Отто Вагнер: Вена Сецессиясының көшбасшысы және архитектура эволюциясы
Otto Wagner
Отто Вагнер (1841-1918) – австриялық сәулетші, модерн және Вена сецессионының негіз қалаушысы. Венадағы ең маңызды ғимараттардың авторы. Сәулет эволюциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық сәулетші (1841–1918)
Austrian architect (1841–1918)
Отто Коломан Вагнер (13 шілде 1841 – 11 сәуір 1918) – австриялық сәулетші, жиһаз дизайнымен айналысушы және қала құрылысшы. Ол 1897 жылы құрылған Вена сецессиясы және жалпы модерн қозғалысының жетекші мүшесі болды. Оның көптеген жұмыстары туған қаласы Венада орналасқан және сол кезеңде сәулет өнерінің қарқынды дамуын көрсетеді. Оның ерте туындылары классикалық сәулеттен әсер алды. 1890 жылдардың ортасына таман ол Вена сецессиясы стилі деп белгілі болған бірнеше ғимаратты жобалады. 1898 жылдан бастап Вена метро станцияларының дизайнымен оның стилі гүлдік және модерн стиліне ұласты, оны Коломан Мозер безендірді. Оның кейінгі жұмыстары, 1906 жылдан 1918 жылы қайтыс болғанға дейін, геометриялық пішіндермен және минималды әшекейлермен сипатталады, олар өздерінің мақсатын айқын көрсетеді. Олар заманауи сәулеттің алға басушылары саналады.
Otto Koloman Wagner (; 13 July 1841 – 11 April 1918) was an Austrian architect, furniture designer and urban planner. He was a leading member of the Vienna Secession movement of architecture, founded in 1897, and the broader Art Nouveau movement. Many of his works are found in his native city of Vienna, and illustrate the rapid evolution of architecture during the period. His early works were inspired by classical architecture. By mid 1890s, he had already designed several buildings in what became known as the Vienna Secession style. Beginning in 1898, with his designs of Vienna Metro stations, his style became floral and Art Nouveau, with decoration by Koloman Moser. His later works, 1906 until his death in 1918, had geometric forms and minimal ornament, clearly expressing their function. They are considered predecessors to modern architecture.
Білім және ерте мансап
Вагнер 1841 жылы Венаның Пенцинг ауданында дүниеге келді. Ол Сюзаннаның (құрметті фон Хельфенсторфер Хьюбер) және Рудольф Симеон Вагнердің, Корольдік Венгрия сотының нотариусының ұлы болды. 1857 жылы он алты жасында Вена политехникалық институтында архитектураны оқуға түсті. Ондағы оқуын аяқтағаннан кейін 1860 жылы Берлинге барып, Карл Ф. Буссемен, классицист және неоклассикалық және неоготикалық архитектураның неміс мектебінің жетекшісі Карл Фридрих Шинкельдің шәкірті Карл Фердинанд Буссемен бірге Корольдік архитектура академиясында оқыды. 1861 жылы Венаға оралып, Венадағы Көркем өнер академиясында архитектуралық білімін жалғастырды. Ол Август Сикард фон фон Сикардсбург пен Эдуард фон дер Нюльдің басшылығымен оқыды, олар неоклассикалық Вена мемлекеттік операсын және Венаның Рингштрассе бойындағы сәулет ескерткіштерін жобалаған. 1862 жылы 22 жасында Людвиг фон Фёрстердің архитектура фирмасына қосылды, оның студиясы Рингштрассе бойындағы жаңа сәулеттің көп бөлігін жобалаған. Оның мансабының алғашқы кезеңі сол бульварды неоготика, нео-Ренессанс және неоклассикалық стильдердің көрнекі үлгісіне айналдыруға арналды. 1880 жылға дейін созылған осы кезеңде ол өзінің стилін "еркін Ренессанс" деп сипаттады. Оның алғашқы іске асырылған ірі жобасы Будапешттегі Румбах көшесіндегі православие синагогасы болды. Оның жобасы 1868 жылы, оның жиырма жеті жасында өткізілген конкурсқа сай таңдалды. Синагоганың сегізбұрышты залы көшеге қараған төрт қабатты ғимараттың артында жасырылған. Залдың үстіндегі сегізбұрышты фонарьдағы витраж терезелер мен сегіз бөліктің әрқайсысындағы үлкен дөңгелек терезелер арқылы жарық түсті. Бірінші қабатта, жер төбесінің үстінде әйелдерге арналған сегізбұрышты галерея орналасқан. Фасад әртүрлі түсті кірпіштен салынған және мавр стилінде минареттер мен мұнаралармен безендірілген, ал ішкі жағында қабырғаларда мозаиканың түрлі-түсті суреттері және әр бөлімшедегі аркаларды ұстап тұрған әсем бағаналар бар. Ол ғимараттардың ең алдымен функционалды болу қажеттілігіне негізделген өзінің архитектуралық философиясын дамыта бастады. Ол осы идеяны өзінің мансабы бойында дамыта берді. 1896 жылы "Заманауи архитектура" атты кітабында: "тек қана пайдалы нәрсе ғана әдемі бола алады" деп жазды.
Wagner was born in 1841 in Penzing, a district in Vienna. He was the son of Suzanne (née von Helffenstorffer Hueber) and Rudolf Simeon Wagner, a notary to the Royal Hungarian Court. He began his architectural studies in 1857 at the age of sixteen at the Vienna Polytechnic Institute. When he finished his studies there, in 1860 he traveled to Berlin and studied at the Royal Academy of Architecture under Carl Ferdinand Busse, a classicist and student of Karl Friedrich Schinkel, the leader of the German school of neoclassical and neo Gothic architecture. He returned to Vienna in 1861 and continued his architectural education at the Vienna Academy of Fine Arts, under August Sicard von von Sicardsburg and Edouard von der Nüll, who had designed the neoclassical Vienna State Opera and the architectural monuments along the Vienna Ringstraße. In 1862, at the age of 22, he joined the architectural firm of Ludwig von Förster, whose studio had designed much of the new architecture along the Ringstraße. The first part of his career was devoted to the transformation of that boulevard into a showcase of neo Gothic, neo Renassiance, and neoclassical styles. During this period, which lasted until about 1880, he described his own style as "a sort of free Renaissance". His first realized major project was the Orthodox Synagogue on Rumbach Street in Budapest. His design was selected in a competition held in 1868, when he was twenty seven years old. The octagonal hall of the synagogue was concealed behind a four story structure facing the street. The hall was filled with light from stained glass windows on the octagonal lantern above, and large circular windows in each of the eight bays. On the first floor above the ground floor was an octagonal gallery reserved for women. The facade was made of brick of different colors, and was decorated with minarets and towers with a Moorish appearance, while the interior featured colorful patterns of mosaic slender on the walls and highly decorated columns which supported arches over each of the bays. He began to develop his own philosophy of architecture, based on the need for buildings to be, above all, functional. He continued to develop this idea throughout his career. In 1896, in his book Modern Architecture, he wrote, "only that which is practical can be beautiful".
Алғашқы жобалар және Бірінші Вилла Вагнер (1880 жылдар)
1880 жылдары ол ғимараттар салуды бастады, онда ол жобаның сәулетшісі де, инвесторы да болды, қаржылық табысқа қатысты. 1882 жылы ол Венадағы Штадионгассе көшесінде Парламентке және қалалық әкімшілікке жақын жерде орналасқан сәнді пәтерлер үйін жобалады. Фасады Ренессанс дәуірінен шабыттанды, бірақ интерьері жоғары дәрежеде функционалды, сәнді және ең жақсы сапалы материалдардан жасалған. Осы ғимараттан түскен пайда оған бірнеше ұқсас пәтерлер үйін салуға мүмкіндік берді. Бұл оның сұлулық пен функцияның байланысы туралы қағидасын көрсетті. Оның келесі маңызды жобасы Венадағы Лендербанк бас кеңсесі болды. Ол 1882 жылы конкурсты жеңіп, 1883-84 жылдары салды. Ол өте қиын жерге, көбінесе көшеге бұрыштап салынды, бұл оған шығармашылығын дамытуға мүмкіндік берді. Бес қабатты Ренессанс стиліндегі фасады ғимараттың ішкі құрылысының күрделілігі туралы көп мәлімет бермеді, ол бірнеше өзгеше бағыттарға бөлінген. Зейінкерлер дөңгелек вестибюльден өтіп, бұрылып, шыны люксі бар көп қабатты жартылай дөңгелек орталық залға кірді, онда банк қызметі орналасқан. Ол сондай-ақ эндуит лисса сияқты жаңа материалдарды және сол кездегі әдеттен гөрі әлдеқайда үлкен терезелерді қолданды, әр қабатта жоспарды қайталады. Кейіннен ол ғимаратқа деген көзқарасын былай деп сипаттады: «Ауа мен жарыққа деген қажеттілік, кеңістікте оңай қозғалу және бағдарлануға мүмкіндік беру, әсіресе банк қызметінің бір бағытта немесе екінші бағытта дамуы мүмкін екендігі, жұмыс орындарын оңай өзгертуді қажет етті». Ол осы қағидаларды 20 жылдан кейін Венадағы Пошта үнем банкін жобалау кезінде де қолданды. 1886 жылы Вилла Вагнердің бірінші жобасы пайда болды, ол Вена орманының шетінде өзі үшін салған шағын үй болды. Ол оны «Италиялық арманым» деп атады, оның неоклассикалық элементтері Палладиодан шабыттанды. Оның айналасын мұқият жоспарланған парк қоршап тұрды. Басты фасадында үлкен залға кіретін бағаналы портикке дейін көтерілетін екі сатырлы баспалдақ болды. Портик қисайған темірден жасалған әшекейлермен, мүсіндермен және күмбезді төбемен безендірілген. Негізгі вилланың екі жағында ашық колоннадалары бар перголалар орналасқан. Кіреберістегі баспалдақтың екі жағына латын тілінде өзінің философиясын қысқаша баяндайтын тақталар орналастырылды. Бір жағында «Өнер мен махаббатсыз өмір жоқ», ал екінші жағында «Қажеттілік – өнердің жалғыз шебері». 1895 жылы ол үйді өзгертті. Перголалардың бірі қысқы бақтан бильярд залына айналды, оны гүлдік суреттермен безендірілген шыны терезелер жарықтандырды, оның суретін суретші Адольф Бём салған. Екінші пергола түрлі-түсті әдемі терезелермен безендіріліп, оның студиясына айналдырылды. Оның тағы екі ғимараты Вена бульварларында пайда болды. Біріншісі, 1887 жылы аяқталды, ол Университет көшесіндегі алты қабатты пәтерлер үйі болды, оның қатаң тік фасады әшекейлі пилястралармен бөлінген, ал бірінші қабаттағы өте әсем балкон және шатыр астындағы мүсінді карниз фасады үш бөлек бөлікке бөлді. Екіншісі – Шпигельғасседегі «Зум Анкер» ғимараты және қаланың жүрегіндегі тарихи бульвар Грабен. 1894 жылы салынған бұл ғимараттың жоғарғы қабаттарында пәтерлер, ал көше деңгейінде үлкен терезелері бар дүкендер орналасқан. Оның үстінде кішкентай ғибадатханаға ұқсас шыны ғимарат тұрды, онда фотостудия орналасқан. Бұл Вагнердің ғимарат дизайнын оның практикалық функцияларына шебер бейімдегенінің тағы бір керемет мысалы болды.
In the 1880s, he began to construct buildings of which he was both the architect and investor in the project, sharing in the financial benefits. In 1882 he designed a luxury apartment building on Stadiongasse in Vienna, close to the Parliament and the city hall. The facade was inspired by the Renaissance, but the interior was designed to be highly practical, luxurious, and constructed with the highest quality materials available. The benefits of this building allowed him to build several more similar apartment buildings. It illustrated his doctrine of the connection between beauty and function. His next major project was the headquarters of the Länderbank in Vienna. He won the design competition in 1882 and built it in 1883–84. It was built on a very irregular site, mostly at an angle to the street, which allowed him to be more creative. The five story Renaissance facade gave little idea of the complexity of the building behind it, which had multiple diverging axes. The visitor passed through a circular vestibule, then turned at an angle into multi storied semi circular central hall with a glass skylight, where the banking function was located. He also used new materials, such as an enduit lisse, and much larger windows than were customary in the period, repeated the plan on each floor. He later described his approach to the building: "The demands for air and light, the desire to assure easy circulation and orientation inside the space, and especially the fact that the activities of a bank can develop on one direction or another, made it desirable to be able to easily transform the work spaces." He was to follow the same concepts twenty years later when he designed the Postal Savings Bank in Vienna. The following project, in 1886, was the first Villa Wagner, a country house he built for himself on the edge of the Vienna woods. He called it his "Italian Dream", and it had neoclassical elements inspired by Palladio. it was surrounded by a park carefully designed to complement the architecture. The principal facade had a double stairway ascending to a portico with a colonnade, which was the entrance to the grand salon. The porch was decorated curving wrought iron, statuary, and a coffered ceiling. At either end of the main villa were pergolas with open colonnades. On either side of the main stairway to the entrance he placed plaques in Latin concisely stating his philosophy On one side, "Without art and love, there is no life"; and on the other, "Necessity is the sole mistress of art." In 1895, he modified the house. One of the pergolas was transformed from a winter garden into a billiards room, illuminated by floral stained glass windows, one designed by the painter Adolf Böhm. The other pergola was made into his studio, also with colorful decorative windows. Two more of his buildings appeared on the boulevards of Vienna. The first, completed in 1887, was a six story apartment building on Universitätsstrase, which had a rigorous vertical facade divided by ornamental pilasters, divided horizontally by a very ornate wrought iron balcony on the first floor and a sculpted cornice beneath the roof, dividing the facade into three distinct parts. The second was the Zum Anker building on Spiegelgasse, and the Graben, the historic boulevard in the heart of the city. This building, completed in 1894, combined apartments on the upper floors, and stores on the street level, bearing large display windows. On top was another glass structure, like a small temple, which contained a photography studio. It was another notable example of Wagner skillfully adapting the design of the building to its practical functions.
Қала құрылысы және Вена қала жолы (18941900)
1890 жылдары Вагнер қала құрылысы мәселесіне көбірек қызығушылық таныта бастады. Вена жылдам өсіп, 1898 жылы 1,590,000 тұрғынға жетті. 1890 жылы қала әкімдігі қалалық көлік жүйесін жаңа аудандарға қарай кеңейтуге шешім қабылдады. 1894 жылдың сәуір айында Вагнер жаңа Stadtbahn-ның көркемдік кеңесшісі болып тағайындалды және біртіндеп көпірлер, виадуктар мен стансалардың, соның ішінде лифтілердің, белгілердің, жарықтандырудың және әшекейлеудің дизайнына жауапкершілік берілді. Вагнер өзінің көлік стансалары үшін жетпіс суретші мен дизайнерді жұмысқа алды, олардың ішінде кейіннен қазіргі заманғы архитектураның тууында аса танымал болған екі жас дизайнер – Йозеф Мария Олбрих және Йозеф Хоффман болды. Жобаны басқаратын үкіметтік комиссия ғимараттардың біртекті болуы үшін ақ гипске жабылуын және стильдің Ренессанс дәуіріне сәйкес болуын талап етті. Осы талаптар шеңберінде Вагнер стансалар мен басқа да құрылыстарды жобалады, олар пайдалылығын, қарапайымдылығын және әсемдігін үйлестірді. Оның ең танымал станциясы – Карлсплац станциясы (1894–99). Ол әр бағытқа бір-бірден екі бөлек павильоннан тұрады және металл каркасқа негізделіп салынды, сырты мәрмәр плиткалармен, ал ішкі жағы гипс плиткалармен қапталды. Сыртқы бөлігі күнбағыс өрнегімен безендірілген, ол жартылай дөңгелек қасбетте жалғасады. Күміспен қапталған мұқият жасалған әшекейлеу ғимаратқа ерекше функционалдық пен сәнділік берді.
In the 1890s, Wagner became increasingly interested in urban planning. Vienna was growing rapidly; it reached a population of 1,590,000 residents in 1898. In 1890, the city government decided expand the urban transit system outwards to the new neighborhoods. In April 1894, Wagner was named artistic counselor for the new Stadtbahn and gradually was given responsibility for the design of the bridges, viaducts, and stations, including the elevators, signs, lighting, and decoration. Wagner hired seventy artists and designers for his transit stations, including two young designers who later became very prominent in the birth of modern architecture, Joseph Maria Olbrich and Josef Hoffmann. The government committee in charge of the project specified that the buildings should be covered in white plaster, for uniformity, and that the style should be Renaissance, also for uniformity. Working within these requirements, Wagner designed stations and other structures which combined utility, simplicity and elegance. The most notable station he designed was Karlsplatz station (1894–99). It had two separate pavilions, one for each direction, and was constructed with a metal frame, and covered on the exterior with marble plaques and plaster plaques in the interior. The exterior was covered with designs in a sunflower pattern, which continue on the semi circular facade. The carefully designed gilded decoration gives the building a remarkable combination of functionality and elegance.
Веналық сецессия
1894 жылы ол Венадағы Көркемөнер академиясының сәулет профессоры болды және тарихи формалар мен романтизмді ескіргенін жариялап, сәулет реализмін дамыту қажеттілігін күшейтті, онда нысан ғимараттың функциясымен анықталады. 1896 жылы ол «Заманауи сәулет» атты оқулық жариялады, онда сәулетшінің рөлі туралы өз ойларын білдірді; ол 1894 жылы Академиядағы тұсаукесер лекциясының мәтініне негізделген. Оның стилі жаңа материалдар мен жаңа формаларды пайдалану арқылы қоғамның өзі өзгеретінін көрсетті. Оқулығында ол «жаңа адамзат міндеттері мен көзқарастары қазіргі формаларды өзгертуді немесе жаңадан құруды талап етеді» деп жазды. «Заманауи сәулет» манифесінде ол былай деді: «Өнер мен суретшілердің өз дәуірін бейнелеу міндеті мен құқығы бар. Соңғы онжылдықтарда көріп отырғанымыздай, бұрынғы стильдерді кез келген жерде қолдану сәулеттің болашағы бола алмайды. Біздің заманымыздың реализмі әрбір жаңа туған өнер туындысында болуы керек». 1897 жылы ол Вена сецессиясына қосылды, бұл қозғалысты елу Вена суретшісі бастады, ол ресми түрде Австрия пластикалық суретшілер қауымдастығы деп аталды. Оның негізгі мүшелері Густав Климт (алғашқы президенті), Жозеф Мария Олбрих, Жозеф Хоффман және Коломан Мозер болды. Сецессия өнер академияларының тарихқа және реализмге бағынуына қарсы соғыс жариялады және көркем өнер мен қолданбалы және декоративтік өнер арасындағы шекараны жоюды талап етті. Оның мақсатын Вагнердің шәкірті Ольбрих былай жариялады: «Әр дәуірге өз өнері, әр өнерге өз еркіндігі». Сецессияның ең танымал сәулеттік жұмысы – Олбрихтің Сецессия ғимараты (1897–98), Вагнердің ықпалын көрсетті. Алайда, 1900 жылғы Париж көрмесінде Сецессия жұмыстарының сәттілігінен кейін көптеген мүшелер жиһаз және басқа Сецессия дизайнын сериялық өндіріспен шығаруға тырысты және Сецессияның бағытын таластырды. Вагнер Венадағы Көркемөнер академиясындағы шәкірттеріне зор әсер етті. Бұл «Вагнер мектебі» деп аталды. Linke Wienzeile 38 ғимараты Вагнердің шәкірті және жиі серігі Коломан Мозердің жасаған алтынмен қапталған штукатурлық медальондарының арқасында «Медальондар үйі» деп белгілі. Шатырынан алыстан көрінетін бірнеше мүсіндер бар, оларды Отмар Шимковиц жасаған, олар «Жаршылар» немесе «Зарлаған әйелдер» деп аталады. Ол Вагнердің Вена сецессиясының тағы екі ескерткіші үшін мүсіндер жасады, соның ішінде Венадағы Штейнхоф шіркеуінің шатырындағы періштелер және Австрия почталық үнем банкі үшін мүсіндер. Стиль сәннен шыққан кезде мүсіндер мен әшекейлер алынып тасталды, бірақ соңғы кезде қайта қалпына келтірілді. Вагнердің 3 Köstlergasse үйінде үшінші ғимаратта жеке пәтері болды. Оның интерьері жапон гүлдерінен жасалған суреттерге және оның өзінің дизайны бойынша жасалған жиһазға негізделген, бірақ ең танымал ерекшелігі – ванна бөлмесі болды. Душ басы үшін қабырғаға бекітілген мәрмәр тақташа қолдау көрсетті, раковина никель аяқтардағы мәрмәрден жасалған, ал ванна никель жиекке орнатылған шыныдан жасалған. Вагнер 1900 жылы Париждегі Дүниежүзілік көрмеде ванна бөлмесін көрсетті.
In 1894, he became Professor of Architecture at the Academy of Fine Arts Vienna, and increasingly expressed the necessity of leaving behind historical forms and romanticism and developing Architectural Realism, where the form was determined by the function of the building. In 1896 he published a textbook entitled Modern Architecture in which he expressed his ideas about the role of the architect; it was based on the text of his 1894 inaugural lecture to the Academy. His style incorporated the use of new materials and new forms to reflect the fact that society itself was changing. In his textbook, he stated that "new human tasks and views called for a change or reconstitution of existing forms". He wrote in his manifesto on Modern Architecture, "Art and artists have the duty and obligation to represent their period. The application here and there of all the previous styles, as we have seen in the last few decades, cannot be the future of architecture The realism of our time must be present in every newborn work of art. In 1897, he aligned himself with Vienna Secession, a movement started by fifty Vienna artists formally known as the Association of Austrian plastic artists. Its founding members included Gustav Klimt, its first President, Joseph Maria Olbrich, Josef Hoffmann, and Koloman Moser. The Secession declared war on the historicism and realism decreed by the Arts academies, and called for the abolition of the boundary between the fine arts and the applied and decorative arts. of architecture and art. Its goal was proclaimed by Wagner's student, Olbrich: "To each epoch its own art, and to each art its freedom." The most famous architectural work of the Secession, Olbrich's Secession Building (1897–98) showed Wagner's influence. However, after the success of Secession works at the 1900 Paris Exposition, many of the members wanted to produce furniture and other Secession designs in series, and disputed the direction of the Secession. Wagner had a strong influence on his pupils at the Academy of Fine Arts in Vienna. This "Wagner School" The other building, Linke Wienzeile 38, is known as House with medallions because of its decor of gilded stucco medallions by Wagner's student and frequent collaborator, Koloman Moser. The roof, visible from far away, features several sculpted heads, called The Criers, or The Crying Women by Othmar Schimkowitz. He provided sculpture for two other Vienna Secession landmarks by Wagner, including the Angels on the roof of the Kirche am Steinhof church in Vienna, and sculpture for the Austrian Postal Savings Bank. The sculptures and other ornament were removed when the style was out of fashion, but have more recently been restored. Wagner had his own town apartment in a third building, at 3 Köstlergasse. It featured decoration based on Japanese floral prints, and furniture of his own design, but its most famous feature was the bathroom. A marble plaque on the wall supported the shower head, the sink was of marble on nickel legs, and the bathtub was of glass, mounted in a nickel frame. Wagner had the bathroom displayed at the 1900 Paris Universal Exposition.
Қасиетті Леопольд шіркеуі (19021907)
Қасиетті Леопольд шіркеуі Вена қаласының шетінде салынған жаңа, ірі психиатриялық ауруханамен бірге бой көтерді. Вагнер аурухананың жобасын дайындаған, бірақ оған тек шіркеуді салуға тапсырыс берілді. Ол бұрын "Шіркеулер салудағы заманауи стиль" атты ғылыми еңбек жазған еді, енді осы еңбегіндегі идеяларын іске асыруға мүмкіндік алды. Шіркеудің ең басты ерекшелігі – күмбезі, ал фасады екі сантиметр қалыңдықтағы мәрмәр плиткалармен қапталған, олар мыс басты бұрандалармен бекітілген. Ішкі кеңістікте де ақ және алтын түстердің үйлесімі сақталған. Шіркеуде сегіз жүз адамға сыйымдылық болса, төрт жүз адам отыруға арналған орындықтар ерлер, әйелдер және аурухана қызметкерлері үшін бөлек аймақтарға бөлінген. Төбесі де ақ түсті, алтынмен сызылған жолдармен бөлінген. Алтарь, шіркеудің орталық бөлігі, күмбезбен үйлесетін алтынмен қапталған әсем күмбезбен жабылған. Едені ақ және қара плиткадан жасалған, ал алтарьға қарап тұру үшін сәл көлбеу болып келген. Үлкен витраж терезелерді Вагнердің көп жылғы серігі Коломан Мозер жасаған. Бұл – қазіргі заманғы шіркеу сәулетінің алғашқы және ең танымал үлгілерінің бірі.
The Church of St. Leopold was built to accompany a large new psychiatric hospital constructed on the edge of Vienna. He completed for the design of the hospital, but received a commission only for the church. Wagner had earlier written an academic study entitled The Modern style in Church construction and this was his opportunity to use his ideas in a building. The main feature of the church is a dome, and the facade was covered with marble plaques two centimeters thick, fixed with copper headed bolts. The same white and gold design was maintained in the interior. The church could hold eight hundred worshippers, with seats for four hundred, divided into separate sections for men, women, and hospital staff. The ceiling was also white, divided into sections by gilded lines. The altar, the central point, was covered with a lacelike gilded cupola, matching the dome overhead. The floor was made of white and black tiles, and sloped slightly, so those in the church had better view of the altar. The large stained glass windows were designed by Wagner's frequent collaborator, Koloman Moser. It was one of the first and most celebrated examples of modern church architecture.
Австрия почталық жинақ банкі (19031912)
Өмірінің соңғы жылдары Вагнер үнемі тәжірибелер жасады. Ол Венадағы Die Zeit газетінің экспедициялық кеңсесінің кіреберісін безендіруде алюминий сияқты жаңа материалдарды қолданды. Оның ең амбициялық тәжірибесі – 1903–1912 жылдар аралығында салынған Австрия почта үнем банкі, ол көбінесе оның ең танымал және ең ықпалды ғимараты деп есептеледі. Бұл оның «форма функцияны қалайда» деген қағидасының ең көрнекті мысалы болды. Ол былай деп жазды: «Қазіргі заманғы адаммен үйлесімді болу үшін барлық заманауи туынды жаңа материалдар мен қазіргі заманның жаңа талаптарына сәйкес келуі керек». Вагнер ғимаратты 1903 жылы, алпыс екі жасында жобалады және жетпіс бір жасына келгенге дейін оны аяқтау жұмыстарын жүргізіп тұрды. Сыртқы қабырғасы таза геометриялық өрнектегі әсемдік алюминий бұрандалары бар мраморлық плиталармен жабылған. Ең таңғажайып ерекшеліктері – ішкі кеңістіктер болды. Кассирлер орналасқан орталық банк залында шыны мен болаттан жасалған аспа төбе және шыны плиткадан төселген еден болды. Ол есік тұтқалары, қоршаулар, шамдар және ғимараттың басқа да бөлшектері үшін алюминий сияқты жаңа материалдарды кеңінен пайдаланды. Онда әсемдеу жоқ еді, әрбір элемент таза, геометриялық және функционалды болу үшін жасалған. Ол архитектура стиліне сай жиһазды өзі жобалады.
In his later years, Wagner experimented continually. He tried new materials, such as aluminum, which he used in the decoration of the entrance of the dispatch office the Die Zeit newspaper in Vienna. His most ambitious experiment was the Austrian Postal Savings Bank (1903–1912), which is often considered his most famous and most influential building. It was the prime example of his doctrine that form follows function. He wrote, "All modern creation should correspond to the new materials and the new demands of our time, if it is to harmonize modern man." Wagner conceived the building in 1903, when he was sixty two years old, and continued working on it until it was completed, when he was seventy one. The exterior was covered with marble plates with ornamental aluminium rivets in a purely geometric pattern. The most remarkable features were the interiors. The central banking room, where the cashiers were located, had a suspended steel and glass ceiling, and a floor of glass tiles. He made extensive use of new materials, such as aluminum, for the door knobs, grills, lamps, and other details throughout the building. It had no decoration; every very element was designed to be clean, geometric, and functional. He designed the furniture to complement the style of the architecture.
Кейінгі өмірі мен жобалары
1905 жылы Вена сецессиясынан шыққанда Вагнер халықаралық деңгейде танымал болды. Сол жылы ол Гаагада салынуы жоспарланған, қайырымдастық кор фондының негізін қалаушы Эндрю Карнеги ұсынған Бейбітшілік сарайының монументалды жобасын ұсынды, бірақ ол жоба іске аспады. Ол «Заманауи сәулет» кітабының жаңа басылымдарын және «Эскиздер, жобалар, құрылыстар» атты үш томдық жинағын жариялауын жалғастырды. Театр архитектурасы, қонақ үй архитектурасы және ең бастысы, 1911 жылы жарық көрген «Ұлы қала» атты қала құрылысы туралы алға бағдарланған еңбегінде ірі қалалардың кеңеюін қалай басқару керектігін түсіндірді. 1906 жылы Лондонда өткен Халықаралық сәулет конгресіне қатысып, 1910 жылы Нью-Йоркке Халықаралық қалалық өнер конгресіне барды. Сол жылы Вена Көркемсурет академиясының проректоры болып тағайындалды. 1912 жылы Париждегі Көркемсурет конгресінің тұрақты комиссиясының вице-президенті атанды. 1912 жылы ол Вена қаласына император Франц Иосифке арналған заманауи муниципалитет мұражайын салуды ұсынды. Бірақ, бұл ғимаратты салу бойынша өткен соңғы байқауда Вагнердің бұрынғы шәкірті Йозеф Хоффман жеңіске жетті. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда құрылыс тоқтатылды. 1913 жылы академияның құрметті профессоры болып, зейнетке шықты, бірақ зейнетке шығуға дейін тіркелген студенттерге сабақ беруді жалғастырды. Ол көптеген жобаларды ұсынса да, олардың тек бірнешеуі ғана іске асырылды. Олардың ішінде Венадағы люпус ауруымен ауырғандарға арналған ерекше геометриялық және модернистік стильдегі аурухана (1908) бар. Оның соңғы ірі жобасы – Венадағы Нойштифтгассе және Дёблергасседегі отыз пәтерден тұратын ғимарат. Ғимараттың сыртын жабатын ақ гипстің өте заманауи беті көк керамикадан (Дёблергассе) және қара шыныдан (Нойштифтгассе) жасалған сыпайы геометриялық өрнектермен безендірілген. Вагнер Дёблергасседегі ғимараттың екінші қабатындағы пәтерде тұрды. Ол пәтеріндегі жиһаз, кілемдер, сәндік бұйымдар, тіпті сүлгілер мен ванна бөлмесінің керек-жарақтарын өзі жасады. Бұл ғимараттың бірінші қабаты 1912 жылдан 1932 жылға дейін Wiener Werkstätte сәулет мектебінің кеңсесі ретінде пайдаланылды.
By 1905, the year he left the Vienna Secession, Wagner had achieved an international reputation. In that year he proposed a monumental plan for the Palace of Peace proposed by philanthropist Andrew Carnegie for construction of the Hague, but it was never realized. His continued to produce new editions of his book Modern Architecture, and three volumes entitled Sketches, Projects, Constructions. He published a series of books on topics including theater architecture, hotel architecture, and a particularly forward looking work, "The Great City", published in 1911, devoted to urban planning, explaining how the expansion of large cities should be managed. He participated in the International Congress of Architecture in London in 1906, and traveled to New York to the International Congress of Urban Art in 1910. In the same year he became the Vice Rector of the Academy of Fine Arts in Vienna. He was named Vice President of the Permanent Commission of Congress of Fine Arts in Paris in 1912. In 1912 he proposed a very modern municipal museum for Vienna dedicated to The Emperor Franz Joseph. However, the final competition for this building was won by one of Wagner's former students, Josef Hoffmann. The project was halted by the outbreak of the First World War in 1914. In 1913, he became an honorary professor at the Academy and retired, but continued to teach students who had enrolled prior to his retirement. While he proposed many projects, only a few were actually built. These included a strikingly geometric and modernistic hospital for victims of Lupus disease in Vienna (1908). His last large scale project, a building of thirty large apartments on Neustiftgasse and Döblergasse in Vienna. The building had a very modern white plaster facade with very discreet geometric decoration of blue ceramics (Döblergasse) and pieces of black glass (Neustifgasse). Wagner had his own apartment on the second floor of the Döblergasse building. He designed all the furniture, carpets and decoration in his apartment, as well as the towels and bathroom fixtures. The ground floor of this building also served as the offices of the Wiener Werkstätte architectural movement from 1912 until 1932.
Екінші Вагнер вилласы (1912)
Оның соңғы жобаларының бірі Венадағы Хюттельбергштрасседегі Екінші Вагнер вилласы болды. Ол 1911 жылы сатылған алғашқы вилласының жанында және көрінетін жерде орналасқан. Бұл вилла оның бұрынғы вилласынан едәуір кішірек болды. Ғимараттың дизайны ең қарапайым және функционалды болуы тиіс еді, көп жарық түсуі және темір бетон, асфальт, шыны мозаика және алюминий сияқты жаңа материалдарды барынша пайдалану көзделген. Вилла текше пішіндес, қабырғалары ақ гипстен жасалған. Сыртқы безендірудің басты элементтері геометриялық өрнектердегі көк шыны плиткалардың жолақтары. Алдыңғы есікке бірінші қабатқа апаратын монументалды баспалдақпен жетуге болады. Қызметшілердің бөлмелері төменгі қабатта, ал негізгі қабатта кең бір бөлме орналасқан, ол зал немесе асхана ретінде пайдаланылды. Жиһазды өзінің бұрынғы шәкірті Марсель Каммерер жобалап, жасаған көптеген туындыларынан таңдады. Вагнер бұл үйді әйеліне өзінен кейін басты тұрғын үй ретінде қалдыруды жоспарлаған, бірақ ол одан бұрын қайтыс болды, ал үй 1916 жылдың қыркүйегінде сатылды. Вагнер 1918 жылдың 11 сәуірінде, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталар алдында, Венадағы Дёблергасседегі пәтерінде қайтыс болды.
Another of his last projects was the Second Wagner Villa on Hüttelbergstrasse in Vienna. It was located near to, and in sight of, his first villa, which he had sold in 1911. It was considerably smaller than his earlier villa. The building was designed to be extremely simple and functional, with a maximum of light, and a maximum use of new materials, including reinforced concrete, asphalt, glass mosaics, and aluminum. The villa is in the form of a cube, with white plaster walls. The primary decoration elements of the exterior are bands of blue glass tile in geometric patterns. The front door is reached by a monumental stairway to the first floor. The servant's quarters were downstairs, and the main floor was occupied by a large single room, which served as a salon or dining room. For the furniture, he selected many works designed and manufactured by one of his former students, Marcel Kammerer. Wagner intended the house as the main residence of his wife after his death, but she died before him, and he sold the house in September 1916. Wagner died on April 11. 1918, shortly before the end of the First World War, in his apartment on Döblergasse in Vienna.
Жиһаз
Вагнер көбінесе ғимараттың дизайнына сай жиһазды өзі жобалаған. Оның Пошта үнемдеу банкі үшін жасаған жиһаздары, әсіресе қарапайымдылығымен және функционалдығымен, сондай-ақ дәстүрлі материалдарды алюминий сияқты жаңа материалдармен үйлестіруімен көзге түсті.
Wagner often designed the furniture to complement the design of the building. His furnishings for the Postal Savings Bank were particularly notable for their simplicity and functionality, and combination of traditional materials with new materials, such as aluminum