Мэри Уильямс Дьюсон: Американдық феминист және саяси белсендісінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Мэри Уильямс Дьюсон (1874-1962) – американдық феминист және саяси белсенді. 1897 жылы Уэлсли колледжін бітіргеннен кейін Әйелдердің білім беру және өнеркәсіптік одағында жұмыс істеді. Ол Ұлттық Тұтынушылар Лигасының (NCL) белсенді мүшесі болды және әлеуметтік әділдік феминизмін қолдаған және NCL Бас хатшысы болған Флоренс Келлиден тәлім алды. Дьюсонның кейін Нью-Йорк қалалық әйелдер клубының (WCCNY) азаматтық хатшысы лауазымында жұмыс істеуі Элеонора Рузвельтпен кездесуіне әкелді, ол Дьюсонды Демократиялық партияда белсендірек болуға көндірді. Дьюсон Рузвельттің Демократиялық Ұлттық Науқан Комитетінің Әйелдер бөлімінің басшысы қызметін өз мойнына алды. Дьюсонның «Репортерлік жоспары» мыңдаған әйелдерді «Жаңа саясат» заңнамасы туралы ақпарат таратуға және оған қолдау жинауға жұмылдырды. «Репортерлік жоспарымен» байланысты, Әйелдер бөлімі әйелдер үшін аймақтық конференциялар өткізді. Бұл қозғалыс әйелдердің саяси қатысуын тарихи ең жоғары деңгейге жеткізді.

Ерте өмір және білім

Дьюсон 1874 жылдың 18 ақпанында Массачусетс штатының Куинси қаласында дүниеге келді. Ол алты баланың ең кішісі еді. Оның анасы, Элизабет Уэлд Уильямс, және әкесі Эдвард Генри Дьюсон, алғашқы балалары Фрэнсис Уильямс туған кезде Роксбериде тұрды. Куинсиге көшкеннен кейін олардың тағы бес баласы болды: Джордж Баджер, Уильям Ингли, Эдвард Генри кіші, Эллен Рид және Мэри Уильямс. Дьюсонның анасы үй шаруасын жүргізіп, балалық шағында үйге қарайтын. Әкесі былғары өнімдерімен айналысты. Ол сонымен қатар үй шаруашылығына қатысты курс оқыды. Курс үшін оқу материалдарының жетіспеуі оны 1899 жылы «The Twentieth Century Expense Book» атты кітапты жазып, басылымға шығаруға түрткі болды. Бұл кітап американдық әйелдерге үй бюджетін жоспарлауға және шығындарды дұрыс бағалауға көмектесетін негізгі нұсқаулық болды. Мэри У. Дьюсон мансабын Массачусетс штатындағы реформалық және сайлау қозғалыстарында бастады. 1920 жылдары Нью-Йоркте ол Нью-Йорк қалалық әйелдер клубының азаматтық хатшысы, ал Ұлттық тұтынушылар лигасының ғылыми хатшысы болды. 1929 жылға қарай Дьюсон қаладағы барлық белгілі әйел реформаторларды білді. Дьюсонның байланыстарының арқасында Элеонора Рузвельт оны Демократиялық партияға қабылдады. Осы кезеңде Дьюсон саясатқа жеке басымен араласып, Элеонора Рузвельттің өтініші бойынша Аль Смиттің президенттік науқаны үшін демократиялық әйелдерді ұйымдастырды. Ол Франклин Д. Рузвельттің 1930 жылғы губернаторлық және 1932 жылғы президенттік сайлауларында да осындай табысқа жетті. ФРД-ның науқандарындағы жұмысы мен Элеонора Рузвельттің ықпалының нәтижесінде Дьюсон Демократиялық Ұлттық Комитетінің (DNC) Әйелдер бөлімінің басшысы болып тағайындалды. Ол бөлімді түбегейлі түрде қайта ұйымдастырды. Бұрынғы әкімшіліктерге қарағанда, партияның әйелдеріне көбірек мемлекеттік жұмыс орындары ұсынды. Ол Франсис Перкинстің Еңбек министрі лауазымына тағайындалуына және әйелдерді Әлеуметтік қамсыздандыру және Ұлттық қалпына келтіру басқармаларында жоғары лауазымдарға орналастыруға үлкен үлес қосты. Дегенмен, ол Тең құқықтар поправкасына қарсы болды. Осы қарсылыққа қарамастан, ол партия комитеттерінде әйелдердің мүшелік және басшылық лауазымдарында тең өкілдік көздейтін штаттық заңдарды немесе партиялық шешімдерді қабылдауға ұмтылды. Ол «Репортерлер жоспарын» жасады, ол партияның әйелдеріне «Жаңа келісім» бағдарламаларын сайлаушыларға түсіндіруге мүмкіндік берді. 1936 жылғы сайлауда әйелдер бөлімі DNC шығарған үгіт парақшаларының 90 пайызын қамтамасыз етті. Сол жылы ол DNC платформалық комитетіне әр штаттан бір мүше мен бір орынбасарды қосатын ережеге қол жеткізді. Бұл ережеде әр жұптың бір ер адам мен бір әйелден тұруы міндетті болды. Дьюсонның ұйымдастыру қабілеттері үшін Рузвельт оны «кішкентай генерал» деп атады. Ол 1936 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты әйелдер бөлімінің күнделікті жұмысынан шеттеді, бірақ ізбасарларына көмектесуге дайын болды. 1937 жылы ол қайтадан қоғамдық өмірге белсенді қатысып, Әлеуметтік қамсыздандыру кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Ол федералдық және штаттық ынтымақтастық жүйесін тиімді құрды, бұл мәселе бұрынғыдан қиын болған. Алайда 1938 жылы ауруына байланысты тағы да қызметтен кетуге мәжбүр болды.

Dewson was born in Quincy, Massachusetts, on February 18, 1874. She was the youngest of six children. Her mother, Elizabeth Weld Williams, and father, Edward Henry Dewson, lived in Roxbury when they had their first child, Francis Williams. After moving to Quincy, they had five more children: George Badger, William Inglee, Edward Henry Jr., Ellen Reed, and Mary Williams. Dewson's mother took on a domestic role and took care of the household during Dewson's childhood, while her father worked in the leather business. She also taught a course on household economics. The lack of reading material for the course inspired her to write and publish The Twentieth Century Expense Book (1899). It served as a basic guide to help American women budget a household and prioritize expenses. Mary W. Dewon started her career in Massachusetts reform and suffrage circles. In the 1920s in New York she was a civic secretary of the Women's City Club of New York,[6][6][6][6][7][7][5][5][4][3][3] and the research secretary of the National Consumers' League. By 1929 Dewson knew all of the leading women reformers in the city. Because of Dewson's connections Eleanor Roosevelt recruited her into the Democratic political party. It was during this time that Dewson entered politics more personally, organizing Democratic women for Al Smith's presidential campaign at Eleanor Roosevelt's request. She performed a similar feat for Franklin D. Roosevelt's 1930 gubernatorial and 1932 presidential races. Because of her work on FDR's campaigns (and ER's intense lobbying), Dewson was appointed head of the Democratic National Committee's Women's Division (DNC). She reorganized the division to be utterly different. She found government jobs for female party workers, more than had been given to women under any previous administration. She is credited with securing the post of secretary of labor for Frances Perkins, and placing women high up in the Social Security and National Recovery Administrations. Even so, she opposed the Equal Rights Amendment. Despite this opposition, she began to push for state laws or state party rulings that would provide even representation in membership and leadership positions for women on party committees from the precinct level up. She created the Reporter Plan, which educated female party workers on New Deal programs so that they could explain them to voters. In the 1936 election, the women's division provided 90 percent of the campaign fliers the DNC produced. That same year she got a rule passed that provided for a member and an alternate for each state on the DNC Platform Committee; the rule also required that each pair be composed of one man and one woman. Because of Dewson's organizational skills, FDR nicknamed her "the little general." She withdrew from the women's division's day to day affairs in 1936 because of poor health, but continued to be available to her successors. In 1937 she again returned to active public life when she was nominated and confirmed as a member of the Social Security Board. There she set up effective systems of federal state cooperation, an issue that had been problematic. However, she again had to step down because of illness in 1938.

Жеке өмір

Бірнеше жыл бойы ол Портермен бірге Нью-Йорк қаласы мен Мэн штатындағы Кастин арасында уақыттарын бөлісті. 1952 жылы олар Кастинге толықтай көшіп, зейнеткерлікке шықты. 1954 жылы Дьюсон Мэн Демократиялық Кеңесші Комитетінің вице-президенті болды. Дьюсон 1962 жылғы 21 қазанда Кастин қаласында қайтыс болды.