Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
жоқ
none
Кеңес өкіметі тұтқыны
1945 жылдың маусымына қарай әрбір оккупациялық күш өз аймақтарында билікті өз қолына алды. Достас елдер бастапқыда Германияға қатысты ортақ саясатты ұстанды, ол демократиялық Германия ұлттық мемлекетін қайта құруға бағытталған нацистік идеологиядан тазару және демилитаризацияны қамтыды. Уақыт өте келе, батыс және кеңестік аймақтар экономикалық тұрғыдан алшақтады. 1946 жылы кеңестік аймақта жалпы факторлық өнімділік шамалы артықшылыққа ие болды; соғыс кезеңіндегі индустриализация шығыс экономикасына үлкен үлес қосты, сонымен қатар соғыс салдарынан келген бұзылулар батысқа қарағанда аз болды. Шығыс Германиядағы экономикалық жағдайдың нашарлауының бірнеше себебі болды. Батыс Германияға, әсіресе АҚШ-қа үлкен қаржы құйылған кезде, Кеңес Одағы өз аймағының экономикасына ешқандай инвестиция жасамай, керісінше, өтемақы және оккупациялық шығындар ретінде үлкен сомаларды алып кетті. Шығыс Германияның 1946-1953 жылдар аралығында төлеген тікелей және жанама өтемақылары 1938 жылғы бағамен 14 миллиард долларды құрады. Әскери өнеркәсіп және нацистік партия мүшелеріне, соғыс қылмыскерлеріне тиесілі кәсіпорындар тәркіленді. Бұл кәсіпорындар кеңестік аймақтағы жалпы өнеркәсіптік өндірістің шамамен 60% құрады. Жалпы өндірістің 20% құрайтын ауыр өнеркәсіпті Кеңес Одағы Екінші дүниежүзілік соғыстың өтемақысы ретінде талап етті және Кеңес акционерлік компаниялары (неміс тілінде: Sowjetische Aktiengesellschaften SAG) құрылды. Қалған тәркіленген өнеркәсіптік мүлік мемлекеттік меншікке берілді, жалпы өнеркәсіптік өндірістің 40% жеке кәсіпкерлікке қалды. Шығыс Германиядағы кәсіпорындарға қызығушылық шамалы болды, себебі Батыс Германия фирмаларына жаңа федералды штаттарды қамтамасыз ету үшін артық өндірістік қуаты қажет емес еді. Фирмалардың үштен бірі ақырында таратылды, бұл тірі қалған фирмалардағы штат қысқартулармен бірге жаңа штаттарда жұмыспен қамтуды 60% қысқартуға әкелді.
Each occupation power assumed authority in their respective zones by June 1945. The Allied powers originally pursued a common German policy, focused on denazification and demilitarization in preparation for the restoration of a democratic German nation state. Over time, the western and Soviet zones drifted apart economically. In 1946, the Soviet zone had a slight total factor productivity lead; wartime industrialization had contributed more to the eastern economy, and the destruction caused by the war was lighter than in the west. There were several reasons behind the backward economic situation in East Germany. While large sums had been poured into West Germany, especially by the United States, the Soviet Union not only put nothing into the economy of its zone but actually took out large amounts in reparations and occupation costs. Direct and indirect reparations paid by East Germany between 1946 and 1953 amounted to $14 billion in 1938 prices. Military industries and those owned by the state, by Nazi Party members, and by war criminals were confiscated. These industries amounted to approximately 60% of total industrial production in the Soviet zone. Most heavy industry (constituting 20% of total production) was claimed by the Soviet Union as World War II reparations, and Soviet joint stock companies (German: Sowjetische Aktiengesellschaften SAG) were formed. The remaining confiscated industrial property was nationalized, leaving 40% of total industrial production to private enterprise. Interest in East German businesses proved underwhelming, as West German firms had no need for the excess production capacity to supply the new federal states. One third of the firms were ultimately liquidated, which, combined with layoffs in the surviving firms, resulted in a 60% cut in employment in the new states.
Ауыл шаруашылығы
Экономиканың ауыл шаруашылығы секторы жүйедегі орны біршама ерекше болды, бірақ ол да толығымен интеграцияланған еді. Жеке шаруалықтардан басқа, ол дерлік толығымен коллективтендірілді. Колхоздар ресми түрде өздерін-өздері басқаратын. Дегенмен, олар Ауыл шаруашылығы, орман шаруашылығы және азық-түлік министрлігі арқылы Министрлер Кеңесіне бағынышты болды. Оларды басқа кооперативтермен және тамақ өңдеу сияқты байланысты салалармен күрделі қарым-қатынастар байланыстырып тұрды. 1954 жылдың 1 шілдесіне дейін 4974 колхоз 147 мың мүшесімен аумақтың 15,7 пайызын құрайтын егістік жерді өңдеді.
The agricultural sector of the economy had a somewhat different place in the system, although it too was thoroughly integrated. It was almost entirely collectivized except for private plots. The collective farms were formally self governing. They were, however, subordinate to the Council of Ministers through the Ministry of Agriculture, Forestry, and Foodstuffs. A complex set of relationships also connected them with other cooperatives and related industries, such as food processing. By 1 July 1954, there were 4,974 collective farms with 147,000 members which cultivated 15.7 per cent of the arable land of the territory.