Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германия нацистік саясаткері, гаулейтер, СС Обергрупфюрер (1897–1946)
German Nazi politician, Gauleiter, SS Obergruppenführer (1897–1946)
Артур Карл Грайзер (22 қаңтар 1897 – 21 шілде 1946) – Германия нацистік саясаткері, СС Обергрупфюрер, гаулейтер және Германия басып алған Вартленд аймағының рейхстаттальтері (Рейх губернаторы) болды. Ол Польшадағы Холокостты ұйымдастыруға тікелей жауапты болған адамдардың бірі және адамзатқа қарсы көптеген қылмыстарға қатысты. 1945 жылы американдықтар оны тұтқындады, сотқа берді, кінәлі деп танылды және 1946 жылы Польшада геноцид сияқты қылмыстары үшін дарға асылды.
Arthur Karl Greiser (22 January 1897 – 21 July 1946) was a Nazi German politician, SS Obergruppenführer, Gauleiter and Reichsstatthalter (Reich Governor) of the German occupied territory of Wartheland. He was one of the persons primarily responsible for organizing the Holocaust in occupied Poland and numerous other crimes against humanity. He was arrested by the Americans in 1945, and was tried, convicted and executed by hanging in Poland in 1946 for his crimes, most notably genocide.
Ерте өмір және мансап
Грейзер Германия империясының Позен провинциясындағы Шродада (Środa Wielkopolska) жергілікті сот орындаушысының (Gerichtsvollzieher) ұлы болып дүниеге келді. Балалық шағында поляк тілінде еркін сөйлеуді үйренді. 1903 жылы ол бастауыш мектепке түсті, содан кейін екі жыл аралық мектепте оқыды және ақырында Хоэнсальзадағы Корольдік гуманитарлық гимназияға (Royal Humanities Secondary School) түсті. 1914 жылы гимназияны дипломсыз тастады, өйткені сол жылдың тамызында ол Германияның императорлық әскери-теңіз флотына ерікті болып қосылды. 1914 жылдың тамызынан 1915 жылдың шілдесіне дейін ол Киль портындағы әскери-теңіз бекіністерінде – Коруген, Фалькенштейн және Лабое бекініс мұнарасында қызмет етті. Содан кейін ол Фландрияда артиллерияны бақылаушысы ретінде тағайындалды және Фридрихсортта миналардан тазалау операцияларына қатысты. 1917 жылдың сәуір айында Грейзер әскери-әуе күштеріне ерікті болып келіп, бастапқыда I және II SEE құрамында, содан кейін I және II Küstenfliegerstaffel құрамында бақылаушы болып қызмет етті. 1917 жылдың тамызынан 1918 жылдың тамызына дейін ол I әскери-теңіз штурмдық бөлімінде (Marine Schutzstaffel I) әскери-теңіз авиаторы болып қызмет етті. Осы кезеңде ол Seeflugstation Flandern II (Остенд) ауыстырылды, ал кейін Seefrontstaffel және MFJ IV құрамында ұшты. 1917 жылдың желтоқсанынан 1918 жылдың қаңтарына дейін ол КЭ мектебі Лангфурға (Гданьскке жақын, қазіргі Гданьск) тіркелді. Жауынгерлік міндеттерде болған кезде ол Солтүстік теңізде, Англияның оңтүстік және Бельгия жағалаулары арасында миссиялар орындады. Кейіннен оны атып түсіріп, оқтан жараланды. 1919 жылдың 30 қыркүйегінде ол 50% мүгедек деп танылып, әскери қызметтен босатылды. Грейзер I және II дәрежелі Темір кресті, 1914/1918 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыстың Еске алу кресін және 1914 жылғы қара жара белгісін алды. 1919 жылдан 1921 жылдың мамырына дейін ол Freikorps Grenzschutz Ost құрамында қызмет етіп, Балтық елдерінде шайқасты.
Greiser was born in Schroda (Środa Wielkopolska), Province of Posen, Imperial Germany, the son of a minor local bailiff (Gerichtsvollzieher). He learned to speak Polish fluently during his childhood. In 1903, he enrolled in elementary school, which was followed by two years of intermediate school and finally the Königlich Humanistisches Gymnasium (Royal Humanities Secondary School) in Hohensalza. He left the Gymnasium in 1914 without receiving a diploma, as in August that year he volunteered to join the Imperial German Navy. He served in the Kiel harbour naval forts at Korugen, Falckenstein, and in the fortress tower of Laboe from August 1914 to July 1915. He was then assigned as an artillery observer in Flanders as well as participating in minesweeping operations in Friedrichsort. In April 1917, Greiser volunteered for service in the Naval Flying Corps, where he initially served as an observer with SEE I and II and then with Küstenfliegerstaffel I and II. From August 1917 to August 1918, he was assigned as a naval aviator to Marine Schutzstaffel I. During this time, he was transferred to Seeflugstation Flandern II (Ostend) and he later flew with the Seefrontstaffel and MFJ IV. From December 1917 to January 1918, he was attached to the KE Schule Langfuhr (near Danzig, now Gdańsk). Whilst posted to combat duty, he flew missions over the North Sea between the southern English and Belgian coasts. He was later shot down and wounded by gunfire. On 30 September 1919, he was classified as 50% war disabled and discharged from naval service. Greiser earned the Iron Cross (First and Second Class), the Honour Cross of the World War 1914/1918 and a Wound Badge in Black in 1914. From 1919 to May 1921, he served in the Freikorps Grenzschutz Ost and fought in the Baltic states.
Нацистік партияға қосылу
Ричард Эванстың айтуынша, Грайзер христиандыққа қарсы фанатик және нацистік партияның ертедегі мүшесі (NSDAP нөмірі 166,635). Ричард Кунзе құрған ұлтшыл Deutschsoziale Partei (DtSP) партиясында көп жылдар бойы, сондай-ақ 1920 жылдардың ортасында Der Stahlhelm ұйымында мүше болғаннан кейін, ол 1929 жылдың 1 желтоқсанында НСДАП пен SA-ға, ал 1931 жылдың 29 қыркүйегінде СС-ке қосылды. Ол 1933-1934 жылдары Раушнинг Сенатында Данциг еркін қаласының вице-президенті болды, ал 1935-1939 жылдары Сенат президенті (Senatspräsident) қызметін атқарды. Данциг Сенатының президенті ретінде ол 1930 жылдан бері қаланың гаулейтері Альберт Форстердің номиналды басшысына қарсылас болды. Грейзер СС құрамында болды, ал Форстер нацистік партияның ықпалды тұлғалары Рудольф Гесспен және кейіннен Мартин Борманмен тығыз байланыста болды. 1939 жылдың 23 тамызында Форстер Грейзерді Данцигтің мемлекет басшысы лауазымынан ауыстырды. Польша Грейзерді 1939 жылы Еркін қала мен Польша Республикасы арасындағы қарым-қатынасты шиеленістіруге тікелей жауапты деп айыптады. Польшаның сыртқы істер министрі Йозеф Бек, польшалық шекара күзетшілері мен кеден қызметкерлерін мазалаудан кейін экономикалық санкциялар енгізгенде, Грейзер 1939 жылдың 29 шілдесінде Данциг полициясы олардың билігі мен құқығын мойындамайтынын жариялап, дереу қаладан кетуді талап етті. Бұл хабарламаның мәтіні соншалықты келеңсіз болғандықтан, Польшаның Данцигтегі дипломатиялық өкілі Мариан Чодацки оны Бекке жіберуден бас тартып, орнына сот қорытындысын жіберді.
According to Richard Evans, Greiser was fanatically anti Christian, and an early member of the Nazi Party (NSDAP number 166,635). After many years with the nationalist Deutschsoziale Partei (DtSP) founded by Richard Kunze and membership in Der Stahlhelm in the mid 1920s, he joined the NSDAP and SA on 1 December 1929, and the SS on 29 September 1931. He was the Deputy President of the Free City of Danzig from 1933 to 1934 in the Rauschning Senate, and was made Senate President (Senatspräsident) in 1935–1939. As Senate President of Danzig, he was a rival to his nominal superior Albert Forster, Gauleiter of the city since 1930. Greiser was part of the SS empire whilst Forster was closely aligned with the Nazi Party Mandarins Rudolf Hess and later Martin Bormann. On 23 August 1939 Forster replaced Greiser as Danzig's head of state. Greiser was accused by Poland as being directly responsible for escalating tensions between the Free City and the Republic of Poland in 1939. When the Polish Foreign Affairs Minister Józef Beck announced economic reprisals following the harassment of Polish frontier guards and customs officers, Greiser issued an announcement on 29 July 1939 declaring that the Danzig police no longer recognised their authority or power, and demanded their immediate withdrawal. The notice was so rudely worded that the Polish diplomatic representative to Danzig, Marian Chodacki, refused to forward it to Beck and instead sent a court summary.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Польшаға неміс басқыншылығынан кейін Грейзер Данцигтен ауыстырылды және 8 қыркүйекте Позен әскери округінің азаматтық әкімшілігінің басшысы болып тағайындалды. Әскери әкімшілік аяқталды, содан кейін ол 21 қазанда жаңадан құрылған Рейхсгау Позеннің гаулейтері болып тағайындалды. Сонымен қатар, ол жаңа құрылған XXI Wehrkreis, жаңа Рейхсгау құрамына кіретін Рейхс қорғаныс комиссары болып тағайындалды. Сонымен қатар, ол Пруссияның Мемлекеттік кеңесіне тағайындалды. 2 қарашада ол жаңа аумақтың рейхстаттальтері (рейх губернаторы) болып тағайындалды, осылайша оның бақылауында оның билігінде ең жоғары партиялық және үкіметтік кеңселер біріктірілді. 1940 жылы 29 қаңтарда аймақ Рейхсгау Вартленд деп қайта аталды. Бірнеше нацистік жарымәскери ұйымдардың мүшесі Грейзер 1940 жылы сәуір айында NSFK Gruppenführer және NSKK Obergruppenführer болды. Ақырында 1942 жылдың 30 қаңтарында ол СС-тің Obergruppenführer-і болып тағайындалды. Грейзер билеген аумақ әлеуетті түрде өте бай болды – Пруссияның Позен императорлық провинциясы 1914 жылға дейін Вильгельмин Германиясының нан себеті болды, керемет темір жол және жол желісі және салыстырмалы түрде салауатты және жақсы білімді жұмыс күші болды; Лицманштадт (Лодж) 19 ғасырда өте күрделі өнеркәсіптік базаны дамытты. Әр гаулейтер өз аймағын қандай да бір жолмен толықтай германизациялауға тиіс болса да, Грейзер бұл мақсатқа жету үшін қатыгездікке баса назар аударды. Ол қызу расист еді, ол Вартегауды поляктардан тазарту және "тазаланған" аймақтарды этникалық немістермен қоныстандыру үшін "этникалық тазалау" бағдарламасын құлшыныспен қолға алды. Бұл рейхсфюрер СС Генрих Гиммлер қолдаған нәсілдік теорияларға сәйкес болды. Поляктарды Вартагаудан генерал-губернаторлыққа жаппай шығару және жазалау әдеттегі жағдай болды. Грейзердің үйіндегі поляк қызметшісі оны "күшті денелі тұлға" деп сипаттады. Ол биік адам еді, оның менмендігі мен мақтандығын байқауға болады. Ол өзіне сенімді, өзімен-өзі толы еді – өзінен жоғары ештеңе жоқ сияқты, құдай сияқты. Әркім оның жолынан қашуға тырысты, адамдар оған иіліп, сәлем берді. Ал поляктарға ол үлкен жеккөрушілікпен қарады. Ол поляктарды тек жұмыс үшін ғана жарамды құлдар деп есептеді". Грейзердің өзі өзінің сенімін былай білдірді: "Егер өткен заманда басқа халықтар өздерінің ғасырлық тарихынан жақсы өмір сүру арқылы және шетелдік халықтарды оларға тиісті өтемақы бермей және оларға әділдік көрсетпей жұмыс істеуге мәжбүр ету арқылы рақаттанған болса, онда біз де немістер ретінде осы тарихтан сабақ алғымыз келеді. Біз енді қанат қағып отырмауымыз керек, керісінше, біз бәріне де иелік етуіміз керек!". Грейзердің ауданы жаппай жер аударылудан басқа, нацистік идеалдарға сәйкес "ішкі" нәсілдік тазалаудың алдыңғы қатарлы болды. Оның бағыныстысы Вильгельм Коппе 1940 жылдың мамыр мен маусым айларында жақын маңдағы Шығыс Пруссияның Гауына "Арнаулы бөлініс (Сондеркоманда) Ланге" ұсынды. Бұл СС отряды Солдау концлагеріндегі психикалық ауруханалардан 1558 науқасты газбен өлтірді, содан кейін осы процесті жалғастыру үшін өз аймағына оралды. Грейзер 1939 және 1940 жылдары Кеңес Одағына қосылған жерлерден неміс босқындарын қоныстандыруға қатысты. 1939 жылдың қазан мен желтоқсан айларында Балтық жағалауындағы Эстония мен Латвиядан Германияға 60 000-ға жуық фолкс-герман (этностық неміс) келді. Вильфрид Стрик Стрикфельдт (кейін генерал Андрей Власовтың аудармашысы болып жұмыс істеді) осы топтың құрамында болған, өйткені ол Позенге "қайта қоныс аударды". Көршілес Гаулейтер мен бәсекелес Альберт Форстер оларға кіруден бас тартты, олар негізінен Познаньдегі және Вартлендтегі поляктардан тартып алынған мүліктерге қоныстанды. Алайда Грейзердің өзі сақ болды, өйткені олардың көбі ескі және урбанизацияланған аристократтар еді, олар SS құдайлары болған ержүрек шаруалар емес. Оның жүрегіне ең жақын 100 000-нан астам этнос немістері болды, олар Волыния мен шығыс Галисиядан көшірілді. Бұл негізінен фермерлер мен ауыл тұрғындары болды, ал Балтық тәжірибесі бойынша Вортландияның шығысындағы Лодзь Volksdeutsche Mittelstelle (VoMi) негізгі қабылдау орталығы болып тағайындалды. 1940 жылдың мамыр айында тағы 30 000 фолкс-герман Польшаның нацистік бас үкіметінен Грейзердің иелігіне көшірілді. 1941 жылдан кейін Германияның Совет Одағына басып кіруі мен оны басып алуы кезінде Ресей мен Украинадан тағы 300 000 этникалық неміс Вартландқа көшірілді. Грейзердің Познаньі германизацияланған қала деп саналды, ал 1943 жылдың 3 тамызында ол Мартин Борманн, Йозеф Геббельс және Генрих Гиммлер сияқты гаулейтерлер мен жоғары нацистердің ұлттық жиынына төрағалық етті.
Immediately following the German invasion of Poland, Greiser was transferred from Danzig and on 8 September was appointed Chef der Zivilverwaltung im Militärbezirk Posen or Chief of Civil Administration in the military district of Posen, which was annexed to the German Reich on 8 October 1939. The military administration ended and he was then appointed Gauleiter of the newly created Reichsgau Posen on 21 October. At the same time he was named Reich Defense Commissioner of the newly established Wehrkreis XXI, consisting of the new Reichsgau. Additionally, he was appointed to the Prussian State Council. On 2 November, he was also named Reichsstatthalter (Reich Governor) of the new territory, thereby uniting under his control the highest party and governmental offices in his jurisdiction. On 29 January 1940, the region was renamed Reichsgau Wartheland. A member of several Nazi paramilitary organizations, Greiser was made a NSFK Gruppenführer as well as a NSKK Obergruppenführer in April 1940. Finally, on 30 January 1942, he was promoted to SS Obergruppenführer. The territory over which Greiser ruled was potentially very rich – the Prussian Imperial province of Posen had been the breadbasket of Wilhelmine Germany before 1914, possessed an excellent rail and road network, and a comparatively healthy and well educated workforce; Litzmanstadt (Łódź) had developed a fairly sophisticated industrial base during the 19th century. Although every Gauleiter was expected to fully Germanize his assigned area by any means, Greiser emphasized brutality to achieve this goal. He was an ardent racist who enthusiastically pursued an 'ethnic cleansing' program to rid the Warthegau of Poles and to resettle the 'cleansed' areas with ethnic Germans. This was along the lines of the racial theories espoused by Reichsführer SS Heinrich Himmler. Mass expulsions of Poles from the Warthegau to the General Government and summary executions were the norm. A Polish servant in Greiser's house described him as "a powerfully built figure. He was a tall man, you could see his arrogance, his conceit. He was so vain, so full of himself—as if there was nothing above him, a god, almost. Everybody tried to get out of his way, people had to bow to him, salute him. And the Poles, he treated them with great contempt. For him the Poles were slaves, good for nothing but work". Greiser himself stated his beliefs: "If, in past times, other peoples enjoyed their century long history by living well, and doing so by getting foreign peoples to work for them without compensating them accordingly and without meting out justice to them, then we too, as Germans want to learn from this history. No longer must we stand in the wings; on the contrary, we must altogether become a master race!". In addition to mass deportation, Greiser's district was also at the forefront of "internal" racial cleansing according to Nazi ideals. His subordinate Wilhelm Koppe provided the 'Special Detachment (Sonderkommando) Lange' to the nearby Gau of East Prussia during May and June 1940. This SS squad gassed 1558 patients from mental asylums at the Soldau concentration camp and then returned to his region to continue this process. Greiser was involved in the resettlement of German refugees from lands annexed to the Soviet Union in 1939 and 1940. Between October and December 1939, nearly 60,000 Volksdeutsche (ethnic Germans) arrived in Germany from the Baltic states of Estonia and Latvia. Evidently Wilfried Strik Strikfeldt (later employed as translator for General Andrey Vlasov) was in this group, as he "resettled" in Posen. Neighbouring Gauleiter and rival Albert Forster refused them entry, and they were largely settled in properties seized from Poles in Poznań and across the Wartheland. However even Greiser was wary, noting that many were elderly and urbanized aristocrats with a strong class consciousness, not the virile peasant warrior types idolized by the SS. Closer to his heart were the over 100,000 ethnic Germans who were evacuated from Volhynia and eastern Galicia. These were mostly farmers and rural people, and, learning from the Baltic experience, Łódź in eastern Wartheland was designated the main Volksdeutsche Mittelstelle (VoMi) reception centre. In May 1940 a further 30,000 Volksdeutsche were relocated from the Nazi General Government of Poland to Greiser's domain. After 1941 a further 300,000 ethnic Germans were evacuated from Russia and Ukraine to Wartheland during the German invasion and occupation of the Soviet Union. Greiser's Poznań was considered the Germanised city par excellence, and on 3 August 1943 he hosted a national gathering of Gauleiter and senior Nazis, including Martin Bormann, Joseph Goebbels and Heinrich Himmler.
Шіркеуге қарсы науқан
Ричард Дж. Эванс католик шіркеуінің "ғасырлар бойы поляк ұлттық ерекшелігін ең бастысы сақтап келген" институт екенін жазды. Польшаға қатысты нацистік жоспар поляк ұлтын жоюды көздеді. Бұл, әрине, поляк шіркеуіне, әсіресе Германияға қосылған аймақтарда шабуыл жасауды талап етті. Грайзер, Рейнхард Гейдрих пен Мартин Борманның ынтасымен, католик шіркеуіне қарсы қатаң шабуылға көшті. Ол шіркеуге мемлекеттен, сондай-ақ Ватикан мен Германия сияқты сыртқы күштерден келген қолдауды тоқтатты. 1940 жылдың шілдесінде ол аймақта Борманның шіркеуге қарсы "он үш тармақты" шараларын енгізді. Гитлердің қолдауымен қабылданған шіркеуге қарсы шаралар, нацистердің неміс қоғамын «дінсіздендіруді» қалай көздегенін көрсетеді. Католик шіркеуінің мүлігі мен қаражаты тәркіленді, және лаиктер ұйымдары жабылды. Эванс былай деп жазды: «Сан алуан дін қызметкерлері, монахтар, епархиялық әкімшілер мен шіркеудің басшылары тұтқындалды, Бас губернаторлыққа жер аударылды, Рейхтегі концлагерьге жіберілді немесе тікелей атып тасталды. Барлығы 1700-ге жуық поляк діни қызметкері Дахауға жеткізілді: олардың жартысы түрмеде қаза тапты». Грейзердің әкімшілік басшысы Август Йейгер бұрын Пруссиядағы евангелистік шіркеуді нацистік идеологияға бейімдеу жөніндегі күш-жігерді жетекшілік еткен. Польшада ол шіркеуге деген өшпірлігі үшін «Kirchenjäger» (Шіркеуші аңшы) деген лақап атқа ие болды. «1941 жылдың соңына қарай», - деп жазды Эванс, - «Польшадағы католик шіркеуі тиімді түрде тыйым салынды. Ол басқа оккупацияланған аумақтарда, Папа Пий XII-нің 1939 жылдың 27 қазанында осы қудалауға қарсы наразылық білдірген энцикликасына қарамастан, көбінесе германдықтандырылды».
Richard J. Evans wrote that the Catholic Church was the institution that, "more than any other had sustained Polish national identity over the centuries". The Nazi plan for Poland entailed the destruction of the Polish nation. This necessarily required attacking the Polish Church, particularly in those areas annexed to Germany. Greiser, with the encouragement of Reinhard Heydrich and Martin Bormann, launched a severe attack on the Catholic Church. He cut off support to the Church from the state and from outside influences such as the Vatican and Germany. In July 1940 he instituted Bormann's anti church "thirteen point" measures in the territory. The anti church measures, which had Hitler's approval, suggest how the Nazis aimed to «'de church' German society». Catholic Church properties and funds were confiscated, and lay organisations shut down. Evans wrote that "Numerous clergy, monks, diocesan administrators and officials of the Church were arrested, deported to the General Government, taken off to a concentration camp in the Reich, or simply shot. Altogether some 1700 Polish priests ended up at Dachau: half of them did not survive their imprisonment." Greiser's administrative chief August Jäger had earlier led the effort at Nazification of the Evangelical Church in Prussia. In Poland, he earned the nickname "Kirchenjäger" (Church Hunter) for the vehemence of his hostility to the Church. "By the end of 1941", wrote Evans, "the Polish Catholic Church had been effectively outlawed in the Wartheland. It was more or less Germanized in the other occupied territories, despite an encyclical issued by Pope Pius XII as early as 27 October 1939 protesting against this persecution."
Холокост
СС Обергруппенфюрер Грайзер Холокостқа белсенді қатысты. 1940 жылдың басында Грейзердің Герман Герингке Лодзьдегі еврейлерді Польшаға күштеп шығаруды кешіктіруге тырысқандығы туралы мәлімет бар. 1941 жылдың 18 қыркүйегінде Рейхсфюрер СС Гиммлер Грейзерге 1942 жылдың көктеміне дейін 60 мың чех және неміс еврейін Лодзь геттосына көшіруді жоспарлап отырғанын хабарлады, олар кейін "қайта орналастырылатын" еді. Бірнеше аптадан кейін алғашқы партия келді, және Грейзер Гиммлерден өзінің аймағында 100 000 еврейді өлтіруге рұқсат сұрады, ол да берілді. Содан кейін ол HSSPF Вильгельм Коппеге халық тығыздығын басқаруды тапсырды. Коппе және СС штурмбаннфюрері Герберт Ланге мәселені шешу үшін Chełmno nad Nerem ауылындағы газ камералары бар көліктерде тәжірибе жасап, бірінші жаппай қырып-жою бөлімін құрды, ол 1941 жылдың соңынан 1942 жылдың сәуір айына дейін шамамен 150 000 еврейді өлтірді. Сонымен қатар, 1943 жылдың 6 қазанында Грейзер Позенде СС жоғары шенді офицерлерінің ұлттық жиналысын өткізді, онда Гиммлер азаматтарды жаппай атқылау туралы ашық айтты (әйгілі Позен сөйлемі). Грейзердің жаппай қырғындарын СС оберфюрері Герберт Мельхорн үйлестірді. 1945 жылдың 20 қаңтарында Грейзер Позенді эвакуациялауға бұйрық берді (Борманнан Гитлердің қаланы тастау туралы бұйрығын жеткізген телеграмма алғаннан кейін). Грейзер сол күні кешке қаладан шығып, Франкфурт-на-Одердегі Гиммлердің жеке пойзына келді. Онде Грейзер Борманның өзін алдағанын түсінді. Гитлер Позенді кез келген құнмен ұстап тұру керектігін жариялады, және Грейзер дезертир және қорқақ деп есептелді, әсіресе Геббельс, ол 1945 жылдың 2 наурызындағы күнделігінде Грейзерді " (Нацистік) партияның нағыз иттігі" деп атады, бірақ оның Познаньды басып алғаннан кейін жазалау туралы ұсыныстары ескерілмеді. Ол 1945 жылы Австрияда американдықтарға тәлімдік берді.
SS Obergruppenführer Greiser actively participated in the Holocaust. Early in 1940, Greiser is on record challenging Hermann Göring over efforts to delay the expulsion of Łódź Jews to Poland. On 18 September 1941, Reichsführer SS Himmler informed Greiser that he intended to transfer 60,000 Czech and German Jews to the Łódź ghetto until spring 1942, when they would be "resettled". The first transport arrived a few weeks later, and Greiser sought and received permission from Himmler to kill 100,000 Jews in his area. He then instructed HSSPF Wilhelm Koppe to manage the overcrowding. Koppe and SS Sturmbannführer Herbert Lange proceeded to manage the problem by experimenting at a country estate at Chełmno nad Nerem with gas vans, establishing the first extermination unit which ultimately carried out the mass murder of approximately 150,000 Jews between late 1941 and April 1942. Furthermore, on 6 October 1943 Greiser hosted a national assembly of senior SS officers in Posen at which Himmler candidly spoke of the mass executions of civilians (the infamous Posen Speech). Greiser's mass murder operations were coordinated by SS Oberführer Herbert Mehlhorn. On 20 January 1945, Greiser ordered a general evacuation of Posen (having received a telegram from Bormann relaying Hitler's order to leave the city). Greiser left the city the same evening and reported to Himmler's personal train in Frankfurt an der Oder. There Greiser found that he had been tricked by Bormann. Hitler had announced that Posen must be held at all costs, and Greiser was now viewed as a deserter and coward, particularly by Goebbels, who in his diary on 2 March 1945 labeled Greiser "a real disgrace to the (Nazi) Party", but his recommendations for punishment after the capture of Poznań were ignored. He surrendered to the Americans in Austria in 1945.