Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Салт-дәстүрлі Кубалық би музыкасы ансамблі - Шаранга – кубалық би музыкасын орындайтын дәстүрлі ансамбль. Олар 1940 жылдары кубалық би музыкасын кеңінен танымал етті, ал олардың музыкасы негізінен сон музыкасының ықпалымен құралған, скрипка және флейта сияқты еуропалық аспаптарда Шаранга оркестрімен орындалған. (Чомски 2004, 199-б.). Шарангамен ең көп байланысты музыка стилі – «Дансон», ол еуропалық классикалық музыка мен африкалық ырғақтардың үйлесімі болып табылады.
Traditional Cuban dance music ensemble
Charanga is a traditional ensemble that plays Cuban dance music. They made Cuban dance music popular in the 1940s and their music consisted of heavily son influenced material, performed on European instruments such as violin and flute by a Charanga orchestra. (Chomsky 2004, p. 199). The style of music that is most associated with a Charanga is termed 'Danzón', and is an amalgam of both European classical music and African rhythms.
Шығу тегі
Ғылымдар Испания және Батыс және Орталық Африканың кейбір аймақтары Кубаның халықтық және діни музыкасының дамуына ең маңызды ықпал еткенін келіседі. Бірақ шаранга жағдайында француз және гаитилік ықпалдарды елемеуге болмайды. Шаранга тарихы 19-шы ғасырдың басында, гаитиліктер, африкалықтар мен француздар аралдағы төңкерістен қашып шыққанда басталды. Олар өздерімен бірге француз контртансін, көп бөлімді би түрін сүйісіп әкелді, ол кейіннен танзонға, шаранга стилінің өзегіне айналды. Екеуі де латуль, ағаштан жасалған үрмелі аспаптар мен тимпанимен ойнайтын "orquesta típica" деп аталатын ансамбльмен орындалды. Жоғары топтағылар үй ішінде билеуді шешкенде, аспаптар түбегейлі өзгертілді. Жаңа ансамбль "charanga francesa" деп аталды. "Французша" деген сөз тікелей мағынасында "француз" дегенді білдірсе де, 19-шы ғасыр Кубасында ол гаити креолдарының атауы ретінде жиі қолданылды. "Charanga francesa"-да флейта мен скрипкалар "orquesta típica"-ның латуль және ағаштан жасалған үрмелі аспаптарын ығыстырды, ал "pailas" (қазір тимбальдар деп аталады) кішкентай барабан тобы үлкен тимпанидің күркіреген дыбысын алмастырды. "Orquesta típica" Жаңа Орлеан джазы сияқты қатты дыбысты болса, "charanga francesa" жеңіл және сәл әсерлі музыканы тудырды. Француздық ықпал қазіргі заманғы шаранганың аспаптарына да таралады, себебі ол "charanga francesa" негізінде құрылған. Кубадағы алғашқы "charanga francesa" 20-шы ғасырдың басында Антонио (Папаито) Торроелла (1856–1934) құрған, оның оркестрі 1894 жылдан бастап белсенді болды. Бұл оркестрлер латуль аспаптарынсыз танзонның жеңіл нұсқаларын орындайды, флейта, скрипка және фортепианоға баса назар аударады. Перкуссияны "pailas criollas" қамтамасыз етеді, қазір тимбальдар деп белгілі. Бұл стиль 1940 жылдарға дейін флейташы Антонио Аркано және оның "Maravillas" тобымен жалғасты (Morales 2003, 13-бет). Шарангалар бүгінгі күнге дейін кең таралған, бірақ танзон көне стиль деп есептеледі.
"Scholars agree that Spain and parts of West and Central Africa provided the most crucial influences in the development of Cuban popular and religious music. But in the case of charanga, the contributions of French and Haitian influences cannot be ignored. Charanga began its history in the early nineteenth century when Haitians, both African and French, escaped the island's revolution. They brought with them a love for the French contredanse, a multi sectional dance form that evolved into the danzón, the quintessential charanga style. Both were performed by an ensemble called an orquesta típica, a group with brass, woodwinds and timpani that performed outdoors. When the upper classes decided to dance indoors, the instrumentation was radically altered. The new ensemble was called charanga francesa. Although the word francesa literally means "French", it was used in nineteenth century Cuba more specifically as a name for Haitian Creoles. In the charanga francesa, flutes and strings replaced the brass and woodwinds of the orquesta típica, and a small drum kit called pailas (now called timbales) replaced the booming tympany. While the orquesta típica was raucous in a New Orleans jazz fashion, the charanga francesa produced a light and somewhat effete music. The French influence extends to instrumentation for the modern charanga is based on charanga francesa." The first charanga francesa in Cuba was formed at the turn of the twentieth century, possibly by Antonio (Papaíto) Torroella (1856–1934), whose orchestra was active by 1894. These orchestras play lighter versions of the danzón without a brass section and emphasizing flutes, violins, and piano. The percussion was provided by pailas criollas, now known as timbales. The style continued into the 1940s with flautist Antonio Arcaño and his Maravillas (Morales 2003 p13). Charangas are still widespread today, though the danzón is considered old fashioned.