Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейдің Анастасияның қалжыңшысы (1896–1984)
Impostor of Anastasia of Russia (1896–1984)
Анна Андерсон (туған аты Франциска Шанцковская; 16 желтоқсан 1896 – 12 ақпан 1984) – Ресейдің Ұлы княгинясы Анастасия екенін мәлімдеген қалжыңшы. Ресейдің соңғы императоры және императрицасы Николай II мен Александраның ең кіші қызы Анастасия 1918 жылғы 17 шілдеде Екатеринбург қаласында большевик революционерлерімен бірге ата-анасы мен туыстарымен өлтірілді, бірақ оның денесі 2007 жылға дейін табылмай келді. 1920 мен 1968 жылдар аралығында Андерсон Германияда және АҚШ-та түрлі қолдаушылармен, сондай-ақ қарттар үйлерінде және санаторияларда, оның ішінде кемінде бір психиатриялық ауруханада өмір сүрді. Ол 1968 жылы АҚШ-қа эмиграциялады. Визасының мерзімі бітуге аздай қалғанда тарих профессоры Джек Манаханға үйленді, ол кейіннен «Шарлоттсвиллдің ең жақсы көретін эксцентригі» деп сипатталды. 1984 жылы қайтыс болғаннан кейін Андерсонның денесі кремацияланды, ал күлі Германиядағы Зеон қамалындағы шіркеу маңына жерленді. Кеңес Одағындағы коммунизм құлағаннан кейін император, императрица және олардың бес баласының денелері қайда жерленгені анықталды. Әртүрлі елдердегі бірнеше зертханалар ДНК-тестілеу арқылы олардың кім екенін растады. Бірақ Андерсонның митохондриялық ДНК-сы Франциска Шанцковскаяның туысы Карл Маухердің ДНК-сымен сәйкес келді. Осы оқиғаны талқылаған көптеген ғалымдар, тарихшылар және журналистер Андерсон мен Шанцковскаяның бір адам екенін қабылдады.
Anna Anderson (born Franziska Schanzkowska; 16 December 1896 – 12 February 1984) was an impostor who claimed to be Grand Duchess Anastasia of Russia. Anastasia, the youngest daughter of the last Tsar and Tsarina of Russia, Nicholas II and Alexandra, was murdered along with her parents and siblings on 17 July 1918 by Bolshevik revolutionaries in Yekaterinburg, Russia, but the location of her body was unknown until 2007. Between 1920 and 1968, Anderson lived in Germany and the United States with various supporters and in nursing homes and sanatoria, including at least one asylum. She emigrated to the United States in 1968. Shortly before the expiration of her visa she married history professor Jack Manahan, who was later characterized as "probably Charlottesville's best loved eccentric". Upon her death in 1984, Anderson's body was cremated, and her ashes were buried in the churchyard at Castle Seeon, Germany. After the collapse of communism in the Soviet Union, the locations of the bodies of the Tsar, Tsarina, and all five of their children were revealed. Multiple laboratories in different countries confirmed their identity through DNA testing. Instead, Anderson's mitochondrial DNA matched that of Karl Maucher, a great nephew of Franziska Schanzkowska. Most scientists, historians and journalists who have discussed the case accept that Anderson and Schanzkowska were the same person.
Дальдорф паналау үйі (1920-1922)
1920 жылғы 27 ақпанда Берлинде жас әйел Бендлерштрассе көпірінен Ландверканалға секіріп, өзіне-өзі қол жұмсауға тырысты. Оны полиция сержанты құтқарып, Лютзовштрасседегі Елизавета ауруханасына жатқызды. Оның құжаттары болмағандықтан және өзін танудан бас тартқандықтан, оны Дальдорфтағы психиатриялық ауруханаға «Белгісіз ханым» (Fräulein Unbekannt) ретінде қабылдады (қазіргі Виттенау, Рейникендорф), ол келесі екі жыл бойы сол жерде қалды. Белгісіз науқастың басында және денесінде жаралар болды, ол неміс тілінде сөйлеген, ал медициналық қызметкерлер оның акцентін «орыс» деп сипаттады. 1922 жылдың басында психиатриялық емделуші Клара Пьютерт белгісіз әйелдің Ресейдің Ұлы князь қызы Татьяна екенін, патша Николай II-нің төрт қызының бірі екенін айтты. Босатылғаннан кейін Пьютерт орыс эмигранты, капитан Николас фон Швабеге, Татьянаны Дальдорфта көргенін айтты. Швабе ауруханаға барып, әйелді Татьяна деп қабылдады. Швабе басқа эмигранттарды, соның ішінде патшайым Александраның досы Зинаида Толстойды да белгісіз әйелге баруға көндірді. Ақырында баронша Софи Букшеведен, патшайымның бұрынғы күтімшісі, Толстоймен бірге психиатриялық ауруханаға барды. Әйелді көрген соң Букшеведен «Ол Татьяна үшін тым кішкентай» деп мәлімдеді және әйелдің орыс ұлы князь қызы емес екеніне көз жеткізді. Бірнеше күннен кейін белгісіз әйел: «Мен өзімді Татьяна деп айтқан жоқпын», - деді. Дальдорф медбикесі Тея Малиновская науқастың ауруханадан шыққаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, 1921 жылдың күзінде әйелдің өзіне патшаның тағы бір қызы, Анастасия екенін айтқанын мәлімдеді. Алайда, науқастың өзі оқиғаны есіне түсіре алмады. Оның өмірбаяуын жазғандар Малиновскаяның бұл мәлімдемесін назарға алмайды немесе оны өздерінің баяндамаларына енгізеді.
On 27 February 1920, a young woman attempted to commit suicide in Berlin by jumping off the Bendlerstrasse bridge into the Landwehrkanal. She was rescued by a police sergeant and was admitted to the Elisabeth Hospital on Lützowstrasse. As she was without papers and refused to identify herself, she was admitted as Fräulein Unbekannt ("Miss Unknown") to a mental hospital in Dalldorf (now Wittenau, in Reinickendorf), where she remained for the next two years. The unknown patient had scars on her head and body and spoke German with an accent described as "Russian" by medical staff. In early 1922, Clara Peuthert, a fellow psychiatric patient, claimed that the unknown woman was Grand Duchess Tatiana of Russia, one of the four daughters of Tsar Nicholas II. On her release, Peuthert told Russian émigré Captain Nicholas von Schwabe that she had seen Tatiana at Dalldorf. Schwabe visited the asylum and accepted the woman as Tatiana. Schwabe persuaded other émigrés to visit the unknown woman, including Zinaida Tolstoy, a friend of Tsarina Alexandra. Eventually Baroness Sophie Buxhoeveden, a former lady in waiting to the Tsarina, visited the asylum with Tolstoy. On seeing the woman, Buxhoeveden declared "She's too short for Tatiana," and left convinced the woman was not a Russian grand duchess. A few days later, the unknown woman noted, "I did not say I was Tatiana." A nurse at Dalldorf, Thea Malinovsky, claimed years after the patient's release from the asylum that the woman had told her she was another daughter of the Tsar, Anastasia, in the autumn of 1921. However, the patient herself could not recall the incident. Her biographers either ignore Malinovsky's claim, or weave it into their narrative.
Германия мен Швейцария (1922-1927)
1922 жылдың мамырына қарай Пьютерт, Швабе және Толстой әйелді Анастасия деп санайтын, бірақ Букшоевден ешқандай ұқсастық жоқ деді. Дегенмен, әйелді психиатриялық емханадан шығарып, барон Артур фон Клейстің Берлиндегі үйіне орналастырды. Бұл іске қатысқан Берлин полициясының инспекторы, детектив Франц Грунберг, Клейсттің "эмигранттар арасында айтылғандай, жасырын мақсаты болуы мүмкін: егер Ресейде бұрынғы жағдай қайта орнатылса, ол жас әйелге көмектескені үшін үлкен мансапқа ие болуды үміттенеді" деп ойлады. Ол өзін Анна Чайковский деп атай бастады, "Анна" атауын "Анастасия" есіміне қысқартылған нұсқа ретінде таңдады, бірақ Пьютерт оны "әр жерде Анастасия деп сипаттады". Чайковский таныстарының үйлерінде тұрды, оның ішінде Клейст, Пётерт, Бахман деген кедей жұмысшы отбасы және Зоссен қаласының жанындағы Функенмюледегі инспектор Грунбергтің үйі. Функенмюледе Грунберг патшайымның әпкесі, Гессен және Рейн ханшайымы Иренені Чайковскиймен кездесуге шақырды, бірақ Ирен оны танымады. Грунберг сондай-ақ Пруссияның мұрагерлік ханшайымы Сецилияның келуін ұйымдастырды, бірақ Чайковский онымен сөйлесуден бас тартты, ал Сецилия кездесуден қатты таң қалды. Кейін, 1950 жылдары Сецилия Чайковскийдің Анастасия екенін растайтын мәлімдемеге қол қойды, бірақ Сецилияның отбасы оның мәлімдемесіне қарсы шығып, оның есінің ауысқанын айтты. 1925 жылы Чайковскийдің қолында туберкулез инфекциясы пайда болды, сондықтан оны емделу үшін бірнеше ауруханаға жатқызды. Аурудың салдарынан ол көп салмақ жоғалтты. Оны патшаның жекжаттығы Алексей Волков, Анастасияның тәрбиешісі Пьер Гиллиард, оның әйелі Александра Теглева, бұрын Анастасияның күтімімен айналысқан, және патшаның әпкесі, Ұлы герцогиня Ольга барды. Олар, Чайковскийдің ауруына деген көңіл білдіргенімен, бірден жария мәлімдеме жасаған жоқ, бірақ ақырында бәрі оның Анастасия екенін жоққа шығарды. 1926 жылдың наурыз айында ол Луганода Гарриет фон Ратлефпен бірге, Ұлы герцогиня Анастасияның атасы, Данияның принці Вальдемардың қаржысымен сауықты. Вальдемар, Чайковскийдің кім екенін анықтау барысында, Данияның Германиядағы елшісі Херлуф Заль арқылы оған материалдық көмек көрсетуге дайын болды. Оған сапарға шығуға мүмкіндік беру үшін Берлиннің шетелдік азаматтар бюросы оған "Анастасия Чайковский" деген жеке куәлік берді, онда Ұлы герцогиня Анастасияның жеке мәліметтері көрсетілген. Ратлефпен дауласудан кейін, 1926 жылдың маусым айында Чайковский Бавария Альпындағы Оберстдорф қаласындағы Стиллаххаус санаторийіне ауыстырылды, ал Ратлеф Берлинге оралды. Оберстдорфта Чайковскийге Татьяна Мельник, тумасы Боткин келді. Мельник Берлиндегі ресейлік босқындар кеңсесінің басшысы Серж Боткиннің немересі және 1918 жылы патша отбасымен бірге коммунистер өлтірген император отбасының жеке дәрігері Евгений Боткиннің қызы болды. Татьяна Мельник бала кезінде Ұлы герцогиня Анастасиямен кездесіп, соңғы рет 1917 жылдың ақпан айында онымен сөйлескен. Мельникке қарағанда, Чайковский Анастасияға ұқсайды, бірақ "аузы өзгеріп, айқын байқалады, ал беті тым жұқа болғандықтан, мұрны бұрынғыдан үлкендей көрінеді". Бір хатында Мельник былай деп жазды: "Оның мінез-құлқы балалық, және ол жауапты ересек адам деп есептелмейді, оны бала сияқты басшылыққа алу және бағыт беру қажет. Ол тек тілдерді ғана емес, тіпті ең қарапайым әңгімелерді де дұрыс баяндау қабілетін жоғалтқан, олар дұрыс емес және шатасқан, немiс тiлiндегi сөздердiң мағынасыз тіркесімесінен ғибарат. Оның кемшілігі - есте сақтау және көру қабілетінде". Мельник Чайковскийдің Анастасия екенін мәлімдеді және оның оқиғаларды есінде сақтамауы мен орыс тілінде сөйлемеуі оның физикалық және психологиялық жағдайының нашарлауынан туындағанын болжады. Мельник, шынайы түрде "емделушінің әлсіз естелігін жақсарту" ниетімен немесе әдейі ойластырылған алдау ретінде, Чайковскийге императорлық отбасының өміріне қатысты мәліметтерді үйретті.
By May 1922, the woman was believed by Peuthert, Schwabe, and Tolstoy to be Anastasia, although Buxhoeveden said there was no resemblance. Nevertheless, the woman was taken out of the asylum and given a room in the Berlin home of Baron Arthur von Kleist, a Russian émigré who had been a police chief in Russian Poland before the fall of the Tsar. The Berlin policeman who handled the case, Detective Inspector Franz Grünberg, thought that Kleist "may have had ulterior motives, as was hinted at in émigré circles: if the old conditions should ever be restored in Russia, he hoped for great advancement from having looked after the young woman." She began calling herself Anna Tschaikovsky, choosing "Anna" as a short form of "Anastasia", although Peuthert "described her everywhere as Anastasia". Tschaikovsky stayed in the houses of acquaintances, including Kleist, Peuthert, a poor working class family called Bachmann, and at Inspector Grünberg's estate at Funkenmühle, near Zossen. At Funkenmühle, Grünberg arranged for the Tsarina's sister, Princess Irene of Hesse and by Rhine, to meet Tschaikovsky, but Irene did not recognize her. Grünberg also arranged a visit from Crown Princess Cecilie of Prussia, but Tschaikovsky refused to speak to her, and Cecilie was left perplexed by the encounter. Later, in the 1950s, Cecilie signed a declaration that Tschaikovsky was Anastasia, but Cecilie's family disputed her statement and implied that she had dementia. By 1925, Tschaikovsky had developed a tuberculous infection of her arm, and she was placed in a succession of hospitals for treatment. Sick and near death, she lost significant weight. She was visited by the Tsarina's groom of the chamber Alexei Volkov; Anastasia's tutor Pierre Gilliard; his wife, Alexandra Tegleva, who had been Anastasia's nursemaid; and the Tsar's sister, Grand Duchess Olga. Although they expressed sympathy, if only for Tschaikovsky's illness, and made no immediate public declarations, eventually they all denied she was Anastasia. In March 1926, she convalesced in Lugano with Harriet von Rathlef at the expense of Grand Duchess Anastasia's great uncle, Prince Valdemar of Denmark. Valdemar was willing to offer Tschaikovsky material assistance, through the Danish ambassador to Germany, Herluf Zahle, while her identity was investigated. To allow her to travel, the Berlin Aliens Office issued her with a temporary certificate of identity as "Anastasia Tschaikovsky", with Grand Duchess Anastasia's personal details. After a quarrel with Rathlef, Tschaikovsky was moved to the Stillachhaus Sanatorium at Oberstdorf in the Bavarian Alps in June 1926, and Rathlef returned to Berlin. At Oberstdorf, Tschaikovsky was visited by Tatiana Melnik, née Botkin. Melnik was the niece of Serge Botkin, the head of the Russian refugee office in Berlin, and the daughter of the imperial family's personal physician, Eugene Botkin, who had been murdered by the communists alongside the Tsar's family in 1918. Tatiana Melnik had met Grand Duchess Anastasia as a child and had last spoken to her in February 1917. To Melnik, Tschaikovsky looked like Anastasia, even though "the mouth has changed and coarsened noticeably, and because the face is so lean, her nose looks bigger than it was." In a letter, Melnik wrote: "Her attitude is childlike, and altogether she cannot be reckoned with as a responsible adult, but must be led and directed like a child. She has not only forgotten languages, but has in general lost the power of accurate narration even the simplest stories she tells incoherently and incorrectly; they are really only words strung together in impossibly ungrammatical German Her defect is obviously in her memory and eyesight." Melnik declared that Tschaikovsky was Anastasia, and supposed that any inability on her part to remember events and her refusal to speak Russian was caused by her impaired physical and psychological state. Either inadvertently through a sincere desire to "aid the patient's weak memory", or as part of a deliberate charade, Melnik coached Tschaikovsky with details of life in the imperial family.
Сеон қамалы (1927)
1927 жылы отбасының қысымымен Вальдемар Чайковскийге одан әрі қаржылық көмек көрсетуден бас тартты, ал Даниядан түсетін қаражат тоқтатылды. Патшаның алыс туысы Лейхтенберг герцогы Георгий оған Зеон қамалында үй берді. Патшаның інісі, Гессеннің ұлы князі Эрнест Луи, Чайковскийдің Анастасия екендігі туралы айғақтарды тексеру үшін Мартин Кнопф деген жеке детективті жалдады. Зеон қамалында болған кезде Кнопф Чайковскийдің іс жүзінде Франциска Шанцковская деген поляк фабрикасының жұмысшысы екенін хабарлады. Шанцковская Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оқ-дәрі зауытында жұмыс істеген, бірақ күйеуі майданда қаза болғаннан кейін, қолынан граната түсіп, жарылған. Ол басына жарақат алған, ал оның алдында бір жұмысшы қаза тапқан. Ол әрекетсізденіп, депрессияға түскен, 1916 жылдың 19 қыркүйегінде ақылдан адасқан деп жарияланып, екі психиатриялық ауруханада уақыт өткізген. 1920 жылдың басында ол Берлиндегі тұрағынан жоғалып кеткені хабарланған, содан бері оның отбасы оны көрген де, естіген де жоқ. 1927 жылдың мамырында Францисканың ағасы Феликс Шанцковский Чайковскиймен Вассербургтағы жергілікті қонақүйde, Зеон қамалының жанында таныстырылды. Лейхтенбергтің ұлы Дмитрий Чайковскийдің жалған екеніне толық сенді, ал Феликс оны өзінің қарындасы деп танығанына, бірақ Лейхтенбергтің қызы Натали Чайковскийдің шынайылығына сенімді болды. Лейхтенбергтің өзі екіұшты пікірде болды. Бір дерек бойынша, Феликс бастапқыда Чайковскийді өзінің қарындасы Франциска деп мәлімдеген, бірақ ол қол қойған куәлікте тек "қатты ұқсастық" туралы айтылған, физикалық айырмашылықтарды атап көрсеткен және ол оны танымағанын мәлімдеген. Көп жылдар өткен соң Феликс отбасы оның Чайковскийдің қарындасы екенін білгенін, бірақ оны жаңа өміріне қалдыруды шешкенін айтты, себебі ол өмір басқа нұсқалардан гөрі әлдеқайда жайлы болған. Сеонға келген қонақтардың арасында Ресейдің княгинясы Ирина Александровнаның күйеуі, князь Феликс Юсупов болды, ол былай деп жазды: "Дегенмен, басқа қонақтар, мысалы Феликс Дассель, 1916 жылы Анастасия ауруханада жатқанда оны барып көрген офицер, және Анастасияны бала кезінен білген, Татьяна Мельниктың інісі Глеб Боткин, Чайковскийдің шынайы екеніне сенімді болды."
In 1927, under pressure from his family, Valdemar decided against providing Tschaikovsky with any further financial support, and the funds from Denmark were cut off. Duke George of Leuchtenberg, a distant relative of the Tsar, gave her a home at Castle Seeon. The Tsarina's brother, Ernest Louis, Grand Duke of Hesse, hired a private detective, Martin Knopf, to investigate the claims that Tschaikovsky was Anastasia. During her stay at Castle Seeon, Knopf reported that Tschaikovsky was actually a Polish factory worker called Franziska Schanzkowska. Schanzkowska had worked in a munitions factory during World War I when, shortly after her fiancé had been killed at the front, a grenade fell out of her hand and exploded. She had been injured in the head, and a foreman was killed in front of her. She became apathetic and depressed, was declared insane on 19 September 1916, and spent time in two lunatic asylums. In early 1920, she was reported missing from her Berlin lodgings, and since then had not been seen or heard from by her family. In May 1927, Franziska's brother Felix Schanzkowski was introduced to Tschaikovsky at a local inn in Wasserburg near Castle Seeon. Leuchtenberg's son, Dmitri, was completely certain that Tschaikovsky was an impostor and that she was recognized by Felix as his sister, but Leuchtenberg's daughter, Natalie, remained convinced of Tschaikovsky's authenticity. Leuchtenberg himself was ambivalent. According to one account, initially Felix declared that Tschaikovsky was his sister Franziska, but the affidavit he signed spoke only of a "strong resemblance", highlighted physical differences, and said she did not recognize him. Years later, Felix's family said that he knew Tschaikovsky was his sister, but he had chosen to leave her to her new life, which was far more comfortable than any alternative. Visitors to Seeon included Prince Felix Yusupov, husband of Princess Irina Alexandrovna of Russia, who wrote, Other visitors, however, such as Felix Dassel, an officer whom Anastasia had visited in hospital during 1916, and Gleb Botkin, who had known Anastasia as a child and was Tatiana Melnik's brother, were convinced that Tschaikovsky was genuine.
АҚШ (19281931)
1928 жылға қарай Чайковскийдің мәлімдемесі АҚШ-та қызығушылық пен назар аударды, онда Глеб Боткин оның ісін қолдаған мақалалар жариялады. Боткиннің танымалдылығы Анастасияның алыс туысы Ксения Лидстің назарын аударды, бұрынғы орыс ханшайымы, бай американдық өнеркәсіпшіге үйленген. Боткин мен Лидс Чайковскийді Лидстің қаражатында Америка Құрама Штаттарына саяхатқа шығаруға келісті. Зионнан Америкаға сапар кезінде Чайковский Парижде тоқтады, онда ол патшаның туысы, Ресейдің Ұлы князі Андрей Владимировичпен кездесті, ол оны Анастасия деп санайтын. Алты ай бойы Чайковский Нью-Йорктің Ойстер-Бэйдегі Лидс отбасының мүлігінде тұрды. 1928 жылдың шілдесінде патшаның өліміне толып отырған он жылдық жақындаған кезде Боткин кеңес үкіметінен тыс жерде патшаның мүлкін алу үшін заңдық шараларды қадағалау үшін адвокат Эдвард Фэллоусты жалдады. Патшаның өлімі дәлелденбегендіктен, мүлік оның туыстарына оның өлімі болжанған күнінен кейін он жыл өткен соң ғана берілуі мүмкін еді. Фэллоус Grandanor Corporation (Ресейдің Ұлы герцогинясы Анастасияның аббревиатурасы) деп аталатын компания құрды, ол кез келген болашақ мүліктің үлесін сату арқылы қаражат жинауға тырысты. Чайковский патша шетелде ақша сақтаған деп мәлімдеді, бұл Англиядағы Романовтардың үлкен байлығы туралы негізсіз әңгімелерге себеп болды. Романовтардың тірі қалған туыстары Боткин мен Фэллоусты байлық іздеумен айыптады, ал Боткин оларды "Анастасияны" оның мұрасынан айыруға тырысқандықтары үшін айыптады. Германиядағы салыстырмалы түрде аз сомадағы ақшаны патшаның танымал туыстарына бөліскеннен басқа, ешқандай ақша табылған жоқ. Чайковскийдің мүлікке талап етуіне байланысты (бірақ Анастасия екендігіне қатысты емес) даудан кейін Чайковский Лидстің үйінен көшіп кетті, ал пианист Сергей Рахманинов оған Нью-Йорктің Хемпстед қаласындағы Garden City қонақ үйінде, кейіннен шағын коттеджде тұруды ұйымдастырды. Баспасөзден қашу үшін ол миссис Андерсон ретінде тіркелді, кейін ол осы атпен танылды. 1928 жылдың қазан айында патша анасы, жесір императрица Мария қайтыс болғаннан кейін, патшаның 12 жақын туысы Марияның жерлеу рәсіміне жиналып, Андерсонды жалғаншы екенін жариялаған мәлімдемеге қол қойды. Бұл Копенгаген мәлімдемесі деп аталды: "Біздің міндет сезіміміз бұл оқиғаның тек ертегі екенін айтуға мәжбүрлейді. Егер біз осы фантастикалық оқиғаның таралуына жол берсек, ол біздің сүйікті марқұмдарымыздың естелігін кірлетпеуі керек". Глеб Боткин Ресейдің Ұлы герцогинясы Ксения Александровнаға ашық хатпен жауап берді, онда отбасы "ашкөз және адалсыз" деп айтылды және олар Андерсонды тек ақша үшін айыптап отырғанын мәлімдеді. 1929 жылдың басында Андерсон Парк-авенюдегі бай бойжеткен Энни Бёрр Дженнингспен бірге тұрды, ол патшаның қызы екенін ойлаған адамды қабылдауға қуанды. Он сегіз ай бойы Андерсон Нью-Йорк қоғамының сүйіктісі болды. Содан кейін өзін-өзі жоюға бейімділік басталып, ол ашуға беріліп, үй жануары болған құсты өлтірді және бірде үйдің төбесінде жалаңаш жүгірді. 1930 жылдың 24 шілдесінде Нью-Йорк Жоғарғы Сотының судьясы Питер Шмук оны психиатриялық ауруханаға жіберу туралы бұйрыққа қол қойды. Оны алып кетпес бұрын Андерсон бөлмесіне кірді, есік балтамен бұзылды. Ол күштеп Нью-Йорк штатының Вестчестер округіндегі Төрт жел санаторийіне жеткізілді, онда ол бір жылдан астам уақыт болды. 1931 жылдың тамызында Андерсон Германияға жеке медбикемен бірге Deutschland лайнеріндегі жабық кабинада оралды. Дженнингс сапарға, Вестчестердегі санаторийде демалуға және Хановерге жақын Ильтендегі қарттар үйінің психиатриялық бөлімшесінде тағы алты ай бойы күтім жасауға ақы төледі. Ильтенге келгеннен кейін Андерсонның ақыл-есі дұрыс екені анықталды, бірақ бөлме алдын ала төленгендіктен және оның басқа баратын жері болмағандықтан, ол санаторийдің аумағындағы люксте қалды.
By 1928, Tschaikovsky's claim had received interest and attention in the United States, where Gleb Botkin had published articles in support of her cause. Botkin's publicity caught the attention of a distant cousin of Anastasia's, Xenia Leeds, a former Russian princess who had married a wealthy American industrialist. Botkin and Leeds arranged for Tschaikovsky to travel to the United States on board the liner at Leeds's expense. On the journey from Seeon to the States, Tschaikovsky stopped at Paris, where she met Grand Duke Andrei Vladimirovich of Russia, the Tsar's cousin, who believed her to be Anastasia. For six months Tschaikovsky lived at the estate of the Leeds family in Oyster Bay, New York. As the tenth anniversary of the Tsar's execution approached in July 1928, Botkin retained a lawyer, Edward Fallows, to oversee legal moves to obtain any of the Tsar's estate outside of the Soviet Union. As the death of the Tsar had never been proved, the estate could only be released to relatives ten years after the supposed date of his death. Fallows set up a company, called the Grandanor Corporation (an acronym of Grand Duchess Anastasia of Russia), which sought to raise funds by selling shares in any prospective estate. Tschaikovsky claimed that the Tsar had deposited money abroad, which fed unsubstantiated rumors of a large Romanov fortune in England. The surviving relatives of the Romanovs accused Botkin and Fallows of fortune hunting, and Botkin accused them of trying to defraud "Anastasia" out of her inheritance. Except for a relatively small deposit in Germany, distributed to the Tsar's recognized relations, no money was ever found. After a quarrel, possibly over Tschaikovsky's claim to the estate (but not over her claim to be Anastasia), Tschaikovsky moved out of the Leeds' mansion, and the pianist Sergei Rachmaninoff arranged for her to live at the Garden City Hotel in Hempstead, New York, and later in a small cottage. To avoid the press, she was booked in as Mrs. Anderson, the name by which she was subsequently known. In October 1928, after the death of the Tsar's mother, the Dowager Empress Marie, the 12 nearest relations of the Tsar met at Marie's funeral and signed a declaration that denounced Anderson as an impostor. The Copenhagen Statement, as it would come to be known, explained: "Our sense of duty compels us to state that the story is only a fairy tale. The memory of our dear departed would be tarnished if we allowed this fantastic story to spread and gain any credence." Gleb Botkin answered with a public letter to Grand Duchess Xenia Alexandrovna of Russia, which referred to the family as "greedy and unscrupulous" and claimed they were only denouncing Anderson for money. From early 1929 Anderson lived with Annie Burr Jennings, a wealthy Park Avenue spinster happy to host someone she supposed to be a daughter of the Tsar. For eighteen months, Anderson was the toast of New York City society. Then a pattern of self destructive behavior began that culminated in her throwing tantrums, killing her pet parakeet, and on one occasion running around naked on the roof. On 24 July 1930, Judge Peter Schmuck of the New York Supreme Court signed an order committing her to a mental hospital. Before she could be taken away, Anderson locked herself in her room, and the door was broken in with an axe. She was forcibly taken to the Four Winds Sanatorium in Westchester County, New York, where she remained for slightly over a year. In August 1931, Anderson returned to Germany accompanied by a private nurse in a locked cabin on the liner Deutschland. Jennings paid for the voyage, the stay at the Westchester sanatorium, and an additional six months' care in the psychiatric wing of a nursing home at Ilten near Hanover. On arrival at Ilten, Anderson was assessed as sane, but as the room was prepaid, and she had nowhere else to go, she stayed on in a suite in the sanatorium grounds.
Германия (1931-1968 жж.)
Андерсонның Германияға оралуы баспасөз қызығушылығын тудырды және неміс аристократиясының көбірек өкілдерін оның ісіне тартты. Ол қайтадан ізгі ниет білдірушілерінің қонағы ретінде көшпенді өмір сүрді. 1932 жылы британдық «News of the World» таблоиды оны алаяқ румындық актриса деп айыптап, сенсациялық хабарлама жариялады. Оның адвокаты Фэллоус жала жабу үшін сотқа шағымданып, бірақ ұзақ соталған іс Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін жалғасты. Сол кезде Андерсон Германияда тұрғандықтан және неміс азаматтары жау мемлекетте сотқа жүгінуге құқылы болмағандықтан, іс тоқтатылды. Сот даулары ондаған жылдар бойы үзілістермен шешілмей келді. Лорд Маунтбеттен өзінің неміс туыстарының Андерсонға қарсы заңдық шығындарын төледі. Бұл соталған іс Германия тарихындағы ең ұзаққа созылған сот ісіне айналды. Андерсон 1938 жылы Шанцковскийлер отбасымен соңғы рет кездесті. Гертруда Шанцковская Андерсонның өзінің Франциска әпкесі екенін мәлімдеді, бірақ нацистік үкімет Андерсонның кім екенін анықтау үшін кездесуді ұйымдастырды. Егер ол Шанцковская болып танылса, ол түрмеге қамалуы мүмкін еді. Шанцковскийлер отбасы оған қарсы куәлік беруден бас тартты және басқа да шаралар қабылданбады. 1940 жылы Эдвард Фэллоус Гранданор корпорациясы үшін патшаның жоқ болған байлығын табуға тырысып, барлық ақшасын жұмсағаннан кейін, мүсірленген күйде қайтыс болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Андерсон Совет оккупациялық аймағына айналған Шлосс-Винтерштейнде Луиза Саксен-Майнингенмен бірге тұрды. 1946 жылы Саксония-Альтенбург князі Фредерик оған француз оккупациялық аймағындағы Бад-Либенцельге шекарадан өтуге көмектесті. Князь Фредерик Андерсонды Қара Орманның шетіндегі Антерленгенхардт ауылындағы бұрынғы әскери казармаға орналастырды, ол туристер үшін қызығушылық ортасы болды. Царица Александраның досы Лили Дэн оны зиярат етіп, оны Анастасия деп мойындады, бірақ императорлық балалардың ағылшын тілінен сабақ берген оқытушысы Чарльз Сидни Гиббс Андерсонмен кездескенде оны алаяқ деп айыптады. Ол берген куәлігінде: «Ол мен білген нағыз Ұлы княгиня Анастасияға ешқандай ұқсамайды. Оның жалған екеніне толық сенімдімін», - деді. Ол мысықтармен қоршалып, уединоға кетіп, үйі құлдырауға бет алды. 1968 жылдың мамыр айында Андерсон өзінің коттеджінде жартылай есінен айырылған күйде табылғаннан кейін Neuenbürg ауруханасына жеткізілді. Оның болмаған уақытында князь Фредерик жергілікті денсаулық сақтау басқармасының бұйрығымен мүлікті тазартты. Оның ирландтық қасқыр иті мен 60 мысығы өлтірілді. Бұл оқиғадан қорқып, Андерсон өзінің ұзақ жылдар бойы қолдау көрсеткен Глеб Боткиннің АҚШ-қа оралу ұсынысын қабылдады.
Anderson's return to Germany generated press interest, and drew more members of the German aristocracy to her cause. She again lived itinerantly as a guest of her well wishers. In 1932, the British tabloid News of the World published a sensational story accusing her of being a Romanian actress who was perpetrating a fraud. Her lawyer, Fallows, filed suit for libel, but the lengthy case continued until the outbreak of World War II, at which time the case was dismissed because Anderson was living in Germany, and German residents could not sue in enemy countries. The litigation continued intermittently without resolution for decades; Lord Mountbatten footed some of his German relations' legal bills against Anderson. The protracted proceedings became the longest running lawsuit in German history. Anderson had a final meeting with the Schanzkowski family in 1938. Gertrude Schanzkowska was insistent that Anderson was her sister, Franziska, but the Nazi government had arranged the meeting to determine Anderson's identity, and if accepted as Schanzkowska she would be imprisoned. The Schanzkowski family refused to sign affidavits against her, and no further action was taken. In 1940, Edward Fallows died virtually destitute after wasting all his own money on trying to obtain the Tsar's non existent fortune for the Grandanor Corporation. Towards the end of World War II, Anderson lived at Schloss Winterstein with Louise of Saxe Meiningen, in what became the Soviet occupation zone. In 1946, Prince Frederick of Saxe Altenburg helped her across the border to Bad Liebenzell in the French occupation zone. Prince Frederick settled Anderson in a former army barracks in the small village of Unterlengenhardt, on the edge of the Black Forest, where she became a sort of tourist attraction. Lili Dehn, a friend of Tsarina Alexandra, visited her and acknowledged her as Anastasia, but when Charles Sydney Gibbes, English tutor to the imperial children, met Anderson he denounced her as a fraud. In an affidavit, he swore "She in no way resembles the true Grand Duchess Anastasia that I had known I am quite satisfied that she is an impostor." She became a recluse, surrounded by cats, and her house began to decay. In May 1968, Anderson was taken to a hospital at Neuenbürg after being discovered semi conscious in her cottage. In her absence, Prince Frederick cleaned up the property by order of the local board of health. Her Irish Wolfhound and 60 cats were put to death. Horrified by this, Anderson accepted her long term supporter Gleb Botkin's offer to move back to the United States.
Соңғы жылдары (1968-1984)
Боткин Вирджиния штатының Шарлоттсвилл университетінде тұратын, оның жергілікті досы, тарих профессоры және генеалог Джон Экотт "Джек" Манахан Андерсонның АҚШ-қа сапарын қаржылады. Ол елге алты айлық саяхат визасымен кірді, ал мерзімі бітуге аздай қалғанда, Андерсон 1968 жылдың 23 желтоқсанында Манаханмен азаматтық некеге тұрды, ол одан 20 жас кіші еді. Боткин куәгер болды. Джек Манахан осы ыңғайлы некеден ләззат алды және өзін "күтудегі ұлы князь" немесе "царьтың күйеу баласы" деп сипаттады. Олар Шарлоттсвиллдегі Университет айналысындағы үйде жеке-жеке бөлмелерде тұрды, сондай-ақ Скоттсвилл маңында шаруашылыққа ие болды. Боткин 1969 жылдың желтоқсан айында қайтыс болды. Келесі жылдың ақпан айында, 1970 жылы сот процестері аяқталды, екі тарап та Андерсонның кім екенін анықтай алмады. Манахан мен Андерсон, енді заңды түрде Анастасия Манахан деп аталды, Шарлоттсвилл аймағында эксцентриктік тұлғалар ретінде танымал болды. Джек Манахан бай болғанына қарамастан, олар көптеген иттер мен мысықтармен, қоқыс үйінділерімен бірге төмен деңгейде өмір сүрді. 1979 жылдың 20 тамызында Андерсон ішек бітелуімен Шарлоттсвиллдегі Марта Джефферсон ауруханасына түсті. Доктор Ричард Шрум гангреналық ісік пен ішектің бір бөлігін алып тастады. Манахан мен Андерсонның денсаулығы нашарлағандықтан, 1983 жылдың қарашасында Андерсонқа психиатриялық емханаға жатқызылды, ал жергілікті аудандық сот Уильям Престонды оның қамқоршысы етіп тағайындады. Бірнеше күннен кейін Манахан Андерсонды ауруханадан "қашырып әкетті" және үш күн бойы Вирджиния штатында дүкендерден тамақтанып саяхаттады. 13 штаттың полициясының сигнализациясынан кейін олар табылды және Андерсон қайтадан күтімге берілді. Қаңтар айында оған инсульт болды деп күдіктенді, ал 1984 жылдың 12 ақпанында пневмониядан қайтыс болды. Сол күні оны кремациялады, ал күлін 1984 жылдың 18 маусымында Сеон қамалының шіркеу қорына жерледі. Манахан 1990 жылдың 22 наурызында қайтыс болды. 2007 жылы Алексей цесаревичтің және қалған қызының денелері табылды. Қайталап жасалған және тәуелсіз ДНК-тестілеулер сүйектердің Романовтар отбасының жеті мүшесі екенін растады және патшаның төрт қызының ешқайсысы Романовтар отбасының атылуынан аман қалғанын дәлелдеді. Андерсонның 1979 жылғы операция кезінде алынған ішегінің бір бөлігі Марта Джефферсон ауруханасында сақталған. Андерсонның митохондриялық ДНК-сы сынамадан алынып, Романовтар мен олардың туыстарымен салыстырылды. Ол Эдинбург герцогының ДНК-сымен немесе сүйектермен сәйкес келмеді, бұл Андерсонның Романовтармен туыстық байланысы жоқ екенін растады. Алайда, үлгі Франциска Шанцковскаяның әпкесі Гертруда (Шанцковская) Эллериктің немересі Карл Маухердің ДНК-сымен сәйкес келді, бұл Карл Маухер мен Анна Андерсонның аналық желісінен туыс екенін және Андерсонның Шанцковская екенін көрсетті. Алғашқы тестілеуден бес жыл өткен соң, Пенсильвания мемлекеттік университетінің антропология факультетінің докторы Терри Мелтон Андерсонды Шанцковский отбасымен байланыстыратын ДНК тізбегінің "әлі де бірегей" екенін, бірақ Қарулы күштердің ДНК сәйкестендіру зертханасындағы ДНК үлгілерінің дерекқоры әлдеқайда кеңейгенін, бұл "Андерсоннің Франциска Шанцковская екеніне сенімділікті арттырды" деді. Сондай-ақ, Андерсонның күйеуі Джек Манаханға тиесілі кітаптағы конверттен табылған Андерсонның шашының бірнеше талдары да тексерілді. Шаштың митохондриялық ДНК-сы Андерсонның ауруханадағы үлгісімен және Шанцковскаяның туысы Карл Маухердің үлгісімен сәйкес келді, бірақ Романовтардың қалдықтарымен немесе Романовтардың тірі туыстарымен сәйкес келмеді.
Botkin was living in the university town of Charlottesville, Virginia, and a local friend of his, history professor and genealogist John Eacott "Jack" Manahan, paid for Anderson's journey to the United States. She entered the country on a six month visitor's visa, and shortly before it was due to expire, Anderson married Manahan, who was 20 years her junior, in a civil ceremony on 23 December 1968. Botkin was best man. Jack Manahan enjoyed this marriage of convenience, and described himself as "Grand Duke in Waiting" or "son in law to the Tsar". The couple lived in separate bedrooms in a house on University Circle in Charlottesville, and also owned a farm near Scottsville. Botkin died in December 1969. In February of the following year, 1970, the lawsuits finally came to an end, with neither side able to establish Anderson's identity. Manahan and Anderson, now legally called Anastasia Manahan, became well known in the Charlottesville area as eccentrics. Though Jack Manahan was wealthy, they lived in squalor with large numbers of dogs and cats, and piles of garbage. On 20 August 1979, Anderson was taken to Charlottesville's Martha Jefferson Hospital with an intestinal obstruction. A gangrenous tumor and a length of intestine were removed by Dr. Richard Shrum. With both Manahan and Anderson in failing health, in November 1983, Anderson was institutionalized, and an attorney, William Preston, was appointed as her guardian by the local circuit court. A few days later, Manahan "kidnapped" Anderson from the hospital, and for three days they drove around Virginia eating out of convenience stores. After a 13 state police alarm, they were found and Anderson was returned to a care facility. In January she was thought to have had a stroke, and on 12 February 1984, she died of pneumonia. She was cremated the same day, and her ashes were buried in the churchyard at Castle Seeon on 18 June 1984. Manahan died on 22 March 1990. The bodies of Tsarevich Alexei and the remaining daughter were discovered in 2007. Repeated and independent DNA tests confirmed that the remains were the seven members of the Romanov family, and proved that none of the Tsar's four daughters survived the shooting of the Romanov family. A sample of Anderson's tissue, part of her intestine removed during her operation in 1979, had been stored at Martha Jefferson Hospital, Charlottesville, Virginia. Anderson's mitochondrial DNA was extracted from the sample and compared with that of the Romanovs and their relatives. It did not match that of the Duke of Edinburgh or that of the bones, confirming that Anderson was not related to the Romanovs. However, the sample matched DNA provided by Karl Maucher, a grandson of Franziska Schanzkowska's sister, Gertrude (Schanzkowska) Ellerik, indicating that Karl Maucher and Anna Anderson were maternally related and that Anderson was Schanzkowska. Five years after the original testing was done, Dr. Terry Melton of the Department of Anthropology, Pennsylvania State University, stated that the DNA sequence tying Anderson to the Schanzkowski family was "still unique", though the database of DNA patterns at the Armed Forces DNA Identification Laboratory had grown much larger, leading to "increased confidence that Anderson was indeed Franziska Schanzkowska". Similarly, several strands of Anderson's hair, found inside an envelope in a book that had belonged to Anderson's husband, Jack Manahan, were also tested. Mitochondrial DNA from the hair matched Anderson's hospital sample and that of Schanzkowska's relative Karl Maucher, but not the Romanov remains or living relatives of the Romanovs.
Бағалау
1918 жылы шілдеде коммунистер бүкіл император Романовтар отбасын, оның ішінде 17 жасар Ұлы княгиня Анастасияны өлтіргенімен, жылдар бойы коммунистердің дезинформациясы патша отбасының мүшелері аман қалды деген қауесеттерді таратты. Отбасының тағдыры туралы қайшылықты қауесеттер алдамшыларға өздерін аман қалған Романовтар екендіктерін жалған мәлімдеуге мүмкіндік берді. Көптеген алдамшылардың талаптары қабылданбады, бірақ Анна Андерсонның мәлімдемесі сақталды. Оның пікірін қолдайтын кітаптар мен памфлеттердің арасында Гарриет фон Ратлефтің «Анастасия, әйел тағдыры әлемдік апаттың айнасы ретінде» (Anastasia, ein Frauenschicksal als Spiegel der Weltkatastrophe) кітабы бар. Ол 1928 жылы Германия мен Швейцарияда жарық көрді, ал 1927 жылы «Берлинер Нахтхаусгабе» таблоидтық газетінде бөлім-бөлім жарияланды. Бұған 1929 жылы Париждегі Пайо баспасында жарық көрген Пьер Гиллард пен Константин Савичтің «Жалған Анастасия» (La Fausse Anastasie) кітабы қарсы шықты. Андерсонның мәлімдемесін қолдайтын және оған қайшы келетін куәліктер мен физикалық дәлелдер, мысалы, бет-кейіптерін салыстыру, оның Анастасия екендігіне сенуді нығайту немесе жоққа шығару үшін пайдаланылды. Тікелей құжаттық дәлелдер немесе нақты физикалық дәлелдердің болмауына байланысты, Андерсонның Анастасия екендігі туралы мәселе көптеген адамдар үшін жеке сенім мәселесі болды. Андерсоннің өзінің ерекше ағылшын тілінде айтқан сөзінде: «Сенерсіз не сенбессіз, маңызды емес. Ешқандай жағдайда». Германия соттары оның талабын бір жаққа да шеше алмады және 40 жылдық қарастырудан кейін оның талабы «дәлелденбеген және жоққа шығарылмаған» деп шешті. Андерсонның қарсыластарының адвокаты доктор Гюнтер фон Беренберг Госслер Германиядағы сот процесінде «баспасөз әрқашан оның тарапын баяндауға көбірек қызығушылық танытты, қарсы тараптың жағымсыз көзқарасына қарағанда; редакторлар көбінесе оның тарапынан алынған куәлікті жариялағаннан кейін журналистерді алып тастап, қарсылықты елемеді, нәтижесінде жұртшылық толық суретті сирек көреді» деді. Кітапта Анастасияның Ресейден Александр Чайковскиймен бірге шана арбасында қашып кеткені туралы «фантастикалық әңгіме» жазылған, ол оған үйленді және баласы болды, бірақ ол Бухарест көшесінде атып өлтірілді, ал баласы Алексей жесірлер үйіне жоғалып кетті. Тіпті Андерсонның жақтастары да қашып кету туралы егжей-тегжейлі мәліметтердің «драматург үшін де ойдан шығарылған сияқты көрінуі мүмкін» екенін мойындады, ал оның қарсыластары «бұл сенімсіз оқиғаны қиялға берілген романтикалық туынды» деп есептеді. Андерсонның императорлық отбасының мүшелерімен теңестірілуі Андерсонның өзінен емес, Дальдорф психиатриялық ауруханасындағы Клара Пейтерден басталды. Кейін Андерсон оған келіскендей көрінді. Жазушы Майкл Торнтон: «Ол Шанцковсканы жоғалтып, бас тартты. Ол сол адамды мүлдем жоғалтып, жаңа адам ретінде толыққанды қабылдады. Менің ойымша, бұл кездейсоқ болды және ол эйфория толқынымен сүйірліп кетті». Романовтардың туысы Лорд Маунтбеттен оның жақтастарының «кітаптардың, журналдардың, пьесалардың және т.б. авторлық құқығынан байып келе жатқанын» ойлады. Ресейдің Ұлы княгинясы Ксения Александровнаның немересі Михаил Романов Романовтар отбасының Андерсонның алаяқ екенін әрқашан білгенін және отбасы оған және «оның айналасында би билеген үш сақиналы циркке, кітаптар мен фильмдер жасап, императорлық отбасының жадына құрметсіздік жасаған» деп мәлімдеді.
Although communists had murdered the entire imperial Romanov family in July 1918, including 17 year old Grand Duchess Anastasia, for years afterwards communist disinformation fed rumors that members of the Tsar's family had survived. The conflicting rumors about the fate of the family allowed impostors to make spurious claims that they were a surviving Romanov. Most of the impostors were dismissed; however, Anna Anderson's claim persisted. Books and pamphlets supporting her claims included Harriet von Rathlef's book Anastasia, ein Frauenschicksal als Spiegel der Weltkatastrophe (Anastasia, a Woman's Fate as Mirror of the World Catastrophe), which was published in Germany and Switzerland in 1928, though it was serialized by the tabloid newspaper Berliner Nachtausgabe in 1927. This was countered by works such as La Fausse Anastasie (The False Anastasia) by Pierre Gilliard and Constantin Savitch, published by Payot of Paris in 1929. Conflicting testimonies and physical evidence, such as comparisons of facial characteristics, which alternately supported and contradicted Anderson's claim, were used either to bolster or to counter the belief that she was Anastasia. In the absence of any direct documentary proof or solid physical evidence, the question of whether Anderson was Anastasia was for many a matter of personal belief. As Anderson herself said in her own idiomatic English, "You either believe it or you don't believe it. It doesn't matter. In no anyway whatsoever." The German courts were unable to decide her claim one way or another, and eventually, after 40 years of deliberation, ruled that her claim was "neither established nor refuted". Dr. Günter von Berenberg Gossler, attorney for Anderson's opponents in the later years of the legal case, said that during the German trials "the press were always more interested in reporting her side of the story than the opposing bench's less glamorous perspective; editors often pulled journalists after reporting testimony delivered by her side and ignored the rebuttal, resulting in the public seldom getting a complete picture." The book included the "fantastic tale" that Anastasia escaped from Russia on a farm cart with a man called Alexander Tschaikovsky, whom she married and had a child by, before he was shot dead on a Bucharest street, and that the child, Alexei, disappeared into an orphanage. Even Anderson's supporters admitted that the details of the supposed escape "might seem bold inventions even for a dramatist", while her detractors considered "this barely credible story as a piece of far fetched romance". The equation of Anderson with members of the imperial family began with Clara Peuthert in the Dalldorf Asylum, rather than with Anderson herself. Anderson appeared to go along with it afterwards. Writer Michael Thornton thought, "Somewhere along the way she lost and rejected Schanzkowska. She lost that person totally and accepted completely she was this new person. I think it happened by accident and she was swept along on a wave of euphoria." Lord Mountbatten, a first cousin of the Romanov children, thought her supporters "simply get rich on the royalties of further books, magazine articles, plays etc." Prince Michael Romanov, a grandson of Grand Duchess Xenia Alexandrovna of Russia, stated the Romanov family always knew Anderson was a fraud, and that the family looked upon her and "the three ringed circus which danced around her, creating books and movies, as a vulgar insult to the memory of the Imperial Family."
Шығармалық бейнелер
1920 жылдан бері көптеген көркем туындылар Андерсонның Анастасия екендігі туралы мәлімдемесінен шабыттанды. 1928 жылы «Киім әйелді жасайды» атты нұсқаусыз фильм оның оқиғасына шамалы негізделген. 1953 жылы Марсель Маурет Ратлеф пен Гиллиардтың кітаптары бойынша «Анастасия» атты пьеса жазды, ол Вивека Линдфорс басты рөлде Европа мен Американы аралап шықты. Пьесаның сәттілігіне байланысты 1956 жылы Гай Болтонның ағылшын тіліне аудармасы Ингрид Бергман қатысқан «Анастасия» фильміне айналды. Сюжет ақша табу үшін ресейлік эмигранттардың арасында Ұлы княгиня Анастасияның тірі екенін айтып алдауға тырысатын алаяқтар тобының төңірегінде өрбиді. Алаяқтар «Анна» есімді амнезияға шалдыққан әйелді Анастасия рөліне дайындайды. Аннаның тегі белгісіз, пьеса барысында ол шынайы Анастасия болуы мүмкін деген ой айтылады, есте сақтау қабілетін жоғалтқан. Көрермен Аннаның шынымен Анастасия екенін өзі шешеді. Драматург Ройс Райтон 1978 жылы Анна Андерсон туралы «Мен кіммін» атты пьеса жазды. Бұрынғы пьесалар сияқты, бұл да Андерсонды «басқалардың ашкөздігі мен қорқынышының құрбаны болған құнды тұлға» ретінде көрсетеді және оның нағыз кім екенін анықтауға тырыспайды. Сэр Кеннет Макмилланның 1967 жылы сахнаға қойылған «Анастасия» балеті «Мен, Анастасия» автобиографиялық туындысын шабыт көзі ретінде пайдаланды және «Анна Андерсон – өзін Анастасия деп санайтын әйел туралы драмалық қиял». Ол естелік немесе қиял арқылы Анастасияның өткен оқиғаларын бастан кешіреді. Бидің құрылымы – линн Сеймур ойнаған басты кейіпкермен байланыстырылған еркін қиял. Бір сыншы Сеймурдың «жантықты, мазасыз Анна Андерсонның керемет және әсерлі бейнесін» жасағанын айтты. Анна Андерсон 1992 жылы Юрий Вамос Базель театры үшін қойған «Ұйқыдағы сұлу – Царьдің соңғы қызы» балетінде де қолданылды, ол Петр Ильич Чайковскийдің «Ұйқыдағы сұлу» пьесасына негізделген. 1986 жылы «Анастасия: Аннаның құпиясы» атты екі бөлімді телефильм (АҚШ-та NBC) көрсетілді, онда Эми Ирвинг басты рөлді ойнады және «Алтын глобусқа» ие болды. Хал Эриксонның айтуынша, «Ирвинг басты кейіпкерді әйел немесе жолбарыс таңдауынша ойнайды, сондықтан ол өзінің әңгімесіне шынымен сене ме, әлде ол ақылды алдаушы ма, біз білмейміз». 1997 жылы шыққан «Анастасия» анимациялық фильмінің басты кейіпкері («Анастасия» немесе «Аня») Дон Блут пен Гэри Голдманның режиссерлігімен түсірілген, Анна Андерсонның Анастасия емес екенін ДНК сынақтары дәлелдегеннен кейін шығарылса да, нағыз Ұлы княгиня Анастасия ретінде бейнеленген. Дегенмен, бұл анимациялық фильмнің «Анастасия» (1956) фильмінің адаптациясы болуы мүмкін, сонымен қатар Пигмалион сюжеттері де кірген. Бастапқыда нақты оқиғаларды зерттеген Блут пен Голдман Анастасияның тарихы мен Романовтар әулеті өздерінің фильмі үшін тым қараңғы деп шешті. Шындығында, Романовтардың алдамшылығы және Ұлы княгиня Анастасияның тарихын қиялдап жасаудың ұзақ көркемдік дәстүрі режиссерлердің Анна Андерсонға нақты сілтеме жасауды жоспарламағанын көрсетеді. Фильм жалпы жақсы қабылданса да, Анастасияның кейбір замандас туыстары фильмнің дәмсіз екенін айтты, ал Романовтардың көпшілігі «Анастасияның романтикалық әңгімесінің қайта-қайта пайдалануын» бейбіт қабылдады.
Since the 1920s, many fictional works have been inspired by Anderson's claim to be Anastasia. In 1928, the silent film Clothes Make the Woman was based very loosely on her story. In 1953, Marcelle Maurette wrote a play based on Rathlef's and Gilliard's books called Anastasia, which toured Europe and America with Viveca Lindfors in the title role. The play was so successful that in 1956 an English adaptation by Guy Bolton was made into a film, Anastasia, starring Ingrid Bergman. The plot revolves around a group of swindlers who attempt to raise money among Russian émigrés by pretending that Grand Duchess Anastasia is still alive. A suitable amnesiac, "Anna", is groomed by the swindlers to impersonate Anastasia. Anna's origins are unknown and as the play progresses hints are dropped that she could be the real Anastasia, who has lost her memory. The viewer is left to decide whether Anna really is Anastasia. Playwright Royce Ryton wrote I Am Who I Am about Anna Anderson in 1978. Like the earlier plays, it depicts Anderson as "a person of intrinsic worth victimized by the greed and fears of others" and did not attempt to decide her real identity. Sir Kenneth MacMillan's ballet Anastasia, first performed in 1967, used I, Anastasia, an autobiography as inspiration and "is a dramatic fantasy about Anna Anderson, the woman who believes herself to be Anastasia Either in memory or imagination, she experiences episodes from Anastasia's past The structure is a kind of free wheeling nightmare, held together by the central figure of the heroine, played by Lynn Seymour". A contemporary reviewer thought Seymour's "tense, tormented portrait of the desperate Anna Anderson is quite extraordinary and really impressive". Anna Anderson was also used as a narrative device in Youri Vámos' 1992 ballet for Theater Basel, Sleeping Beauty – Last Daughter of the Czar, based on Pyotr Ilyich Tchaikovsky's Sleeping Beauty. In 1986, a two part fictionalized made for television mini series titled Anastasia: The Mystery of Anna appeared (NBC in the U. S.) which starred Amy Irving and won her a Golden Globe nomination. In the words of Hal Erickson, "Irving plays the leading character in a lady or the tiger fashion, so that we never know if she truly swallows her own tale or if she's merely a clever charlatan." The central character ("Anastasia" or "Anya") of the 1997 animated fantasy Anastasia is portrayed as the actual Grand Duchess Anastasia, even though the film – produced and directed by Don Bluth and Gary Goldman – was released after DNA tests proved that Anna Anderson was not Anastasia. However, this may be due to the animated film's origin as an adaptation of Anastasia (1956) that also included story elements from Pygmalion. Though initially researching the actual events, Bluth and Goldman decided the history of Anastasia and the Romanov dynasty was too dark for their film. Indeed, the historical fact of Romanov impostors and a long artistic tradition of fictionalizing the story of Grand Duchess Anastasia suggest that the directors likely never intended to reference Anna Anderson specifically. Though generally well received, some of Anastasia's contemporary relatives felt that the film was distasteful while noting that most Romanovs have come to accept the, "repeated exploitation of Anastasia's romantic tale with equanimity."