АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Кирсадж» кластық броненосецтері

Кіріспе

Kearsarge класы — 1890 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған екі пре-дредноут линкордың тобы. Kearsarge және Kentucky кемелері екі алдыңғы линкор дизайны – төмен борты бар және биік борты бар Iowa арасындағы компромисс болды, бірақ олардың дизайнында бірнеше жақсартулар да болды. Олардың бұрынғы дизайнмен салыстырғандағы негізгі артықшылықтары жаңа жылдам ату қарулары мен жақсартылған бронялық қорғау болды, бірақ олардың ең ерекше ерекшелігі – негізгі мұнараларының үстіне орнатылған қосалқы қару мұнараларынан тұратын екі қабатты қару мұнаралары болды. Алайда, кемелерде бірқатар мәселелер болды, соның ішінде корпуста тым төмен орнатылған үшінші батарея және дұрыс емес жасалған мұнаралар. Соңғысы 1900 жылдардың басында қайтадан сыналып көрілді, бірақ нәтижелері де жағымсыз болды. Kearsarge қызметке түскеннен кейін Солтүстік Атлантика эскадрильясының флагманы болды, ал Kentucky бастапқыда Шығыс Азияға жіберілді. 1904 жылы Kearsarge уақытша Еуропа эскадрильясына ауыстырылып, сондай-ақ оның флагманы болды. Екі кеме де 1905 жылы Солтүстік Атлантика эскадрильясына оралды, ал 1906 жылы Kentucky елдегі тәртіпсіздіктер кезінде Кубаға теңізшілерді жеткізді. Екі кеме де 1907 жылдың соңы мен 1908 жылдың басында әлемді айналып келген Ұлы Ақ Флоттың сапарында қатысты, содан кейін 1909 мен 1911 жылдар аралығында модернизацияланды және резервке қойылды. Екі кеме де 1915 жылдың ортасында қайта қолданысқа енгізілді, Kearsarge оқу кемесі ретінде пайдаланылды, ал Kentucky АҚШ-тың Веракрусты басып алуына қатысу үшін жіберілді. 1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін екі кеме де 1920 жылы қызметтен босатылғанға дейін тез кеңейіп келе жатқан флот үшін оқу кемелері ретінде пайдаланылды. Kentucky тез арада жарамсыз деп танылды, 1922 жылы Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен шығарылып, келесі жылы металл тескілеуге сатылды, ал Kearsarge кран кемесіне айналдырылды. Ол келесі жиырма жыл бойы осы қызметте болды, Squalus суасты қайығын құтқаруға және көптеген соғыс кемелерін салуға, жөндеуге және жаңғырту жобаларына қатысты. Ақырында ол 1955 жылы жарамсыз деп танылып, сол жылы кеме бұзушыларға сатылды.

Pre dreadnought battleship class of the United States Navy

The Kearsarge class was a group of two pre dreadnought battleships built for the United States Navy in the 1890s. The two ships—Kearsarge and Kentucky—represented a compromise between two preceding battleship designs, the low freeboard and the high freeboard Iowa, though their design also incorporated several improvements. Their primary advances over earlier designs consisted of new quick firing guns and improved armor protection, but their most novel feature was their two story gun turrets that consisted of a secondary gun turret fixed to the top of their primary turrets. The ships suffered from a number of problems, however, including a tertiary battery mounted too low in the hull and poorly designed turrets, though the latter were attempted again with the in the early 1900s, also with negative results. Kearsarge served as the flagship of the North Atlantic Squadron after entering service, while Kentucky was initially sent to East Asia. In 1904, Kearsarge was temporarily transferred to the European Squadron, also serving as its flagship. Both vessels returned to the North Atlantic Squadron in 1905, and in 1906, Kentucky carried marines to Cuba during unrest in the country. Both ships participated in the cruise of the Great White Fleet around the world between late 1907 and early 1908, and after their return, they were modernized between 1909 and 1911, thereafter being placed in reserve. The two ships were reactivated in mid 1915 and Kearsarge was used as a training ship, while Kentucky was sent to participate in the United States occupation of Veracruz. After the United States entered World War I in April 1917, both ships were used as training vessels for the rapidly expanding fleet before being decommissioned in 1920. Kentucky was quickly discarded, being struck from the Naval Vessel Register in 1922 and sold for scrap the following year, but Kearsarge was converted into a crane ship. She was used in this capacity for the next twenty years, being involved in the recovery of the submarine Squalus and numerous warship construction, repair, and modernization projects. She was ultimately struck in 1955 and sold to ship breakers later that year.

Дизайн

1892 жылы «Айова» линкорына рұқсат берілгеннен кейін, АҚШ Әскери-теңіз күштері 1893 және 1894 жылдары жаңа кемелерге тапсырыс бермеді; бұл 1893 жылғы экономикалық дағдарыстың нәтижесінде Әскери-теңіз бюджеті қысқартылды, сондай-ақ онжылдықтың басында қымбат линкорларға қарсы болған жаңа Әскери-теңіз министрі Хиллари А. Герберттің көзқарасының салдары болды. Дегенмен, Құрылыс және жөндеу бюросы (C&R) жаңа жобалармен жұмысын жалғастырды. 1893 жылы Герберт Альфред Тайер Маханның «Теңіз күшінің тарихқа әсері» атты еңбегіне көз жеткізіп, оған сене бастады. Герберт 1893 жылғы бюджеттік өтінішінде Конгрестен кем дегенде бір жаңа соғыс кемесін сатып алуға қаражат бөлуді сұрады. Конгресс 1895 жылға дейін күтті, содан кейін 1895 жылғы 2 наурыздағы заңмен «Кеарсардж» класына айналатын екі кемеге қаржыландыруды бекітті. Жаңа жоба бойынша жұмыс дереу басталды, наурыз айының соңына дейін төрт ұсыныс дайындалды. Барлығы да жоғары борты бар «Айова» мен жағалаудағы линкорлар арасындағы компромисс болды; олардың «Индианалардан» биік борты болды, бірақ «Айованы» тамаша теңіз кемесі еткен көтеріңкі мұрын бөлігі болған жоқ. Көмір сақтау да екеуінің арасындағы компромисс болды. Қару-жарақ қорғанысы бұрынғы кемелерге қарағанда жақсартылды, оның ішінде қару-жарақ палубасының жақсартылған орналасуы корпустың үлкен бөлігін қорғады. Басты батарея «Айовада» қолданылған қаруды қайталады, себебі олар «Индианалардағы» 13 дюймдік қарудан әлдеқайда жылдам атылатын болды. Жобалар қару-жарақтары бойынша айтарлықтай ерекшеленді. Осы уақытқа дейін үшінші батареяның шабуылдық күшін күшейтетін жаңа жылдам ату қаруы жасалған еді. Дизайнерлер бастапқыда осы қарулар үшін мұнараларды қарастырды, бірақ мұндай құрылымның салмағының артуына және оқ-дәрі қоймаларымен атысты басқару мәселелеріне байланысты бас тартты. Төрт жобада да олар кеменің ортасындағы орталық батареяда орналастырылды, бұл 8 дюймдік қарулардың қосалқы батареясын кеменің шеттеріне қарай ығыстырды. Төрт нұсқада осы қарулардың әртүрлі орналасуы болды: «А» нұсқасында сегіз қару болды, екеуі орталық позицияда, негізгі батареяның үстінен және екеуі ортадағы қанатты мұнараларда. «B» нұсқасы алдыңғы мұнараны алып тастап, екі қанатты мұнараны алға және біреуін артқа орналастырды; «C» нұсқасы орталық мұнараларды сақтап, қанатты мұнараларды алып тастады, ал «D» нұсқасы «C» нұсқасының керісінше болды. C&R «А» нұсқасын ұнатты, себебі ол оттық күшін барынша арттырды, ал Ордалар бюросы (BuOrd) ешбір ұсыныстың іске асырылуға тұрарлық емес деп есептеді. BuOrd-тың прапорщигі Джозеф Штраус екі қабатты мұнараны жасап, мәселені шешті; ол 8 дюймдік қаруды тікелей басты батарея мұнарасының үстіне орнатылған (және бекітілген) жеке мұнарада орналастырды. Штраус осыған сәйкес өзінің мұнарасын қамтитын бесінші нұсқасын, «Е» нұсқасын ұсынды. Кейбір офицерлер 8 дюймдік қаруларды 12 дюймдік қаруларға қарағанда басқа мақсаттарға бағыттаудың мақұл екендігіне күмән келтірді, бірақ Штраус алыс қашықтықта кемелердің салыстырмалы түрде кішкентай мақсаттар екенін және жақын қашықтықта үлкен қарулардың қайта жүктелу уақыты 8 дюймдік қаруларға басты қаруларды дайындаған кезде мұнараны айналдыруға мүмкіндік беретінін атап өтті. Осы уақытқа дейін американдық инженерлер өздерінің қару-жарақ мұнараларын жетілдіріп, салмақты үнемдеуге қол жеткізді. Сонымен қатар, «Кеарсардж» класы үшін қабылданған екі қабатты, төрт қарулық мұнаралар бес жыл бұрын «Индианаларда» қолданылған екі қарулық мұнаралардан жеңіл болды. Сонымен қатар, BuOrd 12 дюймдік қаруға кері қайту деп қарастырғанға қарсылық білдірді; 13 дюймдік қарулар атыс үшін баяу болса да, BuOrd олардың күші 30 пайызға жоғары деп есептеді. Қару-жарақ тақтасымен жасалған тәжірибелер 12 дюймдік қарулардың тіпті салыстырмалы түрде жақын қашықтықтан да қалыңдығын бұза алмайтынын, ал 13 дюймдік снарядтар броня тақтасын жеңе алатынын көрсетті. C&R BuOrd қарсылықтарын қабылдамады, бірақ «Айова» белбеуінің макетін қосымша сынақтар 13 дюймдік снарядтар броньды оңай жеңе алатынын көрсетті, ал 12 дюймдік снарядтар сыртқа шығарылды. Әскери-теңіз күштері бастапқыда ұсынылған 12 дюймдік қарудың орнына 13 дюймдік қарулармен «Е» нұсқасын қабылдады. Әскери-теңіз күштері екі қабатты мұнараны 1900 жылдардың басында жасалған «Виргиния» кемесімен қайталады, себебі салмақты азайту және 8 дюймдік жылдам ату қаруларын «Виргиниялар» үшін қабылданған 12 дюймдік қаруларды бұзбай пайдалануға болады деп есептеді. Жаңа, еңкейтілген мұнара дизайны «Кеарсардж» мұнараларының тым үлкен оқ тесігі мәселесін шешті, бірақ үлкен калибрлі, жылдам ату қаруларының пайда болуы осы тұжырымды сәтсіз етті, себебі 12 дюймдік қарулар 8 дюймдік қаруларға жақын жылдамдықпен атылатын болды, ал соңғыларын ату кезінде қатты жарылыс әсері бұрынғылардың экипажына зиян келтіретін еді.

Following the authorization of the battleship Iowa in 1892, the United States Navy failed to order new vessels in 1893 and 1894; this was in part the result of an economic depression in 1893 that reduced naval budgets, and also the views of the new Secretary of the Navy Hilary A. Herbert, who had opposed fleets of expensive battleships earlier in the decade. Nevertheless, the Bureau of Construction and Repair (C&R) continued to work on new designs, and by 1893, Herbert had been convinced by Alfred Thayer Mahan's seminal work The Influence of Sea Power upon History. In his requested budget for 1893, Herbert requested Congress appropriate funds for at least one new battleship. Congress delayed until 1895, when it authorized funding for two ships that were to become the Kearsarge class by the Act of 2 March 1895. Work on the new design began immediately, and by late March, four proposals had been prepared. All four marked a compromise between the high freeboard Iowa and the coastal battleships of the ; they had greater freeboard than the Indianas, but lacked the raised forecastle that had rendered Iowa an excellent sea boat. Coal storage, again, represented a compromise between the two. Armor protection was increased compared to the earlier vessels, which included an improved arrangement of the armor deck so that it protected a greater volume of the hull. The main battery was to repeat the guns used in Iowa, since they fired significantly faster than the 13 inch guns the Indianas carried. The designs varied considerably with regard to their armament. By this time, a new quick firing gun had been developed, which significantly increased the offensive power of the tertiary battery. The designers initially considered adopting gun turrets for these weapons, but decided against it owing to the increased weight of such an arrangement, along with problems with ammunition magazines and fire control. All four designs arranged these in a central battery amidships, which forced the secondary battery of 8 inch guns to be pushed toward the ends of the ship. The four variants adopted different arrangements for these guns: "A" called for eight guns, two in centerline positions superfiring over the main battery and two wing turrets amidships. "B" discarded the forward turret and placed two wing turrets further forward and one superfiring aft; "C" retained the centerline turrets and discarded the wing mounts, and "D" opted for the reverse of "C". C&R preferred the "A" design, since it maximized firepower, while the Bureau of Ordnance (BuOrd) believed that none of the proposals was worth pursuing. An ensign in BuOrd, Joseph Strauss, developed a two story turret that solved the problem; it would carry the 8 inch guns in a separate turret mounted directly atop (and fixed to) the main battery turret. Strauss accordingly proposed a fifth version, "E", that incorporated his turret. Some officers questioned whether it was advisable that the 8 inch guns could not be directed against targets other than what the 12 inch guns were engaging, but Strauss pointed out that at long range, ships were relatively small targets, and at close range, the much greater reloading time of the large guns would permit the 8 inch guns to direct the rotation of the turret while the gun crews prepared the main guns. By this time, American naval engineers had made improvements to their gun turret designs and significant weight savings were achieved. In addition, the two story, four gun turret adopted for the Kearsarge class was lighter than the two gun turrets used in the Indianas of just five years earlier. At the same time, BuOrd registered its opposition to what it viewed as a regression to 12 inch guns; while the 13 inch weapons were slower to fire, BuOrd estimated that they were 30 percent more powerful. Experiments with armor plate demonstrated that 12 inch guns could not penetrate that thickness even at the relatively close range of , while the 13 inch shells were capable of defeating the armor plate. C&R refused to accept BuOrd's objections, but further tests with a mock up of Iowas belt demonstrated that the 13 inch shells could easily defeat the armor, while the 12 inch shells were kept out. The Navy decided to adopt "E", with 13 inch guns in place of the 12 inch weapons originally proposed. The Navy repeated the two story turret arrangement with the s designed in the early 1900s, with much the same reasoning, namely the goal of weight reduction and the belief that the faster firing 8 inch guns could be operated without disrupting the 12 inch guns adopted for the Virginias. A new, sloped turret design remedied the problem with the overly large gun ports of the Kearsarge turrets, but the advent of large caliber, quick firing guns rendered the concept a failure, since the 12 inch guns fired nearly as quickly as the 8 inch weapons, and the latter could not be fired without severe blast effects disrupting the crew of the former.

Жалпы сипаттамалары мен машиналары

Екі Кеарсардж класының кемелері су сызығында 368 фут (112 м) ұзын, ал жалпы ұзындығы 114,30 м, ені 21,95 м және суға бату тереңдігі 7,01 м болды. Олар қалыпты жағдайда ауысты, ал толық жүктемеде ауысты. Индиана класы сияқты, Кеарсардж класының да борттары өте төмен болды, қалыпты жағдайда алдыңғы бөлігінде 4,27 м құрады, бұл нашар ауа райында қаруларын қолдану мүмкін болмауына әкеп соқты. Кемелердің корпусы сол кездегі жауынгерлік кемелерге тән болған айқын мүйіздік бөлікке ие болды. Басқару бір рульмен жүзеге асырылды; Кеарсардж 16 км/сағат жылдамдықпен жүзгенде, солға бұрылу үшін 30 секунд, ал оңға бұрылу үшін 36 секунд қажет болды. Дайын күйде екі кеме де жеңіл қаруларын орналастырған екі ауыр әскери мачтаға және олардың қаруларын бағыттауға көмектесетін бақылау мұнараларына ие болды. Кеарсардж 38 офицер мен 548 сарбазбен, ал Кентукки 38 офицер мен 549 сарбазбен жабдықталды. Кейін экипаж 40 офицер мен 513 сарбазға дейін өзгертілді. Жауынгерлік кемелерде әрқайсысы бір винтті итеруге арналған екі 3 цилиндрлі тік үш кеңейімді бу машинасы болды. Машиналарға бу беруді бес шотландтық теңіз қазандығы қамтамасыз етті, олар екі түтік арқылы шығарылды. Кемелердің машиналары 12 000 а.к. қуаттылығына және 24 км/сағат ең жоғары жылдамдыққа арналған. Теңіз сынақтары кезінде көрсетілген ат күші мен жылдамдық жобаланған көрсеткіштерден асып түсті, Кеарсардж машиналары 13 600 а.к. қуаттылығына және 25 км/сағат жылдамдыққа жетті, ал Кентуккидің қозғалтқыш жүйесі 13 800 а.к. қуаттылығына жетті. Көмір сақтау көлемі қалыпты жағдайда 1800 тоннаны, ал толық жүктемеде 2700 тоннаны құрады. 16 км/сағат круиздік жылдамдықпен кемелер 3700 теңіздік мильдей (6852 км) жүзе алатын.

Қару-жарақ

Кеарсардж класының соғыс кемелері екі қабатта орналасқан екі қос мұнаралы, әрқайсысы екі /35 калибрлі қарумен жабдықталған. Қарулар мен мұнараның бронясын BuOrd, ал мұнараның өзін C&R жасаған. Американдық жауынгерлік кемелердегідей тік қабырғалары болғандықтан, порттар жеткілікті көтерілу бұрышын алу үшін өте үлкен болуы керек еді. Кейін лейтенант Уильям Симс мұнаралардың едендері порттар арқылы оңай көрінетінін байқады және нәтижесінде портқа түскен снаряд төмендегі оқ-дәрі қоймасына жетіп, қаруды істен шығаруы мүмкін екенін мәлімдеді. 13 дюймдік қарулар Mark II типіндегі, Mark III электрмен басқарылатын мұнараларға орнатылған. Бастапқыда олар 700 кг салмақты қоңыр ұнтақпен жабдықталған, кейін түтінсіз зарядтармен ауыстырылды. Оқтардың бастапқы жылдамдығы 762 м/с болды. Мұнаралар -5 градусқа дейін төмендеуге және 15 градусқа дейін көтерілуге мүмкіндік берді, бұл ең жоғарғы ұшу қашықтығын қамтамасыз етті, бірақ бұл сол кездегі қарапайым артиллериялық бағыттау құралдарымен қол жеткізілетіннен әлдеқайда асып түсетін еді; BuOrd экипаждарға 11 000 метрде атуды ұсынды, тіпті бұл да үміткерлік болды. Атыс жылдамдығы 320 секунд сайын бір оқтан тұратын, ал қаруды қайта зарядтау үшін 2 градусқа көтеру қажет болды. 8 дюймдік қарулар Mark IV нұсқасы болды, олардың оқтың бастапқы жылдамдығы 732 м/с. Бастапқыда қоңыр ұнтақпен жұмыс істеген, олар да 1900 жылдардың басында жаңартылған түтінсіз зарядтарды алды. Бұл өзгеріс атыс жылдамдығын минутына бір оқтан 40 секунд сайын бір оққа дейін арттырды. Қайта зарядтау 0 градусқа орнатылды. Олар негізгі батарея мұнараларының үстіне орнатылған Mark IX мұнараларында орналастырылған. Бұл жүйе 8 дюймдік қарулардың жоғары атыс жылдамдығы қарулар арасындағы кедергіні азайтады деп есептелді, бірақ 1900 жылдардың басында негізгі батарея үшін түтінсіз ұнтақ пен жылдам ату қабылдануы бұл болжамның дұрыс еместігін көрсетті. Мұнаралық қарулар жоғары палубадағы казематтарда жеке орналасқан 5 дюймдік 40 калибрлі 14 қарудан тұратын батареямен қолдау көрсетілді, әрбір жағында жеті қару болды. Кемелер пайдалануға берілгеннен кейін орталық батареяның су сызығына тым жақын орналасқаны анықталды, ал казематтар жиі суға толып, оларды тыныш теңізде қолдану мүмкін болмайтын еді. Торпедалық қайықтарға қарсы қорғаныс үшін олар жиырма алты фунттық Hotchkiss және сегіз бір фунттық қарулармен жабдықталған. Бұлар да палубалар мен мачталардың жауынгерлік жоғарғы жақтарына орналастырылған жеке ашық тұғырларда орналастырылған; 57 мм-лік сегіз қару 5 дюймдік қарулардан бір палуба жоғары, әр жағында төрттен орналастырылған кең батареяда болды. Алдыңғы жағында тағы төрт, артқы жағында тағы төрт қару орналастырылған. Кемелерде Lee Navy патронымен зарядталатын M1895 Colt–Browning пулеметтері де болды. Кельн-Карссердж класының соғыс кемелері төрт торпеда түтігін алып жүрді. Бұлар корпустың су үстінде орналасқан тұғырларына орналастырылды; екеуі алдыңғы негізгі батарея мұнарасының жанында, ал қалған екеуі артқы жоғарғы құрылымның екі жағында орналастырылды. Түтіктер жалпы саны алты торпедамен жабдықталған. Бастапқыда олар Mark II Whitehead дизайнымен жабдықталған, олар 230 кг салмақты оқ-дәрі тасыған және 800 метр қашықтықта 29 км/сағ жылдамдықпен қозғалған.

The Kearsarge class battleships had two double turrets, with two /35 caliber guns and two /35 caliber guns each, stacked in two levels. The guns and turret armor were designed by BuOrd, while the turret itself was designed by C&R. Since the turrets retained the vertical walls of the type used in the first generation of American battleships, the ports had to be very large to allow for sufficient elevation. Then Lieutenant William Sims noted that the floors of the turrets could be easily seen through the ports, and claimed that as a result, a shell fired into the port could reach the magazines below, disabling the guns. The 13 inch weapons were built up guns of the Mark II type, mounted in Mark III turrets that were electrically trained. They were originally supplied with brown powder propellant charges that weighed nearly , later being replaced by smokeless charges. The shells had a muzzle velocity of , and at the muzzle, could penetrate up to of standard steel, and at a range of , could pierce of steel. The turrets allowed depression to −5 degrees and elevation to 15 degrees, which provided a maximum range of , though this was significantly in excess of what could be achieved with the rudimentary gunnery direction equipment at the time; BuOrd recommended that crews open fire at , and even this was optimistic. The rate of fire was one shot every 320 seconds, and the guns had to be returned to 2 degrees elevation to be reloaded. The 8 inch guns were the Mark IV version, which had a muzzle velocity of Also originally brown powder guns, they, too, received updated smokeless charges in the early 1900s. The change improved the rate of fire from one shot per minute to one shot every forty seconds. Reloading was also fixed at 0 degrees. They were mounted in Mark IX turrets that were fixed atop the main battery turrets. The arrangement was adopted because the significantly higher rate of fire of the 8 inch guns was thought to reduce interference between the guns, but with the adoption of smokeless propellant and rapid fire for the main battery in the early 1900s proved this to be an incorrect assumption. The turret guns were supported by a battery of fourteen 5 in/40 caliber guns mounted individually in casemates in the upper deck, seven on each broadside. Once the ships entered service, it was discovered that the central battery had been placed too close to the waterline, and the casemates were frequently washed out, rendering them unusable in all but calm seas. For defense against torpedo boats, they also carried twenty 6 pounder Hotchkiss guns and eight 1 pounder guns. These were also in individual open mounts distributed around the decks and fighting tops of the masts; eight of the 57 mm guns were placed in a broadside battery one deck above the 5 inch guns, four on either side. Four more were placed in casemates in the bow, and another four were similarly arranged toward the stern. The ships also carried a pair of M1895 Colt–Browning machine gun chambered in Lee Navy. As was customary for battleships of the period, the Kearsarge class carried four torpedo tubes. These were placed in above water mounts in the hull; two were placed abreast of the forward main battery turret and the other two were placed on either side of the aft superstructure. The tubes were supplied with a total of six torpedoes. They were initially equipped with the Mark II Whitehead design, which carried a warhead and had a range of at a speed of .

Қару-жарақ

Кемелер Harvey бронясымен қорғалған, бұл бұрынғы құрама пластиналардан жақсырақ. Белдеу бронясының негізгі бөлігі алдыңғы қазандық бөлімінен артқы негізгі батарея барбетіне дейін созылып, корпустың су сызығынан 0,91 м жоғары және сызықтан 1,22 м төмен бөлігін қамтыды. Ол жоғарғы жағында қалың болды, су сызығына қарай біртіндеп жіңіштелді, ал белдеудің төменгі жиегіне келгенде одан да азайды. Қазандық бөлімдерінің алдында белдеудің қалыңдығы ең көп дегенде 2 м-ге дейін азайтылды, ал алдыңғы барбеттен бастап кемелердің екі жағындағы белдеуді жалғастыратын алдыңғы және артқы көлденең бөлімдерге дейін тарылды. Негізгі бөліктің үстінде 5 дюйм қалыңдықтағы екінші бөлік орналасқан, ол алдыңғы барбеттен артқы барбетке дейін созылды. Белдеу құрылымы екі жағынан қисық бронь палубасымен күшейтілді, ол қисық болып, белдеудің төменгі жиегіне жалғастырылды. Палубаның жалпақ бөлігі белдеудің жоғарғы жиегімен бір деңгейде болды және қалыңдығы болды. Алдыңғы жағында белдеудің қалыңдығы айтарлықтай азайғандықтан, палуба сәл көтерілді; артқы жағында, жақтан қорғаныс болмаған жерде, палуба одан да күшейтілді, қалыңдығы 5 дюймға жетті. Бақылау мұнарасының қабырғалары 10 дюйм қалыңдықпен, ал төбесі болды. 13 дюймдік мұнаралардың бронясы бүйірлерде және артқы жағында мұнараларды теңестіру үшін болды, ал 8 дюймдік мұнаралар бүйірлерде және артқы жағында болды. Олардың төбелері 13 дюймдік және 8 дюймдік мұнаралар үшін тиісінше 5 және 2 дюйм қалыңдықпен жасалған. Мұнаралар қалың броньталған барбеттерге орналастырылған, олардың қалыңдығы болды. 5 дюймдік артиллериялық батарея, жоғарғы белдеудің үстіне орналастырылған, 6 дюймдік бронямен жабылған. Казематтық батареяда әрбір зеңбілдің арасында оқтан қорғайтын экрандар болмады, бұл маңызды кемшілік еді, өйткені бір соққы көптеген зеңбілді істен шығаруы мүмкін.

Өзгерістер

1903 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері негізгі қаруларды жылдам ату мүмкіндігін енгізгеннен кейін, «Кирсардж» және «Кентукки» кемелеріне оқ-дәрі көтергіштеріне автоматты жапқыштар орнатылды. Бұл, мұнара ішіндегі жарылыстың оқ-дәрі қоймаларына таралуына жол бермеу үшін жасалды. 1906 жылғы сәуірде «Кентукки» кемесінде электр тогының қысқа тұйықталуынан қозғалтқыш зарядының кездейсоқ жарылуынан кейін, кемелердің мұнараларындағы электр жабдықтарының көп бөлігі алынып тасталды және қосымша сақтық шаралары қолданылды. Олардың ішінде әрбір мұнарадағы қарулар арасындағы бөлек қабырғалар мен қарулардың оқпанынан шығатын газдарды мұнараларға кері қайтаруын болдырмау үшін газ шығару құрылғылары орнатылды. 1909 және 1911 жылдар аралығында көптеген 57 мм қарулар алынып тасталды және тағы төрт 5 дюймдік қару орнатылды. Алдыңғы әскери мачталар торлы мачталармен ауыстырылды, сондай-ақ торпедалық түтіктер де алынып тасталды. Кемелердің бастапқы қазандықтары сегіз Мошер қазандығымен ауыстырылды. 1919 жылға дейін кемелер тағы бір жөндеуден өтті, оның барысында 5 дюймдік қарулардың сегізінен басқасының барлығы алынып тасталды. Алынған қарулар неміс суасты қайықтарының шабуылдарынан қорғану үшін сауда кемелерін қаруландыруға пайдаланылды. Әрбір кемеге екіден әуе шабуылына қарсы қару орнатылды. Кемелердің қызмет ету кезеңдерінің бірінде 5 дюймдік қарулардың өмірге жайлылығын арттыру үшін оқшауланған бөлек қабырғалар қосылды.

USS Kearsarge (BB-5) кемесі

Кеарсардж кемесі 1896 жылғы 30 маусымда салына бастады. Ол 1898 жылғы 24 наурызда суға жіберіліп, 1900 жылғы 20 ақпанда қолданысқа берілді. 1900 жылдан 1905 жылға дейін Кеарсардж Солтүстік Атлантика эскадрильясының флагманы болды, тек 1904 жылы қысқа мерзімге Еуропа эскадрильясының флагманы ретінде қайта тағайындалды. 1905 жылы «Мэн» («Maine») линкоры Солтүстік Атлантика флотының флагманы ретінде Кеарсарджты алмастырды, бірақ ол флотта қалды. Сәуір айында кемедегі 13 дюймдік алдыңғы мұнарада жарылыс болды, нәтижесінде он экипаж мерт болды; Изадор Нордстром мен Джордж Бриман екеуі де құрмет медалімен марапатталды, біріншісі ауыр жарақат алған бірнеше адамды құтқарып, екіншісі оттың оқ-дәрі қоймаларына жетпеуіне жол бермеді. 1907 жылы АҚШ президенті Теодор Рузвельт Ұлы Ақ флотқа АҚШ Әскери-теңіз күштерінің күшін көрсету үшін әлемді айналып шығуға бұйрық берді. Кеарсардж екінші эскадрильяның төртінші дивизионына қосылды. Флот 1907 жылғы 16 желтоқсанда Хэмптон Роудстан шығып, Оңтүстік Американы айналып, Сан-Францискодан өтіп, Гавайиге жетті. Одан олар Жаңа Зеландия мен Австралияға, Филиппин аралдарына, Жапонияға, Қытайға және Цейлонға барды, содан кейін Суэц каналын өтті. Флот Саид портында бөлініп, әртүрлі порттарға сапарлады, Кеарсардж Мальта мен Алжирге барып, Гибралтарда флоттың қалған бөлігімен қайта бірікті. Кемелер 1908 жылғы 22 ақпанда Хэмптон Роудсқа оралды. 1909-1911 жылдары Кеарсардж Филадельфиядағы Әскери кеме құрылысы шеберханасында жаңғыртылды, содан кейін ол резервке жіберілді. 1915 жылғы 23 маусымда қайта қолданысқа берілді және келесі екі жыл бойы Атлантика жағалауында Массачусетс және Мэн штаттарының теңіз милициясын даярлайтын кеме ретінде жұмыс істеді. 1917 жылғы сәуірде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, ол Атлантика жағалауындағы саяхаттары кезінде қарулы күзетші экипаждар мен теңіз инженерлерін даярлау үшін пайдаланылды. Соғыс аяқталғаннан кейін, ол 1920 жылғы 10 мамырда немесе 18 мамырда Филадельфия теңіз жағалауында қызметтен босатылғанға дейін оқу жұмыстарын жалғастырды. Кеарсардж кран кемесіне айналдырылды және 1920 жылғы 17 шілдеде оның корпусының классификациялық символы IX 16 берілді, бірақ 5 тамызда AB 1 болып өзгертілді. Оның мұнаралары, үстін құрылысы және бронясы алынып тасталды, олардың орнына 3 метрлік бұрандалар орнатылды, бұл оның тұрақтылығын арттырды. Кран кемесі келесі 20 жыл бойы жиі пайдаланылды, соның ішінде 1939 жылы «Сквалұстың» (Squalus) көтерілуіне көмектесті. 1941 жылғы 6 қарашада Кеарсарджтің аты №1 Кран кемесі деп өзгертілді, бұл оның атын кейін «Хорнет» деп аталған, содан кейін «Кеарсардж» әуе кемесіне беруге мүмкіндік берді. Алайда ол өз қызметін жалғастырып, «Индиана», «Алабама» және «Пенсильвания» линкорларына, «Саванна» және «Чикаго» крейсерлеріне қару-жарақ, броня және басқа да ауыр жүктерді көтеру жұмыстарын жүргізді. 1945 жылы Сан-Францискодағы Әскери кеме құрылысы шеберханасына ауыстырылды. Ол жерде «Хорнет» кемесі, «Боксер» кемесі және «Саратога» кемесінің қайта құрылысына қатысты. 1948 жылы ол Батыс жағалаудан Бостон Әскери кеме құрылысы шеберханасына бағытталды. 1955 жылғы 22 маусымда оның аты Әскери кемелер тізілімінен шығарылды және 9 тамызда металл терісіне сатылды.

Kearsarge was laid down on 30 June 1896. She was launched on 24 March 1898 and was commissioned on 20 February 1900. From 1900 to 1905, Kearsarge served as flagship of the North Atlantic Squadron, except for a short period in 1904 when she was reassigned as flagship of the European Squadron. In 1905, the battleship Maine replaced Kearsarge as flagship of the North Atlantic Fleet, although she remained with the fleet. In April, the ship suffered an explosion in her forward 13 inch turret that killed ten of its crew; Isadore Nordstrom and George Breeman both received the Medal of Honor, the former for rescuing several badly wounded men and the latter for preventing the fire from reaching the propellant magazines. In 1907, the Great White Fleet was ordered by U. S. President Theodore Roosevelt to circle the world as a demonstration of the might of the United States Navy. Kearsarge was attached to the Fourth Division of the Second Squadron. The fleet left from Hampton Roads on 16 December 1907, circled South America, passed through San Francisco, and arrived at Hawaii. From there they sailed to New Zealand and Australia, visited the Philippine Islands, Japan, China, and Ceylon before transiting the Suez Canal. The fleet split at Port Said to visit various ports, with Kearsarge leaving for Malta and Algiers, before reforming with the rest of the fleet at Gibraltar. The ships arrived back in Hampton Roads on 22 February 1908. Between 1909 and 1911, Kearsarge was modernized at the Philadelphia Naval Shipyard, and thereafter was placed in reserve. She was recommissioned on 23 June 1915 and operated along the Atlantic coast for the next two years as a training ship for naval militia from Massachusetts and Maine. After the United States entered World War I in April 1917, she was used to train armed guard crews and naval engineers during cruises along the Atlantic seaboard. Following the end of the war, she continued training duties until being decommissioned at the Philadelphia Navy Yard on either 10 May or 18 May 1920. Kearsarge was converted into a crane ship, and was given hull classification symbol IX 16 on 17 July 1920, but it was changed to AB 1 on 5 August. Her turrets, superstructure, and armor were removed, and were replaced by a large revolving crane with a lifting capacity of , as well as 10 feet (3 m) blisters, which improved her stability. The crane ship was used often over the next 20 years, including the raising of Squalus in 1939. On 6 November 1941, Kearsarge was renamed Crane Ship No. 1, allowing her name to be given to the aircraft carrier that was eventually renamed Hornet, and later to the carrier Kearsarge. She continued her service, however, handling guns, turrets, armor, and other heavy lifts for vessels such as the battleships Indiana, Alabama, and Pennsylvania and the cruisers Savannah and Chicago. She was transferred to the San Francisco Naval Shipyard in 1945, where she participated in the construction of Hornet, the carrier Boxer, and the re construction of the carrier Saratoga. In 1948, she left the West Coast for the Boston Naval Shipyard. On 22 June 1955, her name was struck from the Naval Vessel Register, and she was sold for scrap on 9 August.

USS Кентукки (BB-6)

Кентукки сол күні бауырлас кемесімен бірге суға түсіріліп, сол күні қолданысқа берілді. 1900 жылдың 15 мамырында ол пайдалануға берілді. Сол жылы ол Қытайға сегіз елдің одағына қосылды, олар Боксерлер көтерілісін басуға қатысты. Кентукки 1901 жылдың басында Шығыс Азияға келді, бірақ көтерілістің соңғы кезеңінде ешқандай әрекетке қатыспады. Кеме 1904 жылдың басына дейін аймақта жұмыс істеді. АҚШ-қа оралғаннан кейін, ол 1905 жылы Солтүстік Атлантика эскадрильясына қосылды. 1906 жылғы Куба көтерілісі кезінде ол теңізшілерді аралға тасыды, оларды Провинстаунда мінгізіп, Кубаның екінші оккупациясы үшін Гаванаға түсірді. 1907 жылы Кентукки әпкесімен бірге Төртінші дивизия құрамында Ұлы Ақ Флотқа қатысты. Флот 1907 жылдың 16 желтоқсанында Хэмптон Роудстан шығып, Оңтүстік Американы айналып, Сан-Франциско арқылы өтіп, Гавайиге жетті. Одан олар Жаңа Зеландия мен Австралияға, Филиппин аралдарына, Жапонияға, Қытайға және Цейлонға барды, содан кейін Суэц каналын басып өтті. Флот Порт-Саидта бөлінді, Кентукки Триполи мен Алжирге сапар жасады, содан кейін Гибралтарда флотпен қайта бірікті. 22 ақпанда Хэмптон Роудсқа оралды. 1909-1911 жылдары Кентукки Филадельфия кеме құрылысшылық қауыштарында жаңартылды. Содан кейін ол резервке қойылды, 1915 жылдың 23 маусымында Филадельфияда қайта қолданысқа берілгенге дейін сонда қалды. АҚШ Веракрусты басып алғаннан кейін ол Мексикаға жүзіп барып, 1916 жылға дейін Веракрус жағалауын күзетті. Содан кейін ол Нью-Йоркке оралды, АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргенге дейін сонда болды. Соғыс кезінде ол ұжымдастыру жұмысының бөлігі ретінде оқу кемесі ретінде жұмыс істеді, Атлант жағалауында бірнеше мың адамды даярлады. 1918 жылдың соңы мен 1919 жылдың басында Кентукки Бостон кеме құрылысшылық қауыштарында күрделі жөндеуден өтті. Содан кейін ол Гуантанамо шығанағында, Норфолкте және Жаңа Англия жағалауында жаттығуларға қатысты, содан кейін АҚШ Әскери-теңіз академиясының курсанттарын оқытты. Кентукки 1920 жылдың 29 наурызында қызметтен шығарылды; Теңіз күштері оны крандық кемеге қайта құруды қысқа уақыт қарастырды, бірақ соңында одан бас тартты. 1922 жылдың 27 мамырында оның аты Теңіз кемелерінің тізілімінен алынды және 1923 жылдың 24 наурызында ол Dravo Corporation компаниясына металл терісі үшін сатылды.

Kentucky laid down on the same day as her sister ship, and was launched the same day as well. She was commissioned on 15 May 1900. Later that year, she left for China to join the Eight Nation Alliance then in the process of suppressing the Boxer Rebellion. Kentucky arrived in East Asia in early 1901 and she saw no action during the final stage of the uprising. The ship operated in the region until early 1904. After returning to the United States, she joined the North Atlantic Squadron in 1905. During the 1906 Cuban Insurrection, she carried Marines to the island, embarking them in Provincetown and landing them at Havana, Cuba for the Second Occupation of Cuba. In 1907, Kentucky participated in the Great White Fleet, as part of the Fourth Division with her sister. The fleet left from Hampton Roads on 16 December 1907, circled South America, passed through San Francisco, and arrived at Hawaii. From there, they sailed to New Zealand and Australia, visited the Philippine Islands, Japan, China, and Ceylon before transiting the Suez Canal. The fleet split at Port Said, with Kentucky visiting Tripoli and Algiers, before reforming with the fleet at Gibraltar. She returned to Hampton Roads on 22 February. From 1909–1911, Kentucky was modernized at the Philadelphia Naval Shipyard. She was thereafter placed in reserve, where she remained until she was recommissioned at Philadelphia on 23 June 1915. Following the United States occupation of Veracruz, she sailed to Mexico, patrolling the coast off Veracruz until 1916. She then returned to New York, where she laid until the United States entered World War I. During the war, she operated as a training ship as part of the mobilization effort, training several thousand men along the Atlantic coast. In late 1918 and early 1919, Kentucky was overhauled at the Boston Navy Yard. She then left for exercises in Guantanamo Bay, Norfolk, and along the New England coast, and later trained United States Naval Academy midshipmen. Kentucky was decommissioned on 29 March 1920; the Navy briefly considered rebuilding her into a crane ship as well, but ultimately decided against it. Her name was struck from the Naval Vessel Register on 27 May 1922 and she was sold for scrap to Dravo Corporation on 24 March 1923.