Хуан Мануэль де Росас: Аргентиналық саяхатшы және әскери қолбасшы

Кіріспе

Станция

Аргентиналық саясаткер және генерал Хуан Мануэль Хосе Доминго Ортис де Росас (30 наурыз 1793 – 14 наурыз 1877), «Заңдарды қалпына келтіруші» лақап атымен белгілі, Буэнос-Айрес провинциясын және қысқа мерзімге Аргентина Конфедерациясын басқарған Аргентиналық саясаткер және әскери шенеунік. Бай отбасында дүниеге келгенімен, Росас жеке байлық жинап, осы процесте үлкен жерлерге ие болды. Росас, ауыл шаруашылығымен айналысатындар үшін қалыпты жағдай болғандай, өз жұмысшыларын жеке милицияға жинады және ел ішіндегі көптеген азаматтық соғыстарға себеп болған дау-дамаylarға қатысты. Соғыста жеңіске жетіп, жекелеген ықпалы зор, адал жеке армиясы бар және үлкен жер иесі болған Росас, аймақтағы әскери басшылар ретінде танымал болған каудильоға айналды. Соңында ол Аргентина армиясының жоғары шені – бригадир-генерал атағына ие болып, Федералистік партияның сөзсіз көшбасшысы болды. 1829 жылдың желтоқсанында Росас Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы болып, мемлекеттік терроризмге сүйенген диктатура құрды. 1831 жылы ол провинциялық автономияны мойындаған және Аргентина Конфедерациясын құрған Федералдық келісімге қол қойды. 1832 жылы өкілеттігі аяқталған соң, Росас жергілікті халықтарға қарсы соғыс жүргізу үшін шекараға аттанды. Оның қолдаушылары Буэнос-Айресте төңкеріс жасағаннан кейін, Росас қайта оралып, губернатор лауазымын қайта иеленді. Росас өзінің диктатурасын қайта орнатып, мыңдаған азаматтарды өлтірген қарулы параполициялық құрылым – Мазорканы құрды. Сайлаулар формалдыққа айналды, ал заң шығару және сот жүйесі оның еркіне бағынған құралдарға айналды. Росас жеке тұлғаға табынушылықты қалыптастырды және оның режимі тоталитарлық сипатқа ие болды, қоғамның барлық салалары қатаң бақылауда болды. Росас 1830-шы жылдардың соңы мен 1840-шы жылдардың басында өзінің билігіне көптеген қауіп-қатерлерге тап болды. Ол Перу-Боливия конфедерациясына қарсы соғысты, Францияның блокадасына төтеп берді, өз провинциясында көтеріліс болды және жылдар бойы созылып, Аргентинаның солтүстік провинцияларына тараған ірі көтеріліспен күресті. Росас төзімділік танытып, провинцияларға ықпалын арттырды, оларды тікелей және жанама жолдармен тиімді бақылауға алды. 1848 жылға қарай ол өзінің билігін Буэнос-Айрес шекарасынан асырып, бүкіл Аргентинаның билеушісіне айналды. Росас сонымен қатар көршілес Уругвай және Парагвай елдерін аннексиялауға тырысты. Франция мен Ұлыбритания Аргентинаның экспансионизміне қарсы бірлесіп, 1840-шы жылдардың соңында Буэнос-Айреске блокада салды, бірақ Росасты тоқтата алмады, оның беделі оның жетістіктерінің арқасында едәуір артты. Бразилия империясы Аргентинаға қарсы күресте Уругвайға көмек көрсетуді бастағанда, Росас 1851 жылдың тамызында Платин соғысын жариялады. Бұл қысқа қақтығыс Росастың жеңіліп, Ұлыбританияға қашуымен аяқталды. Соңғы жылдары ол жер аударылып, 1877 жылы қайтыс болғанға дейін жалға алуға берілген шаруа ретінде өмір сүрді. Росас аргентиналықтардың арасында қатыгез тиран ретінде жақсы танымал болды. 1930 жылдан бастап Аргентинадағы авторитарлық, антисемиттік және расистік саяси қозғалысы – Ревизионизм, Росастың беделін жақсартуға және оның режимі үлгісінде жаңа диктатура құруға тырысты. 1989 жылы үкімет оның сүйегін елге қайтарып алып, ұлттық бірлікті нығайтуға, Росасты және 1970-ші жылдардағы әскери диктатураны ақтауға тырысты. Росас XXI ғасырда Аргентинада даулы тұлға болып қала береді.

Juan Manuel José Domingo Ortiz de Rosas (30 March 1793 – 14 March 1877), nicknamed "Restorer of the Laws", was an Argentine politician and army officer who ruled Buenos Aires Province and briefly the Argentine Confederation. Although born into a wealthy family, Rosas independently amassed a personal fortune, acquiring large tracts of land in the process. Rosas enlisted his workers in a private militia, as was common for rural proprietors, and took part in the disputes that led to numerous civil wars in his country. Victorious in warfare, personally influential, and with vast landholdings and a loyal private army, Rosas became a caudillo, as provincial warlords in the region were known. He eventually reached the rank of brigadier general, the highest in the Argentine Army, and became the undisputed leader of the Federalist Party. In December 1829, Rosas became governor of the province of Buenos Aires and established a dictatorship backed by state terrorism. In 1831, he signed the Federal Pact, recognising provincial autonomy and creating the Argentine Confederation. When his term of office ended in 1832, Rosas departed to the frontier to wage war on the indigenous peoples. After his supporters launched a coup in Buenos Aires, Rosas was asked to return and once again took office as governor. Rosas reestablished his dictatorship and formed the repressive Mazorca, an armed parapolice that killed thousands of citizens. Elections became a farce, and the legislature and judiciary became docile instruments of his will. Rosas created a cult of personality and his regime became totalitarian in nature, with all aspects of society rigidly controlled. Rosas faced many threats to his power during the late 1830s and early 1840s. He fought a war against the Peru–Bolivian Confederation, endured a blockade by France, faced a revolt in his own province and battled a major rebellion that lasted for years and spread to five northern Argentine provinces. Rosas persevered and extended his influence in the provinces, exercising effective control over them through direct and indirect means. By 1848, he had extended his power beyond the borders of Buenos Aires and was ruler of all of Argentina. Rosas also attempted to annex the neighbouring nations of Uruguay and Paraguay. France and Great Britain jointly retaliated against Argentine expansionism, blockading Buenos Aires for most of the late 1840s, but were unable to halt Rosas, whose prestige was greatly enhanced by his string of successes. When the Empire of Brazil began aiding Uruguay in its struggle against Argentina, Rosas declared war in August 1851, starting the Platine War. This short conflict ended with Rosas being defeated and absconding to Britain. His last years were spent in exile living as a tenant farmer until his death in 1877. Rosas garnered an enduring public perception among Argentines as a brutal tyrant. Since the 1930s, an authoritarian, anti Semitic, and racist political movement in Argentina called Revisionism has tried to improve Rosas's reputation and establish a new dictatorship in the model of his regime. In 1989, his remains were repatriated by the government in an attempt to promote national unity, seeking to rehabilitate Rosas and the 1970s military dictatorship. Rosas remains a controversial figure in Argentina in the 21st century.

Туу

Хуан Мануэль Хосе Доминго Ортис де Росас 1793 жылғы 30 наурызда Рио-де-ла-Плата вице-корольдігінің астанасы Буэнос-Айрестегі отбасының қалалық үйінде дүниеге келді. Ол Леон Ортис де Росас пен Агустина Лопес де Осорнионың тұңғыш баласы еді. Леон Ортис Испанияның Бургос провинциясынан келген көшпендінің ұлы болған. Әскери шенеунік, бірақ ерекше көзге түспеген Леон Ортис, бай криол отбасының қызына үйленген еді. Жас Хуан Мануэль де Росастың мінезіне анасы Агустина зор әсер етті, ол қатал, ықпалды әйел болды және осы мінездік қасиеттерін әкесі Клементе Лопес де Осорниодан алған еді, ол 1783 жылы үнді шабуылынан өз иелігін қорғап жатып қаза тапқан жер иесі болған. Сол кездегідей, Росас 8 жасқа дейін үйде оқыды, содан кейін Буэнос-Айрестегі ең жақсы жеке мектепке қабылданды. Бай жер иесінің ұлы болғанына қарамастан, оның білімі ерекше болған жоқ. Тарихшы Джон Линчтің сөзіне сүйенсек, Росастың білімі "кейінгі жылдары оның жеке күш-жігерімен толықтырылды. Росас толыққанды оқымаған емес, бірақ уақыт, орын және оның жеке көзқарасы авторларды таңдауды шектеді. Ол француз абсолютизмінің белгілі саяси ойшылдарымен сырттай таныс болған сияқты". 1806 жылы британдық әскер Буэнос-Айреске шабуыл жасады. 13 жастағы Росас вице-король Сантьяго Линьерс ұйымдастырған күштерге оқ-дәрі таратуға көмектесті, олар шабуылға қарсы тұру үшін жиналған еді. Британдықтар 1806 жылдың тамызында жеңіліске ұшырады, бірақ бір жылдан кейін қайта оралды. Росас Caballería de los Migueletes (милиция атты әскері) құрамына тағайындалды, бірақ сол кезде ауруына байланысты активті қызметтен шеттетілген болуы мүмкін.

Эстансьеро

Британдық шабуылдар тойтарыс бергеннен кейін Росас отбасымен Буэнос-Айрестен өздерінің estancia (ранчо) -сына көшіп барды. Ондағы еңбегі оның мінез-құлқы мен көзқарасын Платин аймағының әлеуметтік топтарының бір бөлігі ретінде қалыптастырды. Рио-де-ла-Платаның вице-корольдігінде ірі жер иелері (соның ішінде Росас отбасы) өздері бақылап отырған аймақтардағы отбасыларға азық-түлік, жабдық және қорғау қызметтерін ұсынды. Олардың жеке қорғаныс күштері негізінен солдат ретінде жұмылдырылған жұмысшылардан құралды. Осы жұмысшылардың көп бөлігі гаучолар еді. Испан тегіндес жер иелері, халықтың көпшілігін құрайтын, сауатсыз, аралас нәсілді гаучоларды басқаруға келмейтін және сенімсіз деп санады. Гаучоларға басқа жұмыс күші болмағандықтан төзімділік танытылды, бірақ жер иелері оларды жек көретін. Росас өзінің қатал, авторитарлық мінезіне қарамастан, өзінің қызметіндегі гаучолармен жақсы қарым-қатынаста болды. Ол оларға ұқсап киініп, олармен әзілдесіп, ат ойындарына қатысып, жақсы жалақы төлейтін, бірақ оларға өзі олардың теңі емес, қожайын екенін ешқашан ұмытпаған. Ол өмір сүрген отаршылдық қоғамның әсерімен Росас консервативті болды, аймақтағы басқа да ірі жер иелері сияқты иерархия мен билікті қолдады. Росас шаруашылықты басқаруда тәжірибе жинап, 1811 жылдан бастап отбасының estanciaларын басқарды. 1813 жылы ол Буэнос-Айрестегі бай отбасының қызы Энкарнасьон Эскурраға үйленді. Содан кейін ол ата-анасының мүлкін тастап, өзіне мансап табуға тырысты. Ол тұздалған ет өндіріп, осы процесте жер иелігіне ие болды. Ұзақ жылдар өткен соң ол өз бетінше estanciero (фермер) атанды, саяси беделді Anchorena руының екінші туыстарымен серіктестік құрып, жер жинады. Оның еңбекқорлығы мен еңбекті ұйымдастыру дағдысы, жаңа өндіріс тәсілдерін ойлап табудан немесе дәстүрлі емес әдістерді қолданудан гөрі, оның табысының кілті болды.

After the British invasions had been repelled, Rosas and his family moved from Buenos Aires to their estancia (ranch). His work there further shaped his character and outlook as part of the Platine region's social establishment. In the Viceroyalty of the Río de la Plata, owners of large landholdings (including the Rosas family) provided food, equipment and protection for families living in areas under their control. Their private defence forces consisted primarily of labourers who were drafted as soldiers. Most of these peons, as such workers were called, were gauchos. The landed aristocracy of Spanish descent considered the illiterate, mixed race gauchos, who comprised the majority of the population, to be ungovernable and untrustworthy. The gauchos were tolerated because there was no other labour force available, but were treated with contempt by the landowners. Rosas got along well with the gauchos in his service, despite his harsh, authoritarian temperament. He was known to dress like them, joke with them, take part in their horse play, and pay them well, but he never allowed them to forget that he was their master rather than their equal. Shaped by the colonial society in which he lived, Rosas was conservative, an advocate of hierarchy and authority, like the other great landowners in the region. Rosas acquired a working knowledge of administering ranch lands and, beginning in 1811, took charge of his family's estancias. In 1813, he married Encarnación Ezcurra, daughter of a wealthy family from Buenos Aires. Soon afterwards, he sought to establish a career for himself, leaving his parents' estate. He produced salted meat and acquired landholdings in the process. As the years passed he became an estanciero (rancher) in his own right, accumulating land while establishing a successful partnership with second cousins from the politically powerful Anchorena clan. His hard work and organisational skills in deploying labour were key to his success, rather than creating new or applying nontraditional approaches to production.

Қазы

1810 жылғы мамыр революциясы Испанияның Рио-де-ла-Плата вице-корольдігінің ыдырауына, тәуелсіздікке және Аргентинаның қалыптасуына әкелген процестің бастапқы кезеңі болды. Росас, көптеген ауылдық жер иелері сияқты, Буэнос-Айрес қаласындағы саудагерлер мен бюрократтардың бастамасымен жүрген қозғалысқа күдікпен қарады. Росас вице-король Сантьяго де Линьерстің революционерлердің қолынан қаза табуына ерекше ашуланды. Росас колониялық кезеңді сағынды, оны тұрақты, тәртіпті және гүлденген заман деп есептеді. 1816 жылғы шілдеде Тукуман конгресі Испаниямен барлық байланысты үзіп тастағанда, Росас және оның жақтастары тәуелсіздікті қалыптасқан факт ретінде қабылдады. Тәуелсіздік Рио-де-ла-Плата вице-корольдігін құраған аумақтардың бөлінуіне соқтырды. Буэнос-Айрес провинциясы провинциялық үкіметтердің қаншалықты автономияға ие болуы мәселесі бойынша басқа провинциялармен азамат соғысына қатысты. Юнитарлық партия Буэнос-Айрес үстемдігін жақтады, ал Федералистік партия провинциялық автономияны қорғады. Осы мәселе бойынша он жылға созылған күрес елорда мен провинциялар арасындағы байланысты жойды, елдің барлық аймақтарында жаңа республикалар құрылды. Буэнос-Айрес үкіметінің осы тәуелсіз мемлекеттерді таратуға жасаған әрекеттеріне жергілікті халықтың қатыгез қарсылығы тиді. 1820 жылы Росас және оның гаучолары, барлығы қызыл киім киіп, «Colorados del Monte» («Таудың қызылдары») деп аталды, Буэнос-Айрес армиясына Милицияның бесінші полкі ретінде қосылды. Олар шабуылдаған провинциялық армияларды жеңіп, Буэнос-Айресті сақтап қалды. Соғыс аяқталғаннан кейін Росас әскери қызметі үшін даңққа ие болып, өз иеліктеріне оралды. Ол кавалерия полковнигі шеніне көтеріліп, үкіметтен қосымша жер алды. Осы табыстарының нәтижесінде, сәтті бизнесі мен жаңадан сатып алған мүлігінің арқасында оның байлығы арта түсті. 1830 жылға қарай ол Буэнос-Айрес провинциясында (сол аттас қала орналасқан) 300 000 бас ірі қара мал мен жерге ие болған 10-шы ірі жер иесі болды. Жаңадан қол жеткізген ықпалымен, әскери тәжірибесімен, кең жер иеліктерімен және тек оған адал гаучолардың жеке армиясымен Росас аймақтағы провинциялық әскери басшылар ретінде танымал болған нағыз каудильоға айналды.

The May Revolution of 1810 marked the early stage of a process which later led to the disintegration of Spain's Viceroyalty of the Río de la Plata, independence and the eventual formation of Argentina. Rosas, like many landowners in the countryside, was suspicious of a movement advanced primarily by merchants and bureaucrats in the city of Buenos Aires. Rosas was specially outraged by the execution of Viceroy Santiago de Liniers at the hands of the revolutionaries. Rosas felt nostalgic about colonial times, seeing them as stable, orderly and prosperous. When the Congress of Tucumán severed all remaining ties with Spain in July 1816, Rosas and his peers accepted independence as an accomplished fact. Independence resulted in a breakup of the territories that had formed the Viceroyalty of the Río de la Plata. The province of Buenos Aires fought a civil war with the other provinces over the degree of autonomy which the provincial governments were supposed to have. The Unitarian Party supported the preeminence of Buenos Aires, while the Federalist Party defended provincial autonomy. A decade of strife over the issue destroyed the ties between capital and provinces, with new republics being declared throughout the country. Efforts by the Buenos Aires government to quash these independent states were met with determined local resistance. In 1820 Rosas and his gauchos, all dressed in red and nicknamed "Colorados del Monte" ("Reds of the Mount"), enlisted in the army of Buenos Aires as the Fifth Regiment of Militia. They repulsed invading provincial armies, saving Buenos Aires. At the end of the conflict, Rosas returned to his estancias having acquired prestige for his military service. He was promoted to cavalry colonel and was awarded further landholdings by the government. These additions, together with his successful business and fresh property acquisitions, greatly boosted his wealth. By 1830, he was the 10th largest landowner in the province of Buenos Aires (in which the city of the same name was located), owning 300,000 cattle and of land. With his newly gained influence, military background, vast landholdings and a private army of gauchos loyal only to him, Rosas became the quintessential caudillo, as provincial warlords in the region were known.

Буэнос-Айрес губернаторы

Ұлттық бірлік азамат соғыстарының, көтерілістер мен төңкерістердің салмағынан құлап түсті. Одағылық-федералистік күрес тұрақты емес жағдайды тудырды, ал каудильолар билік үшін күресіп, елді қиратты. 1826 жылы Розас туыстары, достары және қолдарынан тұратын билік базасын құрып, Федералистік партияға қосылды. Ол өзінің туған провинциясы Буэнос-Айрестің мүддесін қорғайтын күшті жақтасы болды, саяси идеологияға көп мән бермеді. 1820 жылы Розас унитариандықтармен бірге соғысты, себебі федералистердің басып кіруін Буэнос-Айрес үшін қауіп деп есептеді. Унитариандықтар федералистерді Буэнос-Айреске келетін кедендік түсімдерді басқа провинциялармен бөлісуге көндіруге тырысқанда, Розас мұны провинциясының мүдделеріне қатер деп қарады. 1827 жылы федералистік каудильолар жетекшілік еткен төрт провинция унитариандық үкіметке қарсы көтерілді. Розас федералистердің Буэнос-Айресті басып алуына және сол жылы Мануэль Доррегоның провинциялық губернатор болып сайлануына ықпал етті. 14 шілдеде Розас Буэнос-Айрес провинциясының ауылдық милициясының бас қолбасшысы лауазымымен марапатталды, бұл оның ықпалы мен билігін арттырды. 1828 жылдың желтоқсан айында Буэнос-Айрестің унитариандық губернаторы Хуан Лавалле Доррегоны тұтқындап, сотсыз өлім жазасына кесті. Доррегоның қазасынан кейін Розас федералистердің бос қалған басшылығын иеленді және унитариандарға қарсы көтерілді. Ол Санта-Фе провинциясының каудильосы және билеушісі Эстанислао Лопеспен одақтасып, 1829 жылдың сәуір айында Маркес көпірі шайқасында Лаваллені жеңді. Розас сол жылдың қараша айында Буэнос-Айрес қаласына кірген кезде жеңіске жеткен әскери басшы және федералистердің жетекшісі ретінде құрметпен қарсы алынды. Розас сұлу, бойы ұзын, сары шашы мен терең көк көздерімен көзге түсетін адам болды. Чарльз Дарвин, Бигль экспедициясы кезінде Розаспен танысып, оны "ерекше мінезге ие адам" деп бағалады. Британдық дипломат Генри Саузерн Розастың сыртқы келбеті "ағылшын фермеріне ұқсайды, мінез-құлқы сыпайы, бірақ мәдениетсіз емес. Ол әңгімелесуге жағымды, бірақ сөздері көбінесе өзі туралы болады, бірақ сөйлеуі әдемі және ұнамды. Оның есте сақтау қабілеті таң қалдырады, ешбір егжей-тегжейді қате айтпайды" деді. 1829 жылдың 6 желтоқсанында Буэнос-Айрес Өкілдер палатасы Розасты губернатор етіп сайлап, оған ерекше өкілеттіктер берді. Бұл оның тарихшылар диктатура деп атаған билігінің басталуы болды. Ол өзін ізгі диктатор ретінде қарастырып, былай деді: "Мен үшін жақсы үкіметтің идеалы – әкелік автократия, ақылды, мүддесіз және тынбай жұмыс істейтін билік. Мен әрқашан өз халқына қызмет етуші автократиялық диктаторларды қадір тұтқанмын. Міне, менің ұлы мақтанышым: мен әрқашан елге қызмет етуге тырыстым". Ол өкілдерін сынап, жауларын елден қуды. Кейін ол бұл шараларын былай деп ақтады: "Мен билікті алғанда, үкімет анархияда, соғысқан топтарға бөлінген, таза хаосқа, кішкентай тозаққа айналған еді".

National unity crumbled under the weight of a continuous round of civil wars, rebellions and coups. The Unitarian–Federalist struggle brought perennial instability while caudillos fought for power and laid waste to the countryside. By 1826, Rosas had built a power base, consisting of relatives, friends and clients, and joined the Federalist Party. He remained a strong advocate of his native province of Buenos Aires, with little concern for political ideology. In 1820, Rosas fought alongside the Unitarians because he saw the Federalist invasion as a menace to Buenos Aires. When the Unitarians sought to appease the Federalists by proposing to grant the other provinces a share in the customs revenues flowing through Buenos Aires, Rosas saw this as a threat to his province's interests. In 1827, four provinces led by Federalist caudillos rebelled against the Unitarian government. Rosas was the driving force behind the Federalist takeover of Buenos Aires and the election of Manuel Dorrego as provincial governor that year. Rosas was awarded with the post of general commander of the rural militias of the province of Buenos Aires on 14 July, which increased his influence and power. In December 1828 Juan Lavalle, the Unitarian governor of Buenos Aires had Dorrego seized and executed without trial. With Dorrego gone, Rosas filled the vacant Federalist leadership and rebelled against the Unitarians. He allied with Estanislao López, caudillo and ruler of Santa Fe Province, and they defeated Lavalle at the Battle of Márquez Bridge in April 1829. When Rosas entered the city of Buenos Aires in November of that year, he was hailed both as a victorious military leader and as the head of the Federalists. Rosas was considered a handsome man, standing tall with blond hair and "piercing blue eyes". Charles Darwin, who met Rosas during the Beagle survey expedition, assessed him as "a man of extraordinary character". British diplomat Henry Southern said that in "appearance Rosas resembles an English gentleman farmer—his manners are courteous without being refined. He is affable and agreeable in conversation, which however nearly always turns on himself, but his tone is pleasant and agreeable enough. His memory is stupendous: and his accuracy in all points of detail never failing." On 6 December 1829, the House of Representatives of Buenos Aires elected Rosas governor and granted him facultades extraordinarias (extraordinary powers). This marked the beginning of his regime, described by historians as a dictatorship. He saw himself as a benevolent dictator, saying: "For me the ideal of good government would be paternal autocracy, intelligent, disinterested and indefatigable I have always admired the autocratic dictators who have been the first servants of their people. That is my great title: I have always sought to serve the country." He used his power to censor his critics and banish his enemies. He later justified these measures, stating: "When I took over the government I found the government in anarchy, divided into warring factions, reduced to pure chaos, a hell in miniature "

Шөл даладағы жорық

Росастың алғашқы әкімшілігі ауыр дефициттермен, ірі мемлекеттік қарыздармен және оның үкіметі мұра еткен валютаның құнсыздануының салдарымен айналысты. 1828 жылдың желтоқсанында басталып, 1832 жылдың сәуіріне дейін жалғасқан құрғақшылық экономикаға зор үлкен әсер етті. Унитарлықтар әлі де еркін жүріп, бірнеше провинцияларды бақылауда ұстады, олар Унитарлық лигаға біріккен болатын. 1831 жылдың наурыз айында негізгі унитарлық көшбасшы Хосе Мария Пас тұтқындалғаннан кейін унитарлық-федералистік азамат соғысы аяқталды және Унитарлық лига ыдырады. Росас, әзірге, Федералдық пактіде провинциялық автономияны мойындауға келісті. Үкіметтің қаржылық қиындықтарын жеңілдету үшін ол салықтарды көтермей, кірістерді жинауды жақсартты және шығындарды қысқартты. Бірінші мерзімінің соңына қарай Росас саяси және қаржылық тұрақсыздыққа тойтарыс бергені үшін жоғары бағаланды, бірақ Өкілдер палатасында оппозиция күшейді. Палатаның барлық мүшелері федералистер болды, себебі Росас Доррего кезінде болған және кейін Лавалле таратып жіберген заң шығарушы органның құрылымын қалпына келтірді. Диктатураны уақытша қажеттілік деп қабылдаған либералды федералистік фракция конституцияны қабылдауды талап етті. Росас конституциялық шектеулермен басқаруға дайын болған жоқ және тек қана диктаторлық өкілеттіктерінен өте таршылықпен бас тартты. Оның өкілеттігі 1832 жылдың 5 желтоқсанында аяқталды. Буэнос-Айрестегі үкімет саяси дау-жанжалдармен алаңдап жатқанда, шаруалар оңтүстіктегі, жергілікті халықтар қоныстанған аумақтарға көшіп бастады. Осының салдарынан туған қақтығыс үкіметтің араласуын қажет етті. Росас осы кеңеюді қолдаған саясатты тұрақты түрде қолдады. Губернатор ретінде ол оңтүстіктегі жерлерді соғыс ардагерлеріне және құрғақшылық кезінде басқа жайылымдар іздеген шаруаларға берді. Оңтүстік сол кезде шөлді аймақ деп есептелсе де, ол ауыл шаруашылығын дамытуға, әсіресе мал шаруашылығына зор мүмкіндіктер мен ресурстарға ие болды. Үкімет Росасқа осы аумақтағы үнді тайпаларын бағындыруға бұйрық берілген армияның басшылығын тапсырды. Росас бағынғандарға мал мен заттармен сыйлық берді. Ол индейлерді өлтіруді жек көрсе де, қарсылық көрсеткендерді аяусыз қуғынға салды. Шөлдік науқан 1833-1834 жылдар аралығында жүргізілді, Росас бүкіл аймақты бағындырды. Оңтүстікке жасаған жаулауы одан әрі аумақты кеңейтуге жаңа мүмкіндіктер ашты, осыған байланысты ол: "Анды тауларынан жағалауға және Магеллан бұғазына дейін созылған көркем аймақтар енді біздің балаларымыз үшін кең ашық" деді.

Rosas' early administration was preoccupied with the severe deficits, large public debts and the impact of currency devaluation which his government inherited. A great drought that began in December 1828, which would last until April 1832, greatly impacted the economy. The Unitarians were still at large, controlling several provinces that had banded together in the Unitarian League. The capture of José María Paz, the main Unitarian leader, in March 1831 resulted in the end of the Unitarian–Federalist civil war and the collapse of the Unitarian League. Rosas was content, for the moment, to agree to recognize provincial autonomy in the Federal Pact. In an effort to alleviate the government's financial problems, he improved revenue collection while not raising taxes and curtailed expenditure. By the end of his first term, Rosas was generally credited with having staved off political and financial instability, but he faced increased opposition in the House of Representatives. All members of the House were Federalists, as Rosas had restored the legislature that had been in place under Dorrego, and which had subsequently been dissolved by Lavalle. A liberal Federalist faction, which accepted dictatorship as a temporary necessity, called for the adoption of a constitution. Rosas was unwilling to govern constrained by a constitutional framework and only grudgingly relinquished his dictatorial powers. His term of office ended soon after, on 5 December 1832. While the government in Buenos Aires was distracted with political infighting, ranchers began moving into territories in the south inhabited by indigenous peoples. The resulting conflict with native peoples necessitated a government response. Rosas steadfastly endorsed policies which supported this expansion. During his governorship he granted lands in the south to war veterans and to ranchers seeking alternative pasture lands during the drought. Although the south was regarded as a virtual desert at the time, it had great potential and resources for agricultural development, particularly for ranching operations. The government gave Rosas command of an army with orders to subdue the Indian tribes in the coveted territory. Rosas was generous to those Indians who surrendered, rewarding them with animals and goods. Although he personally disliked killing Indians, he relentlessly hunted those who refused to yield. The Desert Campaign lasted from 1833 to 1834, with Rosas subjugating the entire region. His conquest of the south opened many possibilities for further territorial expansion, which led him to state: "The fine territories, which extend from the Andes to the coast and down to the Magellan Straits are now wide open for our children."

Абсолюттік қуат

Росас 1833 жылдың қазан айында Шөлдегі жорықта болған кезде, Росистер тобы (Росастың қолдаушылары) Буэнос-Айреске қоршау салды. Қала ішінде Росастың әйелі Энкарнасьон қоршаулағандарға көмектесу үшін өзінің жақтастарын жинады. Росистер жасаған төңкеріл, «Қайта орнатушылар төңкерісі» деп аталды, ол провинциялық губернатор Хуан Рамон Балкарсені отставкаға кешуге мәжбүр етті. Балкарседен кейін екі басқа адам да әлсіз және тиімсіз үкіметтерге жетекшілік етті. Росизм Федералистік партияның ішіндегі күшті фракцияға айналып, Росастың диктаторлық билікпен қайта оралуын, тұрақтылықты қалпына келтірудің жалғыз жолы ретінде қабылдауға басқа фракцияларға қысым жасады. Өкілдер палатасы мойынсұнып, 1835 жылдың 7 наурызында Росас губернатор болып қайта сайланды және «халық билігінің жиынтығы» (suma del poder público) құқығымен марапатталды. Буэнос-Айрес азаматтары Росастың қайта сайлануын және диктаторлық билікті қайта иеленуін қолдайтынын анықтау үшін референдум өткізілді. Росас 1829-1832 жылдар аралығында губернатор болып тұрғанда сайлау процесін фарсқа айналдырды. Ол адал серіктестерін бейбіт сот судьялары етіп тағайындады, олар әкімшілік және сот функцияларын атқаратын, сонымен қатар салық жинауға, милицияға жетекшілік етуге және сайлауға төрағалық етуге жауапты, ықпалды лауазым иелері болды. Дауыс берушілерді сайлаудан шеттету және оппозицияны қорқыту арқылы бейбіт сот судьялары Росас қалаған нәтижені қамтамасыз етті. Өкілдер палатасының мүшелерінің жартысы жыл сайын қайта сайланатын, ал Росасқа қарсы оппозиция бұрмаланған сайлаулар арқылы тез жойылды, бұл оған заң шығарушы органның бақылауын жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Заң шығарушы органның қаржыны бақылауы алынып тасталды, ал заңдарды бекіту демократияның сыртқы көрінісін сақтау үшін резеңке мөрге айналды. 1835 жылғы сайлаудың нәтижесі болжамды түрде 99,9 пайыз «иә» дауысымен аяқталды. Росас сайлаудың манипуляциялануы саяси тұрақтылық үшін қажет деп сенді, өйткені елдің көп бөлігі сауатсыз болды. Ол провинциядағы абсолютті билікті көптеген эстансьерлер мен бизнесмендердің келісімімен және қолдауымен иеленді, олар оның көзқарастарын бөлісті. Эстансья Росастың сенген билік базасын құрады. Линч «жер иелері класында үлкен топтық ынтымақтастық пен бірлік болғанын» айтты. Росас жерге негіделген үлкен туыстық топтың орталығы болды. Оның айналасында депутаттар, заңгерлер, шенеуніктер және әскерилерден құралған тығыз экономикалық және саяси желі болды, олардың барлығы жер иелері болды және Росаспен немесе бір-бірімен туысқандық байланыста болды.

While Rosas was away on the Desert Campaign in October 1833, a group of Rosistas (Rosas's supporters) laid siege to Buenos Aires. Inside the city, Rosas's wife, Encarnación, assembled a contingent of associates to aid the besiegers. The Revolution of the Restorers, as the Rosista coup came to be known, forced the provincial governor Juan Ramón Balcarce to resign. In quick succession, Balcarce was followed by two others who presided over weak and ineffective governments. The Rosismo (Rosism) had become a powerful faction within the Federalist Party, and pressured other factions to accept a return of Rosas, endowed with dictatorial powers, as the only way to restore stability. The House of Representatives yielded, and on 7 March 1835, Rosas was reelected governor and invested with the suma del poder público (sum of public power). A plebiscite was held to determine whether the citizens of Buenos Aires supported Rosas's reelection and resumption of dictatorial powers. During his governorship from 1829 to 1832, Rosas had reduced the election process to a farce. He had installed loyal associates as justices of the peace, powerful officeholders with administrative and judicial functions who were also charged with tax collection, leading militia and presiding over elections. Through the exclusion of voters and intimidation of the opposition, the justices of the peace delivered any result Rosas favored. Half of the members of the House of Representatives faced reelection each year, and the opposition to Rosas had quickly been eliminated through rigged elections, allowing him to control the legislature. Control over finances had been stripped from the legislature, and its approval of legislation turned into a rubber stamp to preserve a semblance of democracy. The result of the 1835 election was a predictable 99.9 per cent "yes" vote. Rosas believed that the manipulation of elections were necessary for political stability, because most of the country's population was illiterate. He acquired absolute power over the province with the assent and support of most estancieros and businessmen, who shared his views. The estancia formed the power base on which Rosas relied. Lynch said that there "was a great deal of group cohesion and solidarity among the landed class. Rosas was the center of a vast kinship group based on land. He was surrounded by a closely knit economic and political network linking deputies, law officers, officials, and military who were also landowners and related among themselves or with Rosas."

Тоталитарлық режим

Розастың билігі мен ықпалы Өкілдер палатасынан әлдеқайда асып түсті. Ол бюрократияны және өз кабинетін қатаң бақылауда ұстады, былай деді: «Менің министрлерім – менің хатшыларымнан басқа ештеңе емес деп ойламаңыз. Мен оларды тыңдап, есеп беру үшін кеңселеріне орналастырдым, басқа ештеңе үшін емес». Оның қолдаушылары мемлекеттік аппараттағы лауазымдармен марапатталды, ал ол қауіпті деп санағандар тазаланды. Оппозициялық газеттер көпшілік алаңдарда өртеліп жатты. Росас өзін халықты қорғайтын, құдіретті және әкелік тұлға ретінде көрсетті. Оның портреттері көшеде көрсетіліп, шіркеулердегі тұғырларға қойылып, құрметпен қарастырылды. Россизм енді федералистер қатарындағы қарапайым топ емес, саяси қозғалысқа айналды. 1829 жылы Росас уругвайлық дипломатқа: «Мен федералист емеспін және ешқашан да сол партияға жатпадым», – дегенін айтқан. Губернатор болып қызмет еткен кезінде де ол федерализмді унитаризмге қарсы қолдағанын мәлімдеді, бірақ шындығында федерализм сол кезде Россизм қозғалысына сіңіп кеткен еді. Росас тоталитарлық режим орнатты, онда үкімет қоғамдық және жеке өмірдің барлық саласын бақылауға тырысты. Барлық ресми құжаттардың басына «Жабайы унитариандарға өлім!» деген ұран жазу міндеттелді. Мемлекеттік жалақы алатын барлық адам – әскери шенеуніктер, дін қызметкерлері, мемлекеттік қызметкерлер және мұғалімдер – «Федерация немесе өлім!» деген жазуы бар қызыл белгі тағуға міндетті болды. Әр еркек «федералдық келбетке» ие болуы керек болды, яғни үлкен мұрт пен бакендер өсіруі керек еді, соның салдарынан көптеген адамдар жалған мұрт тақты. Қызыл түс – федералистік партияның да, Россизмнің де символы – Буэнос-Айрес провинциясында кең таралды. Сол кезде әскерлер қызыл шапан, бас киім және жилет киді, ал аттарына қызыл жабдықтар тағылды. Азаматтар да осы түсті киюге міндетті болды. Ерлер үшін қызыл жилет, қызыл белгі және қызыл ленталы бас киім қажет болды, ал әйелдер сол түстегі ленталар тақты, балалар Россизм үлгілеріне негізделген мектеп формаларын киді. Ғимараттардың сыртқы және ішкі қабырғалары да қызыл түске боялды. Буэнос-Айрестегі католик дін қызметкерлерінің көпшілігі Росастың режимін қолдады. Бұл талапты орындамаған иезуиттер ғана елден қуылды. Буэнос-Айрестегі халықтың басым бөлігін құрайтын төменгі әлеуметтік топтардың өмір жағдайлары жақсармады. Росас шығындарды қысқартқанда, білім беру, әлеуметтік қызметтер, жалпы әл-ауқат және қоғамдық жұмыстарға бөлінетін қаражатты қысқарды. Индиялықтардан және унитариандардан тартып алынған жерлер ауылдық жұмысшыларға, оның ішінде гаучоларға берілмеді. Қара нәсілділердің де жағдайы жақсармады. Росас құл иесі болды және құл саудасын қайта жандандыруға көмектесті. Олардың мүдделерін қорғамаса да, ол қара нәсілділер мен гаучолар арасында танымал болды. Ол қара нәсілділерді жұмысқа алды, олардың мерекелерін демеушілік етті және олардың жиындарына қатысты. Гаучолар оның басшылығына және олармен белгілі бір дәрежеде араласуға дайындығына риза болды.

Rosas's authority and influence spread far beyond the House of Representatives. He exercised tight control over the bureaucracy as well as his cabinet, stating: "Do not imagine that my Ministers are anything but my Secretaries. I put them in their offices to listen and report, and nothing more." His supporters were rewarded with positions within the state apparatus, and anyone he deemed a threat was purged. Opposition newspapers were burned in public squares. Rosas created an elaborate cult of personality, presenting himself as an almighty and fatherlike figure who protected the people. His portraits were carried in street demonstrations and placed on church altars to be venerated. Rosismo was no longer a mere faction within the Federalist ranks; it had become a political movement. As early as 1829, Rosas had confided to an Uruguayan diplomatic envoy: "I tell you I am not a Federalist, and I have never belonged to that party." During his governorship, he still claimed to have favoured Federalism against Unitarianism, although in practice Federalism had by that time been subsumed into the Rosismo movement. Rosas established a totalitarian regime, in which the government sought to dictate every aspect of public and private life. It was mandated that the slogan "Death to the Savage Unitarians" be inscribed at the head of all official documents. Anyone on the state payroll—from military officers, priests, to civil servants and teachers—was obliged to wear a red badge with the inscription "Federation or Death". Every male was required to have a "federal look", i. e., to sport a large moustache and sideburns, leading many to wear false moustaches. The red colour—symbol of both the Federalist Party and of Rosismo—became omnipresent in the province of Buenos Aires. Soldiers wore red chiripás (blankets worn as trousers), caps and jackets, and their horses sported red accoutrements. Civilians were also required to wear the colour. A red waistcoat, red badge and red hat band were required for men, while women wore ribbons in that colour and children donned school uniforms based upon Rosismo paradigms. Building exteriors and interiors were also decorated in red. Most Catholic clergy in Buenos Aires willingly backed Rosas' regime. The Jesuits, the only ones who refused to do so, were expelled from the country. The lower social strata in Buenos Aires, which formed the vast majority of its populace, experienced no improvement in the conditions under which they lived. When Rosas slashed expenditures, he cut resources from education, social services, general welfare and public works. None of the lands confiscated from Indians and Unitarians were turned over to rural workers, including gauchos. Black people did not experience any improvement in their conditions either. Rosas was a slave owner, and helped revive the slave trade. Despite doing little to promote their interests, he remained popular among blacks and gauchos. He employed blacks, patronized their festivities and attended their candombles. The gauchos admired his leadership and willingness to fraternize with them to some extent.

Мемлекеттік терроризм

Тазарту, қуғын-сүргін және цензурадан өзге, Росас оппозицияға және оны қауіп деп санаған басқаларға қарсы да шаралар қолданды, оларды тарихшылар мемлекеттік терроризм деп есептейді. Террор – бұл наразылық білдіргендерді қорқыту, өзінің жақтастарын қолдауға шақыру және жауларын жою үшін пайдаланған құрал болды. Оның нысаналары, кейде дәл емес, унитарлықтармен байланысы бар деп айыпталып, жала жапты. Олардың арасында оның үкіметі мен партиясының жеткілікті сенімді болмағандары да болды. Нақты қарсыластар табылмайтын жағдайда, режим үлгі көрсету үшін жазалайтын басқа да нысаналарды іздеп тапты. Росастың бұйрықтарына сұрақсыз бағыну үшін қорқыныш атмосферасы пайдаланылды. Мемлекеттік терроризмді «Масорка» атты қарулы, жартылай полициялық жасақ, «Сосьедад Популяр Реставрадора» саяси ұйымының құрамында жүзеге асырды. «Сосьедад Популяр Реставрадора» және «Масорка» – Росастың туындылары еді, ол оларды қатаң бақылауда ұстады. «Масоркеролардың» тактикасы үйлерді тінтіп, тұрғындарды қорқытып, аудандарды аралаудан құралды. Олардың қолына түскендер тұтқындалып, азапталып, өлтірілді. Өлім жазасы көбінесе ату, найзамен шабу немесе тамақтан айыру арқылы орындалды. Көптегендер мүшесіз қалдырылды, сақалдары қырқылып немесе тілдері кесілді. Қазіргі заманғы есептер бойынша 1829 жылдан 1852 жылға дейін шамамен 2000 адам қаза тапқан. Буэнос-Айресте сот жүйесі сақталғанмен, Росас соттардың тәуелсіздігін жойды, сот органдарына тағайындауды бақылап немесе олардың билігін толығымен айналып өтіп. Ол сот отырыстарына қатысып, айыппұл салу, әскерге шақыру, түрмеге қамау немесе өлім жазасын тағайындады. Мемлекеттік терроризмді қорқыту құралы ретінде қолдану Росастың өзіне ғана тән еді, оның бағыныстары оған бақылау жасай алмады. Ол кездейсоқ емес, нақты нысаналарға қарсы қолданылды. Терроризм – бұл халықтың ынтасының нәтижесі емес, ұйымдастырылған, оның мақсаты әсер ету болды, соқыр жазалау емес. Анархиялық демонстрациялар, өздік құқық және тәртіпсіздік заң мен тәртіпті жақтаған режимге қайшы келді. Шетелдіктер, сондай-ақ, өте кедей немесе маңызды емес адамдар жазалаудан босатылды. Жәбірленушілер қорқыту құралы ретінде пайдалы болғандықтан таңдалды.

In addition to purges, banishments and censorship, Rosas took measures against the opposition and anyone else he deemed a threat that historians have considered state terrorism. Terror was a tool used to intimidate dissident voices, to shore up support among his own partisans and to exterminate his foes. His targets were denounced, sometimes inaccurately, as having ties to Unitarians. Those victimised included members of his government and party who were suspected of being insufficiently loyal. If actual opponents were not at hand, the regime found other targets that were punished to make an example. A climate of fear was used to create unquestioning conformity to Rosas' dictates. State terrorism was carried out by the Mazorca, an armed parapolice unit of the Sociedad Popular Restauradora political organization. The Sociedad Popular Restauradora and the Mazorca were creations of Rosas, who retained tight control over both. The tactics of the mazorqueros included neighborhood sweeps in which houses would be searched and occupants intimidated. Others who fell into their power were arrested, tortured and killed. Killings were generally by shooting, lance thrusting or throat slitting. Many were castrated, or had their beards scalped or their tongues cut out. Modern estimates report around 2,000 people were killed from 1829 until 1852. Although a judicial system still existed in Buenos Aires, Rosas removed any independence the courts might have exercised, either by controlling appointments to the judiciary, or by circumventing their authority entirely. He would sit in judgement over cases, issuing sentences which included fines, service in the army, imprisonment, or execution. The exercise of state terror as a tool of intimidation was restricted to Rosas himself; his subordinates had no control over it. It was used against specific targets, rather than randomly. Terrorism was orchestrated rather than a product of popular zeal, was targeted for effect rather than indiscriminate. Anarchic demonstrations, vigilantism and disorderliness were antithetical to a regime touting a law and order agenda. Foreigners were exempted from abuses, as were people too poor or inconsequential to serve as effective examples. Victims were selected for their usefulness as tools of intimidation.

Көтерілістер мен сыртқы қауіп

1830-шы жылдардың соңы мен 1840-шы жылдардың басында Росас өзінің билігіне бірқатар маңызды қауіп-қатерлерге тап болды. Юнитарлықтар Перу-Боливия Конфедерациясының басшысы Андрес де Санта-Круздан одақтас тапты. Росас 1837 жылдың 19 наурызында Перу-Боливия Конфедерациясына қарсы соғыс жариялап, Чили мен Перу-Боливия арасындағы Конфедерация соғысына қосылды. Росиста әскері Санта-Круздың құлауына және Перу-Боливия Конфедерациясының тарауына әкелген қақтығыстағы рөлі шағын болды. 1838 жылдың 28 наурызында Франция Буэнос-Айрес портын блокадаға алды, аймақтағы ықпалын кеңейтуді көздеді. Француздарға қарсы тұра алмаған Росас өзінің үкіметіне қарсы болуы мүмкін көтерілістердің алдын алу үшін ішкі репрессияны күшейтті. Блокада барлық провинциялардың экономикасына ауыр зиян келтірді, себебі олар өз тауарларын Буэнос-Айрес порты арқылы экспорттады. 1831 жылғы Федералдық келісімге қарамастан, барлық провинциялар Буэнос-Айрес провинциясының оларға қатысты де-факто басымдығына ұзақ уақыт бойы наразылық білдірді. 1839 жылдың 28 ақпанында Корриентес провинциясы көтеріліс жасап, Буэнос-Айрес және Энтре-Риос провинцияларына шабуыл жасады. Росас қарсы шабуыл жасап, көтерілісшілерді жеңіп, олардың басшысын, Корриентес губернаторын өлтірді. Маусым айында Росас диссидент Росистардың оны биліктен құлатуға жасаған қастандығын ашты, бұл Маза қастандығы деп белгілі болды. Росас қастандық жасағандардың кейбіреулерін түрмеге қамап, ал басқаларын өлімге кесті. Мануэль Висенте Маза, Халық қабылдаушылар үйінің және Жоғарғы соттың президенті, оның ұлы қастандықта қатысқан деген сылтаумен Росастың Мазурка агенттерімен парламент залында өлтірілді. Елді мекендерде, Росастың кіші інісі де болған estancieros көтеріліс жасап, Оңтүстік көтерілісін бастады. Көтерілісшілер Франциямен одақтасуға тырысты, бірақ олар жеңіліске ұшырады, көптеген адамдар өмірін және мүлкін жоғалтты. 1839 жылдың қыркүйегінде Хуан Лавалле он жылдық жер аударылғаннан кейін оралды. Ол тағы да көтерілген Корриентес губернаторымен одақтасып, француз қаруымен және жабдығымен қамтамасыз етілген унитарлық әскерлерінің басында Буэнос-Айрес провинциясына басып кірді. Лавалленің әрекеттерінен жігер алған Тукуман, Сальта, Ла-Риоха, Катамарка және Хухуй провинциялары Солтүстік коалициясын құрып, Буэнос-Айреске қарсы көтерілді. Ұлыбритания Росасқа көмектесті, ал Франция 1840 жылдың 29 қазанында блокаданы жойды. Ішкі жауларымен күрес ауыр болды. 1842 жылдың желтоқсанына қарай Лавалле өлтіріліп, көтерілісші провинциялар бағындырылды, тек 1847 жылы жеңілген Корриентес провинциясы ғана қалды. Росистар тұтқынға алудан бас тартқандықтан, соғыс алаңында да терроризм қолданылды. Жеңілгендердің мойны кесіліп, бастары көрсетілімге қойылды.

Throughout the late 1830s and early 1840s, Rosas faced a series of major threats to his power. The Unitarians found an ally in Andrés de Santa Cruz, the ruler of the Peru–Bolivian Confederation. Rosas declared war against the Peru–Bolivian Confederation on 19 March 1837, joining the War of the Confederation between Chile and Peru–Bolivia. The Rosista army played a minor role in the conflict, which resulted in the overthrow of Santa Cruz and the dissolution of the Peru–Bolivian Confederation. On 28 March 1838, France declared a blockade of the Port of Buenos Aires, eager to extend its influence over the region. Unable to confront the French, Rosas increased internal repression to forestall potential uprisings against his regime. The blockade caused severe damage to the economy across all the provinces, as they exported their goods through the port of Buenos Aires. Despite the 1831 Federal Pact, all provinces had long been discontent with the de facto primacy that Buenos Aires province held over them. On 28 February 1839, the province of Corrientes revolted and attacked both Buenos Aires and Entre Ríos provinces. Rosas counterattacked and defeated the rebels, killing their leader, the governor of Corrientes. In June, Rosas uncovered a plot by dissident Rosistas to oust him from power in what became known as the Maza conspiracy. Rosas imprisoned some of the plotters and executed others. Manuel Vicente Maza, president of both the House of Representatives and the Supreme Court, was murdered by Rosas's Mazorca agents within the halls of the parliament on the pretext that his son was involved in the conspiracy. In the countryside, estancieros, including a younger brother of Rosas, revolted, beginning the Rebellion of the South. The rebels attempted to ally with France, but were easily crushed, many losing their lives and properties in the process. In September 1839, Juan Lavalle returned after ten years in exile. He allied with the governor of Corrientes, which revolted once again, and invaded Buenos Aires province at the head of Unitarian troops armed and supplied by the French. Emboldened by Lavalle's actions, the provinces of Tucumán, Salta, La Rioja, Catamarca and Jujuy formed the Coalition of the North and also rebelled against Buenos Aires. Great Britain intervened on behalf of Rosas, and France lifted the blockade on 29 October 1840. The struggle with his internal enemies was hard fought. By December 1842, Lavalle had been killed and the rebellious provinces subdued, except for Corrientes, which was only defeated in 1847. Terrorism was also employed on the battlefield, as the Rosistas refused to take prisoners. The defeated men had their throats cut and their heads put on display.

Аргентинаның билеушісі

1845 жылы Росас аймақта толық үстемдік орнатуға қол жеткізді. Оның қол астындағылары Монтевидеодан басқа Уругвайдың барлық аумағын бақылады. Ол бұрынғы Мисьонес Ориенталес аймағын басып алу және мүмкін болса оны өз бақылауына алу үшін Рагамуффин соғысының сепаратистеріне көмек ұсынды. Әскердің берік қолдауымен ол қоғамның барлық саласын толық бақылауда ұстады. Росас 18 желтоқсан 1829 жылы полковник шеніннен бригадир-генералға (армиядағы ең жоғары шен) дейін көтерілді. 12 қараша 1840 жылы ол Өкілдер палатасы оған сыйлаған, жаңадан құрылған және жоғарырақ дәрежедегі үлкен маршал (gran mariscal) шенінен бас тартты. Армияны оның салт-дәстүрі мен құндылықтарына ұқсас офицерлер басқарды. Өзінің билігіне сенімді Росас тәркіленген мүлікті иелеріне қайтарып, Масорканы таратып, азаптаулар мен саяси кісі өлтірулерді тоқтату арқылы кейбір жеңілдіктер жасады. Буэнос-Айрес тұрғындары әлі де Росас енгізген ережелерге сәйкес киініп, мінез-құлық танытты, бірақ үнемі қорқыныш атмосферасы едәуір азайды. Росас 1829 жылы алғаш рет губернатор болып сайланғанда, Буэнос-Айрес провинциясының шегінен тыс жерде билікке ие болған жоқ. Ұлттық үкімет немесе ұлттық парламент болған жоқ. Бұрынғы Рио-де-ла-Плата вице-корольдігінен кейін Рио-де-ла-Платаның Біріккен провинциялары пайда болды, олар 1831 жылғы Федералдық келісімнен кейін және 22 мамыр 1835 жылдан бастап ресми түрде Аргентина Конфедерациясы немесе жай ғана Аргентина деп аталды. Росастың 1840 жылдардың басында Аргентинаның басқа провинцияларына қарсы жеңісі оларды Буэнос-Айреске тәуелді етіп берді. Ол біртіндеп провинциялық губернаторларды тағайындады, олар оның одақтастары болды немесе тәуелсіздікке ие болуға тым әлсіз болды, бұл оған барлық провинцияларға үстемдік етуге мүмкіндік берді. 1848 жылы Росас өзінің үкіметін «конфедерация үкіметі» және «жалпы үкімет» деп атауды бастады, бұл бірнеше жыл бұрын ойға келмейтін нәрсе еді. Келесі жылы провинциялардың келісімімен ол өзін «Конфедерацияның Жоғарғы Басшысы» деп жариялады және Аргентинаның даусыз билеушісіне айналды. Росас қартайып, денсаулығы нашарлаған сайын, оның орнын кім басатыны туралы сұрақ оның жақтастары арасында алаңдаушылық тудырды. Оның әйелі Энкарнасьон 1838 жылдың қазанында ұзақ аурудан кейін қайтыс болды. Росас оның өліміне қатты қайғырды, бірақ оның өлімін өзінің режиміне қолдау көрсету үшін пайдаланды. Содан көп ұзамай, 47 жасында ол өзінің он бес жасар қызметшісі Мария Евгения Кастромен махаббатқа түсті, одан бес заңсыз баласы болды. Энкарнасьонмен некесінен оның екі баласы болды: Хуан Баутиста Педро және Мануэла Робустиана. Росас мұрагерлік диктатура орнатты, өзінің некедегі балаларын өзінің мұрагерлері деп атап, «олар екеуі де менің сүйікті Энкарнасьонның лайықты балалары, егер Құдай қаласа, мен өлсем, онда олар маған мұрагер бола алады» деді. Росас жасырын монархист болған-жоқ па белгісіз. Кейіннен елден қуылғаннан кейін Росас Ұлыбританияның ханшайымы Алиса оның елі үшін идеалдық билеуші болар еді деп мәлімдеді. Дегенмен, ол өзінің режимі республикалық сипатта екенін ашық айтты.

Around 1845, Rosas managed to establish absolute dominance over the region. His subordinates dominated all of Uruguay, with the exception of Montevideo. He offered help to the separatists of Ragamuffin War in order to seize the situation and possibly obtain control over the former Misiones Orientales territory. He exercised complete control over all aspects of society with the solid backing of the army. Rosas was raised from colonel to brigadier general (the highest army rank) on 18 December 1829. On 12 November 1840 he declined the newly created and higher rank of grand marshal (gran mariscal), which had been bestowed on him by the House of Representatives. The army was led by officers who had backgrounds and values similar to his. Confident of his power, Rosas made some concessions by returning confiscated properties to their owners, disbanding the Mazorca and ending torture and political assassinations. The inhabitants of Buenos Aires still dressed and behaved according to the set of rules Rosas had imposed, but the climate of constant and widespread fear greatly diminished. When Rosas was elected governor for the first time in 1829, he held no power outside the province of Buenos Aires. There was no national government or national parliament. The former Viceroyalty of the Río de la Plata had been succeeded by the United Provinces of the Río de la Plata, which by 1831, following the Federal Pact and officially from 22 May 1835, had increasingly been known as the Argentine Confederation, or simply, Argentina. Rosas's victory over the other Argentine provinces in the early 1840s turned them into satellites of Buenos Aires. He gradually put in place provincial governors who were either allied or too weak to have real independence, which allowed him to exercise dominance over all the provinces. By 1848, Rosas began calling his government the "government of the confederacy" and the "general government", which would have been inconceivable a few years before. The next year, with acquiescence of the provinces, he named himself "Supreme Head of the Confederacy" and became the indisputable ruler of Argentina. As Rosas aged and his health declined, the question of who would succeed him became a growing concern among his supporters. His wife Encarnación had died in October 1838 after a long illness. Although devastated by his loss, Rosas exploited her death to raise support for his regime. Not long after, at the age of 47, he began an affair with his fifteen year old maid, María Eugenia Castro, with whom he had five illegitimate children. From his marriage to Encarnación, Rosas had two children: Juan Bautista Pedro and Manuela Robustiana. Rosas established a hereditary dictatorship, naming the children from his marriage as his successors, stating that "[t]hey are both worthy children of my beloved Encarnación, and if, God willing, I die, then you will find that they are capable of succeeding me." It is unknown whether Rosas was a closet monarchist. Later during his exile, Rosas declared that Princess Alice of the United Kingdom would be the ideal ruler for his country. Nonetheless, in public he stated that his regime was republican in nature.

Ағылшын-француз блокадасы

1810 жылдары Рио-де-ла-Платаның ескі вице-корольдігінің тарауы нәтижесінде вице-корольдіктің солтүстік бөлігінде Парагвай, Боливия және Уругвай тәуелсіз мемлекеттердің құрылуына әкелді, ал оның оңтүстік аумақтары Рио-де-ла-Платаның Біріккен провинцияларына бірікті. Росас бұрынғы Рио-де-ла-Плата вице-корольдігінің барлық немесе едәуір бөлігін қалпына келтіруді жоспарлады. Ол Парагвайдың тәуелсіздігін мойындаған жоқ және оны Аргентинаның көтерілісші провинциясы деп есептеді, оны қайта басып алуға болады деп ойлады. Ол Мануэль Оribe басқаратын әскерді жіберіп, Уругвайға басып кірді және елдің көп бөлігін, астанасы Монтевидеодан басқа жаулап алды, ол 1843 жылдан бастап ұзақ қоршауға алынды. Британдықтардың қысымына ұшыраған Росас Уругвайдың тәуелсіздігіне кепілдік беруден бас тартты. Оңтүстік Америкада Росастың жаулау жоспарларына қатысты барлық сыртқы қауіптер, соның ішінде Ұлы Колумбия және Перу-Боливия конфедерациясы күйреп, немесе Бразилия империясы сияқты ішкі дағдарыстарға тап болды. Уругвай мен Парагвайға қатысты талаптарын нығайту және Аргентина провинцияларына үстемдігін сақтау үшін Росас Монтевидео портын блокадалап, ішкі өзендерді шетелдік саудаға жапты. Сауданың жоғалуы Ұлыбритания мен Франция үшін қабылдаусыз болды. 17 қыркүйек 1845 жылы екі ел де Рио-де-ла-Платаның ағылшын-француз блокадасын құрып, Рио-де-ла-Плата бассейнінде (немесе Платина аймағында) еркін теңіз жүзуін қамтамасыз етті. Аргентина қарсылық көрсетіп, соғысқа шығып, нәтижесіз аяқтады. Бұл жарияланбаған соғыс Аргентинаға қарағанда Франция мен Ұлыбританияға көбірек экономикалық зиян келтірді. Ұлыбритания Бюэнос-Айреспен сауданы жоғалту Платина аймағындағы басқа порттарға қол жеткізумен өтелмейтінін түсінгеннен кейін, ішкі қысымға тап болды. Ұлыбритания барлық жауынгерлік әрекеттерді тоқтатып, 15 шілде 1847 жылы блокаданы жойды, ал Франция 12 маусым 1848 жылы одан кейін жойды. Росас жер бетіндегі ең қуатты екі мемлекетке қарсы тұрды; оның және Аргентинаның латын американдық елдер арасындағы беделі арта түсті. Венесуэлалық гуманист Андрес Белло, басым пікірді қорытындылай келе, Росасты «Американың ұлы адамдарының қатарындағы жетекшілердің бірі» деп санады. Оның беделі артып келе жатқан болса да, Росас өзінің режимін одан әрі либерализациялауға тырыспады. Ол жыл сайын отставкаға кету туралы өтініш берді, ал өкілдер палатасы оны қызметте ұстау ұлттың игілігі үшін маңызды деп есептейтінін болжамды түрде бас тартты. Росас Аргентиналықтардың отанына оралуына рұқсат берді, бірақ ол өзінің бақылауына сенімді болғандықтан және ешкім оған қарсы шығуға батыл болмағандықтан. 1848 жылдың тамызында жүкті Камила О'Горман діни қызметкермен рұхсатсыз қарым-қатынас жасады деген айыппен өлім жазасына кесілді, бұл құрлық бойынша наразылық тудырды. Дегенмен, бұл Росастың өзінің билігін босатуға ниеті жоқ екенін көрсетті.

The breakup of the old Viceroyalty of the Río de la Plata during the 1810s eventually resulted in the emergence of independent nations of Paraguay, Bolivia and Uruguay in the northern portion of the Viceroyalty, while its southern territories coalesced into the United Provinces of the Río de la Plata. Rosas planned to restore, if not all, at least a considerable part of the former borders of the old Viceroyalty of the Río de la Plata. He never recognized the independence of Paraguay and regarded it a rebel Argentine province that would inevitably be reconquered. He sent an army under Manuel Oribe who invaded Uruguay and conquered most of the country, except for its capital Montevideo that endured a long siege starting in 1843. When pressed by the British, Rosas declined to guarantee Uruguayan independence. In South America, all potential foreign threats to Rosas's plans of conquest collapsed, including Gran Colombia and the Peru–Bolivian Confederation, or were troubled by internal turmoil, as was the Empire of Brazil. To reinforce his claims over Uruguay and Paraguay, and maintain his dominance over the Argentine provinces, Rosas blockaded the port of Montevideo and closed the interior rivers to foreign trade. The loss of trade was unacceptable to Britain and France. On 17 September 1845 both nations established the Anglo French blockade of the Río de la Plata and enforced the free navigation in the Río de la Plata Basin (or Platine region). Argentina resisted the pressure and fought back to a standstill. This undeclared war caused more economic harm to France and Britain than to Argentina. The British faced increasing pressure at home once they realised that the access gained to the other ports within the Platine region did not compensate for the loss of trade with Buenos Aires. Britain ended all hostilities and lifted the blockade on 15 July 1847, followed by France on 12 June 1848. Rosas had successfully resisted the two most powerful nations on Earth; his standing, and Argentina's, increased among Hispanic American nations. The Venezuelan humanist Andrés Bello, summarizing the prevailing opinion, considered Rosas among "the leading ranks of the great men of America". Although his prestige was on the rise, Rosas made no serious attempts to further liberalise his regime. Every year he presented his resignation and the pliant House of Representatives predictably declined, claiming that maintaining him in office was vital for the nation's welfare. Rosas also allowed exiled Argentines to return to their homeland, but only because he was so confident of his control and that no one was willing to risk defying him. The execution in August 1848 of the pregnant Camila O'Gorman, charged with a forbidden romance with a priest, caused a backlash throughout the continent. Nonetheless, it served as a clear warning that Rosas had no intention of loosening his grip.

Платина соғысы

Розас елдегі наразылықтың үнемі артып келе жатқанын түсінбеді. 1840 жылдары ол Буэнос-Айрестен бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан Палермодағы шалбақ үйіне көшіп, барған сайын оқшауланды. Сол жерде ол күзетшілер мен патрульдердің қатаң күзетуімен билік жүргізіп, өмір сүрді. Ол министрлерімен кездесуден бас тартып, тек хатшыларына сүйенді. Оның қызы Мануэла әйелінің орнына оның оң қолына жақын болды және Розас пен сыртқы әлем арасындағы байланысқа айналды. Розастың оқшаулану себебін оның хатшылығының бір мүшесі былай түсіндірді: "Диктатор ақымақ емес: ол халықтың өзін жек көретінін біледі, үнемі қорқып жүреді, бір көзімен оларды тонау мен зорлық-зомбылыққа салу мүмкіндігін, екіншісімен қашу жолын іздейді. Ол кеңсесінің алдында күні-түні ат жағалап тұрады". Осы уақытта Бразилия, император Дом Педро II басшылығымен күшейіп, Монтевидеодағы әлі де қарсы тұрып тұрған Уругвай үкіметіне, сондай-ақ Росасқа қарсы көтерілген Энтре-Риос каудильосы, амбициялы Юсто Хосе де Уркизаға қолдау көрсетті. Бұрын Росастың ең сенімді серіктерінің бірі болған Уркиза енді конституциялық үкімет үшін күресемін деп мәлімдеді, бірақ мемлекет басшысы болу ниеті жасырылмады. Қарымды шара ретінде Росас 1851 жылғы 18 тамызда Бразилияға соғыс жариялады, осылай Платина соғысы басталды. Уругвайдағы Орибе әскері қазан айында Уркизаға жеңілді. Бразилиядан қару-жарақ пен қаржылық көмек алған Уркиза Аргентина аумағы арқылы Буэнос-Айреске қарай жорық жасады. Росас бұл қақтығыс бойында бейтараптығын сақтады. Аргентина билеушісі тұзаққа түсіп қалғанын сезіп, көңілі құлдырады. Ол тіпті Уркизаны жеңсе де, күштері Аргентинаға шабуыл жасауға дайын тұрған Бразилия армиясына қарсы тұру үшін жеткіліксіз болады деп ойлады. Басқа амалы қалмаған Росас: "Басқа жол жоқ; біз үлкен тәуекелге баруымыз керек және барлық мүмкіндікті пайдалануымыз керек. Міне, біз осындамыз, енді кері қайту жоқ" деді. 1852 жылғы 3 ақпанда Уркизаға қарсы болған сәтсіз шайқастан кейін Росас Буэнос-Айреске қашып кетті. Ол сол жерде киім ауыстырып, Британияға жер аударылу үшін кемеге отырды. Ашумен ол: "Мені биліктен құлатқан халық емес. Бұл - маймылдар, бразилиялықтар" деді.

Rosas failed to realize that discontent was steadily growing throughout the country. Throughout the 1840s he became increasingly secluded in his country house in Palermo, some miles away from Buenos Aires. There he ruled and lived under heavy protection provided by guards and patrols. He declined to meet with his ministers and relied solely on secretaries. His daughter Manuela replaced his wife at his right hand and became the link between Rosas and the outside world. The reason for Rosas's increasing isolation was given by a member of his secretariat: "The dictator is not stupid: he knows the people hate him; he goes in constant fear and always has one eye on the chance to rob and abuse them and the other on making a getaway. He has a horse ready saddled at the door of his office day and night". Meanwhile, Brazil, now ascendant under Emperor Dom Pedro II, provided support to the Uruguayan government that still held out in Montevideo, as well as to the ambitious Justo José de Urquiza, a caudillo in Entre Ríos who rebelled against Rosas. Once one of Rosas' most trusted lieutenants, Urquiza now claimed to fight for a constitutional government, although his ambition to become head of state was barely disguised. In retaliation, Rosas declared war on Brazil on 18 August 1851, beginning the Platine War. The army under Oribe in Uruguay surrendered to Urquiza in October. With arms and financial aid given by Brazil, Urquiza then marched through Argentine territory heading to Buenos Aires. Uncharacteristically, Rosas remained passive throughout the conflict. The Argentine ruler lost heart once he realized that he had fallen into a trap. Even if he defeated Urquiza, his forces would probably be weakened enough to prevent him from challenging the Brazilian army that was ready to invade Argentina. With no other alternative, Rosas remarked: "There is no other way; we have to play for the high stakes and go for everything. Here we are, and from here there is no retreat." After an unsuccessful battle against Urquiza on 3 February 1852, Rosas fled to Buenos Aires. Once there, he disguised himself and boarded a ship that took him to Britain to live in exile. Embittered, he remarked: "It is not the people who have overthrown me. It is the monkeys, the Brazilians."

Шөгеру және өлім

Розас 1852 жылғы 26 сәуірде Англияның Плимут қаласына келді. Британдықтар оған пана берді, саяхат ақысын төледі және 21 зеңбірекпен құрмет көрсетті. Бұл құрметтер британдық сыртқы істер министрі Джеймс Харрис, 3-ші Малмсбери графының айтуынша, «Генерал Розас ерекше босқын емес, өз елімен сауда жасаған британдық саудагерлерге үлкен құрмет пен мейірімділік көрсеткен адам еді». Жеңіліске ұшырар алдында бірнеше ай бұрын Розас британдық бизнесмен, капитан Роберт Гормен жеңілген жағдайда қорғау және пана беру туралы келісім жасасты. Оның Энкарнасьоннан болған екі баласы да онымен бірге жер аударылды, бірақ Хуан Баутиста көп ұзамай отбасымен Аргентинаға оралды. Оның қызы Мануэла Розастың бұрынғы әріптесінің ұлына үйленді, бұл әрекетті бұрынғы диктатор ешқашан кешірмеді. Розас өзіне ғана адал болуын қалаған, билігін сақтайтын әке болды. Ол оған хат жазуға немесе келуге тыйым салғанмен, Мануэла оған адал болып, байланысын үзбеді. Аргентинаның жаңа үкіметі Розастың барлық мүлкін тәркіледі, оны қылмыскер ретінде соттап, кейін өлім жазасына кесті. Розас достарының, қолдаушыларының және одақтастарының көпшілігі оны тастап кеткеніне қатты ренжіді. Россизм бір түндік ішінде жоғалып кетті. «Жер иелері, Розастың қолдаушылары мен игілік көрушілері енді оның ізбасарларымен татуласуы және пайда табуы керек болды. Адалдық емес, өмір сүру – олардың саясаты», – деп мәлімдеді Линч. Бір кезде одақтас болған, кейін жау болған Уркиза Розаспен татуласып, оған саяси қолдау алу ниетімен қаржылай көмек жіберді, бірақ Розастың саяси беделі жоғалып кеткен еді. Розас Аргентинадағы оқиғаларды жер аударылғаннан кейін де қадағалап, оралу мүмкіндігін күтті, бірақ ол Аргентина ісіне ешқашан араласпады. Жер аударылғаннан кейін Розас кедейлікке ұшырамады, бірақ өмірінің соңына дейін қаржылық қиындықтармен күресіп, қарапайым өмір сүрді. Аз ғана адал достары оған ақша жіберді, бірақ ол жеткіліксіз болды. Тәркілеуге дейін ол өзінің бір эстансьясын сатып, Саутгемптонның жанындағы Суэйтлингте жалға беріп шаруа болды. Ол үй шаруасын және екі-төрт жұмысшыны жұмысқа алды, оларға орташа жалақыдан жоғары төледі. Қаржының жетіспеушілігіне үнемі алаңдаса да, Розас шаруа өмірінен ләззат алды, бірде былай деді: «Мен қазір осы шаруада бақыттымын, сіз көріп отырғандай, қарапайым жағдайда өмір сүріп, тер басып еңбек етемін». Замандасы оны соңғы жылдары былай сипаттады: «Ол сексенге жудап, әлі де әдемі және сәнді кісі еді; оның мінез-құлқы өте мәдениетті болды, ал қарапайым орта оның отбасынан мұра болған үлкен кісідей беделін төмендетпеді». Суық күні серуендегеннен кейін Розас пневмонияға шалдығып, 1877 жылғы 14 наурызда таңғы сағат 07:00-де қайтыс болды. Отбасы мен бірнеше достары қатысқан жеке дұғадан кейін ол Саутгемптон қалалық зиратына жерленді.

Rosas arrived in Plymouth in England on 26 April 1852. The British gave him asylum, paid for his travel and welcomed him with a 21 gun salute. These honours were granted because, according to the British Foreign Secretary James Harris, 3rd Earl of Malmesbury, "General Rosas was no common refugee, but one who had shown great distinction and kindness to the British merchants who had traded with his country". Months before his fall, Rosas had arranged with the British chargé d'affaires Captain Robert Gore for protection and asylum in the event of his defeat. Both his children by Encarnación followed him into exile, although Juan Bautista soon returned with his family to Argentina. His daughter Manuela married the son of an old associate of Rosas, an act which the former dictator never forgave. A domineering father, Rosas wanted his daughter to remain devoted to him alone. Although he forbade her from writing or visiting, Manuela remained loyal to him and maintained contact. The new Argentine government confiscated all of Rosas' properties and tried him as a criminal, later sentencing him to death. Rosas was appalled that most of his friends, supporters and allies abandoned him and became either silent or openly critical of him. Rosismo vanished overnight. "The landed class, supporters and beneficiaries of Rosas, now had to make their peace—and their profits—with his successors. Survival, not allegiance, was their politics", argued Lynch. Urquiza, a one time ally and later an enemy, reconciled with Rosas and sent him financial assistance, hoping for political support in return—although Rosas had scant political capital left. Rosas followed Argentina's developments while in exile, always hoping for an opportunity to return, but he never again insinuated himself into Argentine affairs. In exile Rosas was not destitute, but he lived modestly amid financial constraints during the remainder of his life. A very few loyal friends sent him money, but it was never enough. He sold one of his estancias before the confiscation and became a tenant farmer in Swaythling, near Southampton. He employed a housekeeper and two to four labourers, to whom he paid above average wages. Despite constant concern over his shortage of funds, Rosas found joy in farm life, once remarking: "I now consider myself happy on this farm, living in modest circumstances as you see, earning a living the hard way by the sweat of my brow". A contemporary described him in final years: "He was then eighty, a man still handsome and imposing; his manners were most refined, and the modest environment did nothing to lessen his air of a great lord, inherited from his family." After a walk on a cold day, Rosas caught pneumonia and died at 07:00 on the morning of 14 March 1877. Following a private mass attended by his family and a few friends, he was buried in the town cemetery of Southampton.

Мұра

Росастың беделін қайта бағалауға бағытталған нақты әрекеттер 1880 жылдары Адольфо Салдиас пен Эрнесто Квесаданың ғылыми еңбектерін жариялаумен басталды. Кейін, Nacionalismo (Национализм) аясында "Ревизионистік" қозғалыс күшейді. Nacionalismo – 1920 жылдары Аргентинада пайда болып, 1930 жылдары өркендеген саяси қозғалыс. Бұл Аргентинадағы нацизм, фашизм және интегрализм сияқты сол кезеңде туған авторитарлық идеологиялармен теңестірілді. Аргентиналық ұлтшылдық – евгеника сияқты нәсілге негізделген, жалған ғылыми теорияларды қолдаған, авторитарлық, антисемиттік, расистік және әйелдерге қарсы саяси қозғалыс болды. Ревизионизм (Revisionismo) – Аргентиналық Nacionalismo-ның тарихнамалық қанаты. Аргентиналық Nacionalismo-ның басты мақсаты – ұлттық диктатура құру еді. Nacionalismo қозғалысы үшін Росас пен оның режимі идеалдандырылып, үкіметтік ізгіліктердің үлгісі ретінде бейнеленді. Ревизионизм пайдалы құрал ретінде танылды, себебі Nacionalismo-ның ревизионистерінің басты мақсаты – Росастың беделін қайта жаңғырту болды. Он жылдықтар бойы күреске қарамастан, ревизионизм кеңінен қабылдана қойған жоқ. Майкл Гобельдің сөзіне сәйкес, ревизионистердің "ғылыми стандарттарға қызығушылығы болмады" және олар "интеллектуалдық саланың шетіндегі институттық маргиналдық жағдаймен" белгілі болды. Олар Росасқа қатысты басым көзқарасты өзгертуге ешқашан қол жеткізе алмады. Уильям Спенс Робертсон 1930 жылы былай деді: "Оңтүстік Америкадағы "Диктаторлар дәуірінің" ең қызықты тұлғаларының ішінде Аргентина диктаторы Хуан Мануэль де Росас ең жарқын рөл атқарды, оның алып және қауіпті бейнесі Плата өзенін жиырма жылдан астам уақыт бойы басып тұрды. Оның билігі соншалықты деспотиялық болғандықтан, аргентиналық жазушылар осы тарихи кезеңді өздері "Росастың тираниясы" деп атады". 1961 жылы Уильям Дюсенбери: "Росас Аргентинада жағымсыз естелік. Ол Аргентина тарихының қара аңызын қалдырды – аргентиналықтар ұмытқысы келетін аңыз. Бүкіл елде оған арналған ескерткіш жоқ, оның атымен аталған бірде-бір саябақ, алаң немесе көше жоқ". 1980 жылдары Аргентина әскери диктатураларға, ауыр экономикалық дағдарыстарға және Фолкленд соғысындағы жеңіліске тап болғандықтан, бөлініп, терең дағдарысқа ұшырады. Президент Карлос Менем Росастың сүйегін елге қайтару және аргентиналықтарды біріктіру үшін осы мүмкіндікті пайдалануды шешті. Менем аргентиналықтар Росас пен оның режимін кешіре алса, олар жақында өткен оқиғаларды да кешіре алады деп сенді. 1989 жылдың 30 қыркүйегінде үкімет ұйымдастырған әсем әрі ірі шеру өтті, содан кейін Аргентина билеушісінің сүйегі Буэнос-Айрестегі Ла Реколета зиратындағы отбасылық қабірге қойылды. Неоревизионистермен тығыз байланыста болған Менем (және оның әріптестері, перонистік президенттік мұрагерлер Нестор Киршнер мен Кристина Фернандес де Киршнер) Росасты банкноттарда, пошта маркаларында және ескерткіштерде құрметтеді, бұл жұртшылық арасында әртүрлі реакция тудырды. Росас аргентиналықтар арасында даулы тұлға болып қала береді, өйткені тарихшы Джон Линчтің атап көрсетуінше, ол "аргентиналықтарды ұзақ жылдар бойы қызықтырып, ашуландырып келді".

Serious attempts to reassess Rosas's reputation began in the 1880s with the publication of scholarly works by Adolfo Saldías and Ernesto Quesada. Later, a more blatant "Revisionist" movement would flourish under Nacionalismo (Nationalism). Nacionalismo was a political movement that appeared in Argentina in the 1920s and reached its apex in the 1930s. It was the Argentine equivalent of the authoritarian ideologies that arose during the same period, such as Nazism, Fascism and Integralism. Argentine Nationalism was an authoritarian, anti Semitic, racist and misogynistic political movement with support for racially based pseudo scientific theories such as eugenics. Revisionismo (Revisionism) was the historiographical wing of Argentine Nacionalismo. The main goal of Argentine Nacionalismo was to establish a national dictatorship. For the Nacionalismo movement, Rosas and his regime were idealized and portrayed as paragons of governmental virtue. Revisionismo served as a useful tool, as the main purpose of the revisionists within the Nacionalismo agenda was to rehabilitate Rosas's image. Despite a decades long struggle, Revisionismo failed to be taken seriously. According to Michael Goebel, the revisionists had a "lack of interest in scholarly standards" and were known for "their institutional marginality in the intellectual field". They also never succeeded in changing mainstream views regarding Rosas. William Spence Robertson said in 1930: "Among the enigmatical personages of the 'Age of Dictators' in South America none played a more spectacular role than the Argentine dictator, Juan Manuel de Rosas, whose gigantic and ominous figure bestrode the Plata River for more than twenty years. So despotic was his power that Argentine writers have themselves styled this age of their history as 'The Tyranny of Rosas'." In 1961, William Dusenberry said: "Rosas is a negative memory in Argentina. He left behind him the black legend of Argentine history—a legend which Argentines in general wish to forget. There is no monument to him in the entire nation; no park, plaza, or street bears his name." In the 1980s, Argentina was a fractured, deeply divided nation, having faced military dictatorships, severe economic crises and a defeat in the Falklands War. President Carlos Menem decided to repatriate Rosas's remains and take advantage of the occasion to unite the Argentines. Menem believed that if the Argentines could forgive Rosas and his regime, they might do the same regarding the more recent and vividly remembered past. On 30 September 1989, an elaborate and enormous cortege organized by the government was held, after which the remains of the Argentine ruler were interred in his family vault at La Recoleta Cemetery, Buenos Aires. Closely allied with neorevisionists, Menem (and his fellow Peronist presidential successors Néstor Kirchner and Cristina Fernández de Kirchner) have honoured Rosas on banknotes, postage stamps and monuments, causing mixed reactions among the public. Rosas remains a controversial figure among Argentines, who "have long been fascinated and outraged" by him, as historian John Lynch noted.