Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аргентина президенті
President of Argentina
Бартоломе Митре Мартинес (26 маусым 1821 – 19 қаңтар 1906) – аргентиналық мемлекет қайраткері, әскери және қоғамдық қайраткер, жазушы. Ол 1862-1868 жылдары Аргентина президенті болды және біртұтас Аргентинаның тұңғыш президенті атанды. Митре жан-жақты мемлекет қайраткері, әскери саяхатшы, саясаткер, журналист, тарихшы, жазушы және ақын ретінде танымал. Ол Аргентинадағы либерализмді ең жақсы бейнелейтін тұлға болды, бірақ ол догматикалық емес, орташа және икемді либерал болды. 1831 жылы оның отбасы Уругвайға көшті. Ол әскери жолмен жүріп, 1839 жылы Монтевидео әскери мектебін артиллерияның екінші лейтенанты шенімен бітірді. Журналист ретінде оның жазбалары Фруктуосо Ривераны қолдады, ол 1846 жылы оны Уругвай армиясының подполковнигі етті. Кейін ол Колорадо партиясына қосылып, Банда Ориентал (Уругвай) аймағында бланколарға қарсы азамат соғысына қатысты. Колорадолармен тығыз байланысы оны Аргентинаның унитарио фракциясын қолдауға итермеледі, ол бір мезгілде уругвайлық бланколардың одақтасы болған Буэнос-Айрестегі росистік режимге қарсы күресті. 1862 жылдың қазан айында Митре республика президенті болып сайланды және ұлттық саяси біртүтасқа қол жеткізілді, содан кейін ішкі прогресс пен реформалар кезеңі басталды. Парагвай соғысы кезінде Митре бастапқыда одақтас күштердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Митре 1870 жылы Оңтүстік Американың жетекші газеттерінің бірі – «La Nación» газетін құрды. Оның Автономиялық партияның үміткері Адольфо Алсинаға қарсылығы, оны жасырын Буэнос-Айрес сепаратисі деп есептегендіктен, Митрені президенттікке қайта үміткер болуға итермеледі, бірақ тәжірибелі Алсина оны 1816 жылы Аргентинаның тәуелсіздігі жарияланған шалғайдағы Тукуман провинциясынан шыққан орташа дәрежелі заңгер Николас Авельянедамен күреске шақырды. Сайлау коллегиясы 1874 жылдың 12 сәуірінде жиналды және Митреге Буэнос-Айреспен қоса үш провинцияны ғана берді. Митре қайтадан қаруға көтерілді. 12 қазанда Авельянеданың инаугурациясын болдырмау үшін ол канонерлік кемені ұрлады, бірақ жеңіліске ұшырады және президент Авельянеданың кешірімі ғана оның өмірін сақтап қалды. 1890 жылғы Парк революциясынан кейін ол консервативті Ұлттық Автономиялық партиясымен (ПАН) байланысын үзді және реформатор Леандро Алеммен бірге Азаматтық одақты құрды. Митренің биліктегі ПАН-мен келісімге қол жеткізуге тырысуы 1891 жылы Азаматтық одақтың жарылуына әкелді, оның нәтижесінде Митре Ұлттық Азаматтық одақты, ал Алем Радикалды Азаматтық одақты (Аргентинадағы ең көне партия) құрды. Ол өмірінің соңғы жылдарында көп уақытын жазуға арнады. Оның кейбір сыншыларының пікірінше, тарихшы ретінде Митре күмәнді шешімдер қабылдады, көбінесе өз жазбаларында маңызды құжаттар мен оқиғаларды әдейі назардан тыс қалдырды. Бұл оның шәкірті Адольфо Салдиастың одан алыстауына және болашақ ревизионист тарихшылар, мысалы Хосе Мария Розаның оның еңбегінің дұрыстығына күмән келтіруіне себеп болды. Ол сондай-ақ поэзия мен көркем әдебиет жазды («Soledad: novela original») және Дантенің «La divina commedia» («Құдайлық комедиясы») шығармасын испан тіліне аударды. Ол Маргарита Абелла Каприлдің атасы болды. XIX ғасырдағы көптеген аргентиналықтар сияқты, ол қоғамдық өмірдегі белгілі тұлға болды және масондыққа мүше болды.
Bartolomé Mitre Martínez (26 June 1821 – 19 January 1906) was an Argentine statesman, soldier and author. He was President of Argentina from 1862 to 1868 and the first president of unified Argentina. Mitre is known as a versatile statesman, military man, politician, journalist, historian, writer and poet. He was the figure that best characterized liberalism in Argentina, but he was a moderate and flexible liberal, not dogmatic. In 1831, his family settled in Uruguay. He became a soldier, and graduated in 1839 from the Military School of Montevideo, with the rank of second lieutenant of artillery. Also a journalist, his writings supported Fructuoso Rivera, who, in 1846, made him a lieutenant colonel in the Uruguayan Army. Later he joined the Colorado Party in the civil wars against the Blancos, in the Banda Oriental (Uruguay). This closeness with the Colorados led him to support the unitario faction of Argentina, which simultaneously fought against the Rosista regime in Buenos Aires, ally of the Uruguayan blancos. In October 1862, Mitre was elected president of the republic, and national political unity was finally achieved; a period of internal progress and reform then commenced. During the Paraguayan War, Mitre was initially named the head of the allied forces. Mitre was also the founder of La Nación, one of South America's leading newspapers, in 1870. His opposition to Autonomist Party nominee Adolfo Alsina, whom he viewed as a veiled Buenos Aires separatist, led Mitre to run for the presidency again, though the seasoned Alsina outmaneuvered him by fielding Nicolás Avellaneda, a moderate lawyer from remote Tucuman Province where the independence of Argentina had been declared in 1816. The electoral college met on 12 April 1874, and awarded Mitre only three provinces, including Buenos Aires. Mitre took up arms again. Hoping to prevent Avellaneda's 12 October inauguration, he hijacked a gunboat; he was defeated, however, and only President Avellaneda's commutation spared his life. Following the 1890 Revolution of the Park, he broke with the conservative National Autonomist Party (PAN) and co founded the Civic Union with reformist Leandro Alem. Mitre's desire to maintain an understanding with the ruling PAN led to the Civic Union's schism in 1891, upon which Mitre founded the National Civic Union, and Alem, the Radical Civic Union (the oldest existing party in Argentina). He dedicated much of his time in later years to writing. According to some of his critics, as a historian Mitre made questionable judgments, often ignoring key documents and events on purpose in his writings. This caused his student Adolfo Saldías to distance himself from him, and for future revisionist historians such as José María Rosa to question the validity of his work altogether. He also wrote poetry and fiction (Soledad: novela original), and translated Dante's La divina commedia (The Divine Comedy) into Spanish. He was the grandfather of poet, Margarita Abella Caprile. Like many other nineteenth century Argentines prominent in public life, he was a freemason.
Өлім және мұра
Бартоломе Митр 1906 жылы асқазан-ішек ауруынан қайтыс болды. Оның қайтысына дейін ешқашан көрілмеген көпшілік аза тұтып, үйінен Ла Реколета зиратына дейінгі жерлеу процессиясын сүйемелдеді. Ол зиялы адам ретінде өлеңдер, пьесалар, көптеген газет мақалалары жазды, өрнекті өмірбаяндарымен тарихи ғылымды нығайтты, классикалық туындыларды аударды және құйынтқан сөздер айтты. Митр 1906 жылы қайтыс болғанға дейін саясат және мәдениеттегі жетекші тұлға болды. Ол Уақытша Губернатор, Уақытша Президент, ал 1862 жылдан бастап толыққанды Президент және Бас қолбасшы болды. Дегенмен, оның достары соңғы кезде оған үй сатып алу үшін ақша жинады – мұндай құрмет оған және басқаларға да көрсетілген жоғары баға. Роберт Эвретт былай деп жазды: [Митр] өмірінде ондаған қарапайым адамның өмірін толтырарлықтай көптеген істер жасады, тіпті оның денсаулығы ешқашан мықты болмағандығына қарамастан. Ол солдат, мемлекет қайраткері, саяси насихатшы, Аргентина Республикасының тұңғыш Президенті, шешен, тарихшы, журналист, газет редакторы және баспагер, сондай-ақ ақын, аудармашы және сыншы болды; және осы қызметтердің әрқайсысында ол талмайтын энергиямен еңбек етті.
Bartolomé Mitre died in 1906, affected by a gastrointestinal illness. The charismatic leader was mourned by a crowd rarely seen until then, who accompanied the funeral procession from his home to La Recoleta Cemetery. As an intellectual, he wrote poetry, theater, countless newspaper articles, cemented historical science with his exemplary biographies, translated classic works, and authored fiery harangues. Mitre was a leading figure in politics and culture until his death in 1906. He has been Provisional Governor, Provisional President, and since 1862 actual President and Commander in chief, yet his friends lately subscribed to buy for him a house – surely this is high praise, here and elsewhere. Wrote Robert Avrett: [Mitre] included in his career enough action to fill the lives of a dozen ordinary men, despite the fact that his health was never robust He was soldier, statesman, political propagandist, first president of the Argentine Republic, orator, historian, journalist, newspaper editor and publisher, as well as poet, translator, and critic; and at each of these roles he worked with a seemingly tireless energy.