Фласт ісі және АҚШ Конституциясы: Салық төлеушінің құқығы мен дін еркіндігі шектеулері
Flast v. Cohen
Фласт против Коэна: АҚШ Жоғарғы Сотының салық төлеушілердің Конституцияға қайшы шығыстарға шағымдану құқығын растаған ісі. Тікелей зардап келтірмейінше, сотқа жүгінуге болады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фласт Коэнге қарсы, 392 U. S. 83 (1968) – АҚШ Жоғарғы Сотының федералды салық төлеушілердің, Бірінші түзетудің дін құруға қатысты баптарын бұза отырып, федералды салық ақшасы конституцияға қайшы мақсаттарда жұмсалып жатқанына байланысты соттан қорғау іздеуге құқығы бар деген қаулысы бар іс. Жоғарғы Сот Frothingham v. Mellon (1923) ісінде, егер салық төлеушінің жалғыз зияны күтілетін салық мөлшерінің артуы болса, ол шығыстарды тоқтату үшін федералды үкіметке сотқа шағымдануға құқығы жоқ екенін шешті. Фротингем мен Меллон федералды салық төлеушілердің сотқа шағымдануына конституциялық кедергілер қоймады. Керісінше, ол талапкердің «Конгресс салық салу және жұмсау өкілеттігіне қатысты белгіленген нақты конституциялық шектеулерді бұзғанын» дәлелдемегендігіне байланысты талапты қабылдамады. Сотқа жүгіну мақсаты – сотты нақты дау болмаған жағдайлармен жүктемеу болғандықтан, сотқа жүгіну процестегі тараптардың тиісті қарсыласуын қамтамасыз ету үшін қолданылады, «мәселенің өзі сотта қаралуға жата ма» деген сұрақ емес. 1968 жылы Флоранс Фласт және басқа бірнеше адам денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамтамасыз ету министрі Уилбур Коэнге қарсы сотқа шағымданып, діни мектептерге қаржы жұмсау Бірінші түзетудегі дін құруға тыйым салатын бапты бұзады деп мәлімдеді. Аудандық сот талапты қабылдамады, ал Жоғарғы Сот шағымды қарады.
Flast v. Cohen, 392 U. S. 83 (1968), was a United States Supreme Court case holding that federal taxpayers have standing to seek relief from the courts for claims that federal tax money is being used for unconstitutional purposes in violation of the Establishment Clause of the First Amendment. The Supreme Court decided in Frothingham v. Mellon (1923), that a taxpayer did not have standing to sue the federal government to prevent expenditures if his only injury is an anticipated increase in taxes. Frothingham v. Mellon did not recognize a constitutional barrier against federal taxpayer lawsuits. Rather, it denied standing because the petitioner did not allege "a breach by Congress of the specific constitutional limitations imposed upon an exercise of the taxing and spending power." Because the purpose of standing is to avoid burdening the court with situations in which there is no real controversy, standing is used to ensure that the parties in the suit are properly adversarial, "not whether the issue itself is justiciable." In 1968, Florance Flast joined several others in filing a lawsuit against Wilbur Cohen, the Secretary of Health, Education, and Welfare, contending that spending funds on religious schools violated the First Amendment's ban on the establishment of religion. The district court denied standing, and the Supreme Court heard the appeal.
Шешім
1968 жылғы 10 маусымда Сот 8:1 шешім шығарды. Көпшілік пікірін білдірген Бас судья Эрл Уоррен салық төлеушінің сотқа жүгізу құқығын иеленуі үшін орындалуы тиіс "екі байланыс" сынағын белгіледі. Біріншіден, ол "салық төлеушінің мәртебесі мен шағымданылып отырған заңның түрі арасындағы логикалық байланысты дәлелдеуі керек". Екіншіден, "шағымданылып отырған заңның салық салу және шығыстар жасау өкілеттігі шегіндегі нақты конституциялық шектеулерді бұзуын көрсетуі керек, жай ғана заңның Конституцияның I-бабының 8-тармағында Конгресске берілген өкілеттіктерден тыс екенін емес". Екі байланыс та орындалған жағдайда ғана талапкер сотқа шағымдануға құқылы болады.
On June 10, 1968, the Court issued an 8 1 decision. Writing for the majority, Chief Justice Earl Warren established a "double nexus" test which a taxpayer must satisfy in order to have standing. First, he must "establish a logical link between [taxpayer] status and the type of legislative enactment attacked." Second, "show that the challenged enactment exceeds specific constitutional limitations upon the exercise of the taxing and spending power and not simply that the enactment is generally beyond the powers delegated to Congress by Art. I, §8." Only when both nexuses have been satisfied may the petitioner have standing to sue.
Қаулы
Сот арыз берушілердің екі талабын да қанағаттандырғандығын және салық төлеушілер ретінде сотқа шағымдануға құқылы екенін айтты. Біріншіден, олардың салық төлеуші мәртебесі тек қана Конгресс өкілеттігі бойынша жалпы әл-ауқатқа жұмсалатын шығындар, салық салу және шығындар туралы ережеге сәйкес конституциялық емес деп шағымдануға құқық береді. Екіншіден, Бірінші түзетудің ережесі салық салу мен қаржы жұмсау өкілеттігін нақты шектейді:
The Court ruled that petitioners had satisfied both nexuses and therefore had standing to sue as taxpayers. First, their status as taxpayers only conferred standing to complain that expenditures made under the Congressional power to spend for the general welfare under the tax and spend clause were unconstitutional. Second, the Establishment Clause specifically limited the taxing and spending power:
Тарихымыз көрсеткендей, Бірінші түзетуді жазған және оны қабылдау үшін күрескен адамдардың қорқынышы, салық салу мен қаржы жұмсау бір дінді екіншісінен артық көтеруге немесе дінді жалпы түрде қолдауға пайдаланылуы мүмкін еді. Бірінші түзетудің жетекші архитекторы саналатын Джеймс Мэдисон өзінің танымал "Діни салықтарға қарсы ескертпе және наразылық" еңбегінде: "Кез келген діни ұйымды қолдау үшін азаматты мүлкінен үш пенс жұмсауға мәжбүр ететін билік, оны кез келген жағдайда кез келген басқа діни ұйымға сәйкес болуға мәжбүр ете алады". Бірінші түзетудің ережесі осы мемлекеттік биліктің әлеуетті теріс пайдалануына қарсы нақты қорғаныс ретінде жасалған, және осы түзетудің ережесі Конституцияның I-бабының 8-тармағында берілген Конгресс өкілеттігіне қатысты салық салу және шығындарды жұмсауға қатысты нақты конституциялық шектеу болып табылады. Сот салық төлеушілердің өздерінің ісін федералды сот қарауына алуға құқығы бар деп шешті. Олар "бұл істе шағымданушылардың талаптарының негізділігі туралы ешқандай пікір білдірмейміз" деді. Алайда, сот апелляция арыздары бойынша ешқандай мәлімдеме жасаған жоқ.
Our history vividly illustrates that one of the specific evils feared by those who drafted the Establishment Clause and fought for its adoption was that the taxing and spending power would be used to favor one religion over another or to support religion in general. James Madison, who is generally regarded as the leading architect of the First Amendment, observed in his famous Memorial and Remonstrance Against Religious Assessments that "the same authority which can force a citizen to contribute three pence only of his property for the support of any one establishment, may force him to conform to any other establishment in all cases whatsoever The Establishment Clause was designed as a specific bulwark against such potential abuses of governmental power, and that clause of the First Amendment operates as a specific constitutional limitation upon the exercise of by Congress of the taxing and spending power conferred by Art. I, §8. The Court held that the taxpayers had standing to have their suit heard by a federal court. They expressed "no view at all on the merits of appellants' claims in this case. "The Court, however, expressed "no view at all on the merits of appellants' claims in this case."
Бір-біріне қарама-қайшы пікірлер
Сот судьясы Уильям О. Дуглас осы көрінетін қайшылықты Фротингхэм ісін толығымен жою арқылы шешуді жақтады. Сот судьясы Поттер Стюарт та келісіп, "федералдық қаражаттың нақты бір жұмсалуы Конституцияның дін бостандығы қағидасын бұзатын жағдайда" сотқа қатысу құқығының мойндалғанын атап өтті. Әбе Фортас судья да осыған ұқсас пікір білдірді, бірақ шешімді Конституцияның дін бостандығы қағидасын бұзатын федералдық жұмсалымдарға қатысты істермен ғана шектеуді ұсынды.
Justice William O. Douglas advocated dealing with the seeming contradiction by overturning Frothingham completely. Justice Potter Stewart also concurred, emphasizing the ruling permitted standing where "a specific expenditure of federal funds violates the Establishment Clause." Justice Abe Fortas wrote similarly but advocated further to "confine the ruling" strictly to cases of federal expenditure in violation of the Establishment Clause.
Келіспеушіліктер
Күшті наразылық білдірген судья Джон Маршалл Харлан көпшіліктің шешіміне қарсы шықты. Харлан Фротингхэмнің қорытындысы дұрыс деп есептеді, бірақ оның кейбір аргументтерімен келіспеді. Ол АҚШ салық төлеушілер үшін "үлескер немесе сенімді" емес, "жалпы халықтың өкілі" ретінде салық жинайды және сақтайды деп мәлімдеді. Осылайша, Фротингхэммен келісе отырып, Харлан жеке тұлғалардың салық төлеуші ретінде федералдық шығыстарға қатысты сотқа шағымдануға құқығы жоқ деп санайды. Сондай-ақ, ол осы шешімнен туындауы мүмкін қоғамдық іс-қимылдардың, яғни қоғамның мүддесі үшін қозғалған сот процестерінің теріс пайдаланылуына қатысты алаңдаушылық білдірді. Харлан бұл шешім билік тармақтары арасындағы тепе-теңдікті бұзып, Сотты Конституциялық конвенцияда ұсынылған, бірақ қабылданбаған "Түзету кеңесіне" айналдыруы мүмкін деп мәлімдеді.
In a strongly worded dissent, Justice John Marshall Harlan argued against the majority's decision. Harlan believed that Frothingham was correct in its conclusion, despite his disagreement with some of its reasoning. He argued that the United States collects and holds taxes not as a "stakeholder or trustee" for taxpayers, but as a "surrogate for the population at large." Therefore, in alignment with Frothingham, Harlan believed that individuals did not have standing as taxpayers to sue over federal expenditures. He also expressed concern about the potential abuse of public actions, legal actions brought on behalf of the public, resulting from this ruling. Harlan argued that this ruling would upset the balance of powers, leading the Court towards becoming the "Council of Revision" as proposed but ultimately rejected in the Constitutional Convention.
Маңыздылығы
Flast шешімі салық төлеушінің құқығын анықтау стандартын қалыптастыруға ең үлкен үлес қосты; алайда, Flast сынағы көбінесе Құрылыс ережесіне (Establishment Clause) байланысты туындаған істермен шектелген.
The Flast decision is most significant in contributing to establishing a standard for taxpayer standing; however, the Flast test has been primarily limited to cases rising under the Establishment Clause.
Фласт сынағы
Сот талапкерлердің сотқа шағымдану құқығын анықтау үшін екі бөлімнен тұратын сынақ әзірледі. Біріншіден, салық төлеуші тек салық салу міндеттемесі арқылы ғана зиян шеккенін алға тартқандықтан, Сот «салық төлеуші Конституцияның 1-бабының 8-тармағына сәйкес салық салу және шығыстар туралы ережелерді қолданудағы конституцияға қайшылықты дәлелдеуге құқылы тарап болады» деп шешті. *479 Сол жерде, 102 бет, 88 S. Ct., 1954 жылғы 1954 бет. Екіншіден, Сот салық төлеушіден «шарасыз заңның салық салу және шығыстар өкілеттігін жүзеге асыру кезіндегі нақты конституциялық шектеулерден асып түсетінін көрсетуді талап етті, жай ғана заңның Конституцияның 1-бабының 8-тармағында Конгресске берілген өкілеттіктерден тыс екенін емес». Сол жерде, 102-103 беттер, 88 S. Ct., 1954 жылғы 1954 бет.
The Court developed a two part test to determine whether the plaintiffs had standing to sue. First, because a taxpayer alleges injury only by virtue of his liability for taxes, the Court held that "a taxpayer will be a proper party to allege the unconstitutionality only of exercises of congressional power under the taxing and spending clause of Art. I, § 8, of the Constitution." *479 Id., at 102, 88 S. Ct., at 1954. Second, the Court required the taxpayer to "show that the challenged enactment exceeds specific constitutional limitations upon the exercise of the taxing and spending power and not simply that the enactment is generally beyond the powers delegated to Congress by Art. I, § 8." Id., at 102 103, 88 S. Ct., at 1954."