Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс православие христиандығының автокефаль шіркеуі
Autocephalous church of Eastern Orthodox Christianity
Грекия шіркеуі (Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ), кең грек православие шіркеуінің бөлігі, Шығыс православие христиандық қауымдастығын құрайтын автокефаль шіркеулердің бірі. Оның каноникалық аумағы 1912-1913 жылдардағы Балқан соғыстары алдындағы Грекия шекарасымен шектеледі ("Ескі Грекия"), ал Грекияның қалған бөлігі ("Жаңа жерлер", Крит және Додеканес аралдары) Константинопольдің Экуменикалық Патриархатының құзыретіне бағынады. Дегенмен, Жаңа жерлер метрополияларының көптеген епархиялары практикалық себептермен Грекия шіркеуінің құрамында іс жүзінде басқарылады, бұл Афина және Константинополь шіркеулері арасындағы келісімге сәйкес жасалады. Грекия шіркеуінің басшысы – Афина және Бүкіл Грекия архиепископы.
The Church of Greece (Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ), part of the wider Greek Orthodox Church, is one of the autocephalous churches which make up the communion of Eastern Orthodox Christianity. Its canonical territory is confined to the borders of Greece prior to the Balkan Wars of 1912–1913 ("Old Greece"), with the rest of Greece (the "New Lands", Crete, and the Dodecanese) being subject to the jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople. However, most of the dioceses of the Metropolises of the New Lands are de facto administered as part of the Church of Greece for practical reasons, under an agreement between the churches of Athens and Constantinople. The primate of the Church of Greece is the archbishop of Athens and All Greece.
Грекияның басым діні
Шығыс православие шіркеуіне адану грек этностық сәйкестігінің айқындалған белгісі ретінде алғашқы заманауи грек конституциясында, 1822 жылғы "Эпидавр заңында", Грек тәуелсіздік соғысы кезінде орнатылды. Барлық келесі грек конституцияларының кіріспесінде "Қасиетті, бір мәнді және бөлінбес Ұш Тұрғанның атынан" деп көрсетілген, ал Мәсіхтің православие шіркеуі Грекияның "басым" діні ретінде бекітілген. Басты православие дін қызметкерлерінің жалақысы мен зейнетақысын мемлекет мұғалімдермен салыстырылатын деңгейде төлейді. Шіркеу бұрын мемлекетке шіркеудің табысынан 35% салық төлеп өтемақы төлеген, бірақ 2004 жылы 3220/2004 заңымен бұл салық жойылды. Басым дін мәртебесіне ие болғандықтан, шіркеудің канондық заңын грек үкіметі шіркеу басқаруына қатысты мәселелерде мойындайды. Бұл "Грекия шіркеуінің конституциясы" арқылы реттеледі, ол парламентте заңға айналдырылды. Діни некелер мен крещение рәсімдері заңды түрде азаматтық рәсімдермен теңестіріледі және тиісті куәліктерді рәсім өткізуші дін қызметкерлері береді. Грекиядағы бастауыш және орта мектептердегі барлық грек православиелік оқушылар діни білім алады. Шіркеу пен мемлекет арасындағы байланыстарды Ұлттық білім және дін істері министрлігі жүзеге асырады.
Adherence to the Eastern Orthodox Church was established as a definitive hallmark of Greek ethnic identity in the first modern Greek constitution, the "Epidaurus Law" of 1822, during the Greek War of Independence. The preamble of all subsequent Greek constitutions simply states "In the name of the Holy, Consubstantial, and Indivisible Trinity" and the Orthodox Church of Christ is established as the "prevailing" religion of Greece. Mainstream Orthodox clergy salaries and pensions are paid by the State, at rates comparable to those of teachers. The church had previously compensated the State by a tax of 35% on ordinary revenues of the church but, in 2004, this tax was abolished by Law 3220/2004. By virtue of its status as the prevailing religion, the canon law of the Church is recognized by the Greek government in matters pertaining to church administration. This is governed by the "Constitution of the Church of Greece", which was voted by Parliament into law. Religious marriages and baptisms are legally equivalent to their civil counterparts and the relevant certificates are issued by officiating clergy. All Greek Orthodox students in primary and secondary schools in Greece attend religious instruction. Liaisons between church and state are handled by the Ministry of National Education and Religious Affairs.
Діннің иерархиясы
Жоғары билік Афина және бүкіл Грекия архиепискобының де-юре төрағалығымен митрополит мәртебесіне ие барлық епархиялық епископтардың синодына (Грекия шіркеуінің Киелі Синоды, грекше: Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Hierà Sýnodos tês Ekklēsías tês Helládos) жүктеледі. Бұл синод жалпы шіркеу мәселелерін қарастырады. Тұрақты Синод сондай-ақ аталған архиепископтың төрағалығымен жұмыс істейді және Примат пен 12 епископтан тұрады; әрбір мүше бір мерзімге кезекпен тағайындалады және әкімшілік мәселелермен айналысады. Шіркеу 81 епархияға бөлінген, олардың 36-сы солтүстік Грекияда және солтүстік және солтүстік-шығыс Эгей теңізіндегі ірі аралдарда орналасқан, номиналды және рухани тұрғыдан Константинопольдің Экуменикалық Патриархатының құзыретінде. Патриархат оларға қатысты және оларда белгілі бір артықшылықтарды сақтайды – мысалы, олардың епископтары дұға барысында Патриархты өздерінің бастысы ретінде мойындауы тиіс. Олар «Жаңа Жерлер» (Νέαι Χώραι, немесе Néai Chōrai) деп аталады, себебі Балқан соғыстарынан кейін ғана қазіргі грек мемлекетінің құрамына кірді және Тұрақты Синодтың 12 епископының 6-сы оларды өкілдік етеді. Жаңа Жерлердің біріне епископ сайланған жағдайда, міндеттерін атқару алдында Константинополь Патриархының бекітуі қажет. Бұл епархиялар Грекия шіркеуімен «сенімді басқару» принципі бойынша басқарылады және олардың епископтары Патриархқа шағымдану құқығын («экклетон») сақтайды. Крит епархиясы (Крит шіркеуі), Додеканез аралдары және Киелі Афон тауының монахтық мемлекеті Константинополь Патриархатының тікелей құзыретінде қалады; олар Грекия шіркеуінің құрамына кірмейді. Крит архиепископиясы жартылай тәуелсіз мәртебеге ие: жаңа епископтарды жергілікті Синод сайлайды, ал архиепископты Экуменикалық Патриархат Грекияның Ұлттық Білім және Діни Істер министрлігі ұсынған үш кандидаттан (трипросопон) тағайындайды.
Supreme authority is vested in the synod of all the diocesan bishops who have metropolitan status (the Holy Synod of the Church of Greece, Greek: Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Hierà Sýnodos tês Ekklēsías tês Helládos ) under the de jure presidency of the Archbishop of Athens and all Greece. This synod deals with general church issues. The Standing Synod is under the same presidency, and consists of the Primate and 12 bishops; each members serves for one term on a rotating basis and deals with administrative details. The church is organized into 81 dioceses, of which 36, located in northern Greece and in the major islands in the north and northeast Aegean, are nominally and spiritually under the jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople. The Patriarchate retains certain privileges over and in them—for example, their bishops have to acknowledge the Patriarch as their own primate during prayers. They are called the "New Lands" (Νέαι Χώραι, or Néai Chōrai) as they became part of the modern Greek state only after the Balkan Wars, and are represented by 6 of the 12 bishops of the Standing Synod. A bishop elected to one of the Sees of the New Lands has to be confirmed by the Patriarch of Constantinople before assuming his duties. These dioceses are administered by the Church of Greece "in stewardship" and their bishops retain their right of appeal (the "ékklēton") to the Patriarch. The dioceses of Crete (Church of Crete), the Dodecanese, and the Monastic state of Holy Mount Athos remain under the direct jurisdiction of the Patriarchate of Constantinople; they are not part of the Church of Greece. The Archdiocese of Crete enjoys semiautonomous status: new bishops are elected by the local Synod of incumbents, and the Archbishop is appointed by the Ecumenical Patriarchate from a three person list (the triprósōpon) drawn by the Greek Ministry of National Education and Religious Affairs from among the incumbent Metropolitans of Crete.
Дін қызметкерлері мен монахтар
Басқа православие христиан шіркеулеріндегідей, шіркеу басқаратын (және Грек мемлекеті қаржыландыратын) семинарияларды бітірген ер адамдар дін қызметкері (диакон) болып тағайындалуы мүмкін, содан кейін – священник. Олар диакондыққа тағайындалғанға дейін үйленуге рұқсат етіледі, бірақ кейін үйленуге болмайды. Грециядағы дін қызметкерлерінің көп бөлігі үйленген. Сонымен қатар, олар монастырға кіріп, немесе монахтық антына кіре алады. Діні қызметкер болып тағайындалған және теология саласында университет бітірген монахтар, епископтыққа үміткер бола алады (архимандриттер). Әйелдер де монахтық антына кіріп, қарындас бола алады, бірақ дін қызметкері болып тағайындалмайды. Монастырлар жергілікті епархияға немесе тікелей православие патриархаттарының біріне қарасты; екінші жағдайда олар "Ставропегиалды" монастырлар (Stayropēgiaká, "Кресттің бастаулары") деп аталады.
As in other Orthodox Christian churches, male graduates of seminaries run by the church (and financed by the Greek State), may be ordained as deacons and eventually priests. They are allowed to marry before their ordination as deacons, but not afterwards. The vast majority of parish clergy in Greece are married. Alternatively, they may enter monasteries and/or take monastic vows. Monastics who are ordained as priests, and possess a university degree in theology, are eligible as candidates for the episcopate (archimandrites). Women may also take monastic vows and become nuns, but they are not ordained. Monasteries are either affiliated to their local diocese, or directly to one of the Orthodox Patriarchates; in the latter case they are called "Stauropegiac" monasteries (Stayropēgiaká, "springs of the Cross").
Ескі күнтізбешілер
1924 жылы Киелі Синод Ескі Күнтізбе (Юлиан) күнтізбесін гибридті күнтізбемен алмастыруға шешім қабылдағанда, шіркеуде бөлініс (схизма) орын алды. Бұл гибридті күнтізбе, Пасха күнін есептеу үшін өзгертілген Юлиан әдісін сақтай отырып, қозғалмайтын мерекелер үшін Григориан күнтізбесінің күнін қабылдады. Осы өзгеріске келіспегендер Ескі Күнтізбешілер (грекше: палайоимерологиттер) деп аталады және олар әлі де Ескі Юлиан күнтізбесін пайдаланады. Олардың ішінде де бірнеше бөлініс болды, сондықтан барлық Ескі Күнтізбешілер бір шіркеуді құрамайды. Олар өздерін "Шын Православ Христиандар" деп атайды. Ескі Күнтізбешілермен байланысты ең ірі топ – қайтыс болған архиепископ Хрисостом II Киоссистің (қазіргі Каллиник Сарантопулос) Синоды. Бұл Синод Грекия Шіркеуімен де, басқа Шығыс Православие Шіркеулерімен де қарым-қатынаста болмаса да, заңды Православие Шіркеуі ретінде мемлекеттік мойындау алды.
A split (schism) occurred within the church in 1924 when the Holy Synod decided to replace the Old Calendar (Julian) with a hybrid calendar—the so called "Revised Julian Calendar"—which maintained a modified Julian dating method for Pascha while adopting the Gregorian Calendar date for fixed feasts. Those who refused to adopt this change are known as Old Calendarists (palaioimerologites in Greek) and still follow the old Julian Calendar. They themselves have suffered several schisms, and not all Old Calendarists comprise one church. They refer to themselves as "Genuine Orthodox Christians". The largest group associating itself with Old Calendarists is the Synod of deceased Archbishop Chrysostomos II Kioussis (Kallinikos Sarantopoulos as of today). This Synod obtained government recognition as a valid Orthodox church, although it is not in communion with the Church of Greece nor with the other Eastern Orthodox churches.
Тарих
Грекия христиан дінінің алғашқы орталықтарының бірі болды. Патриархат құрылғаннан кейін, шіркеу бұрын Константинопольдің Экуменикалық Патриархатының құрамында болған. Осман билігі тұсында мұсылмандар шіркеу ісіне араласпады. Бірақ Грек мемлекеті құрылғаннан кейін, үкімет Константинопольдегі патриархтан тәуелсіздік алып, шіркеутің бақылауын өз қолына алуға шешім қабылдады. 1833 жылы Бавария регенттерінің саяси шешімімен мемлекет шіркеудің автокефалиясын жариялады. Бұл шешім ондаған жылдар бойы Грек саясатында шиеленіс тудырды, себебі патшалық билік шіркеуге үнемі күшін арттырып отырды. Патриархат жаңа мәртебені 1850 жылы, арнайы «Томос» жарлығы арқылы, келісім шарттары негізінде мойындады, бұл оны бұрынғы жағдайға қайтарды. Осының нәтижесінде, шіркеу «ана шіркеумен» ерекше байланыстарын сақтап қалды. Барлығы төрт епископ болды, олардың саяси міндеттері де болды. 1833 жылы Парламент бес монахтан аз болған 400 шағын монастырьды жапты. Бұл монастырьлар грек тілін, өнерді және дәстүрді монахтардың ұрпақтары арқылы сақтауда маңызды рөл атқарды. Діни қызметкерлер жалақы алған жоқ; ауылдық жерлерде олар өздері шаруалар болып жұмыс істеді, олардың күнкөрісі шаруашылық еңбегіне және приходтан алынатын сыйлықтарға байланысты болды. Олардың діни міндеттері қасиетті обрядтарды орындау, жерлеу рәсімдерін қадағалау, егінге бата беру және зұлым рухтарды қуумен шектелді. Семинарияға барушылардың саны аз болды. 1840 жылдары ел бойынша жаңару ояны туды, оны саяхаттап жүріп уағыз айтатын дін қызметкерлері бастады. Үкімет олардың біразын тұтқындап, жаңаруды тоқтатуға тырысты, бірақ жаңарушылар үш епископты лауазымын сатып алғаны үшін айыптағанда, олардың күші зор екені көрінді. 1880 жылдары «Анапласис» («Жаңару») қозғалысы рухани күш-қуатты және рухани жаңаруды әкелді. Ол секулярлы Батыс Еуропадан сіңіп кірген рационалистік және материалистік идеяларға қарсы күресті. Ол катехизистік мектептер мен Библияны зерттеу үйірмелерін құруға көмектесті.
Greece was an early center of Christianity. Upon formation of the Patriarchate, the Church was formerly a part of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople. Under Ottoman rule, the Muslims exercised no control over the church. With the establishment of the Greek kingdom, however, the government decided to take control of the church, breaking away from the patriarch in Constantinople. The government declared the church to be autocephalous in 1833 in a political decision of the Bavarian Regents acting for King Otto, who was a minor. The decision roiled Greek politics for decades as royal authorities took increasing control. The new status was finally recognized as such by the Patriarchate in 1850, under compromise conditions with the issue of a special "Tomos" decree which brought it back to a normal status. As a result, it retains certain special links with the "mother church". There were only four bishops, and they had political roles. In 1833, Parliament dissolved 400 small monasteries having fewer than five monks or nuns. These monasteries played an important role in preserving the Greek language along with arts and tradition through generations of monks. Priests were not salaried; in rural areas they were peasant farmers themselves, dependent for their livelihood on their farm work and from fees and offerings by parishioners. Their ecclesiastical duties were limited to administering the sacraments, supervising funerals, the blessings of crops, and exorcism. Few attended seminaries. By the 1840s, there was a nationwide revival, run by traveling preachers. The government arrested several and tried to shut down the revival, but it proved too powerful when the revivalists denounced three bishops for purchasing their office. By the 1880s the "Anaplasis" ("Regeneration") Movement led to renewed spiritual energy and enlightenment. It fought against the rationalistic and materialistic ideas that had seeped in from secular Western Europe. It promoted catechism schools and Bible study circles.
Зоя қозғалысы
ХХ ғасырдағы діни жаңғыруды 1911 жылы құрылған Зоэ қозғалысы жетекшілік етті. Афинада негізделген, бірақ орталықтандырылмаған түрде жұмыс істейтін бұл қозғалысқа миряндармен қатар, кейбір дін қызметкерлері де қатысты. Басты қызметтеріне басылымдар және бүкіл ел бойынша 7800 шіркеуде 150 000 оқушыға жететін жексенбілік мектеп қозғалысы кірді. Зоэ көптеген қосымша және байланысты топтарды демеді, оның ішінде кәсіби мамандықтардағы адамдар, жастар, ата-аналар және жас медбикелер ұйымдарын қолдады. Киелі кітаптар, көркем романдар, жаңғылар мен басқа да діни материалдарды таратуға айрықша күш салынды. Литургиялық қозғалыс миряндарды Евхаристияға көбірек бейімдеуге және жиі Қасиетті Тағамды қабылдауға шақырды. ХХ ғасырда семинариялар салынды, бірақ түлектердің көп бөлігі шіркеуде жұмыс істеудің орнына, мұғалімдікке бағытталды. 1920 жылы Грекияның 4500 дін қызметкерінің тек 800-і ғана бастауыш білімнен асып түсетін білім алған. 1959 жылы 7000 дін қызметкерінің бесеуінде бірі ғана университет және семинарияда оқып бітірген. Монастырь өмірі күрт азайды, бірақ ол шалқары Афон тауында жалғасты. Екінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі азаматтық соғыс шіркеудің күнделікті өмірін күрт бұзды, көптеген шіркеулер өртеліп, жүздеген дін қызметкерлері мен монахтар немістердің немесе коммунистердің қолынан қаза тапты.
The 20th century religious revival was led by the Zoë movement, which was founded in 1911. Based in Athens but operating in decentralized fashion, it reached a membership of laymen as well as some priests. The main activities include publications and the nationwide Sunday School movement in 7,800 churches reaching 150,000 students. Zoë sponsored numerous auxiliaries and affiliated groups, including organizations for professional men, youth, parents, and young women nurses. A strong effort was made to circulate Bibles, illustrated novels, pamphlets, and other religious materials. A liturgical movement encouraged the laity to a greater awareness in the Eucharist, and more frequent Communion. Seminaries were built in the 20th century, but most of the graduates entered teaching rather than parish work. In 1920, only 800 of Greece's 4,500 priests had any education beyond the elementary level. By 1959, out of 7,000 priests no more than five percent had completed university and seminary training. Monastic life declined sharply, although it continued at remote Mount Athos. Routine church life was highly disrupted by the Second World War and subsequent civil war, with many churches burned, and hundreds of priests and monks killed by the Germans on the one hand or the Communists on the other.
Тақтың басқаруы мен иерархиясы
Грекия шіркеуінің және Киелі Синодтың басшысы – архиепископ Иероним II (Иоаннис Лиапис), Афина және бүкіл Грекия архиепискобы (2008 жылдан бері).
Head of the Church of Greece and of the Holy Synod is Archbishop Ieronymos II (Ioannis Liapis), Archbishop of Athens and All Greece (2008–).