Уильям Норман Биркетт: Британдық заңгер, судья және саяхатшы

Кіріспе

Британдық адвокат, судья, саясаткер және уағыздаушы (1883–1962) Уильям Норман Биркетт, 1-ші Барон Биркетт, (6 қыркүйек 1883 – 10 ақпан 1962), британдық адвокат, судья, саясаткер және уағыздаушы. Ол Нюрнберг процесінде британдық судьяның орынбасары болды. Биркетт білімін Барроу-ин-Фернесс жоғары сынып мектебінде алған. Ол 1907 жылы Кембридждегі Эммануэль колледжіне теология, тарих және құқық мамандықтарын оқуға түсер алдында методист уағыздаушысы және жәшікші болды. 1910 жылы бітіргеннен кейін ол хатшы болып жұмыс істеді және 1913 жылы адвокаттыққа шақырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметке жарамсыз деп танылған Биркетт бұл уақытты заңгерлік кәсіпке кіруді кешіктіру үшін пайдаланды және 1924 жылы Корольдің кеңесшісі болып тағайындалды. Ол қылмыстық қорғаушы заңгер болып, бірнеше атақты істерде, соның ішінде Брайтондағы екінші қылмыстарда кеңесші болды. Либералдық партияның мүшесі, ол екі рет, бірінші рет 1923 жылы және 1929 жылы Нотингэм шығысынан парламентке сайланды. 1928 жылы Жоғары Сотқа тағайындалудан бас тартқанына қарамастан, 1941 жылы ол тағы да ұсынылды және қабылданды, Патшалық Бенч бөлімшесіне қосылды. 1945 жылы ол Нюрнберг процесінде британдық судьяның орынбасары болды, ал 1947 жылы жеке кеңесші болды. 1950 жылы апелляциялық сотқа тағайындалды, бірақ зейнетке шығуға жеткілікті уақыт қызмет еткеннен кейін 1956 жылы зейнетке шықты. 1958 жылдан бастап ол Лордтар палатасында қызмет етті, ал 1962 жылы жеке заң жобасына қарсы сөйлеген сөзі (Билл Кумбрия көлін Улсвотерді су қоймасына айналдыруға тырысты) оны 1962 жылы 10 ақпанда қайтыс болғанға дейін екі күн бұрын 70 дауыспен 36-ға қарсы жеңілді. "ХХ ғасырдың бірінші жартысындағы ең көрнекті либералды адвокаттардың бірі" және "Ешқашан болмаған лорд-канцлер" деп сипатталған ол 1898 жылы мектепті тастап, әкесі иелігіндегі жәшік дүкендерінің бірінде шәкірт болып жұмыс істей бастады және уағыздауды бастады. Ол жергілікті методисттер қауымының танымал уағыздаушысы болды. Ол жақсы жәшікші бола алмайтынын ұққаннан кейін, әкесі оған 1904 жылы Чарльз Беделлдің басқаруымен министр болуға рұқсат берді. 1905 жылы Беделл Биркеттке Кембридж университетінің тарих және теология факультеттеріне оқуға баруды ұсынды. Биркетт бұл идеяны ұнатты, ол бұрын Магдалина колледжінің магистрі А. С. Бенсонмен сөйлесіп, Кембридждегі Эммануэль колледжінде өтініш берді. Колледж оған оқуға түсу үшін оқуға түсу емтиханын тапсырып, жауаптарын толықтай толтыру керек деген шартпен орын ұсынды. Ол үш ай бойы латын және грек тілдерін оқып, 1907 жылы қазанда университетке оқуға түседі. Кембриджте Биркетт жергілікті методисттер аудандарында және Лейс мектебінде уағыздады. Ол сондай-ақ спортпен айналысты, регби, футбол және гольф ойнады. Ол алғаш рет Кембридждегі екінші мерзімінде Кембридж одағында "Бұл үй Англия шіркеуінің құрылуын құптайтын болады" деген ұсыныспен сөйледі, ал Кембридж ревьюсі бұл "ең қызықты баяндама" деп хабарлады. Екінші жылы ол Эммануэль Дебаттық Қоғам комитетінің мүшесі болып сайланды және Ирландияның өзін-өзі басқаруы, жануарларға қатыгездік және зайырлы білім беру сияқты тақырыптар бойынша одақта көп рет сөйледі. Ол Одақтың хатшысы Арнольд Макнейрмен достық қарым-қатынас құрды және Макнейр Одақ комитетінің сайлауына сайлау қағаздарына Биркетттің атын қоюға келісті. Биркет кіре алмады, бірақ 1910 жылы қайтадан үміткер болған кезде, алты дауыс айырмашылығымен Одақтың хатшысы болып сайланды. Келесі мерзімде вице-президент, одан кейінгі мерзімде президент болды. Теодор Рузвельт Кембриджге келгенде сөйлеген сөзін Рузвельт пен университет жалпы алғанда жақсы қабылдады. Сол жылы ол теологиялық арнайы емтиханда бірінші сыныптық марапатты иеленді. Осы кезде ол өзінің болашақ министр екендігіне күмәнданып, университет заңгерінің кеңесін алып, адвокаттық мансап құру мүмкіндігі туралы ойланды. Оқырманның кеңесі бойынша, 1911 жылы Биркетт 2-бөлімді заңға қатысты сынақтан екінші дәрежелі марапаттармен өтті. Бір ай жұмыс істегеннен кейін, оның жалақысы 500 фунтқа дейін көтеріліп, оған тұрақты жұмыс ұсынылды. Ол 1912 жылы адвокаттық емтиханның бірінші бөлігін тапсырды, бірақ жылжымайтын мүлік бойынша қағаздан сүрінді; ол екінші рет сынақтан өтті және 1913 жылы 4 маусымда Ішкі ғибадатханадағы адвокаттыққа шақырылды.

British barrister, judge, politician and preacher (1883–1962)

William Norman Birkett, 1st Baron Birkett, (6 September 1883 – 10 February 1962), was a British barrister, judge, politician and preacher who served as the deputy British judge during the Nuremberg Trials. Birkett received his education at Barrow in Furness Higher Grade School. He was a Methodist preacher and a draper before attending Emmanuel College, Cambridge, in 1907, to study theology, history and law. Upon graduating in 1910 he worked as a secretary and was called to the Bar in 1913. Declared medically unfit for military service during World War I, Birkett used the time to make up for his late entry into the legal profession and was appointed a King's Counsel in 1924. He became a criminal defence lawyer and acted as counsel in a number of famous cases including the second of the Brighton trunk murders. A member of the Liberal Party, he sat in Parliament for Nottingham East twice, first in 1923 and again in 1929. Despite refusing appointment to the High Court of Justice in 1928, he was offered the position again in 1941 and accepted, joining the King's Bench Division. In 1945 he served as the alternate British judge at the Nuremberg trials, and he was made a privy counsellor in 1947. He joined the Court of Appeal in 1950 but retired in 1956 when he had served for long enough to draw a pension. From 1958 he served in the House of Lords, and his speech against a private bill in 1962 (the Bill sought to convert the Cumbrian lake Ullswater into a reservoir) saw it defeated by 70 votes to 36, two days before he died on 10 February 1962. Described as "one of the most prominent Liberal barristers in the first half of the 20th century" and "the Lord Chancellor that never was", He left school in 1898, starting work as an apprentice in one of the draper's shops owned by his father and beginning to preach. He was a popular local preacher on the local Methodist circuit, and, on deciding that he was unlikely to be a good draper, his father allowed him to leave the business in 1904 to become a minister under Charles Bedale. In 1905, Bedale suggested Birkett should go to Cambridge University to study history and theology. Birkett liked the idea, having previously conversed with A. C. Benson, the Master of Magdalene College, and applied to Emmanuel College, Cambridge. The college offered him a place, with the condition that he would have to pass an entrance examination and complete the responsions to be accepted into the university as a whole. He spent three months learning Latin and Greek and was accepted into the university in October 1907. At Cambridge, Birkett preached on the local Methodist circuit and at The Leys School. He was also active in sport, playing rugby, football and golf. He first spoke at the Cambridge Union Society in his second term at Cambridge on the motion of "this House would welcome the Disestablishment of the Church of England", and the Cambridge Review reported that it was "a most interesting speech". In his second year, he was elected to the Emmanuel Debating Society Committee and spoke many times at the Union on subjects including Home Rule for Ireland, cruelty to animals and secular education. He befriended Arnold McNair, the Secretary of the Union, and McNair agreed to put Birkett's name on the electoral papers for election to the Union Committee. Birkett failed to get in, but on running again in 1910 was elected Secretary of the Union by a margin of only six votes. He became vice president the following term, and President the term after that. and the speech he gave when Theodore Roosevelt visited Cambridge was well received by both Roosevelt and the university as a whole. and that year gained first class honours in his Theological Special Examination. By this point, he was having doubts about his future as a minister and consulted with the university Law Reader as to the possibility of a career as a barrister. On the Reader's advice, Birkett took the Part 2 Law Tripos in 1911, passing with second class honours. After only a month of working for Cadbury, his salary was raised to £500, and he was offered a permanent position. He took the first part of the Bar Examination in 1912, but failed the paper on real property; he passed it on his second attempt, and was called to the Bar at the Inner Temple on 4 June 1913.

Адвокаттық практика және парламенттің мүшесі болған уақыт

Барристер ретінде біліктілік алғаннан кейін ол 1914 жылы Бирмингемге көшіп барды. Ол қаланы таңдады, өйткені Cadbury компаниясымен байланысы арқасында онда белгілі бір байланыстары болған. Біркет танымал қорғаушыға айналды, бұл кейде оған қиындықтар туғызды; бір рет ол айыпталушының өкілі болу туралы өтінішін қабылдамай қойды, себебі Біркеттің басқа сотта болуы керек еді. Ол Бирмингемдегі сот алдында өте жақсы әсер қалдырды, сол себепті 1919 жылы жергілікті округтік судья оған мансабын дамыту үшін Лондонға көшуді ұсынды. Ол бастапқыда тартынды, "Лондондағы бәсекелестік мүлдем басқа деңгейде, егер мен онда сәтсіздікке ұшырасам, мұнда жинағанның бәрін жоғалтамын" деді. Бірақ 1920 жылы ол қатысқан бір іс жағдайды өзгертті. Ол Эдвард Маршалл Холлға қарсы «Жасыл велосипед» ісінде айыптау тарапынан кіші кеңесші ретінде жұмыс істеді. Жеңілгенімен, ол Маршалл Холлды қатты әсер етті, соның нәтижесінде ол оған Лондондағы кеңсесінде орын ұсынды. Оның Лондонда адвокаттармен байланысы болмады, ал жаңа кеңсесіндегі кеңсе клеркі оның Маршалл Холлға қатысты істерде кеңесші ретінде пайдаланып, байланыс жеңілуін болдырмады. Себебі Маршалл Холл корольдік кеңесші ретінде Біркет сияқты кіші кеңесшінің қатысуымен ғана сотқа шыға алатын.

Парламент мүшесі

Оның әкесі Либералдық партияны қолдаған, ал Биркетт 1906 жылғы жалпы сайлау кезінде оларға үгіт-насихат жүргізуге көмектескен. Ол 1911 жылы Кембриджтен Либералдық партия атынан кандидат болуға шақырылды, бірақ табысы болмағандықтан бас тартты; алайда, ол өзінің жұмыс берушісі Джордж Кэдбериге Бирмингемде Либералдық кеңесші болып сайлануға көмектесті және қалада Ұлттық Жас Либералдар лигасының филиалын ашуға атсалысты. Биркеттің саяси мансабы 1923 жылы бастау алды. Ол 1923 жылғы жалпы сайлауда Нотингем Шығысынан үміткер болып, 1436 дауыспен сайланды, бұл жетістік «үлкен жеңіс» деп сипатталды, себебі Консервативтік партия 1910 жылдан бері осы мандатты иеленіп, алдыңғы сайлауда 4000 дауыспен жеңіске жеткен еді. Биркеттің Парламенттегі алғашқы сөзі Еңбекші партиясының депутаты Чарльз Дьюкстің балалы жесірлерге және жарақат салдарынан жұмыс істей алмайтын күйеулері бар әйелдерге мемлекеттік зейнетақы тағайындау туралы ұсынысына жауап ретінде айтылды. Биркет ұсынылған өзгерістерден әрі асып, күйеуінен айырылған, тастап кетілген және ажырасқан әйелдерге де зейнетақы қарастыру қажет екенін ұсынды. Біркеттің адвокаттық мансабына басымдық бергендігіне байланысты ол Төменгі палатаға сирек қатысты, бірақ қатысқанда жақсы жұмыс істеді. Бір күні ол парламенттік сессияда түні бойы болып, сағат 6-да аяқтады, ал ертесіне сот отырысына қатысты. Ол 1924 жылдың 15 сәуірінде қабылданды және сол күні ант берді. Оның жоғарылауына бірнеше көрнекті судьялар, соның ішінде кейіннен Апелляциялық сот судьясы болған Артур Грир қолдау білдірді. Грир «Егер менің пікірім дұрыс болса, сіз жақын арада жетекші орынға ие боласыз» деп жазды, бұл пікірді Уильям Финлей сияқты басқа судьялар да қолдады. Финлей «Сіз мамандықтың ең жоғары деңгейіне жетесіз деп сенемін және менің сенімім расталатын кезде қуанышым шексіз болады» деп жазды. Биркет патшаның кеңесшісі болған алғашқы жылы 8600 фунт стерлинг табыс тапты, бұл оның алдыңғы жылы кіші кеңесші ретінде алған табысынан екі есе көп. 1924 жылы Кэмпбелл ісі Еңбекші партиясының азшылық үкіметін құлатты және жалпы сайлауды шақыруға себеп болды. Биркет Нотингем Шығысынан қайта сайлану үшін үгіт-насихат жүргізуге оралды, бірақ ол 1923 жылғыдан гөрі қиын жағдайға тап болды. Консервативтік партияның үміткері Эдмунд Броклбанк алдыңғы сайлауға қарағанда күштірек болды, сонымен қатар солшыл дауыстар екіге бөлінді, себебі ол белгілі коммунист Том Маннға қарсы да үгіт жүргізіп жатқан еді. Сайлауға бірнеше күн қалғанда, коммунистік партияға жолданған деген күдік туған Зиновьевтің хаты жарияланды, онда британдық колонияларда көтеріліс ұйымдастыру туралы айтылды. «Социалистік қауіптен» қорқу көптеген сайлаушыларды оңшыл бағытқа итерді, ал 1924 жылғы 29 қазандағы сайлауда Биркеттің ішінде көптеген Либералдық партия депутаты Консервативтік партияға орын жоғалтты. Деннистоун ажырасқан кезде, Мистер Деннистоун қосымша жәрдемақы төлей алмады. Оның орнына ол бұрынғы әйеліне ақшасы болған кезде көмектесетінін уәде берді. Сонымен қатар, ол ауруға шалдыққандықтан тез ашуланып, ызаланды. Оның кеңсе меңгерушісінің кеңесімен ол Биркеттен сотта қорытынды сөз сөйлеуін сұрады. Биркеттің сөйлегені көптеген кешкі газеттердің бірінші беттерінде жарияланды, соның ішінде The Daily Mail газеті Биркетті «жылдың ең үлкен құқықтық жаңалықы» деп сипаттап, оның сөзін «тамаша адвокаттық шеберлік» деп атады. Сол жылы ол барлығы 12000 фунт стерлинг табыс тапты, бұл сома 1926 жылы 16500 фунтқа дейін өсті және 1929 жылы 33500 фунт стерлингке жетті. Кембридж университетіндегі ескі досы Майлз Маллесонмен кездескенде, ол таңғалып: «Майлз, мен әлемде бар деп ойлағаннан да көп ақша табамын!» деді.

His father had been a supporter of the Liberal Party, and Birkett had helped campaign for them during the 1906 general election. He had been invited to become the Liberal candidate for Cambridge in 1911, but he refused because he had no income; he did, however, help his employer George Cadbury, Jr. get elected as a Liberal Councillor in Birmingham and helped start a branch of the National League of Young Liberals in the city. Birkett's political career took off in 1923. He ran for Nottingham East in the 1923 general election, and was elected with a majority of 1,436 votes, a feat that was described as an "overwhelming victory" since the Conservative Party had held the seat since 1910 and had a majority of 4,000 at the previous election. Birkett's maiden speech in Parliament responded to a proposal by Charles Dukes, a Labour Party Member of Parliament, in favour of state pensions for widows with children, and wives whose husbands were unable to work because of injury. Birkett went further than the proposed change and suggested that pensions should be provided to unmarried mothers, deserted wives and divorced wives. Because of his focus on his career as a barrister rather than as a politician, Birkett rarely appeared in the House of Commons, but he worked hard when he did attend. On one occasion, he spent all night in a Parliamentary session that ended at 6 a. m. and then attended a court session the next day. He was accepted on 15 April 1924 and sworn in on the same day. His promotion was met with approval from several noted judges, including Arthur Greer, later a Lord Justice of Appeal, who wrote that "unless my judgement is very much astray, you will quickly acquire a leading place in the front row", a feeling which was echoed by other justices including William Finlay, who wrote that "I am confident that you will rise to the top of the profession, and I shall very greatly rejoice when my confidence is justified." In his first year as a King's Counsel Birkett earned £8,600, double what he had taken the previous year as a junior brief. In 1924, the Campbell Case brought down the Labour minority government and forced a general election. Birkett returned to Nottingham East to campaign for his re election, though he faced a much more difficult job than he had in 1923. The Conservative candidate, Edmund Brocklebank, was much stronger than in the previous election, and the left wing vote was split because he was also campaigning against Tom Mann, a noted Communist. A few days before the election, the Zinoviev letter, allegedly addressed to the Communist Party, was published that mentioned organising uprisings in British colonies; fear of the "socialist menace" drove many voters to the right, and in the election on 29 October 1924, many Liberal members of parliament, including Birkett, lost their seats to Conservatives. When the Dennistouns divorced, Mr. Dennistoun could not pay ancillary relief. He instead promised that he would provide for his ex wife in the future when he had the money. and an illness made him irritable and short tempered. On the advice of his clerk, he asked Birkett to make the closing address before the court, Birkett's performance made the front pages of many evening newspapers, including The Daily Mail which described Birkett as "the greatest legal discovery of the year" and called his speech "a brilliant piece of advocacy". In that year he made £12,000 overall, an amount which rose to £16,500 in 1926 and peaked in 1929 when he earned £33,500. On meeting Miles Malleson, an old friend from his time at Cambridge, he said in surprise "did you know, Miles, that I am making more money than I thought existed in the world!"

Саясатка оралу

Біркетт 1929 жылғы 31 мамырда өткен жалпы сайлауда Нотингем шығысынан парламент депутаты болып қайта сайланды. Ол 14 049 дауыс алып, 2 939 дауыспен көпшілік дауысқа ие болып орынды жеңіп алды. Ең ірі партия ретінде Лейборист партиясы азшылық үкімет құрып, министрлік лауазымдарды толтыруға кірісті. Лейборист партиясының Палаталар палатасында тәжірибелі заңгерлерінің саны аз болғандықтан, Лейборист партиясының премьер-министрі Рамсей Макдональд Англия мен Уэльстің бас прокуроры және солиситоры лауазымдарын толтыру үшін белгілі либерал заңгерлерін шақыруға тырысты. Оның 1930 жылғы Қаржы заңының бір тармағына жасаған шабуылы либерал және консерватив саясаткерлерден, соның ішінде Уинстон Черчилльден жоғары баға алды. Черчилль: «Мен мұндай дәл, пікір таласының мәніне сай келген, комитет талқысының сипатына үйлесімді сөзді сирек естимін, – деді ол. – Мінекиіміздің құрметті және білімді мырзасының жақында жасаған мәлімдемесі осындай». Бұл сөз өте жақсы қабылданды және Макдональдқа солиситор-генерал лауазымын Біркеттке қайта ұсынуға мүмкіндік берді, өйткені бұл лауазымда отырған Джеймс Мелвилл отставкаға кетуге дайын тұрды. Біркетт тағы да бас тартты, ал Стаффорд Криппс тағайындалды. Біркеттке заңдық емес лауазым ұсынылды, бірақ ол «практикадан бас тартуды білдіретін лауазымды қарастыра алмаймын» деді. 1931 жылы экономикалық дағдарыс болғаннан кейін король парламентті таратып, Біркетт өзінің орынды қорғау үшін Нотингем шығысына оралды; оның басты қарсыласы – 1929 жылғы сайлауда оған қарсы шыққан консерватор Луи Глюкштейн болды. Консервативтік партияның протекционизмді қолдауы сайлаушылардың қолдауына ие болды, өйткені көптеген адамдар еркін сауда енгізілгеннен кейін қиындыққа тап болған салаларда жұмыс істеді. Глюкштейн 1931 жылғы 27 қазанда өткен жалпы сайлауда 5 583 дауыспен жеңіске жетті. 3 қарашада Біркеттке егер ол сайланған болса, премьер-министр оны солиситор-генерал етіп тағайындамақшы екені хабарланды. Ол тағы екі рет либералдық кандидат болуға шақырылды: 1931 жылы Торкуэй үшін және 1932 жылы Солтүстік Корнуолл үшін.

Birkett was returned as MP for Nottingham East at the general election on 31 May 1929 in which he won 14,049 votes, taking the seat with a majority of 2,939. As the largest single party, the Labour Party formed a minority government and set about filling the ministerial posts. The Labour Party had few experienced lawyers in the House of Commons, so Labour Prime Minister Ramsay MacDonald attempted to lure prominent Liberal lawyers to fill the positions of Attorney General and Solicitor General for England and Wales. His attack on a clause of the Finance Act 1930 drew much praise from both Liberal and Conservative politicians, including Winston Churchill, who said that "I have rarely heard a speech more precisely directed at the object under debate, more harmoniously attuned to the character of Committee discussion, than the excellent statement the Honourable and learned Gentleman has just made". The speech was a particularly well received one and led MacDonald to again offer the position of Solicitor General to Birkett, as the incumbent postholder James Melville was about to resign. Again Birkett refused, and Stafford Cripps was appointed. Birkett was offered a non legal office but said that he "could not contemplate a post that meant giving up my practice". After an economic crisis in 1931, the King dissolved parliament and Birkett returned to Nottingham East to defend his seat; his main opponent was the Conservative, Louis Gluckstein, who had challenged him in the 1929 election. The Conservative Party's support of protectionism met with approval from the electorate, as most were employed in industries which had suffered after the institution of free trade. Gluckstein won the general election on 27 October 1931 with a majority of 5,583 votes. On 3 November, Birkett was informed that if he had been returned, the Prime Minister intended to make him Solicitor General. He was invited to become a Liberal candidate two more times; once in 1931 for Torquay and once in 1932 for North Cornwall.

Барға қайта оралу

1930 жылы Биркетт «Жалынды автомобиль» деп аталатын іске қатысты. 1930 жылдың 6 қарашасында Нортгемптонда үйіне қайтып келе жатқан екі адам алыстан жарқын жарық көрді және жол жиегіндегі арықтан шыққан бір адамды көрді. Ол жарыққа кері қарап: «Біреу от жаққан сияқты» деді. Екі жігіт жарыққа қарай жүгіріп, оның өртенген автомобиль екенін көрді де, полиция шақырды. Роуз бірқатар оқиғалар салдарынан кінәлі танылды. Қамауға алынғанда, ол «Бәрі аяқталғанына қатты қуаныштымын» және «Мен жауапкермін» деген сияқты мәлімдемелер жасады, сондай-ақ өрт кезінде автомобильдің қозғалтқышы өшірілгенін, осылайша жазатайым тұтану мүмкіндігі жоққа шығарылғанын айтты. Куәгер ретінде сөйлегенде, айыпталушы белгісіз біреуді көлікпен алып кеткеннен кейін, оның жанармайы бітіп қалғанын байқап, жолаушыдан машинадағы қосалқы канистрді алып, жанармай багын толтыруын сұрағанын мәлімдеді. Осыны істеп жатқанда, Роуз жол жиегіне зәр тастауға шығып, үлкен жарылыс естігенін айтты. Ол үлкен жалын көргенін және жанармай багы жарылып кетеді деп ойлағанын айтты. Сондықтан ол мүмкіндігінше тез қашып кетті, сол кезде жолдағы екі жігітке кездесті. Апелляциялық сот пен Ішкі істер министрі оның апелляциясын қабылдамағаннан кейін, Роуз өзі қылмысты жасағанын мойындады, бірақ ол себебін айтпады. Ол өзінің өлімін қосақтау үшін жасады деген болжам бар. Кінәсін мойындауына қарамастан, құрбанның кім екені әлі анықталған жоқ. 1934 жылдың маусым айында Брайтон вокзалындағы чемоданнан әйелдің денесінің жоғарғы бөлігі табылды. Келесі күні Кингс-Кросс вокзалында аяқтары табылды, бірақ оның басы мен қолы табылған жоқ, және оқиға әлі де шешілмеген. Виолетт Кей есімді әйел жоғалып кеткен, ал бірінші әйелдің денесі табылғаннан кейін Кейдің ісіне көбірек назар аударылды. Манчини түрмеде отырғанда, оның адвокаты Биркетке телефон соғып, қорғау тарапынан жұмыс істеуін сұрады, ол да келісті. Биркет Кей мен Манчини арасындағы қарым-қатынастың жылы болғанын атап өтті. Оның қылмысты жасағанына күдік тудыратын мықты дәлелдер болғанына қарамастан, құрбанның бас сүйегіндегі балғамен соққан іздер және Манчинидің киімдеріндегі қан іздері, қазылар алқасы екі жарым сағаттық кеңестен кейін Манчиниді кінәсіз деп тапты. Манчини өлімі алдында қылмысын мойындады. 1937 жылдың мамыр айында Биркетт Денсаулық сақтау министрі мен Ішкі істер министрі құрған Аборт мәселелері жөніндегі ведомствоаралық комитеттің төрағасы болып тағайындалды. Ол «аборттың таралуын және оған қатысты заңды зерттеу, сондай-ақ заңды тиімді орындау арқылы қандай шаралар қолдануға болады» деген баяндама дайындады. 1937 жылдың жазында Биркеттен ағылшын адвокатурасын Торонтодағы Канада адвокатурасының жылдық жиналысында өкілдік етуі сұралып, ол онда сәтті сөз сөйледі. 1938 жылдың қаңтарында ол Айлсберидегі сотты ашу үшін сот комиссары болып тағайындалды, күніне шамамен 10 іс қарады. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, ол күдікті жау агенттерін ұстау жөніндегі Ішкі істер министріне кеңес беретін комитеттің мүшесі болды. Комитет екі жыл ішінде 1500-ден астам іс қарады. Жұмысы ақысыз болғанына қарамастан, ол 1941 жылдың 6 маусымында еңбегі үшін рыцарь атағын алды. Ол сондай-ақ жұма күні кешкі жаңалықтардан кейін Уильям Джойс, «Лорд Хо-Хо» деп танылған адамның хабарларына қарсы тұру үшін апта сайын радио хабарларын жүргізді. Бірінші хабар 1940 жылдың 9 ақпанында тарады және ол «Соғысқа дейінгі кезеңде» моральдық көтеріліс тудырды деп есептелді. Биркет сотқа қатысуды өзінің «азаматтық борышы» деп санады және ұсынысты қабылдап, 4 қарашада жауап хат жіберді. Ол жоғары соттардағы жұмысын ұнатпады, адвокаттық қызметіндегі «көрінуге» құштар екенін мойындады, сондай-ақ денсаулығының нашарлауына байланысты 1942 жылы депрессияға ұшырады. 1943 жылы бірнеше апта бойы ол Апелляциялық сотта отырды, содан кейін сотқа сапарға шықты. Бірнеше аптадан кейін жүрек ауруы мен пневмонияның салдарынан ауырып, емделу үшін үйіне оралды. Келесі жыл бойы ол тағы да ауырып, судьялық қызметінен кетуді ойлады, өйткені ол өзінің қабілеттеріне енді сенбейтінін сезінді. Жоғары сотта жұмыс істеген кезінде ол Константин v Imperial Hotels Ltd сияқты бірнеше маңызды істерді қарады, ол қонақүй иелері қонақтарды негізсіз бас тартуға құқықтары жоқ екенін растады.

In 1930, Birkett was involved in the so called Blazing Car murder case. On 6 November 1930, two men returning home in Northampton noticed a bright light in the distance and saw a man come out of a ditch at the side of the road, glance back toward the light and say "looks like somebody has had a bonfire". The two young men ran toward the light, saw it was a burning car and fetched a policeman. Rouse was damned by a series of events. When arrested, he made statements such as "I'm very glad it's over" and "I'm responsible" and that the car engine had been off at the time of the fire, ruling out the possibility of accidental ignition. When he appeared as a witness, the defendant claimed that after giving an unknown man a lift, he had found that he was running out of petrol and had asked the passenger to take the spare can in the car and fill up the fuel tank. While he was doing this, Rouse testified that he went to the side of the road to urinate, and while there heard a large explosion. He said he saw a large flame and became convinced the petrol tank would explode. As such he ran away as fast as possible, at which point he ran into the two young men on the road. After his appeal had been rejected by both the Court of Appeal and the Home Secretary, Rouse admitted that he had in fact committed the murder – although he never gave a reason – it was theorised that he had done so in an attempt to fake his own death. Despite his admission of guilt the identity of the victim has never been discovered. In June 1934, a woman's torso was found in a suitcase in Brighton railway station. The legs were discovered at King's Cross station the next day, but her head and arms were never found, and the case is still unsolved. A woman by the name of Violette Kaye had disappeared, and the appearance of the first woman's body prompted greater scrutiny on Kaye's case. While Mancini was in prison, his solicitor phoned Birkett and asked him to work as counsel for the defence, which Birkett agreed to do. Birkett also emphasised the affectionate nature of the relationship between Kaye and Mancini before Kaye's death. Despite strong evidence that he had committed the crime, including marks on the victim's skull believed to be from a hammer and marks of blood on Mancini's clothing, the jury found Mancini not guilty after two and a half hours of deliberations. Mancini confessed to the murder before dying. In May 1937 Birkett was appointed Chairman of the Inter Departmental Committee for Abortion set up by the Minister of Health and Home Secretary, preparing a report "to inquire into the prevalence of abortion, and the law relating thereto, and to consider what steps can be taken by more effective enforcement of the law", During the summer of 1937, Birkett was asked to represent the English Bar at the annual meeting of the Canadian Bar Association in Toronto, where he was a popular speaker. In January 1938, he was asked to act as a Commissioner of Assize to open the Assize Court in Aylesbury, dealing with an average of 10 cases a day. After the outbreak of World War II in 1939, he became a member of a committee advising the Home Secretary on the detention of suspected enemy agents. The committee dealt with more than 1,500 cases in two years. Although the work was unpaid, he was knighted (as a Knight Bachelor) on 6 June 1941 as a reward for his work. He also delivered weekly radio broadcasts after the Friday night news to counter the broadcasts of William Joyce, known as Lord Haw Haw. The first broadcast took place on 9 February 1940, and they were considered to be a morale boost during the so called Phoney War. Birkett considered it his "public duty" to join the bench and wrote back on 4 November accepting the offer. He did not enjoy his time in the high courts, admitting that he "missed the limelight" of being an advocate, and, combined with ill health, he suffered from depression in 1942. For several weeks in 1943, he sat in the Court of Appeal before departing on an Assize visit. He fell ill after a few weeks with a combination of heart disease and pneumonia, and he returned home to recover. He suffered from more illness over the next year and considered resigning as a judge, as he felt that he could no longer trust his abilities as one. During his time in the High Court, he dealt with several notable cases including Constantine v Imperial Hotels Ltd, which reaffirmed the common law principle that innkeepers must not refuse accommodation to guests without just cause.

Зейнеткерлік

1957 жылғы 13 маусымда ол Ішкі істер министрінің телефон тыңдауын пайдалануына қатысты тергеу жүргізген Құпия кеңесшілер комитетінің төрағасы болды. Жиырма тоғыз отырыстан кейін, Биркетт телефон тыңдауды қолдаған және олардың тиімділігін атап көрсеткен есепті Парламентке ұсынды. 9 желтоқсанда Премьер-министрден оған пэрлік тағайындау туралы хат келді. Ол оны қабылдады, оның аты 1958 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету тізіміне енді, және ол Ланкастер графтығындағы Ульверстонның бароны Биркетт атанды, ал 1958 жылғы 20 ақпанда Лордтар палатасында орын алды. 1959 жылғы ақпанда ол BBC телеарнасының «Жүзден-жүз» бағдарламасының алғашқы эпизодында пайда болды, онда ол «осы ғасырдың үш немесе төрт ең ұлы қылмыстық адвокатының бірі, және мүмкін, барлық уақыттағы үш немесе төрт ең ұлы қылмыстық адвокатының бірі» деп сипатталды. Саясаттан және құқықтан басқа, ол Құрметті былғары өңдеушілер компаниясының төрағасы қызметін төрт рет атқарды. Мамыр айында ол «Әдепсіз басылымдар туралы» заң жобасын бірінші оқылымда ұсынды, ол палатаның екі жағынан да қолдау тауып қабылданды. Биркетт жеке өмірінде «Англияда әдепсіздік туралы толыққанды заң болмайды деп сенді. 1959 жылғы заң – біз жасаған ең жақсысы». 1961 жылы ол тағы да BBC-ге шақырылып, BBC Home Service арнасында «Алты ұлы адвокат» деп аталатын бірнеше сөз сөйледі. Ол Эдвард Маршалл Холл, Патрик Гастингс, Эдвард Кларк, Руфус Айзекс, Чарльз Рассел және Томас Эрскинді таңдады. Ол Лордтар палатасында соңғы рет 1962 жылғы 8 ақпанда сөйледі, онда Манчестер корпорациясының заңының бір бөлігін сынады, бұл Манчестердегі өсіп келе жатқан халықтың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін Улсуотерден суды ағызуға әкеп соғар еді. Оның сөзі «терен сезімтал және әсерлі» болды, және дауыс беру нәтижелері жарияланғанда, Биркетт пен оның жақтастары 70 дауысқа 36 дауыспен жеңіске жетті. Ullswater Yacht Club қазір көлде жыл сайын Лорд Биркетт еске алу турнирін өткізеді. Келесі күні таңертең ол жүрек ауруына шағымданып, түскі ас ішкеннен кейін құлап, ауруханаға жеткізілді. Дәрігерлер оның маңызды қан тамырының жарылғанын анықтады, және оны жазып жөндеу үшін дереу операция жасау қажет болды. Операция мәселені шеше алмады, және ол 1962 жылғы 10 ақпанда таңертең қайтыс болды. Оның ұлы Майкл оның орнына барон Биркетт атанды.

On 13 June 1957 he became chairman of a committee of Privy Counsellors holding an inquiry into the Home Secretary's use of telephone tapping. After twenty nine meetings, Birkett drafted a report which he passed on to Parliament supporting the use of telephone taps and noting their effectiveness. On 9 December, a letter arrived from the Prime Minister offering him a peerage. He accepted, and his name appeared in the 1958 New Years Honours list, and was created Baron Birkett, of Ulverston in the County of Lancaster, and took his seat in the House of Lords on 20 February 1958. In February 1959, he appeared on the first episode of the BBC television program Face to Face, where he was described as "one of the three or four greatest criminal lawyers of this century, and perhaps one of the three or four greatest criminal lawyers of all time". Outside politics and the law, he also served as Master of the Worshipful Company of Curriers four times. In May, he moved the first reading of the Obscene Publications Bill, which passed with support from both sides of the house. Privately, Birkett believed that "there will never be a satisfactory law in England about obscenity. Our 1959 Act is the best we have yet done." In 1961, he was again invited by the BBC to give a series of talks on the BBC Home Service, this time titled "Six Great Advocates". He picked Edward Marshall Hall, Patrick Hastings, Edward Clarke, Rufus Isaacs, Charles Russell and Thomas Erskine. He sat for the last time in the House of Lords on 8 February 1962, where he made a speech criticising an element of the Manchester Corporation Bill which would have water drained from Ullswater to meet the needs of the growing population in Manchester. His speech was "deeply felt and eloquent", and when the votes were announced, Birkett and his supporters had won by 70 votes to 36. The Ullswater Yacht Club now holds an annual Lord Birkett Memorial Trophy Race on the lake. The next morning he complained of heart trouble, collapsed shortly after lunch and was taken to the hospital. The doctors discovered that he had ruptured an important blood vessel and immediate surgery was needed to fix it. The operation failed to fix the problem, and he died early in the morning on 10 February 1962. His son, Michael, succeeded him as Baron Birkett.