Халықтың қорқынышы мен сезімдерін пайдаланатын саясаткерлер
Demagogue
Демогогтар – бұл қоғамның қорқыныштары мен сезімдерін пайдаланып, ақыл-естің орнына ықылымдыққа шақыратын саясаткерлер. Тактикалары мен қауіптері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықтың қорқыныштары мен сезімдеріне құлшынып, оларды пайдаланатын саясатшы немесе шешен.
Politician or orator who panders to fears and emotions of the public
Демагог (['/d//ɛ//m//ə//ɡ//ɒ//g/; грекше δημαγωγός – халықтың көшбасшысы, толқудың көшбасшысы, δῆμος – халық, қара халық, + ἀγωγός – жетекші, көшбасшы), демагогтар "ақылға емес, құмарлыққа, ықпалға, көзбояушылыққа және білімсіздікке бойұсынады".
A demagogue ('/d//ɛ//m//ə//ɡ//ɒ//g/; from Greek δημαγωγός, a popular leader, a leader of a mob, from δῆμος, people, populace, the commons + ἀγωγός leading, leader), Demagogues "pander to passion, prejudice, bigotry, and ignorance, rather than reason."
Әдістер
Демагогтар тарих бойы жұртшылықтың пікірін манипуляциялау және халықты қоздыру үшін қолданған бірнеше кең таралған тактикалар бар. Барлық демагогтар осы әдістердің бәрін қолданбайды, және екі демагог танымалдық пен адалдыққа қол жеткізу үшін дәл бірдей әдістерді пайдаланбайды. Тіпті қарапайым саясаткерлер де кейде осындай тәсілдерді қолданады; ешқандай эмоцияны қозғамайтын саясаткердің сайлануға мүмкіндігі шамалы. Осы тәсілдердің ортақ белгісі және демагогтардың оларды қолдану ерекшелігі – ақылға қонымды пікірталас жүргізуге кедерес келтіретін, күшті құмарлықты тудыруға бағытталған тұрақты ниеттері. және Аристофан. Біріншіден, Митилен қаласының көтерілісі сәтсіз аяқталғаннан кейін, Клеон афиналықтарды Митилен тұтқындарын ғана емес, қаладағы барлық ер адамдарды өлтіруге, ал әйелдері мен балаларын құл ретінде сатуға көндірді. Афиналықтар ертесі күні ойға келгенде бұл шешімнен бас тартты. Екіншіден, Афина Сфактерия шайқасында Пелопоннес флотын толық жеңгеннен кейін, Спарта кез келген талаптармен бейбітшілік сұрағанда, Клеон афиналықтарды бейбітшілік ұсынысын қабылдамауға көндірді. Үшіншіден, ол Сфактериядағы соғысты тез аяқтамағандары үшін афиналық генералдарды қынжырлатып, оларды батырлықтан айырып, әскери білімі болмаса да, өзі жиырма күнде бұл жұмысты аяқтай алатынын мәлімдеді. Олар оған жұмыс берді, ол сәтсіздікке ұшырайды деп күтті. Клеон өз сөзін орындауға шақырылғанда тартынды және одан қашуға тырысты, бірақ ол қолбасшылыққа мәжбүр болды. Шындығында, ол генерал Демосфенге жұмысты тапсырды, бұрын оны жамандаған болатын, енді оған құрметпен қарады. Үш жылдан кейін Клеон мен оның спарталық әріптесі Брасид Амфиполь шайқасында қаза тауып, екінші Пелопоннес соғысы басталарға дейін сақталған бейбітшілік орнады. Қазіргі зерттеушілер Фукидид пен Аристофан Клеонның нақты мінез-құлқының жамандығын асыра көрсеткен болуы мүмкін деп күдіктенеді. Екеуінің де Клеонмен жеке даулары болды, ал «Рыцарь» – Клеонның аты аталмайтын сатирикалық, аллегориялық комедия. Клеон – тері өңдеуші, саудагер. Фукидид пен Аристофан жоғары топтан шыққан, сауда тобына деген көзқарасы төмен болған. Дегенмен, олардың бейнелері «демагог» немесе «халықты қоздырушы» архетипін анықтайды.
There are a number of common tactics demagogues have employed throughout history to manipulate public sentiment and incite crowds. Not all demagogues use all of these methods, and no two demagogues use exactly the same methods to gain popularity and loyalty. Even ordinary politicians use some of these techniques from time to time; a politician who failed to stir emotions at all would have little hope of being elected. What these techniques have in common, and what distinguishes demagogues' use of them, is their consistent intent to prevent reasoned deliberation by stirring up overwhelming passion. and Aristophanes. First, after a failed revolt by the city of Mytilene, Cleon persuaded the Athenians to slaughter not just the Mytilenean prisoners, but every man in the city, and to sell their wives and children as slaves. The Athenians rescinded the resolution the following day when they came to their senses. Second, after Athens had completely defeated the Peloponnesian fleet in the Battle of Sphacteria and Sparta could only beg for peace on almost any terms, Cleon persuaded the Athenians to reject the peace offer. Third, he taunted the Athenian generals over their failure to bring the war in Sphacteria to a rapid close, accusing them of cowardice, and declared that he could finish the job himself in twenty days, despite having no military knowledge. They gave him the job, expecting him to fail. Cleon shrank at being called to make good on his boast, and tried to get out of it, but he was forced to take the command. In fact, he succeeded—by getting the general Demosthenes to do it, now treating him with respect after previously slandering him behind his back. Three years later, Cleon and his Spartan counterpart Brasidas were killed at the Battle of Amphipolis, enabling a restoration of peace that lasted until the outbreak of the Second Peloponnesian War. Modern commentators suspect that Thucydides and Aristophanes exaggerated the vileness of Cleon's real character. Both had personal conflicts with Cleon, and The Knights is a satirical, allegorical comedy that doesn't even mention Cleon by name. Cleon was a tradesman—a leather tanner. Thucydides and Aristophanes came from the upper classes, predisposed to look down on the commercial classes. Nevertheless, their portrayals define the archetypal example of the "demagogue" or "rabble rouser."
Гай Фламиниус
Гай Фламиний – екінші Пуникалық соғысында Трасимен көлінің шайқасында Ганнибалдан жеңілгенімен танымал Рим консулы. Ганнибал осы шайқаста шешуші шешімдер қабылдады, өйткені ол өзінің қарсыласын жақсы түсінді. Полибий "Тарихтар" атты кітабында Фламинийді демагог деп сипаттаған: "Фламиний демагогия өнерінде сирек кездесетін дарынға ие болған". Осы себепті Фламинийге лайықсыз болғандықтан, шайқаста 15 000 римдік сарбаз, оның өзі де ішінде қаза тапты.
Gaius Flaminius was a Roman consul most known for being defeated by Hannibal at the Battle of Lake Trasimene during the second Punic war. Hannibal was able to make pivotal decisions during this battle because he understood his opponent. Flaminius was described as a demagogue by Polybius, in his book The Histories " Flaminius possessed a rare talent for the arts of demagogy " Because Flaminius was thus ill suited, he lost 15,000 Roman lives, his own included, in the battle.
Адольф Гитлер
Қазіргі заман тарихындағы ең танымал демагог Адольф Гитлер Бавария үкіметін халық қолдауымен емес, 1923 жылы сәтсіз төңкеріс арқылы күшпен құлатуға тырысты. Түрмеде Гитлер жаңа стратегия таңдады: үкіметті демократиялық жолмен, жаппай қозғалысты дамыту арқылы құлату. 1950-жылдардың басында Макарти шешен болмаса да, АҚШ Федералдық үкіметі мен әскердегі жоғары лауазымдардың коммунистермен "толғанып" кеткенін жариялап, ұлттық даңққа ие болды, бұл екінші "Қызыл үрейге" әкелді. Ақырында, оның өзінің айтқандарын дәлелдей алмауы, сондай-ақ АҚШ армиясына жасаған ашық шабуылдары 1954 жылы Армия-Маккарти тыңдауларына әкеп соқты, нәтижесінде Сенат оны сынап, халық арасындағы беделінен айырылды. Цуг демагогияға қатысты классикалық немесе дәстүрлі көзқарастарды, яғни демагогтардың зұлым ниеттермен (мысалы, билікке шұбар құмарлық) жетеледі деп санайтындарды, қазіргі заманғы көзқараспен салыстырады, ол демагогтардың саяси мақсаттарға жету үшін қолданатын сөздері мен іс-әрекеттеріне назар аударады. Цуг демагогияны өзінен-өзі жағымсыз құбылыс ретінде қарастыру саяси тұлғаларды "демагог" деген аталымды қару ретінде пайдалануға итермелейтінін айтады; салдарынан, әділетсіз жазаға ұшырағандар – мысалы, Шайс көтерілісінің жетекшісі Дэниел Шайс – жаман, адал басшылар ретінде дұрыс емес таңбалануы мүмкін.
The most famous demagogue of modern history, Adolf Hitler, first attempted to overthrow the Bavarian government not with popular support but by force in a failed putsch in 1923. While in prison, Hitler chose a new strategy: to overthrow the government democratically, by cultivating a mass movement. Though a poor orator, McCarthy rose to national prominence during the early 1950s by proclaiming that high places in the United States federal government and military were "infested" with communists, contributing to the second "Red Scare". Ultimately his inability to provide proof for his claims, as well as his public attacks on the United States Army, led to the Army–McCarthy hearings in 1954, which in turn led to his censure by the Senate and fall from popularity. Zug contrasts classical or traditional approaches to demagoguery, which assume that demagogues are motivated by vicious intentions (such as an unrestrained desire for power), with a modern approach that focuses on the external words and deeds that demagogues use to advance political goals. Zug has argued that conceiving of demagoguery as an inherently negative practice incentivizes political actors to weaponize the label "demagogue"; as a consequence, otherwise innocent victims—such as the supposed leader of Shays' Rebellion, Daniel Shays—can be inaccurately branded as vicious, unscrupulous leaders.
Конституциялық лауазымдағы демагогия
Цуг сонымен қатар демагогия мемлекеттік қызметкерлердің әртүрлі институттарда қолданған кезде әртүрлі мағына алатынын айтады; мысалы, американдық федералды судьялар демагогияны пайдалану жағынан заң шығарушылардан гөрі қатаңрақ тексерілуі керек, себебі жақсы сот ісі – яғни, құқықтық дауларды шешу – тікелей халыққа үндеуді қажет етпейді. Ал Конгрестің тиімді мүшесі болу үшін сайлау округінің мүддесін қорғау және (қайта) сайлану қажет; бұл міндеттер өз кезегінде тікелей халыққа үндеулерді, кейде тіпті демагогияны талап етеді.
Zug also argues that demagoguery takes on different meanings when deployed by public officials in different institutions; for example, American federal judges should be scrutinized more carefully for using demagoguery than should legislators, since the act of judging well—i. e., adjudicating legal disputes—does not require direct appeals to the public. In contrast, being an effective member of Congress requires advocating for a constituency and getting (re)elected; and these responsibilities in turn require direct public appeals, and sometimes, demagoguery.