штатының Гунинг Бедфорд кішісі кіші штаттар атынан: "кіші штаттар оларға қол ұшын созып, оларға әділдік жасайтын, құрмет пен адалдығы жоғары шетелдік одақтас табуға тырысады" деп мәлімдеді. Элбридж Джерри кіші штаттардың егемендік туралы талабын сынай келе: "біз ешқашан тәуелсіз штаттар болған емеспіз, қазір де емеспіз және Конфедерацияның қағидаларына сәйкес бола алмаймыз. Штаттар мен оларды қолдайтындар өздерінің егемендігі туралы ойға беріліп кеткен" деді. 1787 жылғы 19 маусымда делегаттар Нью-Джерси жоспарын қабылдамады және Вирджиния жоспарын талқылауды жалғастыруға дауыс берді. Кіші штаттардың наразылығы күшейді, ал кейбіреулері Конвенттен шығумен қорқытты. 1787 жылғы 2 шілдеде Конвент жоғарғы палатада әр штатқа тең дауыс беру мәселесі бойынша дауға түсті, бес штат мақұлдады, бес қарсы дауыс берді, ал біреуі бөлінді.
On May 29, 1787, Edmund Randolph of the Virginia delegation proposed the creation of a bicameral legislature. Under his proposal, known as the Virginia or Randolph Plan, membership in both houses would be allocated to each state proportional to its population. Candidates for the lower house would be nominated and elected by the people of each state, while candidates for the upper house would be nominated by the state legislatures and then elected by the members of the lower house. Less populous states like Delaware were afraid that such an arrangement would result in their voices and interests being drowned out by the larger states. Many delegates also felt that the Convention did not have the authority to completely scrap the Articles of Confederation, as the Virginia Plan would have done. In response, on June 15, 1787, William Paterson of the New Jersey delegation proposed a legislature consisting of a single house. Each state was to have equal representation in this body, regardless of population. The New Jersey Plan, as it was called, would have left the Articles of Confederation in place but would have amended them to somewhat increase Congress's powers. At the time of the convention, the South was growing more quickly than the North, and southern states had the most extensive Western claims. South Carolina, North Carolina, and Georgia were small in the 1780s, but they expected growth and thus favored proportional representation. New York was one of the largest states at the time, but two of its three representatives (Alexander Hamilton being the exception) supported an equal representation per state, as part of their desire to see maximum autonomy for the states. James Madison and Hamilton were two of the leaders of the proportional representation group. Madison argued that a conspiracy of large states against the small states was unrealistic as the large states were so different from each other. Hamilton argued that the states were artificial entities made up of individuals and accused small state representatives of wanting power, not liberty. For their part, the small state representatives argued that the states were, in fact, of a legally equal status and that proportional representation would be unfair to their states. Gunning Bedford Jr. of Delaware notoriously threatened on behalf of the small states, "the small ones w[ould] find some foreign ally of more honor and good faith, who will take them by the hand and do them justice". Elbridge Gerry ridiculed the small states' claim of sovereignty, saying "that we never were independent States, were not such now, & never could be even on the principles of the Confederation. The States & the advocates for them were intoxicated with the idea of their sovereignty." On June 19, 1787, the delegates rejected the New Jersey Plan and voted to proceed with a discussion of the Virginia Plan. The small states became increasingly discontented, and some threatened to withdraw. On July 2, 1787, the Convention was deadlocked over giving each state an equal vote in the upper house, with five states in the affirmative, five in the negative, and one divided.
Компромистік
Мәселе келісімге келу үшін әр штаттан бір делегаттан тұратын комитетке жіберілді. 1787 жылдың 5 шілдесінде комитет есебін ұсынды, ол Конвенцияның "Ұлы Келісімінің" негізі болды. Есепте жоғары палатада әр штаттың тең дауысы болуы керек, ал төменгі палатада әр штаттың әр 40 000 тұрғынына бір өкілі болуы керек, сондай-ақ әр штаттың құлдарының үштен екі бөлігі сол штаттың жалпы халқына қосылатын еді. Конституцияға ақырында енгізілген нұсқа осы жоспардың өңделген түрі болды, өйткені ірі штаттар оны қанағаттандырмады. Комитетте Бенджамин Франклин Шерманның ұсынысын ірі штаттар үшін қабылдауға ыңғайлы ету үшін өзгертті. Ол кіріс туралы заңдар Палатадан басталуы керек деген талапты қосты. Вирджиниядан Джеймс Мэдисон, Нью-Йорктен Руфус Кинг және Пенсильваниядан Гавернер Моррис Сенат Конфедерация Конгресіне ұқсас болып көрінгендіктен, бұл келісімге қарсы күресті. Ұлтшылдар үшін Конвенцияның келісімге қол жеткізуі кері қадам болды. Дегенмен, 23 шілдеде олар өз көзқарастарын іске асырудың жолын тапты. Конвенцияның жұмысының көп бөлігі Детальды комитетке жіберілмес бұрын, Моррис пен Кинг штаттардың Сенаттағы мүшелеріне жеке дауыс беруді ұсынды, бұрынғы Конфедерация Конгресінде болғандай, бірыңғай дауыс берудің орнына. Содан кейін Коннектикут Келісімінің негізгі жақтаушысы Оливер Эллсворт олардың ұсынысын қолдады, және Конвенция тұрақты келісімге келді. Алты апталық тартыстан кейін, 1787 жылдың 16 шілдесінде Солтүстік Каролина штаты штаттар бойынша тең өкілдікке дауыс берді, Массачусетс делегациясы бөлінді, және штаттардың 5-4 дауысымен келісімге қол жеткізілді. Әр штаттың бір палатасында тең өкілдік берілді, бұрын Нью-Джерси жоспары деп белгіленген, ал екінші палатасында пропорционалды өкілдік берілді, бұрын Вирджиния жоспары деп белгіленген. Көпшілік пікіріне жауап беруге қабілетті деп есептелгендіктен, Федералды бюджет және кірістер/салық салуға қатысты барлық заңнаманы бастау құқығы Өкілдер палатасына берілді. Конвенция Вирджиния жоспарының сенаторлардың ұзақ мерзімге ие болуын бұрын қабылдағандықтан, сол жоспардың жеке күшті сенаторлардың бейнесін қалпына келтіру Сенаттың федерализмнің берік қорғаушысы болуына кедергі келтірді. Штаттық үкіметтер Конгрестің ұлттық заңдарды қабылдауға қатысты шешімдеріне тікелей әсер ете алмады. Жеке беделді сенаторлар оларды сайлаған штаттық заң шығарушылардан әлдеқайда ұзақ мерзімге тағайындалғандықтан, олар едәуір тәуелсіздікке ие болды. Бұл келісім шағын штаттардың саяси лидерлерінің жеке мүдделеріне қызмет етуді жалғастырды, олар Сенаттағы орын санының артуына кепілдік алды.
The problem was referred to a committee consisting of one delegate from each state to reach a compromise. On July 5, 1787, the committee submitted its report, which became the basis for the "Great Compromise" of the Convention. The report recommended that in the upper house each state should have an equal vote, and in the lower house, each state should have one representative for every 40,000 inhabitants, counting three fifths of each state's slave population toward that state's total population, What was ultimately included in the constitution was a modified form of this plan, partly because the larger states disliked it. In committee, Benjamin Franklin modified Sherman's proposal to make it more acceptable to the larger states. He added the requirement that revenue bills originate in the House. James Madison of Virginia, Rufus King of New York, and Gouverneur Morris of Pennsylvania each vigorously opposed the compromise since it left the Senate looking like the Confederation Congress. For the nationalists, the Convention's vote for the compromise was a setback. However, on July 23, they found a way to continue with their vision of an elite, independent Senate. Just before most of the convention's work was referred to the Committee of Detail, Morris and King moved that states' members in the Senate be given individual votes, rather than voting en bloc, as they had in the Confederation Congress. Then Oliver Ellsworth, a leading proponent of the Connecticut Compromise, supported their motion, and the Convention reached the enduring compromise. After six weeks of turmoil, on July 16, 1787, North Carolina switched its vote to equal representation per state, Massachusetts' delegation was divided, and a compromise was reached on a 5–4 vote of the states. Every state was given equal representation, previously known as the New Jersey Plan, in one house of Congress, and proportional representation, known before as the Virginia Plan, in the other. Because it was considered more responsive to majority sentiment, the House of Representatives was given the power to originate all legislation dealing with the federal budget and revenues/taxation, per the Origination Clause. Since the Convention had earlier accepted the Virginia Plan's proposal that senators have long terms, restoring that plan's vision of individually powerful senators stopped the Senate from becoming a strong safeguard of federalism. State governments lost their direct say in Congress's decisions to make national laws. As the personally influential senators received terms much longer than the state legislators who elected them, they became substantially independent. The compromise continued to serve the self interests of small state political leaders, who were assured of access to more seats in the Senate than they might otherwise have obtained.