Джон Маршалл Харлан: АҚШ Жоғарғы Сотының көрнекті қарсы дауыс берушісі

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы (1877–1911)

Джон Маршалл Харлан (1 маусым 1833 – 14 қазан 1911) – американдық заңгер және саясаткер, 1877 жылдан өмірінің соңына дейін, 1911 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы қызметін атқарған. Азаматтық бостандықтарды шектеген көптеген істерде, соның ішінде «Азаматтық құқықтар ісі», «Плесси Фергюсонға қарсы» және «Джайлс Харриске қарсы» істердегі көптеген қарсы пікірлері үшін ол көбінесе «Ұлы қарсылас» деп аталады. Харланның ерекше қарсылықтарында білдірген көптеген ойлары 1950 жылдардағы Уоррен сотынан бастап Жоғарғы соттың ресми көзқарасына айналды. Кентукки штатының Данвилл қаласының жанындағы құл иеленген көрнекті отбасында дүниеге келген Харлан саяси беделге тез көтерілді. Американдық Азамат соғысы басталғанда Харлан Одақтың жақтаушысы болды және 10-шы Кентукки жұмылдырылған әскерін құрды. Эмансипация жарлығына қарсы болғанына қарамастан, ол 1863 жылға дейін соғыста қызмет етті, содан кейін Кентукки штатының бас прокуроры болып сайланды. Харлан 1867 жылы қайта сайлануға тырысып, жеңіліске ұшырады және келесі жылы Республикалық партияға қосылды, осы партияның Кентуккидегі жетекшісіне айналды. 1877 жылы президент Рутерфорд Б. Хейз Харланды Жоғарғы сотқа тағайындады. Харланның құқықтану ісі өмір бойы күшті ұлттық үкіметке сенуімен, экономикалық жағдайы нашар адамдарға деген ықыласымен және Жаңарту түзетулері федералдық үкімет пен штаттар арасындағы қарым-қатынасты түбірінен өзгертті деген көзқарасымен ерекшеленді. Ол «Азаматтық құқықтар ісі» (1883) және «Плесси Фергюсонға қарсы» (1896) істерінде жалғыз қарсылық білдірген судья болды, бұл штаттар мен жеке тұлғалардың сегрегацияға қатысуына жол берді. Ол сондай-ақ «Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co.» (1895) (федералды табыс салығын жойды), «АҚШ v. E. C. Knight Co.» (1895) (федералды үкіметтің монополияға қарсы шаралар қабылдау құқығын шектеді), «Lochner v. New York» (1905) (негізгі процестік құқықтарды негізге алды және штаттың жұмыс уақытын шектеу заңын жарамсыз деп таныды) және «Standard Oil Co. of New Jersey v. United States» (1911) («ақылға қонымды ереже» қағидасын орнатты) сияқты маңызды істер бойынша қарсы пікірлер жазды. Ол Конституциялық құқықтардың бірінші түзетулерін қолдауға шақырған Жоғарғы сот судьясының алғашқысы болды және «Chicago, Burlington & Quincy Railroad Co. v. City of Chicago» (1897) ісіндегі көпшілік пікірімен жерді алып қою туралы ережені енгізді. Харланның өлімінен кейін ондаған жылдар бойы ұмытылып кеткенімен, қазіргі таңда көптеген ғалымдар оны өз дәуірінің ең ұлы Жоғарғы сот судьяларының бірі деп санайды. Оның немересі Джон Маршалл Харлан II кейіннен 1955 жылдан 1971 жылға дейін Жоғарғы сотта қызмет етті.

John Marshall Harlan (June 1, 1833 – October 14, 1911) was an American lawyer and politician who served as an associate justice of the Supreme Court of the United States from 1877 until his death in 1911. He is often called "The Great Dissenter" due to his many dissents in cases that restricted civil liberties, including the Civil Rights Cases, Plessy v. Ferguson, and Giles v. Harris. Many of Harlan's views expressed in his notable dissents would become the official view of the Supreme Court starting from the 1950s Warren Court and onward. Born into a prominent, slave holding family near Danville, Kentucky, Harlan experienced a quick rise to political prominence. When the American Civil War broke out, Harlan strongly supported the Union and recruited the 10th Kentucky Infantry. Despite his opposition to the Emancipation Proclamation, he served in the war until 1863, when he was elected attorney general of Kentucky. Harlan lost his re election bid in 1867 and joined the Republican Party in the following year, quickly emerging as the leader of the Kentucky Republican Party. In 1877, President Rutherford B. Hayes appointed Harlan to the Supreme Court. Harlan's jurisprudence was marked by his life long belief in a strong national government, his sympathy for the economically disadvantaged, and his view that the Reconstruction Amendments had fundamentally transformed the relationship between the federal government and the state governments. He was the sole dissenter in both the Civil Rights Cases (1883) and Plessy v. Ferguson (1896), which permitted state and private actors to engage in segregation. He also wrote dissents in major cases such as Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co. (1895), which struck down a federal income tax; United States v. E. C. Knight Co. (1895), which severely limited the power of the federal government to pursue antitrust actions; Lochner v. New York (1905), which invalidated a state law setting maximum working hours on the basis of substantive due process; and Standard Oil Co. of New Jersey v. United States (1911), which established the rule of reason. He was the first Supreme Court justice to advocate the incorporation of the Bill of Rights, and his majority opinion in Chicago, Burlington & Quincy Railroad Co. v. City of Chicago (1897) incorporated the Takings Clause. Harlan was largely forgotten in the decades after his death, but many scholars now consider him to be one of the greatest Supreme Court justices of his era. His grandson John Marshall Harlan II later served on the Supreme Court from 1955 to 1971.

Ерте өмір және білім

Харлан 1833 жылы Кентукки штатының Данвилл қаласынан батысқа қарай 8 шақырым жердегі Харлан стансасында дүниеге келді. Ол 1779 жылы аймаққа қоныс аударған, құл иеленуші танымал отбасының ұлы болды. Харланның әкесі Джеймс Харлан – заңгер және танымал виг саясаткері, ол Кентукки штатынан АҚШ Өкілдер палатасына сайланған және Кентукки штатының мемлекеттік хатшысы қызметін атқарған. Харланның анасы Элизабет, туған тегі Дэвенпорт, Вирджиниядан келген пионердің қызы. Харлан Кентукки штатының Франкфорт қаласына жақын жердегі отбасылық мүлігінде өсті. Ол әкесінің құрметіне АҚШ-тың бас судьясы Джон Маршаллдың есімімен аталыпты. Харлан отбасының алғашқы ата-бабасы Джордж Харлан болды, ол 1600 жылдары Пенсильванияның американдық колониясына келген ағылшын. Джонның бірнеше үлкен ағалары болды, соның ішінде аралас нәсілді жартылай ағасы Роберт Джеймс Харлан да бар еді, ол 1816 жылы құлдықта дүниеге келді, оны әкесі өз үйінде тәрбиеледі және Джон Маршалл Харланның үлкен ағалары Ричард пен Джеймс Харлан оқытты. Тарихшы Аллисон Хоббстың айтуынша, Роберт өте табысты болды, Калифорниядағы алтын іздеу кезінде байлық жинады, содан кейін шығысқа оралды және Цинциннатиге (Огайо штаты) қоныстанды. Франкфурттағы мектепті бітіргеннен кейін Джон Харлан Орталық колледжге түсті. Ол Бета-Тета-Пи қауымының мүшесі болды және құрметті дипломмен бітірді. Анасы Харланның саудагер болуын қаласа да, Джеймс ұлының заңгер мамандығын таңдауын қалады, сондықтан Харлан 1852 жылы әкесінің заң кеңсесіне қосылды. Харлан заңгерлік білімін әкесінің кеңсесінде аяқтады және 1853 жылы Кентукки адвокатурасына қабылданды. Ол келесі сегіз жыл осы лауазымда жұмыс істеді, бұл оған штаты бойынша танымалдық әкелді және Кентуккидің көптеген жетекші саяси қайраткерлерімен танысуға мүмкіндік берді. 1850 жылдардың басында Виг партиясы тарағаннан кейін Харлан өзінің наразылығына қарамастан, «Білетіндер» партиясына қосылды, себебі олар католицизмге қарсы болды. Харланның штаттағы жеке танымалдылығы соншалықты жоғары болғандықтан, ол 1850 жылдардың соңында «Білетіндер» қозғалысының әлсіреуіне қарамастан, 1858 жылы Кентукки штатының Франклин округіне округ судьясы болып сайланды. Келесі жылы ол «Білетіндерге» деген адалдығынан бас тартып, штаттың Оппозициялық партиясына қосылды және Кентуккидің 8-ші округінен демократ Уильям Э. Симмсті жеңуге жасалған сәтсіз әрекетте олардың үміткері болды. 1850 жылдары Харлан құлдықты жоюшыларды да, құлдықты қолдайтын радикалдарды да сынады. Басқа көптеген сецессияға қарсы оңтүстік тұрғындары сияқты, ол 1860 жылғы президенттік сайлауда Джон Белл мен Эдвард Эверетттің Конституциялық одақ билетін қолдады. Харлан Беллдің президенттік сайлаушысы ретінде қызмет етуге келісті және науқан кезінде Кентукки штаты бойынша партия атынан сөз сөйледі. 1860 жылғы сайлауда республикашыл кандидат Авраам Линкольннің жеңісінен кейін туған сецессиялық дағдарыста Харлан Кентуккидің сецессияға түсуіне жол бермеуге тырысты. Ол бірнеше просоюздық мақалалар жазды, штаттағы сотта одақты қолдады және Криттенден одағы зуавасы деп аталатын ополчениеге қосылды. Штат заң шығарушы органы барлық Конфедерация күштерін штаттан шығару туралы шешім қабылдағаннан кейін Харлан 10-шы Кентукки жұмылдырылған ротасын құрды. Харлан 1863 жылғы ақпанда әкесі Джеймстің қайтысына дейін Америка Азамат соғысының Батыс театрында қызмет етті. Сол кезде Харлан полковник шенінен кетіп, отбасын қолдау үшін Франкфуртқа оралды.

Harlan was born in 1833 at Harlan's Station, 5 miles (8.0 km) west of Danville, Kentucky, on Salt River Road. He was born into a prominent slaveholding family whose earliest members had settled in the region in 1779. Harlan's father was James Harlan, a lawyer and prominent Whig politician who represented Kentucky in the United States House of Representatives and served as Secretary of State of Kentucky. Harlan's mother, Elizabeth, née Davenport, was the daughter of a pioneer from Virginia. Harlan grew up on the family estate near Frankfort, Kentucky. He was named after Chief Justice of the United States John Marshall, whom his father admired. The first ancestor of the Harlan family was George Harlan, an Englishman who arrived to the American Colony of Pennsylvania in the 1600s. John had several older brothers, including a mixed race half brother, Robert James Harlan, born in 1816 into slavery, and whom his father raised in his own household and had tutored by Richard and James Harlan, two of John Marshall Harlan's older brothers. According to historian Allyson Hobbs, Robert became highly successful, making a fortune in the California Gold Rush before returning east and settling in Cincinnati, Ohio. After attending school in Frankfort, John Harlan enrolled at Centre College. He was a member of Beta Theta Pi and graduated with honors. Though his mother wanted Harlan to become a merchant, James insisted that his son follow him into the legal profession, and Harlan joined his father's law practice in 1852. Harlan finished his legal education in his father's law office and was admitted to the Kentucky Bar in 1853. He served in the post for the next eight years, which gave him a statewide presence and familiarity with many of Kentucky's leading political figures. With the Whig Party's dissolution in the early 1850s, Harlan shifted his affiliation to the Know Nothings, despite his discomfort with their opposition to Catholicism. Harlan's personal popularity within the state was such that he was able to survive the decline of the Know Nothing movement in the late 1850s, winning election in 1858 as the county judge for Franklin County, Kentucky. The following year, he renounced his allegiance to the Know Nothings and joined the state's Opposition Party, serving as their candidate in an unsuccessful attempt to defeat Democrat William E. Simms for the seat in Kentucky's 8th congressional district. Throughout the 1850s, Harlan criticized both abolitionists and pro slavery radicals. Like many other anti secession Southerners, he supported the Constitutional Union ticket of John Bell and Edward Everett in the 1860 presidential election. Harlan agreed to serve as a presidential elector for Bell, and he delivered speeches on behalf of the party throughout Kentucky during the campaign. In the secession crisis that followed Republican candidate Abraham Lincoln's victory in the 1860 election, Harlan sought to prevent Kentucky from seceding. He wrote several pro Union editorials, represented the Union in state court, and joined a militia known as the Crittenden Union Zouaves. After the state legislature voted to expel all Confederate forces from the state, Harlan recruited a company that was mustered into the service as the 10th Kentucky Infantry. Harlan served in the Western Theater of the American Civil War until the death of his father James in February 1863. At that time, Harlan resigned his commission as colonel and returned to Frankfort to support his family.

Партия басшысы: 18631877

Армиядан кеткеннен кейін бірнеше апта өткен соң Харлан Юнион партиясынан АҚШ-тың Кентукки штатының Бас прокуроры лауазымына кандидат ретінде ұсынылды. Соғысты қатаң қудалау платформасымен ол сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Штаттың бас прокуроры ретінде Харлан заңдық пікірлер білдіріп, көптеген сот істерінде штат мүддесін қорғады. Дегенмен, партиялық саясат оның көп уақытын алды. Ол әлі де одақтас болғанымен, Линкольннің Азат ету жарлығына қарсы болды және 1864 жылғы президенттік сайлауда демократ Джордж Б. Макклелланның сәтсіз науқанын қолдады. Харлан сондай-ақ Он үшінші түзетуді ратификациялауға қарсы шығып, оны "басқа штаттардың ішкі істеріне басқа штаттардың тікелей араласуы" деп сынады. 1865 жылы Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Харлан бастапқыда бұрынғы көтерілісшілерге тым кең мүмкіндік берген Демократиялық партияға да, оның Реконструкция саясатына қарсы болған Республикалық партияға да қосылудан бас тартты. Ол 1867 жылы үшінші партия тізімі бойынша қайта сайлануға түсті. 1860-жылдары Харлан Демократиялық және Республикалық партиялардан бөлек бірнеше уақытша одақтас партиялардың мүшесі болды. 1867 жылы ол Демократиялық және Республикалық партиялар ұсынған кандидаттармен бәсекелесіп, Консервативті Одақтық Демократ ретінде сайлауға қатысты. Луисвиллге көшіп келген Харлан бұрынғы округ сотының судьясы Джон Э. Ньюманмен табысты серіктестік құрды, және Харлан сияқты, ол да одақтас болғаннан кейін Республикалыққа айналды. 1870 жылы Харлан мен Ньюман қысқа мерзімге Бенджамин Бристоуды серіктес ретінде қабылдады, бірақ сол жылы президент Грант Бристоуды АҚШ-тың бас заңгері етіп тағайындады. Заңгерлік тәжірибесін кеңейте келе, Харлан штаттағы Республикалық партия ұйымын нығайтуға да жұмыс істеді. Харланның Реконструкцияға қатысты көзқарасы 1870-жылдардың басында өзгерді, ол 1870 жылғы Қолдану заңы сияқты Реконструкция шараларын қолдауға келді, бірақ 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды федералдық биліктің шектен тыс араласуы деп санады. Харлан 1875 жылы партияның губернаторлық кандидаттығын мәжбүрлі түрде қабылдады және тағы да үлкен айырмашылықпен демократ Джеймс Б. МакКририге жеңілді. Келесі жылы Харлан 1876 жылғы Республикалық Ұлттық конвентте Бристоуды кандидат ретінде ұсыну үшін жұмыс істеді, Бристоуды Республикалық партияның жетекші кандидаты Джеймс Блейнге қарағанда сайлауға қолайлы балама ретінде көрсетуге тырысты. Бірақ Рутерфорд Б. Хейзтің келісімдік кандидат ретінде пайда болғаннан кейін Харлан өз делегациясының дауыстарын ауыстырып, 1876 жылғы сайлауда Хейзді қолдады. Харланның ұсынымы Республикалық партияның консервативті қанатынан кейбір сынға ұшырады, бірақ Сенат оны 29 қарашада бірауыздан бекітті және 1877 жылдың 10 желтоқсанында сотқа қасты жасады.

Weeks after leaving the army, Harlan was nominated by the Union Party to run for Attorney General of Kentucky. Campaigning on a platform of vigorous prosecution of the war, he won the election by a considerable margin. As attorney general for the state, Harlan issued legal opinions and advocated for the state in a number of court cases. Party politics, however, occupied much of his time. Though still a committed unionist, he opposed Lincoln's Emancipation Proclamation and supported Democratic candidate George B. McClellan's unsuccessful campaign in the 1864 presidential election. Harlan also opposed ratification of the Thirteenth Amendment, attacking it as a "direct interference, by a portion of the states, with the local concerns of other states." After the end of the Civil War in 1865, Harlan initially refused to join either the Democratic Party, which he viewed as too accepting of former rebels, or the Republican Party, whose Reconstruction policies he opposed. He sought re election in 1867 on a third party ticket,efn|During the 1860s, Harlan was a member of several ephemeral unionist parties separate from both the Democratic Party and the Republican Party. In 1867, he ran as a Conservative Union Democrat, competing against candidates nominated by the Democratic Party and the Republican Party. Moving to Louisville, Harlan formed a successful partnership with John E. Newman, a former circuit court judge, and like Harlan, a Unionist turned Republican. In 1870, Harlan and Newman briefly took on a new partner, Benjamin Bristow, but President Grant appointed Bristow as U. S. solicitor general later that year. While growing his legal practice, Harlan also worked to build up the Republican Party organization in the state. Harlan's views on Reconstruction shifted in the early 1870s, and he came to support Reconstruction measures such as the Enforcement Act of 1870, though he still opposed the Civil Rights Act of 1875 as a federal overreach. Harlan reluctantly accepted the party's gubernatorial nomination in 1875, and he once again lost by a substantial margin, this time to Democrat James B. McCreary. The following year, Harlan worked to nominate Bristow at the 1876 Republican National Convention, seeking to position Bristow as a more electable alternative to Republican front runner James G. Blaine. When Rutherford B. Hayes instead emerged as the compromise candidate, Harlan switched his delegation's votes and subsequently campaigned on Hayes' behalf in the 1876 election. Though Harlan's nomination prompted some criticism from Republican Stalwarts, he was confirmed unanimously by the Senate on November 29, 1877, and took the judicial oath of office on December 10, 1877.

Соттағы өмір

Харлан 1911 жылы қайтыс болғанға дейін әділ қызметін зор қуанышпен атқарды. Ол бастапқыда әріптес судьяларымен жақсы қарым-қатынас орнатып, олардың көптегенімен жақын дос болды. Қызмет істеген кезеңінде, әсіресе үш ұлын колледжге оқыта бастағанда, қаржылық қиындықтар оны үнемі мазалады. Қарыздылық тұрақты түрде алаңдатып отырды, 1880-ші жылдардың басында ол соттан кетіп, жеке практикаға оралуды ойлады. Бірақ, ақырында сотта қалуды шешіп, табысын Колумбия құқық мектебінде конституциялық құқықтан сабақ беру арқылы толықтырды, кейін бұл мектеп Джордж Вашингтон университетінің құқық мектебіне айналды. Харлан қызмет еткен кезде Жоғарғы Соттың жұмыс жүктемесі ауыр болды, ол негізінен әртүрлі сот істері мен соттан шығару туралы шағымдардан тұрды, конституциялық мәселелер санаулы болды. Сот судьялары федералдық сот округтерінде сапарлап жұмыс істеді; әдетте бұл судья тағайындалған аймаққа сәйкес болғанмен, Харлан кіші қызметкер болғандықтан Чикагодағы жетінші округке бекітілді. Харлан 1896 жылға дейін жетінші округте жұмыс істеді, содан кейін бұрынғы судья Хауэлл Эдмундс Джексонның қайтысынан кейін өз үй округі – алтыншы округке ауысты. Харлан 1897 жылы Стивен Джонсон Филд зейнеткерлікке шыққаннан кейін Соттағы аға судья болды, ал 1910 жылы Мелвилл Фуллер қайтыс болғаннан кейін бас судья міндетін атқарды.

Сот үкімдері

Харланның Жоғарғы Сотта қызмет еткен кезеңінде, Жоғарғы Соттың маңызды шешімдері көбінесе индустрияландыру және Қайта құру поправкаларынан туындаған мәселелерге қатысты болды. 1880-жылдардан бастап Жоғарғы Сот лаиссе-феер философиясын көбірек қабылдай бастады, экономикалық реттеулерді күштен шығарып, сонымен бірге штаттарға афроамерикандықтардың құқықтарын шектеуге рұхсат берді. Харлан көптеген әріптестерінен өзгеше болды, көбінесе федералдық реттеулерді қолдау және афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын қорғау үшін дауыс берді. Оның сот шешімдеріне өмір бойы бойымызға сіңген күшті ұлттық үкіметке сенімі, экономикалық тұрғыдан қиын жағдайдағы адамдарға деген ықыласы және Қайта құру поправкалары федералдық үкімет пен штаттар арасындағы қарым-қатынасты түбірімен өзгертті деген көзқарасы ықпал етті. Харлан соттың штаттық және федералдық әрекеттерді кең ауқымды мәселелер бойынша қарау құқығы бар екеніне сенсе де, ол заң шығарушы органдардың құзырына бағынуды жөн санап, сот белсенділігіне қарсы болды.

Бұрынғы істер, 18771896

Конгресс 1875 жылы Қайта құрудың соңғы күндерінде Азаматтық құқықтар туралы заң қабылдады, ол теміржолдар сияқты қоғамдық орындардағы сегрегацияны тыйымдады. Жоғарғы Сот 1883 жылға дейін 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қатысты шешім шығармады, ол «Азаматтық құқықтар істерінде» заңды күштен шығарды. Көпшілік пікірінде судья Джозеф П. Брэдли он үшінші түзету «тек құлдықты жойды» десе, он төртінші түзету Конгреске жеке тұлғалардың нәсілдік дискриминациясын тоқтатуға рұқсат бермейді деп мәлімдеді. Тек Харлан ғана қарсы дауыс берді, көпшіліктің Қайта құру түзетулерін бұзғанын айыптап: «Конституцияның соңғы түзетулерінің мәні мен рухы нәзік және шебер сөздік сынға ұшырады». Харлан он төртінші түзету Конгреске қоғамдық орындарды реттеу құқығын берді, ал он үшінші түзету Конгреске құлдықтың іздерін – қозғалыс еркіндігіне шектеулер сияқты – «жоюға» құқық береді деп атап өтті. Харлан «Пейс Алабамаға қарсы» (1883) ісіндегі Соттың бірауызды шешіміне қосылды, онда нәсілдер араласқанға қарсы заңдар конституциялық деп танылды. Харлан «Хуртадо Калифорнияға қарсы» (1884) ісінде он төртінші түзетуге Құқықтар туралы Билльді қосып, (құқықтар кепілдіктерін жеке штаттарға қолдануға мүмкіндік береді) алғашқы болып дәлелдеді. Харлан 1894 жылғы Уилсон-Горман тарифтік заңымен салынған федералды табыс салығын жойған «Поллок Фермерлердің несие және сенім компаниясына қарсы» (1895) ісіндегі төрт судьяның бірі болып, қарсы пікір білдірді. Харлан көпшілік пікірін «ел үшін апат» деп сипаттады, себебі ол «ұлттық үкіметтің әділ өкілеттіктерін әлсіретеді және шектеулі етеді». Ол 1895 жылғы «АҚШ Э.С. Найт компаниясына қарсы» ісінде жалғыз қарсылық білдірген адам болды, онда Сот Шерман монополияға қарсы заңы бойынша федералды үкіметтің монополияға қарсы шаралар жүргізу құқығын қатты шектеді. Өзінің қарсы пікірінде ол «барлық халықтың ортақ үкіметі – елдің бүкіл саудасына тікелей және зиянды әсер ететін мәселені тиімді шеше алатын жалғыз үкімет» деп жазды. 1890 жылдары ол Сот шешімдері Мемлекетаралық сауда комиссиясының (ICC) реттеуші өкілеттіктерін шектеген бірнеше істе қарсы пікірлер жазды.

Congress had passed the Civil Rights Act of 1875 in the waning days of Reconstruction, outlawing segregation in public accommodations such as railroads. The Supreme Court did not rule on the Civil Rights Act of 1875 until 1883, when it struck down the law in Civil Rights Cases. In his majority opinion, Justice Joseph P. Bradley held that the Thirteenth Amendment "simply abolished slavery," and that the Fourteenth Amendment did not authorize Congress to bar racial discrimination by private actors. Only Harlan dissented, vigorously, charging that the majority had subverted the Reconstruction Amendments: "The substance and spirit of the recent amendments of the constitution have been sacrificed by a subtle and ingenious verbal criticism." Harlan argued that the Fourteenth Amendment gave Congress the authority to regulate public accommodations, and further argued that the Thirteenth Amendment empowered Congress to "eradicate" the vestiges of slavery, such as restrictions on freedom of movement. Harlan joined the Court's unanimous decision in Pace v. Alabama (1883), which ruled that anti miscegenation laws were constitutional. Harlan was the first justice to argue that the Fourteenth Amendment incorporated the Bill of Rights (making rights guarantees applicable to the individual states), in Hurtado v. California (1884). Harlan was one of four justices to file a dissenting opinion in Pollock v. Farmers' Loan & Trust Co. (1895), which struck down a federal income tax levied by the Wilson–Gorman Tariff Act of 1894. Harlan described the majority opinion as a "disaster to the country" because it "impairs and cripples the just powers of the national government." He was the sole dissenter in another 1895 case, United States v. E. C. Knight Co., in which the Court severely curtailed the power of the federal government to pursue antitrust actions under the Sherman Antitrust Act. In his dissent, he wrote that "the common government of all the people is the only one that can adequately deal with a matter which directly and injuriously affects the entire commerce of the country." During the 1890s, he also wrote several dissents in cases where Court decisions curtailed the regulatory powers of the Interstate Commerce Commission (ICC).

Плесси Фергюсонға қарсы

1896 жылы сот төрешісі Генри Биллингс Браун «Плессиге қарсы Фергюсон» ісі бойынша көпшілік шешім шығарды, ол «бөлек, бірақ тең» доктринасын орнатып берді. «Азаматтық құқықтар істері» жеке тұлғалардың бөлінуіне тыйым салатын федералды заңды күштен шығарғанмен, «Плесси» ісіндегі соттың пікірі штаттық үкіметтерге бөлінуді жүзеге асыруға рұқсат берді. Браун сегрегацияның Он үшінші түзетуді бұзғаны туралы аргументті қабылдамай, «ақ және түрлі терілі нәсілдер арасындағы заңдық айырмашылықты білдіретін заң екі нәсілдің заңдық теңдігін жоймайды немесе еріксіз құлдық жағдайын қайта орнатпайды» деп жазды. Арыз берушінің Он төртінші түзету туралы талаптарына жауап ретінде Браун, он төртінші түзету «заң алдында екі нәсілдің абсолютті теңдігін қамтамасыз ету үшін» жасалғанын, бірақ түзету «түске негізделген айырмашылықты жоюға немесе саяси теңдіктен өзге әлеуметтік теңдікті күшпен жүзеге асыруға, немесе екі нәсілдің екеуіне де қанағаттандырмас жағдайда оларды араластыруға арналмағанын» қосты. Бірден қарсы дауыс берген судья Харлан көпшілік пікірге күшті қарсылық білдіріп, «бүгін шығарылған үкім, уақыт өте келе, Дред Скотт ісіндегі бұл трибуналдың шешімінен де зияндырақ болып шығады» деп жазды. Ол апелляциялық тараптың Он үшінші түзету қоғамдық орындардағы бөлінуге тыйым салады деген аргументін қабылдады, өйткені ол сегрегация афроамерикандықтарға «құлдық немесе құлдықтың белгілерін» таңды деген сенімде болды. Ол сондай-ақ апелляциялық тараптың қоғамдық орындардағы бөлінудің Он төртінші түзетуді бұзады деген аргументін қабылдады, себебі бұл орындар «қоғамдық жолдар» болып табылады. Ол «Біздің Конституциямыз түрлі-түстіге қарамайды және азаматтар арасында топтарды білмейді де, мойындамайды» деп жазды. Харлан бұл заңның нәсілге бейтарап екендігі туралы пікірді жоққа шығарып, «барлығы біледі, бұл заңның мақсаты – ақ нәсілділерге тиесілі немесе оларға берілген вагондардан түрлі терілі адамдарды шығарып тастау» деп жазды. Ол заңның Азамат соғысының нәтижелерін жою үшін «шебер ойластырылған» екенін қосты.

In 1896, Associate Justice Henry Billings Brown delivered the majority decision in Plessy v. Ferguson, which established the doctrine of "separate but equal." Whereas the Civil Rights Cases had struck down a federal law barring segregation by private actors, the Court's opinion in Plessy allowed state governments to engage in segregation. Rejecting the argument that segregation violated the Thirteenth Amendment, Brown wrote that "a statute which implies merely a legal distinction between the white and colored races has no tendency to destroy the legal equality of the two races, or reestablish a state of involuntary servitude." In response to the plaintiff's claims regarding the Fourteenth Amendment, Brown wrote that the Fourteenth Amendment was designed to "enforce the absolute equality of the two races before the law," but added that the amendment "could not have been intended to abolish distinction based upon color, or to enforce social, as distinguished from political, equality, or a commingling of the two races upon terms unsatisfactory to either." Harlan, the lone dissenting justice, strongly disapproved of the majority opinion, writing that "the judgement this day rendered, will, in time, prove to be quite as pernicious as the decision made by this tribunal in the Dred Scott Case." He accepted the appellant's argument that the Thirteenth Amendment barred segregation in public accommodations, as he believed that segregation imposed "badges of slavery or servitude" upon African Americans. He also accepted the appellant's argument that the segregation in public accommodations violated the Fourteenth Amendment on the basis that these accommodations constituted "public highway[s]." He further wrote that "our Constitution is color blind, and neither knows nor tolerates classes among citizens." Harlan rejected the idea that the law in question was race neutral, writing that "everyone knows that the statute in question [was intended] to exclude colored people from coaches occupied by or assigned to white persons," adding that the law was "cunningly devised" to overturn the results of the Civil War.

Кейінгі оқиғалар, 18971911

Харлан толыққанды нәсілдік теңдік идеясын қабылдамады. Ол әртүрлі нәсілдер арасындағы теңдік пен түске қарамастан Конституцияны қолдайтын сияқты болғанымен, Плесси ісі бойынша өз қарсылығында: «Бізден мүлдем өзгеше бір нәсіл бар, оның өкілдеріне АҚШ азаматы болуға рұқсат бермейміз» деді. АҚШ-тың Вонг Ким Аркқа қарсы ісінде (1898) Харлан бас судья Фуллердің АҚШ-та көптеген қытай иммигранттарының қауіптілігі туралы айтқан қарсылығына қосылды. Сот шешімі бойынша, АҚШ-та туған қытай текті адамдар туғаннан азаматтар болып есептеледі. Фуллер мен Харлан jus sanguinis (яғни, баланың ата-анасының азаматтығын, туған жеріне қарамастан, мұраға алуы) қағидасы тәуелсіздік алғаннан бері АҚШ құқығында кеңінен таралғанын дәлелдеді. Азшылықтың пікірінше, азаматтықты анықтаудағы басты фактор ретінде jus soli (туған жер) -не артық сенім арту «шетелдіктердің балалары, олар ел арқылы өтіп бара жатқанда, патшалық әулеттен болса да немесе моңғол, малай немесе басқа нәсілден болса да, президенттік лауазымға үміткер бола алады, ал шетелде туған біздің азаматтарымыздың балалары президент бола алмайды» деген жағдайға әкелер еді. Харлан сонымен қатар Жоғарғы Соттың империализмге қарсы тұрған әділеткері болды, ол Аралдық істерде (1901-1905 жж.) Конституция штаттардың азаматтары мен Филиппин, Гавай, Гуам және Пуэрто-Рикодағы жаңадан иеленген аумақтардың тұрғындары арасындағы әртүрлі құқықтарды белгілеуге рұқсат бермейтінін үнемі дәлелдеді, бұл пікір үнемі азшылықтың пікірі болды. Гавай мен Манкичи ісінде (1903) оның пікірінде былай делінген: «Егер қазір жарияланған қағидалар берік орнаса, сауда мен коммерцияның талаптарымен және бүкіл жер бетіндегі үстемдікке ұмтылу үшін, АҚШ барлық бағытта аумақтарды иеленетін болады, олардың тұрғындары 'табельдік' немесе 'басқалардан тәуелді халықтар' ретінде қарастырылады, олар Конгресс қажет деп тапқандай басқарылады, бұл біздің республикалық институттарымызға үкіметіміздің рухына мүлдем жат және Конституциямыздың негізгі қағидаларына қайшы келетін отарлық жүйені енгізеді». Харлан Чикаго, Берлингтон және Куинси теміржол компаниясы Чикаго қаласына қарсы істе (1897) көпшілік пікірін білдірді, бұл ретте мемлекеттің тартып алған жеке мүлігі үшін әділ өтемақы төленуі тиіс екенін айтты. Бұл шешім Конституцияның Бесінші түзетуінің Мүлікті алу туралы ережесін қамтыды, бұл Құқықтар туралы Билльдің бір бөлігі мемлекеттік билік органдарына алғаш рет қолданылды. Сот Құқықтар туралы Билльдің тағы бір ережесін Гитлоудың Нью-Йоркке қарсы ісінде (1925) ғана қолданды. Харлан Солтүстік Бағалы қағаздар компаниясы АҚШ-қа қарсы істе көпшілік пікірін жазды, бұл ретте Сот Шерманның монополияға қарсы заңын үлкен корпорацияны тарату үшін қолдады. Харлан Adair v. United States (1908) ісінде де көпшілік пікірін жазды, онда Конгресстің «сары иттің шарты»-н тыйым салуға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Сотындағы соңғы жылдары Харлан Джайлс Харриске қарсы (1903) сияқты маңызды істерде қарсылық білдіре берді, бұл іс дауыс беру тізімін шектеу және қара нәсілді адамдарды іс жүзінде шеттету үшін бабалық ережелерді қолдануға қатысты. Ол сондай-ақ Локнерге қарсы Нью-Йорк (1905) ісіне қарсы болды, бірақ көпшілікпен келісіп: «заң шығарушылық актінің тікелей санкциясымен бұзылмауы мүмкін келісім-шарт бостандығы бар» деді. Ходжес АҚШ-қа қарсы істе (1906) Харлан он үшінші түзету Конгресске афроамерикандықтарды кемсіту мен зорлық-зомбылықтан қорғау құқығын беретініне сенімділігін қайталады. Ол "Ex parte Young" (1908) ісінде жалғыз қарсылық білдіріп, он бірінші түзету мемлекет атынан әрекет ететін мемлекеттік қызметкерлерге қарсы сотқа шағымдануға тыйым салады деп мәлімдеді. 1911 жылы Нью-Джерсидің Standard Oil Company компаниясы АҚШ-қа қарсы істе Харлан кейбір жағдайларда траст монополияға ие болса да, оны таратудың қажеті жоқ деген Соттың «ақыл-ойының ережесін» құруына қарсы болды.

Harlan did not embrace the idea of full social racial equality. While he had appeared to advocate for equality among those of different races and for a color blind Constitution, in his Plessy dissent, he also stated "[t]here is a race so different from our own that we do not permit those belonging to it to become citizens of the United States I allude to the Chinese race." In United States v. Wong Kim Ark (1898), Harlan joined Chief Justice Fuller's dissent proclaiming the dangers of having large numbers of Chinese immigrants in the United States. The Court's holding was that persons of Chinese descent born in the United States were citizens by birth. Fuller and Harlan argued that the principle of jus sanguinis (that is, the concept of a child inheriting their father's citizenship by descent regardless of birthplace) had been more pervasive in U. S. legal history since independence. In the view of the minority, excessive reliance on jus soli (birthplace) as the principal determiner of citizenship would lead to an untenable state of affairs in which "the children of foreigners, happening to be born to them while passing through the country, whether of royal parentage or not, or whether of the Mongolian, Malay or other race, were eligible to the presidency, while children of our citizens, born abroad, were not". Harlan was also the most staunchly anti imperialist justice of the Supreme Court, arguing consistently in the Insular Cases (from 1901 to 1905) that the Constitution did not permit the demarcation of different rights between citizens of the states and the residents of newly acquired territories in the Philippines, Hawaii, Guam, and Puerto Rico, a view that was consistently in the minority. In Hawaii v. Mankichi (1903) his opinion stated: "If the principles now announced should become firmly established, the time may not be far distant when, under the exactions of trade and commerce, and to gratify an ambition to become the dominant power in all the earth, the United States will acquire territories in every direction whose inhabitants will be regarded as 'subjects' or 'dependent peoples,' to be controlled as Congress may see fit which will engraft on our republican institutions a colonial system entirely foreign to the genius of our Government and abhorrent to the principles that underlie and pervade our Constitution." Harlan delivered the majority opinion in Chicago, Burlington & Quincy Railroad Co. v. City of Chicago (1897), holding that due process required fair compensation to be given for any private property seized by the state. The decision incorporated the Fifth Amendment's Takings Clause, representing the first time that part of the Bill of Rights was applied to state governments. The Court would not incorporate another provision of the Bill of Rights until Gitlow v. New York (1925). Harlan wrote the majority opinion in Northern Securities Co. v. United States, the first time the Court upheld the use of the Sherman Antitrust Act to break up a large corporation. Harlan also wrote the majority opinion in Adair v. United States (1908), holding that Congress did not have the power to ban "yellow dog contracts". During his final years on the Court, Harlan continued to write dissents in major cases, such as Giles v. Harris (1903), a case challenging the use of grandfather clauses to restrict voting rolls and de facto exclude blacks. He also dissented in Lochner v. New York (1905), but he agreed with the majority "that there is a liberty of contract which cannot be violated even under the sanction of direct legislative enactment." In his dissent in Hodges v. United States (1906), Harlan reiterated his belief that the Thirteenth Amendment empowered Congress to protect African Americans from discrimination and violence. He was the lone dissenter in Ex parte Young (1908), arguing that the Eleventh Amendment prevented suits against state officials acting on behalf of the state. In his partial dissent in the 1911 case of Standard Oil Company of New Jersey v. United States, Harlan argued against the Court's establishment of the rule of reason, which held that in some extenuating circumstances a trust should not be broken up even if it has a monopoly.

Өлім

Харлан 1911 жылғы 14 қазанда, Жоғарғы Сотта 33 жыл қызмет еткеннен кейін қайтыс болды. Ол сол кезге дейін сотта үшінші ең ұзақ қызмет еткен және барлық уақытта алтыншы ең ұзақ қызмет еткен судья болды. Ол Уэйт Сотының соңғы қатысушысы болып қалды. Ол Вашингтон қаласындағы Рок-Крик зиратына жерленді, онда оның денесі тағы үш судьяның денелерімен бірге жатыр. Сотта қызмет еткен жылдары қаржылық қиындықтарға тап болған Харлан, жесірі Малвина Шэнклин Харлан мен екі үйленбеген қызына аз мүлік қалдырды. Харланның қайтысынан кейінгі айларда Жоғарғы Сот алқасының жетекші өкілдері Харланның отбасы мүшелеріне көмек көрсету үшін қор құрды.

Отбасы

1856 жылдың желтоқсан айында Харлан Индиана штатындағы кәсіпкердің қызы Малвина Френч Шенклинге үйленді. Достары мен Шенклиннің естеліктерінде айтылғандай, олардың некесі Харланның өліміне дейін бақытты болды. Олардың алты баласы болды – үш ұл және үш қыз. Олардың үлкен ұлы Ричард пресвитериан пасторы болды және Лейк Форест колледжінің президенті қызметін атқарды. Олардың екінші ұлы Джеймс С. Харлан Чикагода заңгерлік тәжірибе жүргізіп, Пуэрто-Риконың бас прокуроры және Штаттар аралық сауда комиссиясының төрағасы болды. Олардың кіші ұлы Джон Мейнард Харлан да Чикагода заңгер болып жұмыс істеді және қалалық кеңес мүшесі (алдерман) болды. Джон Мейнардтың ұлы Джон Маршалл Харлан II 1955 жылдан 1971 жылға дейін Жоғарғы Соттың судьясы болып қызмет етті.

Діндік наным-сенімдер

Харлан дінге шын ниетпен берілген адам болды, ал заң ғалымы Джеймс В. Гордон оның сенімі «өміріндегі адамдар мен оқиғаларды қарастыру үшін ең маңызды көзқарас» болғанын айтты. Ол консервативті пресвитериан болғандықтан, осы діннің Ескі мектеп тармағын жақтады, жоғары сынға қарсы болды және кальвинизмді қатаң сақтады. Қызмет еткен кезінде ол Вашингтондағы Нью-Йорк-авеню пресвитериан шіркеуінің қарттарының бірі болды. Ол «Ұлы қарсы дауыс беруші» ретінде танымал, және ол әсіресе «Плессиге қарсы Фергюсон» ісіндегі қарсылығымен есімдеріне сақталды. Тарихшы Д. Гриер Стивенсон: «Олмен бірге қызмет еткен кез келген судьядан гөрі Харлан, Қайта құру туралы түзетулердің нәсілдік дискриминацияға қарсы ұлттық қорғалған құқық орнату мақсатында жазылғанын жақсы түсінді, бірақ соттың өлшемдері оның осы уәделерді жиі қарсылық білдіру арқылы жеткізгенін көрсетеді» деп жазады. Заң ғалымы Бернард Шварц: «Харланның маңызды қарсылықтары тарих сотында көбінесе расталды. Бір ғасыр өткен соң, сот көпшілігі қабылдаған азаматтық құқықтарға қатысты тар көзқарасты қабылдамауына келісім берілді» дейді. Харланның он төртінші түзетутегі құқықтар туралы заңның ережелері штаттарға қолданылатыны туралы пікірі де Жоғарғы сот тарапынан кеңінен қабылданды. Харланның құрметіне Чикагодағы Джон Маршалл Харлан қауымдастық академиясы және Техастағы Джон Маршалл Харлан орта мектебі аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның құрметіне «Либерти» кемесі салынды. Харланның білім алған орны – Центр колледжі 1994 жылы Харланның Жоғарғы соттың ең ұлы судьяларының бірі ретіндегі беделін құрметтеу үшін үкімет бойынша Джон Маршалл Харлан профессурасын құрды. Әділет Харланның есімімен аталған Луисвилл университеті/Луис Д. Брандейс заң мектебінің «Харлан ғалымдары» – заң мектебіне түсуге қызығушылық танытқан студенттерге арналған бакалавриат ұйымы. Харланның еңбектерінің жинақтары Луисвилл университетінде және Вашингтондағы Конгресс кітапханасында сақталады. Тағы да көптеген кітапханаларда оның еңбектері жиналған. 1906 жылдың 12 наурызында Харлан Жоғарғы сотқа «Король Джеймс» нұсқасындағы Киелі кітапты сыйға берді. Бұл Киелі кітап «Харлан Киелі кітабы» деп белгілі болды және 2015 жылға дейін, әрбір Жоғарғы сот судьясы қызметке кіріскеннен кейін ант беріп, оған қол қойды.

Harlan was fervently religious, and legal scholar James W. Gordon argued that his faith ”was the most important lens through which he viewed the people and events of his life”. A conservative Presbyterian, he favored the Old School branch of that denomination, opposed higher criticism, and stridently adhered to Calvinism. During his tenure as a justice, he was an elder at the New York Avenue Presbyterian Church in Washington, D. C., and there he taught a Sunday school class of middle aged men from 1896 until his death in 1911. He is most known for his reputation as the "Great Dissenter," and he is especially remembered for his dissent in Plessy v. Ferguson. Historian D. Grier Stephenson writes that "more than any justice with whom he served, Harlan understood the Reconstruction Amendments to establish a nationally protected right against racial discrimination, although it is a measure of the Court that he frequently articulated those promises in dissent." Legal scholar Bernard Schwartz writes that "Harlan's key dissents have generally been affirmed in the court of history. A century later, his rejection of the narrow view toward civil rights adopted by the Court majority has been generally approved." Harlan's view that the Fourteenth Amendment made the provisions of the Bill of Rights applicable to the states has also largely been adopted by the Supreme Court. Harlan is commemorated by John Marshall Harlan Community Academy High School, a Chicago public high school, as well as by John Marshall Harlan High School in Texas. During World War II the Liberty ship was built and named in his honor. Centre College, Harlan's alma mater, instituted the John Marshall Harlan Professorship in Government in 1994 in honor of Harlan's reputation as one of the Supreme Court's greatest justices. Named for Justice Harlan, the "Harlan Scholars" of the University of Louisville/Louis D. Brandeis School of Law is an undergraduate organization for students interested in attending law school. Collections of Harlan's papers are at the University of Louisville and at the Library of Congress in Washington. Other papers are collected at many other libraries. On March 12, 1906, Harlan donated a King James Version Bible to the Supreme Court. This Bible had become known as the "Harlan Bible", and as of 2015, has been signed by every succeeding Supreme Court justice after taking the oath of office.