Кіріспе
Романовтар арамзасы Евгения Смит (25 қаңтар 1899 - 31 қаңтар 1997), сондай-ақ Евгения Драбек Сметиско деп белгілі, өзінің Ресей империясының соңғы патшасы Николай II мен оның әйелі, Царица Александраның кіші қызы, Ұлы герцогиня Анастасия екенін мәлімдеген Романовтар арамзасының бірі болды. Смит 1963 жылы жарық көрген "Ресейдің Анастасия Николаевнасының өмірбаяны" атты кітаптың авторы, онда ол Екатеринбургте большевиктер оларды өлтіргенге дейін Ресей императорлық отбасындағы "өмірін" және қырғыннан "құтқарылғанын" баяндайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ұлы герцогиня Анастасияның жеке басын талап етушілердің кем дегенде он адам болды, бірақ олардың ішінде тек Анна Андерсон мен Евгения Смит ғана шағын сенушілер тобына қол жеткізді. Шын Анастасия 1918 жылдың 17 шілдесінде ата-анасы мен бауырларымен бірге қаза болды, бірақ Романовтардың әпкелерінің бірінің мәйіті 2007 жылы табылғанға дейін бұл толыққанды белгілі болған жоқ.
Eugenia Smith (January 25, 1899 – January 31, 1997), also known as Eugenia Drabek Smetisko, was one of several Romanov impostors who claimed to be the Grand Duchess Anastasia, youngest daughter of Nicholas II, the last Tsar of Imperial Russia, and his wife Tsarina Alexandra. Smith is the author of Autobiography of HIH Anastasia Nicholaevna of Russia (1963), in which she recounts "her" life in the Russian Imperial Family up to the time when Bolsheviks murdered them at Ekaterinburg, and "she escaped" the massacre. Although after World War II there were at least ten claimants to the identity of Grand Duchess Anastasia, only Anna Anderson and Eugenia Smith achieved more than a small circle of believers. The true Anastasia was killed along with her parents and siblings on July 17, 1918, but this was not known with absolute certainty until the missing body of one of the Romanov sisters was found and identified in 2007.
Туу
Америка Құрама Штаттарына көшіп келгенде толтырған азаматтандыру қағаздарына сәйкес, Евгения Смит 1899 жылғы 25 қаңтарда Австрия-Мажарстанның Буковина аймағында дүниеге келген. Бірақ, Ұлы княгиня Анастасия екенін мәлімдеген соң, ол кейіннен 1901 жылғы 18 маусымда Санкт-Петербургте туғанын айтты. Анастасияның туған күні Қасиетті Үштік монастырындағы "Евгения Сметиско" деп жазылған қабір тасында көрсетілген.
Ресейден қашу
Өзінің жарық көрген өмірбаянында Смит 1918 жылы 17 шілдеде Екатеринбургте патша Николай II отбасының атылуынан қалай аман қалғанын және кейін батысқа қалай қашып кеткенін ұзақ, бірақ растамасыз түсіндірді. Ол күйеуінің 1922 жылы АҚШ-қа саяхаттауға рұқсат бергенін және бірнеше жылдан кейін олардың некесі бұзылғанын мәлімдеді. Дегенмен, 1963 жылы американдық журналист Югославияда Сметиско мырзаны тауып, былай деп хабарлады: "Адам әйелімен бірге шағын, кедей үйінде тұрып жатқан. Ол Еугения есімді ешкімді, немесе Чикагодан келген адамды, тіпті бұрын үйленгенін де білмейтінін айтты. Ол тек сиырларымен ғана жалғыз қалғысы келді".
Келу
Жолаушылар тізімінен 22 жастағы Евгения Сметисконың 1922 жылғы 27 шілдеде Амстердамнан «Нью Амстердам» кемесімен Нью-Йоркке келгені расталды. Бұл дереккөзге сәйкес, ол Югославия азаматы болған, бірақ неміс тілінде сөйлеген және неміс тегінен шыққан. Ол тұрмысқа шыққан әйел деп сипатталды, күйеуі Югославияның Сисак қаласынан М. Сметиско мырза деп көрсетілген. Ол өзінің соңғы мекенжайын Мичиган штатындағы Хамтрамк деп атады. Кейін ол Чикаго қаласына қоныстанды, онда сатушы және шляпник болып жұмыс істегені хабарланды.
Қолдаушылар
Иллинойстағы алғашқы жылдары Смит Чикагоның танымал бизнесмені Джон Адамс Чэпменмен танысты, ол оның патша қызы екендігін қабылдады. Чэпменнің байланыстары арқылы Смит бұрынғы федералды судья Кристиан Сесил Кольсааттың екі қызымен дос болды, олар да оның адал қолдаушылары болды. Кейіннен ол кіші қызы, Хелен Кольсат Уэллс ханымды (1881–1959) «көптеген жылдар бойы жақын дос және сенімді серігі» деп сипаттады. Екі әйел 1930 жылы Смиттің естеліктері бойынша бірлесіп жұмыс істей бастады және төрт жылдан кейін алғашқы нұсқасын аяқтады. Осы уақыт ішінде Смит сондай-ақ миссис Уэллстің үлкен әпкесі Эдит Кольштаттың жиі қонағы болды, ол әлі де 1900 жылдардың басында Висконсин штатының Женева көлінде ата-анасы салған үлкен үйінде тұратын. Смит 1935 жылы тұрақты түрде сол жерге көшіп барды, бірақ кейіннен мисс Кольштат еске түсіргендей: «онымен бірге өмір сүру қиын болды, ол менің барлық достарымның кемшіліктерін іздеді, бірақ ол өте адасқандай көрінді, сондықтан мен оған көмектескім келді». Миссис Эмери (1882–1967) – Чикагоның шикі тері компаниясының негізін қалаушы және Прери мектебінің сәулетшісі Уолтер Берли Гриффиннің бұрынғы тапсырыс берушісі Уильям Харрисон Эмеридің (1876–1938) бай жесірі. 1945 жылы Смит Эдит Кольштаттың Женева көліндегі үйінен кетіп, Эльмхерстегі миссис Эмериге қоныс аударды. Смиттің жаңа үй иесі оның патша қызы екендігіне берік сенімді болып қалды және оның туған күнін әр жыл сайын Ұлы герцогиня Анастасияның туған күні 18 маусымда тойлады. 1943 жылы сәуірде Гленкодағы Изге Елизавета шіркеуінің әйелдер клубының шақыруымен ол «Ресей бүгін және кеше» атты лекция оқыды. Сол кезде оның бұрын Чикагодағы Маунт-Холиок клубында сөйлегені туралы хабарланды. 1944 жылы Смит («орыс суретшісі және саяхатшысы» деп сипатталған) Найлс Орталық әйелдер клубы алдында «Ресей бұрын және Ресей қазір» тақырыбында қайтадан сөйледі. Ол Эльмхерсте миссис Эмеримен бірге тұрған кезде Смит Мичиган даңғылындағы күміс дүкенінде екі жыл жұмыс істеді. Ол сондай-ақ, миссис Эмеридің үйінен жұмыс істеп, парфюмерия өндіруші ретінде өз ісін бастауға тырысты, бірақ кейіннен үй иесі жобаға инвестиция салудан бас тартқанда, ашуланды. Глеб Боткин бұған сенбеді; кейін ол «жалғанды анықтау құралында бірдеңе бұзық болған болуы керек» деп мәлімдеді және Speller & Sons компаниясына жобаны жалғастыруға тыйым салды. Дегенмен, баспагерлер уағыздауды жалғастырды. Смиттің қолжазбасы Ұлы герцогиня Анастасияның естеліктері ретінде қайта жазылды және 1963 жылдың соңында «Анастасия: Ресейдің Ұлы герцогинясы Анастасия Николаевнаның автобиографиясы» деген атпен жарияланды. Басылымға дейін үзінділер Life журналында жарияланды, сонымен қатар өтірік детекторының тесттерінің, қолжазба талдауының және антропологтың Смиттің бет-әлпетін нақты Ұлы герцогиняның фотосуреттерімен салыстырғаны туралы мақалалар жазылды. Сол уақытта ол АҚШ-та орыс өнері мен тарихының мұражайын құру үшін коммерциялық емес ұйым – Санкт-Николай үйі қорын құрды. Кейінгі жылдары Смит өзінің императорлық тегі туралы бұрынғы мәлімдемелерінен алшақтады. 1984 жылы Associated Press оның өздерінің мәлімдемелерін талқылаудан бас тартқанын хабарлады. Он жылдан кейін, одан ДНК-ны талдау үшін қан үлгісін беруді сұрағанда, ол да бас тартты. Қасиетті. Ньюпорт қауымдық шіркеуінде Евгенияның ескерткіш қызметін өткізген Ларк д’Элен ол туралы былай деді: «Евгения – қатаң, табанды, соңына дейін әміршіл мінез-құлық танытқан әйел еді». Оның Ұлы герцогиня Анастасия екендігі туралы тағы бір жақын досы былай деді: «Ол – жұмбақ, ол шын мәнінде маңызды емес, ол бар ма, жоқ па. Мен үшін ол жай ғана адам. Барлығы оны осылай білетін». Көптеген газеттер Анастасияның туған күнін қолдана отырып, некрологтарын жариялады немесе оның Санкт-Петербургте туғанын айтты. Анна Андерсоннан айырмашылығы, ол өлгеннен кейін кремацияланды, Евгения Смит православиелік дін бойынша Джорданвиллдегі (Нью-Йорк) Киелі Үштік православиелік монастырының зиратында жерленді, өйткені кремация бұл сенімде тыйым салынған. Ол Евгения Сметиско есімімен зираттың жаңа бөлімінің артқы оң жағында жерленген.