Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Білімді жинақтау әдісі
Method of knowledge compiling
Жалпыға ортақ кітаптар (немесе жазбалар жинағы) – білімді жинақтаудың бір жолы, көбінесе ақпаратты кітаптарға жазу арқылы. Олар ежелгі заманнан бері сақталып келеді, әсіресе Ренессанс дәуірінде және 19 ғасырда кең таралған. Мұндай кітаптар түрлі жазбалармен толтырылған альбомдарға ұқсайды: жазбалар, мақал-мәтелдер, нақыл сөздер, афоризмдер, қағидалар, цитаталар, хаттар, өлеңдер, салмақтар мен өлшемдер тізімі, дұғалар, құқықтық формулалар және рецепттер. Кірмелер көбінесе жүйелі тақырыптар бойынша ұйымдастырылады және хронологиялық тәртіпте жазылған, жеке ой-пікірлерді қамтитын күнделіктер мен журналдардан функционалдық тұрғысынан өзгеше болады.
Commonplace books (or commonplaces) are a way to compile knowledge, usually by writing information into books. They have been kept from antiquity, and were kept particularly during the Renaissance and in the nineteenth century. Such books are similar to scrapbooks filled with items of many kinds: notes, proverbs, adages, aphorisms, maxims, quotes, letters, poems, tables of weights and measures, prayers, legal formulas, and recipes. Entries are most often organized under systematic subject headings and differ functionally from journals or diaries, which are chronological and introspective.
Шолу
"Жалпыға ортақ" – латын тіліндегі locus communis (грек тілінен tópos koinós, әдебиеттегі topos) терминінің аудармасы, ол "жалпы немесе жиі кездесетін тақырып" дегенді білдіреді, мысалы, мәтел немесе даналық сөз. Алғашқы мағынасында, "жалпыға ортақ кітаптар" – мұндай сөздердің жинағы болған. "Жалпы кітап" кейде кең мағынада қолданылады, бір томдық жинақта жеке тұлғаның белгілі бір тақырыбы (мысалы, этика) немесе бірнеше тақырыбы болады. Бұл термин "антология" немесе "аралас қолжазба" терминдерімен байланысты, бірақ ең дұрысы – жеке адамның тақырып бойынша жинаған сөздерінің немесе үзінділерінің жинағын білдіреді. Жалпыға ортақ жазулар – күнделіктер мен саяхат жазбаларынан ерекше жанр. Оқырмандар, жазушылар, студенттер мен ғалымдар пайдалы ұғымдарды немесе фактілерді есте сақтау үшін оларды пайдаланады; кейде жас әйелдерден олардың әлеуметтік рөлдерді меңгергенін көрсету және тәрбиесінің дұрыстығын дәлелдеу үшін талап етіледі. Олар ертедегі Еуропада маңызды рөл атқарды. Жанр ретінде, жалпыға ортақ кітаптар көбінесе жеке ақпарат жинақтары болды, бірақ жылжымалы қаріптердің ойлап табылуынан және басып шығару арзандауынан кейін, кейбіреулері жалпы жұртшылыққа жарияланды. 1685 жылы ағылшын ағартушысы Джон Локк француз тілінде жалпыға ортақ кітаптар туралы трактат жазды, ол 1706 жылы "Жалпыға ортақ кітаптар жасаудың жаңа әдісі" деп ағылшын тіліне аударылды, онда мақал-мәтелдерді, цитаталарды, идеяларды, сөздерді енгізу тәсілдері сипатталды. Локк махаббат, саясат немесе дін сияқты тақырыптар бойынша материалды қалай ұйымдастыруға болатындығы туралы нақты кеңес берді. Оның еңбегінен кейін баспагерлер пайдаланушылар толтыра алатын тақырыптар мен көрсеткіштермен бос кітаптарды шығара бастады. Мысалы, Джон Беллдің "Локк мырза ұсынған және қолданған қағидаларға негізделген жалпыға ортақ кітабы" Локк трактатынан шамамен бір ғасырдан кейін жарияланды. Эразм Дарвин осы бос кітапты 1776 жылдан 1787 жылға дейін пайдаланған, ал кейін оны Чарльз Дарвин де қолданды, ол оны атасының өмірбаянын жазу кезінде "үлкен кітап" деп атады. Он сегізінші ғасырдың басында олар цитаталарды, байқауларды және анықтамаларды сақтауға арналған ақпаратты басқару құралына айналды. Жеке үйлерде олар этикалық немесе ақпараттық мәтіндерді, кейде рецепттерді немесе медициналық формулаларды жинау үшін қолданылды. Жоғары білім алу мүмкіндігінен айырылған әйелдер үшін жалпыға ортақ кітап – интеллектуалды сілтемелердің қоймасы болуы мүмкін. Элизабет Литтелтон 1670 жылдан 1713 жылға дейін осындай кітапты сақтады, ал 1855 жылы Анна Джеймсон ханымның үлгісі жарияланды, онда "Этикалық үзінділер; Теологиялық; Әдебиет және өнер" сияқты тақырыптар бар еді. Ғалымдар мен басқа да ойшылдар жалпыға ортақ кітаптарды қазіргі деректер базасын пайдалану сияқты қолданды: мысалы, Карл Линней өзінің "Systema Naturae" (қазіргі ғалымдар қолданатын жүйенің негізі) номенклатурасын ойлап табу және реттеу үшін жалпыға ортақ әдістерді пайдаланды. Жинақталған жазбалар жүйесі тек кітаптармен ғана шектелмеді. ХХ ғасырда Анри де Лубак жазбаларын қапқа салып саяхаттап жүрді. Эразм Роттердам өз жазбаларымен, оның ішінде жақсы жазылған латын тіліндегі үлгілермен кеудеше алып жүрді, олар оның "Adagio" жинағының негізін құрады. "De Copia" еңбегінде оның мысалдарды жинау әдісі (Ratio collegendi exampla) тақырыптардың иерархиялық, бірақ икемді жіктелуін ұсынды: мысалы, жоғарғы деңгейде Тақуалық және тақуалықсыздық болуы мүмкін, Тақуалық астында Алғыс білдіру болуы мүмкін, ал осы тақырыптар астында мысал мәтіндері келтіріледі. Жалпыға ортақ орын – мысалдан алынған қарапайым афоризмдер немесе моральдық қағидалар, мысалы, "Көпшілік ойсыз сүйеді және жек көреді". Ақпараттық технологияның дамуына байланысты, бұрынғы буын ойшылдары үшін қағаз түріндегі жалпыға ортақ кітаптардың қызметін атқаратын әртүрлі бағдарламалық қамтамасыз етулер пайда болды.
"Commonplace" is a translation of the Latin term locus communis (from Greek tópos koinós, see literary topos) which means "a general or common topic", such as a statement of proverbial wisdom. In this original sense, commonplace books were collections of such sayings, such as John Milton's example. "Commonplace book" is at times used with an expansive sense, referring to collections by an individual in one volume which have a common theme (e. g. ethics) or explores several themes. The term overlaps with aspects of the terms "anthology" or "mixed manuscript" in these productions but most properly refers to a collection of sayings or excerpts by an individual, often collected under thematic headings. Commonplaces are a separate genre of writing from diaries or travelogues. Commonplaces are used by readers, writers, students, and scholars as an aid for remembering useful concepts or facts; sometimes they were required of young women as evidence of their mastery of social roles and as demonstrations of the correctness of their upbringing. They became significant in Early Modern Europe. As a genre, commonplace books were generally private collections of information, but as the amount of information grew following the invention of movable type and printing became less expensive, some were published for the general public. In 1685 the English Enlightenment philosopher John Locke wrote a treatise in French on commonplace books, translated into English in 1706 as A New Method of Making Common Place Books, "in which techniques for entering proverbs, quotations, ideas, speeches were formulated. Locke gave specific advice on how to arrange material by subject and category, using such key topics as love, politics, or religion. Following the publication of his work, publishers often printed empty commonplace books with space for headings and indices to be filled in by their users. An example is "Bell's Common Place Book, Formed generally upon the Principles Recommended and Practised by Mr Locke" which was published by John Bell almost a century after Locke's treatise. A copy of this blank commonplace was used by Erasmus Darwin from 1776 to 1787, and it was later used by Charles Darwin who called it "the great book" when composing his grandfather's biography. By the early eighteenth century, they had become an information management device in which a note taker stored quotations, observations, and definitions. They were used in private households to collate ethical or informative texts, sometimes alongside recipes or medical formulae. For women, who were excluded from formal higher education, the commonplace book could be a repository of intellectual references. The gentlewoman Elizabeth Lyttelton kept one from the 1670s to 1713 and a typical example was published by Mrs Anna Jameson in 1855, including headings such as Ethical Fragments; Theological; Literature and Art. Commonplace books were used by scientists and other thinkers in the same way that a database might now be used: Carl Linnaeus, for instance, used commonplacing techniques to invent and arrange the nomenclature of his Systema Naturae (which is the basis for the system used by scientists today). The commonplace system of categorized note keeping was not restricted to books. In the twentieth century, Henri de Lubac traveled with his notes in a sack. Erasmus of Rotterdam traveled with a chest of notes, including examples of well written Latin that formed the basis of his Adagio. In De Copia his Method of Collecting Examples (Ratio collegendi exampla) advocated a hierarchical but ad hoc breakdown of topics: for example, the top level might be Piety and Impiety, under Piety might come Gratitude, and under these headings one puts example texts. The commonplace proper would be some simple aphorism or moral, possibly several, that can be drawn from the example, such as The crowd loves and hates thoughtlessly. As a result of the development of information technology, there exist various software applications that perform the functions that paper based commonplace books served for previous generations of thinkers.
Философиялық шығу тегі
Топикадан бастап Аристотель аргументацияның түрлерін ажыратып, оларды жалпы орындар деп атады. Ол бұл идеяны «Реторика» еңбегінде кеңейтіп, оларды риторика арқылы пікірлердің дұрыстығын зерттеу үшін де пайдалануға кеңес берді. Цицерон өз «Топика» және «Де Ораторе» еңбектерінде жалпы орындар туралы түсінікті одан әрі нақтылап, оны көпшілік алдында сөйлеуде қолданды. Ол сондай-ақ философтар, мемлекет қайраткерлері мен ақындардың дана сөздері немесе цитаталары бар жалпы орындар тізімін жасады. Квинтилиан бұл идеяларды «Institutio Oratoria» еңбегінде, риторикалық білім туралы трактатта одан әрі дамытып, оқырмандарынан жалпы орындарын жадына сақтауды сұрады. Ол сондай-ақ осы жалпы орындарға моральдық және этикалық мағына берді. Плиний мен Диоген Лаэрциус сияқты авторлардың ежелгі жинақтары болғанымен, Ренессанс дәуіріндегі көптеген авторлар Аулус Геллиді «Аттикалық түндерімен» осы жанрдың негізін қалаушы деп есептеді. Бірінші ғасырда Кіші Сенека оқырмандарға жалпы идеялар мен дана сөздерді ара сияқты жинап, оларды еліктеп, өздерінің бал тәрізді сөздеріне айналдыруды ұсынды. Ежелгі дәуірдің соңында риторикалық жағдайларда жалпы орындарды қолдану идеясы толыққанды қалыптасқан еді. V ғасырда жазылған деп саналатын Стобай «Антологиялар» деп белгілі, 1430 поэзия және проза цитаталарын қамтитын екі томдық қолжазбаны жинақтады, олардың тек 315-і 21-ғасырда сақталған. VI ғасырда Боэций Аристотель мен Цицеронның еңбектерін аударып, «De topicis differentiis» еңбегінде өзінің жалпы орындары туралы түсіндірмесін жасады.
Beginning in Topica, Aristotle distinguished between forms of argumentation and referred to them as commonplaces. He extended the idea in Rhetoric where he suggested that they also be used to explore the validity of propositions through rhetoric. Cicero in his own Topica and De Oratore further clarified the idea of commonplaces and applied them to public speaking. He also created a list of commonplaces which included sententiae or wise sayings or quotations by philosophers, statesmen, and poets. Quintilian further expanded these ideas in Institutio Oratoria, a treatise on rhetoric education, and asked his readers to commit their commonplaces to memory. He also framed these commonplaces in moral and ethical overtones. While there are ancient compilations by writers including Pliny and Diogenes Laertius many authors in the Renaissance credited Aulus Gellius as the founder of the genre with his commonplace Attic Nights. In the first century AD, Seneca the Younger suggested that readers collect commonplace ideas and sententiae as if like a bee and by imitation turn them into their own honey like words. By late antiquity, the idea of employing commonplaces in rhetorical settings was well established. Presumed to have been written in the fifth century Stobaeus compiled an extensive two volume manuscript commonly known as The Anthologies of excerpts containing 1,430 poetry and prose quotations of works of which only 315 are still extant in the twenty first century. In the sixth century Boethius had translated both Aristotle and Cicero's work and created his own account of commonplaces in De topicis differentiis.
Флорилегиум
Сегізінші ғасырда дін қызметкерлері мен теологтар, негізінен діни контексте, Киелі кітаптан немесе беделді шіркеу әкелерінен алынған үзінділерді жинақтау үшін "жалпыға ортақ орындар" идеясын пайдалана бастады. Осы кезеңнің басында үзінділер алынған еңбектердегі тізбектілік бойынша жиналып, реттелді, бірақ он үшінші ғасырға қарай олар көбінесе тақырыптық бөлімдерге топтастырылатын болды. Француз энциклопедияшысы Жан Боден жалпыға ортақ орындар кітабын "фактілердің қоймасы" деп атады.
By the eighth century, the idea of commonplaces was used, primarily in religious contexts, by preachers and theologians, to collect excerpted passages from the Bible or from approved Church Fathers. Early in this time period passages were collected and arranged in the order of their appearance in the works from which they were taken, but by the thirteenth century they were more commonly arranged under thematic headings. French encyclopediast Jean Bodin used the commonplace book as "an arsenal of 'factoids'."
Зибалдон
XV ғасырдың барысында Италия түбегінде кітап өндірісінің екі жаңа түрі пайда болды: deluxe registry book және zibaldone (немесе hodgepodge book). Бұл екі форманы айырмашылығы олардың құрастыру тілі – халық тілі болды. Жанрдың ең күрделі үлгілерінің бірін жинақтаған Джованни Ручеллаи оны «көптеген шөптердің салатасы» деп атады. Zibaldone әрқашан кіші немесе орта форматтағы қағаз кодекстер болды, тіркелім кітаптарының немесе басқа да мәтіндердің үлкен үстел көшірмелері сияқты емес. Сондай-ақ, оларда басқа сәнді даналардағы сияқты ілмектер мен әшекейлер болған жоқ. Миниматуралардың орнына, zibaldone көбінесе автордың эскиздерін қамтиды. Zibaldone қарқынды жазумен (алғашқыда канцлерлік, кейіннен коммерциялық) жазылған және палеограф Армандо Петруччи «көрнекі түрлі поэзиялық және прозалық мәтіндер» деп сипаттаған. Діни, техникалық, құжаттамалық және әдеби мәтіндер бір-бірімен қатар, көзге көрінбейтін тәртіппен кездеседі. Төленген салықтар, валюта бағамдары, емдік құралдар, рецепттер және Августин мен Вергилийден алынған сүйікті цитаталардың қатар орналасуы дамып келе жатқан зайырлы, сауатты мәдениетті көрсетеді. Әдебиеттен ең танымал таңдаулар Данте Алигьери, Франческо Петрарка және Джованни Боккаччоның шығармалары болды – Флоренцияның жергілікті дәстүрлерінің «Үш тәжі». Бұл жинақтар қазіргі ғалымдар үшін саудагерлер мен қолөнершілердің Флоренция Ренессансының әдебиеті мен бейнелеу өнерімен қалай байланысқа түскенін түсіндіру үшін маңызды дерек көзі болып табылады. Ең танымал zibaldone – Джакомо Леопардидің XIX ғасырғы «Zibaldone di pensieri» еңбегі, бірақ ол ерте заманғы әдебиеттер жанрынан едәуір өзгеше, және оны, мысалы, Лихтенберг, Жуберт, Колридж, Валери сияқтылар қолданған интеллектуалды күнделікке жақын деп санауға болады.
During the course of the fifteenth century, the Italian peninsula was the site of the development of two new forms of book production: the deluxe registry book and the zibaldone (or hodgepodge book). What differentiated these two forms was their language of composition: a vernacular. Giovanni Rucellai, the compiler of one of the most sophisticated examples of the genre, defined it as a "salad of many herbs". Zibaldone were always paper codices of small or medium format – never the large desk copies of registry books or other display texts. They also lacked the lining and extensive ornamentation of other deluxe copies. Rather than miniatures, a zibaldone often incorporates the author's sketches. Zibaldone were in cursive scripts (first chancery minuscule and later mercantile minuscule) and contained what palaeographer Armando Petrucci describes as "an astonishing variety of poetic and prose texts". Devotional, technical, documentary, and literary texts appear side by side in no discernible order. The juxtaposition of taxes paid, currency exchange rates, medicinal remedies, recipes, and favourite quotations from Augustine and Virgil portrays a developing secular, literate culture. By far the most popular literary selections were the works of Dante Alighieri, Francesco Petrarca, and Giovanni Boccaccio: the "Three Crowns" of the Florentine vernacular traditions. These collections have been used by modern scholars as a source for interpreting how merchants and artisans interacted with the literature and visual arts of the Florentine Renaissance. The best known zibaldone is Giacomo Leopardi's nineteenth century Zibaldone di pensieri, however, it significantly departs from the early modern genre of commonplace books and is rather comparable to the intellectual diary which was practiced, for example, by Lichtenberg, Joubert, Coleridge, Valery, among others.
Ағылшынша
Жетінші ғасырға қарай, "ортақ оқу" (commonplacing) Оксфорд сияқты оқу орындарында студенттерге ресми түрде оқытылатын кең таралған тәжірибеге айналды. Фрэнсис Бэкон мен Джон Милтон білім алған ортақ оқу дәстүрі классикалық риториканың педагогикасына қатысты, ал "ортақ оқу" жиырмасыншы ғасырдың басына дейін танымал оқу әдісі ретінде сақталды. Көптеген көрнекті ойшылдар, философтар мен теологтар, Уильям Пейли сияқты авторлар кітап жазу үшін оны пайдаланды. Ральф Уолдо Эмерсон мен Генри Дэвид Торо Гарвард университетінде ортақ оқу дәптерін жүргізуге үйретілді (олардың дәптерлері жарияланған күйінде сақталған). Дегенмен, бұл авторлар үшін әсіресе қызықты үй және жеке практика болды. Самуэль Тейлор Кольридж, Марк Твен және Вирджиния Вульф сияқтылар басқа да алуан түрлі материалдармен араластырылған ұқыпсыз оқу жазбаларын сақтады, ал Томас Харди сияқтылар бастапқы Ренессанс дәстүріне жақын формалды оқу жазбаларын қолданды. "Ақпарат жинақтау" (clearinghouse) функциясы, пайдалы және тіпті "үлгілі" идеялар мен тіркестерді жинақтап, орталықтандыру уақыт өте келе азайып бара жатты.
By the seventeenth century, commonplacing had become a recognized practice that was formally taught to college students in such institutions as Oxford. The commonplace tradition in which Francis Bacon and John Milton were educated had its roots in the pedagogy of classical rhetoric, and "commonplacing" persisted as a popular study technique until the early twentieth century. Commonplace books were used by many key thinkers of the Enlightenment, with authors like the philosopher and theologian William Paley using them to write books. Both Ralph Waldo Emerson and Henry David Thoreau were taught to keep commonplace books at Harvard University (their commonplace books survive in published form). However, it was also a domestic and private practice that was particularly attractive to authors. Some, such as Samuel Taylor Coleridge, Mark Twain, and Virginia Woolf kept messy reading notes that were intermixed with other quite various material; others, such as Thomas Hardy, followed a more formal reading notes method that mirrored the original Renaissance practice more closely. The older, "clearinghouse" function of the commonplace book, to condense and centralize useful and even "model" ideas and expressions, became less popular over time.
Әдебиеттегі жалпыға ортақ
Амос Бронсон Алкотт, 1877: «Журналдау әдеті – композиция өнерінде өмір бойына созылатын сабақ, авторлыққа дайындық мектебі. Егер көрнекті жазушылар өздерінің туындыларын жариялауға дайындау процесін адалдықпен сипаттаса, олардың күнделіктері мен қарапайым жазба кітаптарына қаншалықты қарызды екендері анық болар еді. Шекспирдің пьесаларын құрастыруда қолданған жазбаларын қаншалықты мұқият зерттесек, олардың біз оқитын көркемдік тұтастыққа қалай айналғанын көрер едік, Мильтон, Монтень, Гёте қалай жұмыс істегенін – ойдың шаттық тудыратын сәттері, өткір зерде, теңдессіз метафоралар, білімнің мол өрістерінен алынған орынды цитаталар арқылы олардың бай беттері қалай жаратылғанын білер едік! Міне, осы – ұлы авторлықтың кілті!» Амос Бронсон Алкотт, А. Бронсон Алкоттың үстел басындағы әңгімелері (Бостон: Робертс Бразерс, 1877), 12-бет. Артур Конан Дойлдың Шерлок Холмс әңгімелерінде Холмс көптеген қарапайым жазба кітаптарын сақтайды, оларды кейде зерттеу жұмыстарында қолданады. Мысалы, «Күлдір баспана иесінің оқиғасында» ол ескі кісі өлтіру туралы газет хабарларын қарапайым жазба кітабынан зерттейді. Алан Мурдың «Провиденс» көркем романында басты кейіпкер Роберт Блэк қарапайым жазба кітабын жүргізеді; оның осы кітапқа жазған жазбалары романның тарауларының екінші бөлігін құрайды, графикалық бөлімдерге қарсы қойылады. Лемони Сникеттің «Бақытсыз оқиғалар сериясында» Клаус Бодлер және Квагмир үштігі сияқты көптеген кейіпкерлер қарапайым жазба кітаптарын сақтайды. Майкл Ондаатьедің «Англиялық науқас» романында граф Алмаси Геродоттың «Тарихтарының» көшірмесін қарапайым жазба кітабы ретінде пайдаланады. Вирджиния Вульф, ХХ ғасырдың ортасы: «Біздің бәріміз бір кездері бастауға құштар болған ескі жазба кітаптарымыздың бірін ашып көрейік. Көптеген беттері бос болғанымен, бастапқы беттерінде әдемі әрі анық қолмен жазылған жазбаларды табамыз. Мұнда біз ұлы жазушылардың есімдерін олардың лайықтылығына қарай тізімдегенбіз; мұнда классикадан таңдаулы үзінділерді көшіргенбіз; мұнда оқуға тиіс кітаптардың тізімі; ал ең қызығы – оқылған кітаптардың тізімі, оқырман жас кезіндегі құштарлығымен қызыл сиямен белгілеп көрсетеді». Вирджиния Вульф, «Кітапханадағы сағаттар», Гранит және доғарылған шамшырақ: Вирджиния Вульфтың эсселері (Нью-Йорк: Харкорт, Брейс және Ко., 1958), 25-бет.
Amos Bronson Alcott, 1877: "The habit of journalizing becomes a life long lesson in the art of composition, an informal schooling for authorship. And were the process of preparing their works for publication faithfully detailed by distinguished writers, it would appear how large were their indebtedness to their diary and commonplaces. How carefully should we peruse Shakespeare's notes used in compiling his plays—what was his, what another's—showing how these were fashioned into the shapely whole we read, how Milton composed, Montaigne, Goethe: by what happy strokes of thought, flashes of wit, apt figures, fit quotations snatched from vast fields of learning, their rich pages were wrought forth! This were to give the keys of great authorship!" Amos Bronson Alcott, Table Talk of A. Bronson Alcott (Boston: Roberts Brothers, 1877), p. 12. In Arthur Conan Doyle's Sherlock Holmes stories, Holmes keeps numerous commonplace books, which he sometimes uses when doing research. For example, in "The Adventure of the Veiled Lodger", he researches the newspaper reports of an old murder in a commonplace book. In Alan Moore's graphic novel Providence, the protagonist Robert Black keeps a commonplace book; his entries into this book make up the second halves of the novel's chapters, contrasting with the graphic sections. In Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events a number of characters including Klaus Baudelaire and the Quagmire triplets keep commonplace books. In Michael Ondaatje's The English Patient, Count Almásy uses his copy of Herodotus's Histories as a commonplace book. Virginia Woolf, mid twentieth century: "[L]et us take down one of those old notebooks which we have all, at one time or another, had a passion for beginning. Most of the pages are blank, it is true; but at the beginning we shall find a certain number very beautifully covered with a strikingly legible hand writing. Here we have written down the names of great writers in their order of merit; here we have copied out fine passages from the classics; here are lists of books to be read; and here, most interesting of all, lists of books that have actually been read, as the reader testifies with some youthful vanity by a dash of red ink." Virginia Woolf, "Hours in a Library", Granite and Rainbow: Essays by Virginia Woolf (New York: Harcourt, Brace and Co., 1958), p. 25.