Кіріспе

Даниялық дипломат (1609–1666), кейін премьер-министр болған Ганнибал Сехестед (1609 – 23 қыркүйек 1666) – Дания-Норвегия мемлекет қайраткері және король Кристиан IV-нің күйеу баласы. Ол 1642–1651 жылдары Норвегияның генерал-губернаторы қызметін атқарды. Швецияға қарсы Торстенсон соғысына қатысып, Норвегияда көптеген реформалар жүргізді. 1651 жылы генерал-губернаторлық қызметтен шеттетілгеннен кейін, 1660 жылы Фредерик III-нің сенімін қайта жеңіп алып, Копенгаген шартын келісімге келтірді. 1666 жылы қайтыс болғанға дейін патша қазынашысы және мемлекеттік кеңесші болып жұмыс істеді.

Ерте өмір

Сехестед Дания Эстониясының Эсельдегі Аренсборг қамалында Клаус Мальтесен Сехестед (1558–1612) пен Анна Нильсдаттер Люкке (1568–1645) ұлы ретінде дүниеге келді. Ол анасының інісі Ханнибал Могенсен Гилденстрен Рэструптың құрметіне аталған. 1626–1629 жылдары Соро академиясында оқыды, содан кейін 1629–1639 жылдары Германияда, Голландияда, Францияда және Англияда шетелде білім алды. Шетелдегі білімін аяқтағаннан кейін Данияға оралып, король Кристиан IV сарайына бекітілді. 1639 жылы оған Транкер феодаты берілді, ал 1640 жылы Норвегиядағы әлдеқайда жоқын Бахус феодатын алды және сонымен қатар Дания Ұлттық кеңесінің мүшесі болып тағайындалды.

Қадірдену

Сонымен қатар Сехестед өзінің зор байлығы мен лауазымын пайдаланып, түрлі мүліктер мен жеңілдіктерді жинады. Оның жетістіктері ақырында Данияның Ригсрадының, әсіресе оның қарсыласы, корольдің күйеу балаларының бірі Корфитс Ульфельдттің қызғанышы мен наразылығын тудырды. Дау Сехестедтің Норвегия қаржысын жартылай тәуелсіз басқаруы Ульфельдттің бүкіл мемлекеттің қазынашысы ретіндегі функцияларына тикелей кедергі келтірген кезде күшейді. 1647 жылдың қараша айында Ульфельдт жеңіске жетті және Норвегия басшыларының жалға берілген жерлерінен түскен кірістер мен салықтарды тікелей Копенгагенге жіберуі керек деген жарлық шығарылды. Ол Кристофер Габел сияқты жаңа бәсекелестермен күресті, және оның ықпалы соңғы жылдары азайып бара жатқандай болды, бірақ ол өліміне дейін лауазымында қалды. Дипломат ретінде ол белгілі бір жағынан граф Петр Гриффенфельдттің көзқарастарын болжады, Швециямен достық қарым-қатынас саясатын және Франциямен одақ құруды қолдады. Ол Парижде маңызды келіссөздер жүргізу кезінде күрт қайтыс болды. Оның саяси өсиеті оның либералды және мемлекеттік ой-санасының ең жақсы куәсі болып табылады.