Кіріспе
Канаданың Онтарио штатындағы Эдвард нүктесі мен АҚШ-тың Мичиган штатындағы Порт-Хурон қаласын байланыстыратын екі көпірлі көпір. Blue Water Bridge көпірі Сент-Клер өзені арқылы өтетін халықаралық көпір, ол Порт-Хурон, Мичиган, АҚШ және Эдвард нүктесі, Онтарио, Канаданы байланыстырады. Blue Water Bridge көпірі Онтариодағы 402 тас жолын Мичигандағы 69 (I 69) және 94 (I 94) тас жолдарымен байланыстырады.
The Blue Water Bridge is a twin span international bridge across the St. Clair River that links Port Huron, Michigan, United States, and Point Edward, Ontario, Canada. The Blue Water Bridge connects Highway 402 in Ontario with both Interstate 69 (I 69) and Interstate 94 (I 94) in Michigan.
Сипаттама
Бастапқы құрылыс – жалпы ұзындығы 265,48 м және негізгі аралығы бар тірегіш фермалы көпір. Екінші, жаңа құрылыс – жалпы ұзындығы 281,03 м және негізгі аралығы бар үздіксіз доғалы көпір. Blue Water Bridges Канада мен АҚШ-тың бірлескен меншігінде және күтімінде: Канада үкіметінің Корольдік корпорациясы Federal Bridge Corporation Канада тарапын басқарады, ал Мичиган көлік департаменті (MDOT) АҚШ тарапын басқарады. Көпірден өту үшін төлем алынады, ол күтім мен жұмыс істеуге жұмсалады. Екі көпір Чикаго мен АҚШ-тың орталық-батысын Торонтомен және АҚШ-тың солтүстік-шығысымен байланыстырады, бұл АҚШ-тың орталық-батысы мен солтүстік-шығысы арасындағы ең қысқа төрт бағыттың бірі. Олар Канада-АҚШ шекарасындағы екінші ең қарбалас сауда өткізу пункті, Детройт-Виндзордағы Амбасадор көпірінен кейін, және Онтариодағы барлық халықаралық өткізу пункттерінің арасында төртінші орында тұр. Жыл сайын шамамен 4,7 миллион көлік өткізіледі. Канадада олар Монреальдегі Шамплен көпірі мен Амбасадор көпірінен кейін үшінші ең қарбалас көпірлер болып табылады.
The Blue Water Bridges are jointly owned and maintained by Canada and the United States: Federal Bridge Corporation, a Crown corporation of the Government of Canada, is in charge of the Canadian side, while the Michigan Department of Transportation (MDOT) is in charge of the US side. A toll is charged to cross the bridges, which is used to pay for maintenance and operations. Together, the two bridges connect Chicago and the Midwestern United States with Toronto and the Northeastern United States, one of the four shortest routes of land travel between the US Midwest and Northeast. They are the second busiest commercial crossing on the Canada–United States border, after the Ambassador Bridge at Detroit Windsor, and the fourth busiest overall international crossing in Ontario in terms of total number of vehicles at 4.7 million annually In Canada, they are the third busiest bridges after the Champlain Bridge in Montreal and the Ambassador Bridge.
Шекараны кесіп өту
Порт-Хурон – Пойнт-Эдвард шекаралық өткелі Мичиган штатының Порт-Хурон және Онтарио провинциясының Пойнт-Эдвард қалаларын Көк су көпірі арқылы байланыстырады. АҚШ және Канаданың шекаралық станциялары тәулігіне 24 сағат бойы жұмыс істейді. АҚШ Кеден және шекараны қорғау қызметі 2011 жылы тексеру нысандарын жаңартып, ал Канаданың шекаралық қызмет агенттігі 2012 жылы өз нысандарын жаңарды. 2017 жылы Порт-Хурон инспекторлары 1,579,646 жеңіл автокөлікті және 826,288 жүк көлігін тіркеді.
Тарих
1836 жылы АҚШ-тың шекаралық порты құрылды, ол Порт-Хурон мен сол кездегі Порт-Сарния арасында коммерциялық паром қызметін ұсынуға лицензия алған кезде болды. Лицензияны канадалық Кремптон есімді, қайық жүргізуші адамға берді. 1840 жылдары, Порт-Сарниядан да келген Давенпорт есімді адам понимен тартқызылатын кемемен жұмыс істеді. Ұзақ өтпей, бумен жүретін кемелер мен дөңгелекті кемелер пайда болды, бірақ автомобильдерді тасымалдай алатын алғашқы кеме 1921 жылға дейін келмеді. Көпірдің алғашқы бөлігі 1938 жылдың 10 қазанында толыққанды қызмет етуге ашылды. Бас инженер – Польшада туған Ральф Моджески болды. Көпір бастапқыда көлік құралдары үшін екі жолақтан және жаяу жүргіншілерге арналған тротуарлардан тұрды; соңғылары 1980 жылдары үшінші жолақ жасау үшін алынып тасталды. Әр бағытқа арналған үшінші жолақ көпірдің ең биік нүктесінен басталып, екі жақтан шекарадан өтуге жиналған ұзын кезектің өтуіне ыңғайлы жағдай жасады. 1935 жылы Мичиган заң шығарушы органы Blue Water Bridge көпірінің негізгі құрылымын жобалау және салуды қаржыландыру үшін Мемлекеттік көпір комиссиясын құру туралы заңды (1935 жылғы 147-ші заң) қабылдады. Комиссия 1935 жылдың тамызында АҚШ Конгресімен бекітілді (1935 жылғы 411-ші заң). Заң комиссияға 30 жыл ішінде жиналған жол ақысынан (жолшылар үшін 0,25 доллар) түсетін кіріс есебінен облигацияларды сатуға рұқсат берді. Көпір мен оған байланысты облигациялар төленгеннен кейін, Мичиган губернаторы Джон Суэйнсон 0,25 долларлық жол ақысын жою туралы жарлық шығарды, бұл жол ақысын қабылдаушылардың жұмысын жойды, соның ішінде оның әкесі де болды. 1937 жылы, 1927 жылы Сент-Клэр өзеніне көпір салу жоспарлары Ұлы депрессия кезінде тоқтап қалғаннан кейін, Мичиган тас жолы комиссиясы және Канаданың көлік министрі Ральф Моджески мен Франк Х. Мастерсті, сондай-ақ олардың канадалық әріптестерін, Чарльз Монсаррат пен Филип Луис Пратлиді Blue Water Bridge көпірін жобалау және салу үшін жалдады. Бұл жобаның бас инженері, «Американың ең ұлы көпір салушысы» деп танылған Польшада туған инженер Ральф Моджески болды. Жобаны әзірлеу кезінде Моджески АҚШ Әскери инженерлік корпусының қойған кедергілеріне тап болды, олар Сент-Клэр өзенінің әскери және коммерциялық кемелер үшін қалыпты жүзу режимін сақтауын қамтамасыз етуге тырысты. Көпір құрылысы кеме қатынасына кедергі келтіре алмайтын, көпір салушылар жүзбелі платформаларды пайдалана алмайтын және аяқталған көпір судан кемінде 45,72 метр биіктікте болуы тиіс болды. Бастапқыда Моджески биік мұнаралары және массивті кабельдік бекітпелері бар алып аспалы көпірді ұсынды; алайда, кеме қатынасы үшін 45,72 метрлік тік қашықтық талабына байланысты ол бұрыштама арқылы орнатылған конструкцияны таңдады. 1964 жылы I 94 тас жолының шығыс бөлігі Америка жағындағы Blue Water Bridge көпірінің түбінде аяқталды. Жол қозғалысының көлемі үнемі өсті, оған 1982 жылы 402-ші тас жолының аяқталуы түрткі болды, ол Канада жағында 401-ші тас жолымен үздіксіз байланыс жасады. 1984 жылы I 69 Порт-Хуронға дейін аяқталды, яғни үш тас жол үш жолақты көпірде бірікті.
Тунинг жобасы
Келесі туыстық жобаны іске асыруға дайындық ретінде, 1990-шы жылдардың басында екі жақтағы кедендік бақылау және жол төлемі кабиналары кең ауқымда қайта жабдықталды. Америка тарапында Пайн Гроув даңғылын кесіп өтетін I-арқалық көпірдің орнына әлдеқайда кең жағалау салынды, сонымен қатар орталықта төрт қабатты кеден кеңсесі орналастырылды. Канада тарапында бұл 1938 жылдан бері пайдаланылып келген бастапқы кабиналарды бұзу қажеттігін тудырды; олар арт-деко стилімен ерекшеленгенімен, жартылай тіркемелі жүк көліктерін қабылдау үшін тым төмен болды. 1992 жылы көпірдегі трафик оның есептік сыйымдылығын басып өткені анықталды, сондықтан көпір басшылығы жоғары трафик көлемін қабылдау үшін екінші аралықты қосуға шешім қабылдады. 1994-1995 жылдар аралығында екінші аралықтың пішіні талқыланған кезде бес мүмкін жоба ұсынылды. Параллель хордалы фермалық көпір және бір аралықты байланған аркалық көпір ұсыныстары визуалды тартымды болмағандықтан ең аз қолдауға ие болды және одан әрі қарастырылмады. Халықтың жартысынан астамы бірінші көпірдің дәл көшірмесін жақтады, ал кабельдік көпір "драмалық сыртқы түрі мен инженерлерге жоғары конструкциялық сенімділігінің арқасында" шамамен 21% дауыс жинап, екінші орынға шықты. Blue Water Bridge Authority халық пікірінің ең жоғары деңгейінде болған екі жобаны да қабылдамады, өйткені көшірме көпір тарихтың жалған сезімін тудырады, ал кабельдік конструкция биіктігі мен пропорциясы бойынша қолданыстағы көпірді басып кетеді. Сауалнамаларда үшінші орын алған үздіксіз байланған аркалық дизайн екі себепке байланысты таңдалды: біріншіден, ол бастапқы аралықпен үйлеседі, бірақ өздігінен ерекшеленеді, екіншіден, аралықтардың азаюына байланысты техникалық қызмет көрсету шығындары төмендеді. Ұсынылған үздіксіз байланған аркалық дизайнның таңдалуы бастапқыда көпшілік қолдауының жетіспеуіне байланысты дау тудырды, ал сыншылар оны жарамсыз деп санады. Осыған байланысты инженерлер оның бұрынғы көпірмен үйлесімді болуын қамтамасыз ету үшін дизайн егжей-тегжейін өзгертті. Мысалы, дәстүрлі бетонды мұнараның орнына бетонды тіректер мен болатты мұнараны қолдану, зәкір аралығын қолдап тұрды, бұл көпірге "көп салмақты көрінбейтін сыртқы түрін берді және жақындау, зәкір және негізгі аралықтар арасындағы қиын өтуді жеңілдетті". Сондай-ақ инженерлер "су үстіндегі көпір бөлігінің төменгі конструкциялық қолдаушы болатпен біріктірілген инновациялық төмен аркалық дизайнын таңдап, негізгі аралықты тартымды, бірақ экономикалық жағынан тиімді етіп жасады", бұл "құрылымды бекітуге қажетті қымбат материалдарды жойды және оның әдемі сыртқы түріне үлес қосты", ал жалпақталған арка ескі көпірмен жақсы үйлеседі. Жаңа көпірге жақындау үшін инженерлер экономикалық факторларды ескере отырып, темір тіректер мен палуба фермаларының орнына бетонды балға тәрізді тіректерді таңдады, бұл "жаңа көпірге қарапайым сыртқы түрін береді, ескі және жаңа көпірлерді ажыратуды жеңілдетеді" және "жаңа көпірдің таза сызықтарына үлес қосады және ескі көпірдің палуба фермаларының көрінісін бұрмаламайды". Әр елдің өндіріс ерекшеліктеріне байланысты американдықтар жақындау үшін үлкен, дайын бетонды балкаларды (әр сегмент үшін алты балка) пайдаланды, ал канадалықтар бетонды дайын қорап тәрізді арқалықтарды (әр сегмент үшін үш қорап тәрізді арқалық) пайдаланды. Бұл айырмашылыққа қарамастан, екі жақтың да жақындау аралықтары бірдей тереңдікте және бүйірден қарағанда бірдей көрінеді. Түпнұсқадан айырмашылығы, жаңа көпірге жақындау үшін жол палубасын тіреу үшін фермалардың орнына қорап тәрізді арқалықтар қолданылды. Бірінші көпірден оңтүстікке қарай орналасқан екінші үш қатарлы көпір 1997 жылдың 22 шілдесінде ашылды.
Бастапқы көпірдің қалпына келтіруі
Жаңа көпір қозғалысқа ашылғаннан кейін, ескі көпір дереу кең ауқымды жөндеуге жабылды, оған көпірдің жабыншасын, қоршауларын және жарықтандыру жүйесін ауыстыру кірді. Осы кезеңде жаңа көпір ескі көпірдегідей үш қатарлы схеманы пайдаланды. АҚШ тарапындағы эстакадалық жол батыс бағытындағы қозғалысты жаңа көпірден уақытша түрде бұрып, жол төлемақы алаңына жіберді, ол ескі көпір жөнделгеннен кейін жабылды. Ескі көпір 1999 жылдың 13 қарашасында қайта ашылды, осылайша Көк Су көпірі Солтүстік Америкадағы ең ірі инфрақұрылымдық жобаға айналды.
Туғаннан бері
2007 жылы Федералдық идентификация бағдарламасының талаптарына сәйкес, Blue Water Bridge Authority федералдық Корольдік корпоративтік ұйымның атауын келісті: Blue Water Bridge Canada. 2009 жылдың наурыз айында Канада үкіметі Blue Water Bridge шекаралық өткізу пунктін жаңартуға 13,5 миллион канад доллары (10,8 миллион АҚШ доллары) қаржы бөлінетінін хабарлады. Жұмыс 2009 жылдың мамыр айында басталуы жоспарланған. Сондай-ақ 2011 жылы Blue Water Bridge көпіріне жақындаған Канада жағындағы 402 тас жолын және Америка жағындағы I 94/I 69 тас жолын кеңейту және жақсарту жұмыстары жүргізілді. Келесі жылы аяқталған жобалар Blue Water Bridge көлігі үшін арналған, жергілікті көліктерден бөлінген жеке жолақтар қосты.