Кіріспе
Батыл класы, кейде Даңқты класы деп аталады, Корольдік теңіз күштерінде қызмет еткен алғашқы көп кемелі авианосецтер класы болды. Үш кеме – , және – бастапқыда Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Балтық жобасының бөлігі ретінде Батыл класты соғыс крейсерлері ретінде салынған. Олар өте жылдам болғанмен, минималды бронясы және азау қарулары соғыстан кейінгі Корольдік теңіз күштері үшін ұзақ мерзімді пайдалылығын шектеді және соғыстан кейін тіректе тұрды. Олар 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімінің шарттары бойынша капиталдық кемелер саналды және Корольдік теңіз күштеріне бекітілген жалпы тоннаждың ішіне кірді. Оларды жоюдың орнына, теңіз күштері келісімде рұқсат етілгендей, оларды авианосецтерге айналдыруға шешім қабылдады. Соғыс кезінде жартылай қайта жаңартылған Furious 1921 жылы, келісім күшіне енгенге дейін қайта жаңарту жұмыстарын бастады. Әуе турбуленттілігін азайту үшін оған ешқандай үстін құрылым немесе арал берілмеді. Бұл толыққанды қанағаттандырмады, сондықтан 1939 жылы кішкентай арал қосылды. Тағы бір мәселе, ол стандартты түтікке ие болмады; оның орнына, оның қазандықтарының шығару құбырлары кеменің қабырғаларымен жүріп, ұшу палубасының арт жағындағы немесе кеме қабырғаларындағы желдеткіштер арқылы шығып, егер қону операциялары жүргізілсе. Ұзын құбырлар оның ұшақ сыйымдылығын азайтты, ал шығарылатын газдар ұшақтардың қонуына турбуленттік сияқты қиындықтар туғызды. Оның екі туыс кемесі, Батыл және Даңқты, Furious аяқталуға жақын болған кезде авианосецтерге айналдыруды бастады. Олар Furious кемесінің құрылысынан алынған тәжірибеге сүйенді, ұшақ сыйымдылығын үштен бір бөлігіне дейін арттырды және қонуды қауіпсіз етіп, воронкалы аралды қосты. Корольдік теңіз күштері құрамына кірген алғашқы ірі кеме ретінде Furious ұшақтарды басқару және қону процедураларын бағалау үшін кеңінен пайдаланылды, соның ішінде 1926 жылы алғашқы авианосецтік түнгі қону. Батыл 1939 жылдың қыркүйегінде неміс суасты қайығының торпедолық шабуылынан зардап шегіп, Екінші дүниежүзілік соғыста Корольдік теңіз күштерінің жоғалтқан алғашқы кемесі болды. Даңқты 1940 жылы Норвегия науқанына қатысты, бірақ маусым айында екі неміс соғыс кемесімен үйіне қайтып келе жатқанда, минималды сүйемелдеумен суға батты. Furious соғыс кезінде көптеген маңызды операцияларға қатысты, соның ішінде 1940 жылы Норвегия науқаны, 1942 жылы Мальта конвойы және Операция Мшәл, сондай-ақ 1944 жылы Норвегиядағы неміс Tirpitz соғыс кемесіне және басқа да нысаналарға жасалған әуе шабуылдары. Кеме 1944 жылы тозығы жетті және 1944 жылдың қыркүйегінде резервтік мәртебеге қойылды, ал 1945 жылы қызметтен босатылып, 1948 жылы металл тескісіне сатылды.
The Courageous class, sometimes called the Glorious class, was the first multi ship class of aircraft carriers to serve with the Royal Navy. The three ships—, and —were originally laid down as Courageous class battlecruisers as part of the Baltic Project during the First World War. While very fast, their minimal armour and few guns limited their long term utility in the post war Royal Navy, and they were laid up after the war. They were considered capital ships by the terms of the 1922 Washington Naval Treaty and were included in the total amount of tonnage allowed to the Royal Navy. Rather than scrap them, the Navy decided to convert them to aircraft carriers as permitted under the Treaty. Furious, already partially converted during the war, began her reconstruction in 1921, before the Treaty came into effect. In an attempt to minimise air turbulence, she was given no superstructure or island. This was not entirely satisfactory, and a small island was added in 1939. Another problem was that she lacked a standard funnel; instead, her boiler uptakes ran along the sides of the ship and exhausted out of gratings on the rear of the flight deck, or at the sides of the ship if landing operations were in progress. The long ducts reduced her aircraft capacity, and the exhaust gases were as much of a problem for landing aircraft as the turbulence would have been. Her half sisters, Courageous and Glorious, began their conversions to aircraft carriers as Furious neared completion. They drew upon the experience gained by the Royal Navy since Furious had been designed and incorporated an island with a funnel, increasing their aircraft capacity by one third and making it safer to land. As the first large carrier completed by the Royal Navy, Furious was extensively used to evaluate aircraft handling and landing procedures, including the first ever carrier night landing in 1926. Courageous became the first warship lost by the Royal Navy in the Second World War when she was torpedoed in September 1939 by a German submarine. Glorious participated in the Norwegian campaign in 1940, but she was sunk by two German battleships in June as she sailed home with a minimal escort. Furious participated in many major operations during the war, including the Norwegian campaign in 1940, the Malta Convoys and Operation Torch in 1942, and airstrikes on the German battleship Tirpitz and other targets in Norway in 1944. The ship was worn out by 1944 and was placed in reserve status in September 1944 before being paid off in 1945 and sold for scrap in 1948.
Жауынгерлік крейсерлер
Батыр және Даңқты атты екі кеме Бірінші дүниежүзілік соғыста Солтүстік теңізде қарауылдап, 1917 жылғы қарашадағы Гелиголанд шығанағының екінші шайқасымен аяқталды. Олардың жартылай қарындасы Furious бастапқыда екі зеңбірекпен жасалған, бірақ құрылыс кезінде алдыңғы мұнарасы мен барбетінің орнына ұшу алаңы мен ангар орнату үшін өзгертілді. Ол артқы мұнарасы алынып тасталғанша және тағы бір ұшу алаңы қосылғанша Солтүстік теңізде бірнеше қарауылдық сапар жасады. 1918 жылғы шілдедегі Тондерн шабуылында оның ұшақтары цеппелиндер ангарларына шабуыл жасады. Соғыстан кейін үш кеме де резервке жіберілді. 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімі қол қойған елдерді белгілі бір тоннажға шектеді; осы шектен асып кеткен кемелер құрылыстан алынып тасталды. Барлық қолданыстағы кемелердің шамамен жартысын авианосецтерге айналдыруға болады, ал Корольдік теңіз күштері олардың жоғары жылдамдығына байланысты Батыр классындағы кемелерді пайдалануға шешім қабылдады. 1920 жылдары әрбір кеме ұшу алаңымен қайта жабдықталды.
Қайта құрулар
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұшу және қону палубасымен жабдықталған, бірақ соңғысы суперструктураның айналасындағы күшті ауа ағындары мен түтін газдарының әсерінен тиімсіз болып шықты. Соғыстан кейін қайта жабдықталды және 1921 жылдың маусымынан 1925 жылдың қыркүйегіне дейін әуе кемесіне айналдырылды. Оның дизайны алғашқы екі британдық авианосецтерден – , үш жылдан кем уақыт бұрын пайдалануға берілген, және 1920 жылы алдын ала теңіз сынақтары кезінде бар болғаны 143 қону жасаған – алынған тәжірибеге негізделген. «Фуриус» кемесінің суперструктурасы, мачталары, түтіні және қону палубасы алынып тасталды, оған кеменің үштен екі бөлігін қамтитын ұшу палубасы орнатылды. Бұл ұшу палубасы тегіс болмады; ол конструкцияланған кезде тежегіштері болмағандықтан, қону кезінде ұшақты баяулату үшін кормадан үштен бірін бөлігі жоғары көтерілді. Ол дәуірдегі алдыңғы және артқы тоқтату жүйесі, бастапқыда «Фуриус» кемесінде 320 фут (98 м) ұзындықта болған, ұшақты тоқтатуға емес – сол кездегі қону жылдамдықтары жақсы қарсы жел болғанда тоқтатуды қажет етпеген – еді, бірақ ұшақтың жаққа бұрылып, ұшу палубасынан құлауын болдырмау үшін жасалған. Ұшу палубасының әртүрлі жобалары Ұлттық физикалық зертханада жел туннелінде сыналып, ерекше эллипстік пішін мен дөңгелек жиектері турбуленттілікті азайтатыны анықталды. Ұшу палубасындағы турбуленттілікті азайту үшін «Фуриус» кемесінде «Аргус» сияқты арал болмады, оның орнына ұшу палубасының алдыңғы бөлігінде қайта жиналмалы карталық үй орнатылды. Ұшу палубасының астында әрқайсысы 5 метр биіктіктегі екі қабатты ангар салынды. Төменгі ангардың ұзындығы 168 метр, ал жоғарғысы – 165 метр. Кеменің қазандықтары кеменің жанымен жүргізіліп, ұшу палубасының артқы жағындағы тораптардан немесе қону операциялары жүргізіліп жатқанда кеменің артқы жағындағы төменгі ангардан шығарылды. Бұл шешім қанағаттандырмайтын болып шықты, себебі ол бағалы кеңістікті алып, төменгі ангардың бір бөлігін тұруға жарамсыз етіп, қону операцияларына кедергі келтірді. Оның бастапқы ұшу палубасы шағын ұшақтарды, мысалы, истребительдерді пайдалану үшін сақталды, соның арқасында кеме ұшақтарды негізгі ұшу палубасына қондырумен бірге истребительдерді төменгі палубадан бірден ұшыра алатын болды. Жоғарғы ангардың алдыңғы жағындағы есіктер төменгі ұшу палубасына ашылды. Ұшу палубасы мен ангарлар арасында ұшақтарды тасымалдау үшін екі лифт орнатылды. Жоғарғы палубада ұшақтар мен кеме қайықтарына арналған екі дайын жанармай багі орнатылды. Сонымен қатар, жанармайдың қосымша қоры да сақталды. Ұзындығы бойынша орналасқан тоқтату жүйесі қызметте танымал болмады және 1926 жылы «Фуриус» кемесінде жүргізілген сынақтар палуба шетіндегі палисадалардың жақсы қарсы жел болғанда ұшақтарды жаққа бұрып, палубадан құлатуын болдырмауда тиімді екенін көрсеткеннен кейін 1927 жылы алынып тасталды. «Фуриус» кемесінің ұзын шығару құбыры қону операцияларын қиындатты және ангарлардың көлемін, демек, тасымалдай алатын ұшақтардың санын шектеді. «Глориус» және «Кураж» әуе кемелері «Фуриус» қайта құрылымын бастағаннан кейін әуе кемелеріне айналдырылды, «Кураж» 1924 жылдың 29 маусымында Девонпортта, ал «Глориус» 1924 жылдың 14 ақпанында Розитте қайта құрылды. Соңғысы «Фуриус» аяқталғаннан кейін конверсияны аяқтау үшін Девонпортқа көшірілді. Олардың дизайны «Фуриус» негізінде жасалған, бірақ ол жобаланғаннан бері жинақталған тәжірибеге негізделген бірнеше жақсартулар енгізілді. Барлық суперструктура, қарулар және негізгі палубаға дейінгі жабдықтар алынып тасталды. Қалған корпус үстіне әрқайсысы 5 метр биіктіктегі және 168 метр ұзындықтағы екі қабатты ангар салынды; жоғарғы ангар деңгейі негізгі ұшу палубасының төменгі және алдыңғы жағына қысқа ұшу палубасына ашылды. Ұшу палубасының алдыңғы және артқы жағына екі үлкен лифт орнатылды. Көпір, ұшуды басқару станциясы және түтікпен арал оң жаққа орналастырылды, себебі арал бұрын қорқытылғандай турбуленттілік тудырмайды. 1939 жылға қарай екі кеме де бензиннің мөлшерін тасымалдай бастады. 1939 жылы «Кураж» кемесінде 807 офицер мен сарбаз, сондай-ақ әуе тобында 403 адам болды. Олардың жартылай қарындасы «Фуриус» ұзындығы бірдей болды, бірақ оның ені 89 фут (27 м), ал терең жүктемеде орташа су тартуы 27 фут (8 м) болды, бұл конверсияға дейінгіге қарағанда екі фут терең. Ол қалыпты жүктемеде және терең жүктемеде 3000 тоннадан астам жүкті алып жүрді. «Фуриус» кемесінің метацентрикалық биіктігі терең жүктеме кезінде 1 метр болды, бұл конверсиядан кейін 0 метрге төмендеді.
Қозғалтқыш
Courageous класының кемелері Корольдік әскери-теңіз флотындағы алғашқы ірі соғыс кемелері болды, олар тісті күш берілісі бар бу турбиналарымен жабдықталған. Екі машина бөліміне орналастырылған турбиналардың әрқайсысы төрт пропеллер білігінің біреуін қозғалтады. "Furious" кемесінің пропеллерлері 3 метр (11 фут) диаметрде болды. Турбиналар 18 Yarrow кішкентай түтікшелі қазандықтармен қамтамасыз етілді, олар үш қазандық бөліміне тең бөлінді. Турбиналар жұмыс қысымында жалпы қуатын өндіруге арналған. Үш кемені қайта жарақтандыру кезінде машиналарға едәуір өзгерістер енгізілмеді, бірақ олардың артқан суыруы жылдамдығын шамамен дейін төмендетті. "Furious" кемесінің жанармай сыйымдылығы қайта құрылым кезінде артты, бұл оның қозғалыс ауқымын сағаттық жылдамдықпен сағатқа дейін ұлғайтты.
Furiouss fuel capacity was increased by during her reconstruction, which increased her range to at a speed of giving them an endurance of at 10 kn.
Қару-жарақ
"Фуриус" бастапқы он бір БЛ 5,5 дюймдік МК I зеңбірегінің он біреуін сақтап қалды, бесеуі әр жақта, жау кемелерінен өзін-өзі қорғау үшін. Оның бастапқы әуе шабуылына қарсы қаруын алты QF 4 дюймдік Mark V зеңбірегі алмастырды. Төртеуі ұшу палубасының екі жағына, екеуі корма палубасына орнатылды. Олардың ең төменгі бұрылуы -5°, ең жоғары көтерілуі 80°. Зеңбіректер жоғары жарылғыш (HE) снарядын минутына 10-15 оқпен атып шығарды. Зеңбіректердің ең жоғары шегі 31000 фут (9449 м), бірақ тиімді қашықтығы одан әлдеқайда аз. 1926-1927 жылдары төменгі ұшу палубасын сынау кезінде ұшу палубасындағы төрт зеңбірек алынып тасталды, бірақ сынақтар аяқталғаннан кейін тек екеуі ғана ауыстырылды. 1927 жылы төрт QF 2 фунттық "пом-пом" зеңбірегі орнатылды. Mark V орнатуы -10°-қа дейін төмендеп, 80°-ға дейін көтерілуі мүмкін. Mark VIII 2 фунттық зеңбірек, оқтың бастапқы жылдамдығымен снарядты атып шығарды. Оқтың ату жылдамдығы минутына 96-98 оққа жуық болды. 1939 жылдың басында "Фуриус" қайта жөндеу кезінде екі еселі Mark XIX орнатудағы он екі QF 4 дюймдік Mk XVI зеңбірегімен алмастырылды. Бір орнату бұрынғы ұшу палубасында, екіншісі корма палубасында, ал қалған төртеуі әр жақта екеуден орнатылды. Mark XIX орнатуы -10°-қа дейін төмендеп, 80°-ға дейін көтерілуі мүмкін. Mark XVI зеңбірегі минутына 15-20 HE снарядын, оқтың бастапқы жылдамдығымен атып шығарды. Жер үстіндегі нысаналарға қарсы қашықтығы және ең жоғары шегі 9449 м, бірақ тиімді әуе шабуылына қарсы қашықтығы одан әлдеқайда аз. Жаңадан қосылған аралдың алды мен артында тағы екі Mark V 2 фунттық орнату қосылды. Әскери-теңіз министрлігі "Courageous" және "Glorious" үшін түрлі өлшемдегі, жер үстіне және әуе шабуылына қарсы қару-жарақтардың қоспасын қарастырды, бірақ ақырында он алты QF 4,7 дюймдік Mark VIII зеңбірегінен тұратын екі мақсатты қару-жарақтарға қанағаттанды. Бір орнату әрбір төменгі ұшу палубасының екі жағында, ал екеуі корма палубасында орналастырылды. Қалған он екі орнату әр кеменің жақтарына таралып орнатылды. 1930 жылдардың ортасындағы жөндеу жұмыстары кезінде екі кеме де бірнеше 2 фунттық "пом-пом" орнатуларын алды. "Courageous" үш төрт еселі Mark VII орнатуын алды, біреуі ұшу палубасының екі жағында, 4,7 дюймдік зеңбіректердің алдында, екіншісі аралдың артындағы ұшу палубасында (олардың екеуі соғыс кемесінен ауыстырылды). "Glorious" сол жерлерде үш сегіз еселі Mark VI орнатуын алды. Екі кеме де төрт сумен салқындатылған 0,50 калибрлі Mark III пулеметін төрт еселі орнатуда алды. Бұл орнату -10°-қа дейін төмендеп, 70°-ға дейін көтерілуі мүмкін. Пулеметтер оқтың бастапқы жылдамдығымен оқ атып шығарды. Бұл зеңбірекке шамамен максималды қашықтықты берді, бірақ оның тиімді қашықтығы тек болды. Екі кеме де соғыстың басында батып кеткенге дейін қосымша қару-жарақ алмады.
Қорғау
Ұшақ тасымалдағыш кемелерге айналдыру кезінде барбеттерден басқа аз ғана қару-жарақ алынып тасталды. Көлденең бөлімшелер бұрынғы барбеттердің орналасқан жерінен өткізілді. Ұшу палубасы белгілі бір қалыңдыққа ие болды. Басқа британдық крейсерлерден өзгеше, Courageous класындағы кемелердің бронясының көп бөлігі жоғары тартылыс күшіне төтеп беретін болаттан (HTS) жасалған, бұл болат басқа кемелердің құрылымында да қолданылған. Олардың су сызығындағы белдеуі HTS-тен тұрады және қалыңдығы жұмсақ болатпен жабылған. Ол кеменің ортаңғы екі бөлігінің үштен екі бөлігін қорғады, алдыңғы бөлігіне қарай бір дюймге дейін, ал екі дюймдік алдыңғы көлденең бөлімшеге дейін созылды, бірақ мұрындан қысқа болды. Белдің биіктігі 7 метр (23 фут) болды, оның ішінде жоспарланған су сызығының астындағы бөлігі болды. Бұрынғы алдыңғы барбеттен 3 дюймдік бөлімше жоғары және төменгі палубалар арасында кеме жағына қарай созылды, ал артқы барбеттің бұрынғы орнында да осыған ұқсас бөлімше орнатылған. Төрт палубаның қалыңдығы әртүрлі болды, ең қалың бөлігі оқ-дәрі қоймалары мен рульдік механизмдерде болды. Ютланд шайқасынан кейін оқ-дәрі қоймаларының маңындағы палубаға қосымша қорғаныс қосылды. Торпедалық бөлімшелердің қалыңдығы құрылыс кезінде 0,75 дюймнан арттырылды. Барлық үш кемеге корпустың бір бөлігімен біріктірілген, торпедаға қарсы шағын дөңгелек орнатылды, ол торпеда корпустың өзіне тиіп бұрын жарылуы және су астындағы жарылыстың күшін кемеден алысқа, су бетіне бағыттауы тиіс болды. Кейінгі сынақтар оның міндетін орындау үшін жеткілікті терең емес екенін және жарылыстың күшін сіңіруге қажетті бос және толық бөлімшелердің қабаттары жоқ екенін көрсетті.
Әуе топтары
Әдетте, "Фуриус" шамамен 36 ұшақты ғана тасымалдай алатын. 1920 жылдары бұл көбінесе бір эскадрильяны (1932 жылдан кейін – эскадрильялар) құрастыратын истребительдер (Фейри Флайкатер), екі бақылаушы ұшағы (Блэкберн Блэкберн немесе Авро Бисон), бір бақылаушы-барлаушы ұшағы (Фейри IIID) және екі торпеда тасушы эскадрильяны (Блэкберн Дарт) білдірді. 1935 жылы Hawker Nimrods және Hawker Ospreys истребительдерімен бір эскадрилья, Blackburn Baffin торпеда тасушылары және Fairey IIIF бақылаушы ұшақтары болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әуе кемесі әдетте бір истребитель эскадрильясын және түрлі типтегі екі шабуылдық ұшақ эскадрильясын тасыды, бірақ бұл құрамын нақты міндеттерге байланысты жиі өзгертетін.
Соғысқа дейінгі қызмет
Furious 1925 жылы Атлантикалық флотқа тағайындалды, бірақ ол келесі бірнеше жыл бойы Флоттың Әуе Күштерінің (FAA) барлық ұшақтарының сынақтарын өткізді. Бұл сынақтарға Fairey IIID және Fairey Flycatcher ұшақтарының қону және ұшу сынақтары кірді, олар дөңгелектері бар және жоқ, ағаш және металл қондырғыларының әртүрлі дизайнын салыстыру үшін. Төменгі ұшу палубасы майланды, бұл оларға ең аз қиындықпен ұшып шығуға мүмкіндік берді. Ағаштан жасалған шанасы бар Flycatcher да сынақтан өтті және толық қанағаттандырды. Бұл сынақтар кезінде тоқтату құрылғысы аз ғана пайдаланылды және ол көп ұзамай алынып тасталды. 1927 жылы желден қорғайтын қоршаулар палуба жиегіне орнатылды, бұл қатты ауа-райында ұшақтардың жаңғақтың үстінен ұшып кетпеуіне кепілдік берді. Бірінші түнгі қонуды 6 мамыр 1926 жылы Furious кемесінде Blackburn Dart жасады. 1930 жылдың 1 шілдесінде кеме Девонпортта 1930 жылдың қыркүйегінен 1932 жылдың ақпанына дейін күрделі жөндеуге дайындық мақсатында резервтік мәртебеге ие болды. Оның төртінші палубасы бір палубаға көтерілді, зениттік қару-жарағы қайта қарастырылды және ангарларда су шашырату құрылғылары орнатылды. 16 ақпан 1932 жылы толық қуатпен сынақтан өтті, онда оның ең жоғары жылдамдығы тіркелді. 1930 жылдардың ортасында көлденең тоқтату құрылғысы орнатылды. 1934 жылдың мамыр айынан қазан айына дейін Жерорта теңіз флотына жіберілді. Furious 20 мамыр 1937 жылы Спитхедте король Георг VI-ның тағына отыруына арналған Флоттық парадқа қатысты. 1937 жылы палубаға қонуға арналған оқу кемесіне айналды, бірақ 1937 жылдың желтоқсаны мен 1938 жылдың мамыр аралығында Девонпортта қайта жабдықталды, онда төменгі ұшу палубасының алдыңғы бөлігі көтерілді. 1938 жылдың қыркүйегіндегі Мюнхен дағдарысы кезінде ол 801, 821 және 822 эскадрильяларын қабылдап, Скапа-Флоудағы флотқа қосылды, содан кейін жағдайдың бейбіт аяқталуынан кейін оқу міндеттерін қайтадан бастады. Courageous 21 ақпан 1928 жылы қайтадан іске қосылды және 1928 жылдың мамыр айынан 1930 жылдың маусым айына дейін Жерорта теңіз флотына тағайындалды. 1930 жылы маусым мен тамыз айларында Glorious оны ауыстырып, қайта жөндеуден өтті. Кеме 1930 жылдың 12 тамызынан 1938 жылдың желтоқсанына дейін Атлантика және Отандық флоттарға тағайындалды, 1936 жылы Жерорта теңіз флотына уақытша қосылды. 1930 жылдардың басында көлденең тоқтату құрылғысы орнатылды және ол 1934 жылдың наурыз айына дейін жоғарғы ұшу палубасында екі гидравликалық катапульт алды. Courageous 1935 жылдың қазан айынан 1936 жылдың маусым айына дейін қайтадан жөндеуден өтті және зениттік қаруларын алды. Ол 1937 жылғы Коронация флотының парадында болды. 1938 жылдың желтоқсанында ол Отандық флотқа қосылып, екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін осы міндетін атқарады. Glorious 24 ақпан 1930 жылы Жерорта теңіз флотымен қызмет ету үшін қайтадан іске қосылды, бірақ 1930 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін Отандық флотқа қосылды. 1930 жылдың маусымында ол Courageous-ты Жерорта теңіз флотында ауыстырып, 1939 жылдың қазанына дейін онда қалды. 1931 жылдың 1 сәуірінде тұманды күні Glorious SS Florida кемесіне соқтығысты. Соқтығысу салдарынан ұшу палубасының 18 метрлік бөлігі қирады және Glorious уақытша жөндеу үшін Гибралтарға баруға мәжбүр болды. Ол тұрақты жөндеу үшін Мальтаға кетіп, 1931 жылдың қыркүйегіне дейін онда болды. 1930 жылдардың басында көлденең тоқтату құрылғысы орнатылды. 1934 жылдың шілдесінен 1935 жылдың шілдесіне дейін Девонпортта қайта жөндеуден өтті, онда екі катапульт орнатылды, ұшу палубасы артқа қарай ұзартылды, төртінші палубасы бір палубаға көтерілді және көп санды зениттік қарулар орнатылды. Glorious сонымен қатар 1937 жылғы Коронация флотының парадына қатысты, содан кейін Жерорта теңізіне қайтып келді.
Батыл
Соғыстың басындағы күндері, U қайықтарын іздеу және жою мақсатында флоттың ұшақ тасымалдаушыларының айналасында аңшы-жойғыш топтар құрылды. 1939 жылдың 17 қыркүйегінде 1936 жылы суға түскен U-29 қайығы кемеге екі торпедамен шабуыл жасады, нәтижесінде "Куррейдж" екінші дүниежүзілік соғыста жаудың әрекетінен батып, алғашқы британдық әскери кемесі болды. "Ark Royal" жеті күн бұрын жақыннан өткен торпедадан зардап шеккендіктен, флоттың ұшақ тасымалдаушылары осы міндеттен алынып қайтарылды.
Ұлылық
"J" күші, "Glorious" кемесімен бірге, Үнді мұхитында "Адмирал Граф Шпе" неміс шалқасының іздеуін жүргізу үшін ұйымдастырылды. Олар табысқа жете алмады, сол себепті "Glorious" желтоқсанға дейін Үнді мұхитында қалды, содан кейін Жерорта теңізіне ауыстырылды. 1940 жылғы сәуірде "Glorious" Норвегияға десант шығарған британдық күштерге әуеден қорғау үшін қайта шақырылды. No. 263 эскадрильясының "Gloster Gladiator" ұшақтары норвегиялық әуе базаларына жеткізілу үшін бортқа алынды. "Glorious" және "Ark Royal" 24 сәуірде Норвегияның орталық бөлігіне келді, онда 263 эскадрильясы ұшып кетті, ал олардың ұшақтары Тронхейм ауданындағы нысаналарға шабуыл жасады. "Glorious" 27 сәуірде Scapa Flow-ға май құю және жаңа ұшақтарды алу үшін қайта оралды. 1 мамырда нашар ауа райына байланысты жаңа ұшақтарды жүктеуге мүмкіндік болмады. Күні бойы әскери-әуе күштеріне қарсы шабуылдар жасалды және кешке қарай күштер кері шегінді. "Glorious" 18 мамырда 701 эскадрильясының алты "Supermarine Walrus" амфибиялық ұшу қайығымен және No. 46 эскадрильясының 18 "Hawker Hurricane" ұшағымен келді. "Walrus" ұшақтары Харстадқа ұшып кетті, бірақ Сканландтағы әуе алаңы "Hurricane" ұшақтарына дайын болмады, сондықтан олар "Glorious" 21 мамырда Scapa Flow-ға оралғанда әлі де бортта болды. "Glorious" 26 мамырда Нарвик аймағына оралды және "Hurricane" ұшақтары ұшып кетті. Бірнеше күннен кейін британдық күштерге кері шегінуге бұйрық берілді. Эвакуация (Operation Alphabet) 3/4 маусым түнде басталды, ал "Glorious" 2 маусымда қолдау көрсету үшін жағалауға келді. Ол 802 эскадрильясының тоғыз "Sea Gladiator" және 823 эскадрильясының алты "Fairey Swordfish" торпедалық бомбалаушысын өз-өзіне қорғану үшін алып жүрді, мүмкін болса RAF ұшақтарын эвакуациялауға үміттенді. 7 маусым күні түстен кейін 263 эскадрильясының он "Gladiator" ұшағы және 46 эскадрильясының "Hurricane" ұшақтары да, бипландарға қарағанда жоғары қону жылдамдығына қарамастан, кешке қарай қиындықсыз ұшып кетті. Бұл әуе кемесіне тұңғыш рет құйрық ілмегі жоқ жоғары өнімді моноплан қондырылды. Капитан Гай Д'Ойли Хьюз 8 маусым таңында Scapa Flow-ға тәуелсіз түрде жүруге рұқсат сұрады және ол рұқсат алды. Солтүстік теңізден қайтып келе жатқанда "Glorious" және оның екі эскорттық эсминеці, есімдері көрсетілмеген, екі неміс линкоры "Scharnhorst" және "Gneisenau" табылған. Әуеде күштер патрульдемеген, палубада жылдам ұшу үшін ұшақтар байқалмаған және қақпан ұясында қарауыл болған жоқ. Неміс ауыр кемелері үш британдық кемені, олардың көп бөлігін құраған экипаждармен бірге батырды, бірақ "Acasta" батудан бұрын "Scharnhorst" торпедалауға үлкерді. "Glorious" кемесінен бар болғаны 43 адам аман қалды.
Ашулы
Until 2 October 1939, Furious remained on training duties, combined with anti-submarine sweeps off the east coast of Scotland. She was then assigned to the Home Fleet to replace the sunken Courageous and sortied on 8 October with the fleet to unsuccessfully hunt for the Gneisenau and escorting ships spotted off southern Norway. Furious departed her berth adjacent to the battleship in Scapa Flow for more futile searches for German ships on 13 October, the day before Royal Oak was sunk by U 47 in 1938, in Scapa Flow. Furious served as the flagship for the convoy bringing most of the 1st Canadian Infantry Division to Britain in mid-December 1939. Furious joined the Home Fleet off the coast of Norway on 10 April 1940 and her Swordfish made several attacks on German ships in Narvik on the following days. She refuelled at Tromsø on the 14th and remained behind after the bulk of the Home Fleet departed on 15 April, her aircraft flying reconnaissance missions until ordered home on 25 April. Her port inner turbine had been damaged by the shock wave from a near miss on 18 April, and the damage was more serious than initially thought. After quick repairs, Furious returned on 18 May carrying the Gladiators of a reformed 263 Squadron; they were flown off on 21 May once their base at Bardufoss was ready. She sailed to Scapa Flow once all the Gladiators had been flown off. On 14 June, carrying only half of 816 Squadron for her own protection, Furious sailed unescorted for Halifax, Nova Scotia carrying £18,000,000 in gold bullion. On 1 July she escorted a convoy of Canadian troops bound for Iceland from Halifax and ferried over almost 50 aircraft, spare parts and munitions. On his own initiative, Captain Troubridge ordered all available space should be used for sugar bound for Britain. She re-embarked her aircraft upon her arrival and made a number of air strikes on shipping in Norwegian waters and on the seaplane base at Tromsø through October 1940. Furious loaded 55 aircraft in Liverpool on 7 November and sailed for Takoradi, Gold Coast, on 15 November where the aircraft were flown off on 27 November to reinforce fighter units defending Egypt. By 15 December, Furious was back in Liverpool, where she embarked 40 Hurricanes for Takoradi. She sailed on 21 December and joined up with Convoy WS 5A which encountered the German cruiser Admiral Hipper on 25 December. The German ship was driven off by the escorts, and Furious reached Takoradi on 10 January 1941. She arrived in Britain on 5 February where she was given a brief refit. She made another ferry trip to Takoradi between 4 and 22 March. Now with a new destination for her ferry trips, Furious transported two dozen Hurricanes to Gibraltar on 25 April where they were transferred to Ark Royal to be flown off for Malta. She returned for another load of Hurricanes and arrived back in Gibraltar on 18 May. Some of these fighters were moved to Ark Royal via planks between the flight decks of the carriers berthed stern to stern. This time she accompanied Ark Royal and the two carriers flew off their fighters from a position south of Sardinia. She would repeat this ferry mission three more times from June to September 1941. In July and August, Furious attacked German installations in the Arctic areas of Norway and Finland with limited success and heavy losses. Following her last ferry mission she was sent to Philadelphia, Pennsylvania, to refit. Furious arrived back in the UK in April 1942 and spent the next three months working up. In August she was detailed to accompany the convoy bound for Malta in Operation Pedestal, but she was to sail with them only far enough to allow her 38 Supermarine Spitfires to reach Malta. This she did, just as Eagle was torpedoed, but Furious turned around after flying off her fighters and reached Gibraltar successfully. She loaded another batch of 32 Spitfires on 16 August and they were flown off the following day south-east of the Balearic Islands. After this mission Furious was sent back to Home Fleet for training. One last mission was necessary to reinforce the defences of Malta before Operation Torch, and she arrived on 27 October. She loaded 32 Spitfires and launched them on the 29th before returning to Gibraltar to participate in Torch. Providing cover for the Central Task Force, Furious’s aircraft neutralised the airfields at La Senia and Tafraoui, both near Oran, Algeria. She remained with Force H until February 1943 before transferring to Home Fleet where she remained for the rest of the war. In July the Home Fleet demonstrated off the coast of Norway in strength to distract attention from the Allied invasion of Sicily; Furious’s role was to allow a German reconnaissance aircraft to spot the British ships and make a report then shoot it down. She was refitted in August and spent the rest of the year training. On 3 April 1944, Fairey Barracudas from Furious and Victorious attacked the German battleship Tirpitz in Altafjord, Norway, as part of Operation Tungsten. Tirpitz was hit 14 times and needed three months to complete her repairs, although four aircraft were lost in the attack. The Home Fleet tried another attack on Tirpitz later in the month, but bad weather prevented any attack from being made. Instead the aircraft attempted to attack installations at Bodø, but found a German convoy instead and sank three ships. Three operations against targets in northern Norway, including two against Tirpitz, had to be abandoned or diverted to other targets in May, but three German ships were sunk and two more were set afire. Furious and other carriers made another attempt to sink the Tirpitz on 17 July, but were unsuccessful against the fully alerted German defences. Four more attacks on Tirpitz were made in August, but only the attack on the 24th was even partially successful as two minor hits were made. As the war progressed, the ship's age and limitations became increasingly apparent, and Furious was placed in reserve on 15 September 1944. She was paid off in April 1945 and used to evaluate the effects of aircraft explosives on the ship's structure. She was sold in 1948 for scrap, which was completed in 1954 at Troon.