Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста Османның жеңісі.
1917 Ottoman victory during World War I
Газаның екінші шайқасы 1917 жылдың 17-19 сәуірінде, Бірінші дүниежүзілік соғыстың Синай және Палестина науқаны аясында, наурыз айында өткен Газаның бірінші шайқасында Мысыр экспедициялық күшінің (МЭК) жеңілісінен кейін болды. Газаны мықты бекініске ие Осман армиясының гарнизоны қорғады, ол бірінші шайқастан кейін маңызды күштермен күшейтілген болатын. Олар қаланың қорғанысын ұстап, Газадан Бер-Шебаға дейінгі жол бойындағы мықты бекіністер желісін жабдықтады. Қорғаушыларға Шығыс күшінің үш жаяу әскер дивизиясы, екі атты дивизияның қолдауымен шабуыл жасады, бірақ қорғаушылардың күші, бекіністері және қолдау артиллериясы шабуылдаушыларға ауыр зиян келтірді. 1916 жылдың тамызынан 1917 жылдың қаңтарына дейін болған Романи шайқасы, Магдхаба шайқасы және Рафа шайқасындағы МЭК жеңістерінің нәтижесінде, жеңілген Осман армиясы шығысқа қарай ығыстырылды. МЭК Синай түбегіндегі Мысыр аумағын қайта басып алып, Оңтүстік Палестинаның Осман империясы аумағына өтті. Дегенмен, Газаның бірінші шайқасының нәтижесі британдық империяның жеңісіне жақын болды. Екі шайқас арасындағы үш апта ішінде Газа қорғанысы майдандық шабуылға қарсы күшейтілді. Мықты бекіністер мен нығайтулар апатты майдандық шабуылдар кезінде бұзылмайтындығын көрсетті, ал МЭК-тің шығындары аз ғана пайдаға қол жеткізу үшін 50%-ға жақындап, кейбір жағдайларда одан да асып кетті.
The Second Battle of Gaza was fought on 17–19 April 1917, following the defeat of the Egyptian Expeditionary Force (EEF) at the First Battle of Gaza in March, during the Sinai and Palestine Campaign of the First World War. Gaza was defended by the strongly entrenched Ottoman Army garrison, which had been reinforced after the first battle by substantial forces. They manned the town's defences and a line of strong redoubts which extended eastwards along the road from Gaza to Beersheba. The defenders were attacked by the Eastern Force's three infantry divisions, supported by two mounted divisions, but the strength of the defenders, their entrenchments & supporting artillery decimated the attackers. As a result of the EEF victories at the Battle of Romani, the Battle of Magdhaba, and the Battle of Rafa, fought from August 1916 to January 1917, the EEF had pushed the defeated Ottoman Army eastwards. The EEF reoccupied the Egyptian territory of the Sinai Peninsula and crossed over into the Ottoman Empire territory of southern Palestine. However, the result of the First Battle of Gaza had been as close to a British Empire victory as a defeat could get. In the three weeks between the two battles, the Gaza defences were strongly reinforced against a frontal attack. The strong entrenchments and fortifications proved unassailable during the disastrous frontal attacks, and EEF casualties approached, and in some cases exceeded, 50% for only slight gains.
Стратегиялық жағдай
11 қаңтарда Палестинадағы кең ауқымды операцияларды қысқарту туралы Соғыс кабинетінің шешімі 26 ақпандағы ағылшын-француз конгресінде кері қайтарылды, ал Египет экспедициялық корпусы (ЭЭК) енді Иерусалимге қарай алғашқы қадам ретінде Газа бекінісін басып алуға міндетті болды. Газа – әлемдегі ең көне қалалардың бірі, Киелі кітапта филистиндер билігінде болған бес қала-мемлекеттің бірі ретінде айтылған және 4000 жылдық тарихында көптеген соғыстарды бастан өткерген. Мысырлықтар мен ассириялықтар Газаға шабуыл жасады, одан кейін 731 ж.б.д. гректер шабуыл жасады, Александр үш рет шабуылдады және б.з.д. 332 ж. Газаны қоршауға алды. Қала б.з.д. 96 ж. толығымен қиратылып, бастапқы орнынан оңтүстікке қарай қайта салынды. Бұл Газаны 635 ж. халифа Омар, 1187 ж. Саладин, 1799 ж. Наполеон басып алды. Газада астыққа арналған маңызды қойма болды, онда неміс бу машинасы, арпа, бидай, зәйтүн, жүзімдіктер, апельсин баулары және отынға арналған ағаштар өсірілді, сонымен қатар көптеген ешкілер жайылды. Арпа Англияға ағылшын сырасын пісіру үшін экспортталды, ал 1912 ж. Газаның 40 000 тұрғыны Манчестерден 10 000 фунттік иірім жіп импорттады. Көптеген жерлерде күздің басында жиналатын жүгері, қарақұмық, бұршақ және қарбыз өсірілді. Шөл колоннасының барлық атты және жаяу әскер дивизиялары Газаның бірінші шайқасында, колоннаның 53-ші (Уэльс) дивизиясының белсенді қатысуымен шайқасты. Бұл "кездесу шайқасы" атты дивизиялардың жылдамдығы мен күтпеген шабуылын көрсетті, сол кезде Газа Жерорта теңізінен ішкі аймаққа созылатын желінің қанатындағы күшті гарнизонмен қоршалған аванпост болды. Шөл колоннасының Анзак атты дивизиясы және жартылай құрылған Император атты дивизиясы 26 наурызда Газадағы Осман гарнизонын күшейтуге тырысқан Осман күштеріне қарсы тұру үшін жылдам орналасты, ал 53-ші (Уэльс) дивизиясы 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының бригадасымен қолдау көрсетіп, қаланың оңтүстігіндегі мықты бекіністерге шабуыл жасады. Түстен кейін, Анзак атты дивизиясымен күшейтілгеннен кейін, барлық қару түрлерінің шабуылы тез арада сәттілікке жетті. Көптеген мақсаттар басып алынды, түн шабуылды тоқтатты және командирлер жеңіске толық сенімді болмай тұрып, кері шегінуге бұйрық берді. Пэгслинің сөзіне сүйенсек, бірінші шайқас Anzac атты дивизиясының "жеңіске жеткенін сезініп, кері шегіну бұйрығымен жеңістің қолынан шығып кеткенін көргенде" аяқталды. Бұл жеңіліс Ұлыбритания империясындағы халықтың төменгі моральдық жағдайымен сәйкес келді, бұл Батыс майданында одақтастардың жалғасқан сәтсіздіктерін көрсетті. ЭЭК-ге қолбасшылық еткен генерал Арчибальд Мюррей Газадағы жеңіліс туралы Соғыс кеңсесіне тым оптимистік баяндады, нәтижесінде оның беделі екінші рет жеңіске жетуіне байланысты болды. Шығыс күшінің қолбасшысы генерал-лейтенант Чарльз Добелл де маңызды жеңіске жеткенін көрсетті және Мюррейге Иерусалимді басып алуға бұйрық берілді. Британдықтар Газадағы Осман қорғанысын бұзғанша Иерусалимге шабуылдай алмады. Алайда, австралиялық ресми тарихшы Газадағы бірінші шайқасты мүлдем басқаша сипаттады. "Бұл соғыс британдық армия үшін ауыр соққы болды, себебі ол екі жақтағы әскерлерге де олардың салған шығындарына немесе түріктердің жеткен сәтсіз жеңісіне қарағанда әлдеқайда үлкен әсер етті. Британдық жаяу әскерінде немесе атты бригадаларда, сәтсіздіктің себебі тек штабтың қателіктері деп сенбеген бірде-бір адам болған жоқ". Екінші шабуылға дайындық шараларына Шығыс күшінің штабы Дейр-эль-Белахқа дейін темір жолды ұзарту кірді, бұл "барлық қолдағы әскерлерді" шайқасқа орналастыруға мүмкіндік берді. 1-ші және 4-ші жеңіл атты бригадалары өз дивизияларына қосылуға бұйрық алды. 4-ші жеңіл атты бригадасы 11 сәуірде Хан Юнусқа келді және жүкті тастағаннан кейін 14 сәуірде алға жылжуға дайындалды, әр эскадронға алты төтенше жинақ, үш күндік рацион және әр жылқыға астық тасымалдады.
An 11 January War Cabinet decision to reduce large scale operations in Palestine was reversed on the 26 February Anglo French Congress, and the Egyptian Expeditionary Force (EEF) was now required to capture the stronghold of Gaza as a first step towards Jerusalem. Gaza was one of the most ancient cities in the world, being one of five city states mentioned in the Bible as ruled by the Philistines, and had been fought over many times during its 4,000 year history. The Egyptians and the Assyrians had attacked Gaza, followed in 731 BC by the Greeks, with Alexander conducting three attacks and the Siege of Gaza in 332 BC. The town was completely destroyed in 96 BC and rebuilt slightly to the south of the original site. This Gaza was captured by Caliph Omar in 635 AD, by Saladin in 1187 AD, and by Napoleon in 1799. At Gaza there was an important depot for cereals with a German steam mill, barley, wheat, olives, vineyards, orange groves, and wood for fuel were grown as well as many goats grazed. Barley was exported to England for brewing into English beer and in 1912 the 40,000 inhabitants of Gaza imported £10,000 of yarn from Manchester. Maize, millet, beans, and water melon, all harvested in early autumn, were cultivated in most of these localities. All of the Desert Column mounted and infantry divisions had fought during the first battle of Gaza, when the column's 53rd (Welsh) Division had been heavily involved. This "encounter battle" by the mounted divisions emphasised speed and surprise, at a time when Gaza had been an outpost garrisoned by a strong detachment on the flank of a line stretching inland from the Mediterranean Sea. While the Desert Column's Anzac Mounted Division and the partly formed Imperial Mounted Division had quickly deployed to guard against Ottoman reinforcements strengthening the Ottoman garrison at Gaza on 26 March, the 53rd (Welsh) Division supported by a brigade from the 54th (East Anglian) Division attacked the strong entrenchments to the south of the town. In the afternoon, after being reinforced by the Anzac Mounted Division, the all arms' attack quickly began to succeed. With most objectives captured, night stopped the attack and a withdrawal was ordered before the commanders were fully aware of the victory. The first battle ended in debacle, according to Pugsley when the Anzac Mounted Division "knew they were winning, and saw victory snatched away from them by the order to withdraw." This defeat coincided with low public morale in the British Empire reflecting the continuing Allied failures on the Western Front. General Archibald Murray commanding the EEF reported the defeat at Gaza to the War Office in overly optimistic terms such that his reputation, as a consequence, depended on a decisive victory at the second attempt. The commander of Eastern Force, Lieutenant General Charles Dobell, also indicated a substantial victory and Murray was ordered to move on and capture Jerusalem. The British were in no position to attack Jerusalem as they had yet to break through the Ottoman defences at Gaza. However, the Australian official historian described the First Battle of Gaza quite differently. "In itself the engagement was a severe blow to the British Army, since it affected the troops on both sides to a degree out of all proportion to the casualties suffered, or to the negative victory gained by the Turks. There was not a single private in the British infantry, or a trooper in the mounted brigades, who did not believe that failure was due to staff bungling and to nothing else." Preparations for the second attack included the extension of the railway to Deir el Belah, the headquarters of Eastern Force, to enable "all available troops" to be deployed for battle. The 1st and 4th Light Horse Brigades were ordered forward to join their divisions, The 4th Light Horse Brigade arrived at Khan Yunus on 11 April and after dumping baggage was preparing to move forward on 14 April, carrying the Light Mobile Scale of six emergency pack bags per squadron, three days rations, and grain on each horse.
Барлау операциялары
1 сәуірде 52-ші (Төмендік), 53-ші (Уэльстік) және 54-ші (Шығыс Англиялық) дивизияларының әрқайсысынан бір батальон Уди-Эш-Шерия мен теңіз арасындағы Уди-Гуззеден шығысқа қарай барлау миссиясын жүзеге асырды. Келесі күні 1000 Османдық жаяу әскері Уди-Гуззе өзенінің оң жағалауына жетті. Екі тарап та күні-түні күзеттік айналыстар жүргізді. 10-шы жеңіл ат полкінің барлаушылары 3-ші жеңіл ат бригадасымен бірге Уди-эль-Гуззеден шығысқа қарай барлау жасады, сол кезде Османдық артиллериясы Османдық атты әскерінің тобымен болған шайқаста өте белсенді болды, бұл шайқас EEF (Мысыр Экспедициялық күштері) фронтының алдында бірнеше шақырым жерде болды. Мысырлық түйе көлігі корпусының офицері Джозеф В. Макферсонды екі Корольдік инженерлік офицері 1917 жылғы 6 сәуірде, Ұлы жұма күні түстен кейін барлауға қатысуға шақырды. Ол кейіннен: "Біз түрік әскерлерінің топтарын көрдік және олардың қазған жаңа окоптарын картаға түсірдік, сондай-ақ кездейсоқ оққа түсіп, жолдың бір бөлігін құрсақта жүріп өтуге мәжбүр болдық" деп жазды.
On 1 April, a reconnaissance mission was carried out east of Wadi Ghuzze between Wadi esh Sheria and the sea by one battalion each from the 52nd (Lowland), 53rd (Welsh), and 54th (East Anglian) Divisions. The next day 1,000 Ottoman infantry advanced to the right bank of the Wadi Ghuzze. Both sides conducted day and night patrols. The 10th Light Horse Regiment's Scouts led a reconnaissance by the 3rd Light Horse Brigade east of the Wadi el Ghuzze, when Ottoman artillery was very active during a skirmish with an Ottoman cavalry patrol, some miles beyond the EEF front line. Joseph W. McPherson, an officer in the Egyptian Camel Transport Corps was invited by two Royal Engineer messmates to accompany them on a reconnaissance during the afternoon of Good Friday, 6 April 1917. He subsequently wrote, "we saw parties of Turks and mapped down new trenches they had made, got sniped at incidentally, and had to travel a good bit of the way on our bellies."
Әуе соғысы
Екі тарап та әуеден барлау жүргізді. Рафа 12 сәуірде үш неміс ұшағымен екі рет бомбаланды, содан кейін біріктірілген ЕЭФ эскадрильясының 17 ұшағы Беер-Шеба желісі бойындағы Османдық позицияларын бомбалады, Худж және Х. әл-Бирге әрқайсысы 1000 фунттық бомба тастады. Түстен бұрынғы шабуылдар тез жалғасты, және екі тараптан да артиллерияның күшті атысымен бірге үш күн бойы одан әрі жалғасты.
Aerial reconnaissance was carried out by both sides. Rafa was bombed twice on 12 April by three German aircraft, after which 17 aircraft from the combined EEF squadrons bombed Ottoman positions along the Beersheba line, dropping 1,000 lbs of bombs each on Huj and Kh. el Bir. Retaliatory raids followed in quick succession before midday and continued on during the three subsequent days, accompanied by increased heavy artillery fire from both sides.
Шабуылдаушы күштер
Мюррей Добеллге Газаға үш жаяу әскер дивизиясымен шабуыл жасауға бұйрық берді. Бұл 52-ші (Төмендіктер) дивизиясы, генерал-майор В. Э. Б. Смит басқаратын; 53-ші (Уэльс) жаяу әскер дивизиясы, бригадир генерал Стэнли Мотт басқаратын (бірінші шайқастан кейін денсаулығының нашарлауына байланысты отставкаға кеткен генерал-майор Алистер Далласты алмастырған); және 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы, генерал-майор С. В. Хэр басқаратын. 52-ші (Төмендіктер) дивизиясы сегіз ай бұрынғы Романи шайқасынан бері ешқандай шайқасқа қатыспаған, ал 53-ші (Уэльс) дивизиясы және, аз дәрежеде, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы бірінші шайқасқа қатысқан. Бұл екі дивизия шайқасқа дейін штаттық сандарға жақын болған, бірақ қазір олардың саны орташа есеппен 1500-ге жуық кем. Бірінші шайқастағы шамамен 4000 қаза «көбінесе 53-ші дивизияның» қазасы болды, бірақ 161-ші бригада (54-ші дивизия) екінші шайқаста дивизиялық резервте қалды. 53-ші (Уэльс) дивизиясы екі шайқас арасында қандай күшеулер алғаны белгісіз. 18 атты әскер полкінен асығыс құрылған 74-ші (Жаяу әскер) дивизиясы артиллерия мен бір далалық ротадан басқа толықтай жиналған. Дивизия 7 сәуірде келді және 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясынан Уди-Гуззи бойындағы алдыңғы қатарды иеленді. Жаяу әскерге әрқайсысы төрт бригададан тұратын екі атты дивизия қолдау көрсетті. 5 сәуірде Дейр-эль-Белахқа теміржол келгеннен кейін, орта артиллерияның көбі алға жылжытылды. Танктер 1916 жылдың қыркүйегінен бері Францияда қолданылып келді, ал Палестина соғыстың танктер қолданылған жалғыз басқа театры болды. 1917 жылдың қаңтарында Палестинаға келген танктер оқу үшін пайдаланылды және ең соңғы үлгі емес еді, бірақ сынақ кезінде құмды жағдайда өзін жақсы көрсетті. «Құм біршама ауыр болғанымен, оларға ешқандай кедергі келтірмеді. Олар өте қанағаттанарлықтай жұмыс істеді». «Соғыс сәбиі» танк 105 ат күші бар қозғалтқышпен жабдықталған. Онда револьвер, қарауыш тесіктері, перископтар, динамо және дифференциал болды және төрт Hotchkiss пулеметімен және екі қосымша қарумен қаруланған. Бұл танкты жүргізушінің жанында отырған бір офицер, велосипед тәрізді орындықтарда отырған төрт мерген және екі майлаушы басқарды. ЕЭФ-ке 4000 дана 4,5 дюймдік газ қабықтары жеткізілді. Бұл Палестина кампаниясында қолданылған алғашқы газ қабықтары болды. Осы уақытта 5-ші қанат штабы, No. 14 эскадрильясының «А» тобы және No. 67 эскадрильясының барлық әскерилері Рафада орналасқан. No. 14 эскадрильясының «В» тобы мен озық штабы Дейр-эль-Белахта, ал «Х» ұшақ паркі Суэц каналы арқылы Аббасияда, ал озық ұшақ паркі Кантарада орналасқан.
Murray ordered Dobell to attack Gaza with three infantry divisions. These were the 52nd (Lowland) Division commanded by Major General W. E. B. Smith, the 53rd (Welsh) Infantry Division commanded by Brigadier General Stanley Mott (replacing Major General Alister Dallas who resigned due to poor health after the first battle), and the 54th (East Anglian) Division commanded by Major General S. W. Hare. The 52nd (Lowland) Division had not been involved in fighting since the Battle of Romani eight months ago, while the 53rd (Welsh) Division and to a lesser extent, the 54th (East Anglian) Division had both been involved in the first battle. These two divisions had been almost up to establishment levels before the battle, but they were now on average about 1,500 below establishment. The approximate 4,000 casualties suffered during the first battle had been suffered, "almost entirely by the 53rd Division", although the 161st Brigade (54th Division) had also suffered "particularly heavy losses", remaining in divisional reserve during the second battle. It is not known what reinforcements the 53rd (Welsh) Division received during the period between the two battles. The 74th (Yeomanry) Division, which had been hastily formed from 18 dismounted yeomanry regiments, was now complete except for artillery and one field company. The Division arrived and on 7 April took over the outpost line along the Wadi Ghuzzee from the 54th (East Anglian) Division. The infantry would be supported by the Desert Column's two mounted divisions, each consisting of four brigades. With the arrival of railhead at Deir el Belah on 5 April, more medium artillery was transported forward. Tanks had been in use in France since September 1916 and Palestine was to be the only other theatre of the war they were employed. The tanks which arrived in Palestine in January 1917 had been used for instruction and were not of the latest type, however during a trial attack they proved themselves in the sandy conditions. "[T]he sand though fairly heavy, did not interfere with them in the least. They buzzed along most satisfactorily." The tank, War Baby was powered by a 105 horsepower engine. It had a revolver, loop holes, periscopes, dynamos and differentiator, and was armed with four Hotchkiss machine guns and two auxiliary guns. This tank was manned by one officer sitting beside the driver, four gunners on bike seats and two greasers. A supply of 4,000 rounds of 4.5 inch gas shells was received by the EEF. These were to be the first gas shells used in the Palestine campaign. At this time, the 5th Wing headquarters, the headquarters of No. 14 Squadron along with its "A" Flight and No. 67 Squadron A. F. C., were all stationed at Rafa. No. 14 Squadron's "B" Flight and advanced headquarters were located at Deir el Belah, while "X" Aircraft Park was across the Suez Canal at Abbassia, with the Advanced Aircraft Park on the canal at Kantara.
Медициналық көмек
Жауынгерлік жедел жәрдемдердің барлық түйелері шайқас кезінде Дир-эль-Белахта қалды, тек шағын бөлігі ғана алға жылжыды, бірақ жедел жәрдем қызметкерлері мен көлік құралдары Дейр-эль-Белахта қалды. Шабуылдар қорғанышсыз, ашық жерде болғандықтан, көптеген жараланғандар жаудың тікелей көз алдында жинауға тура келді. Шөл колоннасынан эвакуация 36 "Форд" жедел жәрдем машинасымен жүзеге асырылды, әр дивизиядан алты машинадан, Тель-эль-Дженимидегі дивизиялық қабылдау пункттері мен Дейр-эль-Белахтағы 53-ші британдық жараланғандарды емдеу орталығы арасында 24 машинадан тұратын конвоймен. Содан кейін олар Эль-Ариштегі теміржол арқылы №2 Австралиялық стационарлық ауруханасына жеткізіліп, Кантараға қайта оралды.
All the camels of the mounted field ambulances remained at Dier el Belah during the fighting except for a small proportion which moved forward, but ambulance men and transport remained at Deir el Belah during the fighting. As the attacks were made across open country without any cover, many casualties had to be collected in full view of the enemy. Evacuations from Desert Column were carried out by 36 Ford ambulance wagons, six from each division, with a convoy of 24 operating between divisional receiving stations at Tel el Jenimi and the 53rd British Casualty Clearing Station at Deir el Belah. Then they were transported back to the No. 2 Australian Stationary Hospital at El Arish on the railway before continuing their journey back to Kantara.
Добеллдің жоспары
Добелл мен Мюррей Газаға қарсы фланговый шабуыл жасауды, фронталды шабуылдың орнына талқылады. Дегенмен, 1917 жылдың сәуір айында Беер-Шебаға қарайғы аймақта судың жетіспеушілігі ЕЭФ-тің мүмкіндіктерінен асып түсті. Шабуыл екі кезеңде жүзеге асырылатын болды. Біріншіден, 52-ші (Төмендік) және 54-ші (Шығыс Англия) дивизиялары шейх Аббасты шабуылдап, басып алып, Уди Гуззиден тысқары қарай жалпы алға жылжу арқылы жаяу әскерді Газаға басты шабуылды бастауға қолайлы жағдайға жеткізуі керек еді. Бұл екі дивизия, 74-ші (Ейманри) дивизиясы резервте, 53-ші (Уэльстік) дивизиясымен бірге Эс-Сире қырқасының шығысына қарай және Рафа-Газа жолы мен Жерорта теңізінің жағалауы арасында жылжуы тиіс еді. Содан кейін олар Тель-эль-Уджулдан Жерорта теңізі жағалауындағы Эс-Сир қырқасына дейін, Манусра қырқасы бойымен шейх Аббасқа дейін созылатын жаңа алдыңғы шебін нығайтады, онда жаяу әскер бригадасы қорғанысты күшейтеді. Бұл шабуылды Шөлдік колонна жауып, шығыс және оңтүстік-шығыста Харейра мен Тель-эш-Шериядан күш-жігер беруге келген күштерді тоқтату арқылы Газаны күшейтуге кедергі келтіретін еді. Екіншіден, дайындықтар аяқталғаннан кейін және екі кезең арасында кем дегенде бір ашық күн болған соң, 52-ші (Төмендік), 53-ші (Уэльстік) және 54-ші (Шығыс Англия) дивизиялары, Императорлық түйе бригадасының қолдауымен Газаға оңтүстік, оңтүстік-батыс және оңтүстік-шығыстан басты шабуылды бастауы керек еді. Кейбір жаяу әскер дивизияларының командирлері артиллерияның ұсынылған шабуылдың еніне жеткіліксіз деп санады. Олар қолдағы артиллерияны тар бағытталған шабуылда тиімдірек пайдалануға болатынын ойлады. "Күштегі ең тәжірибелі екі генерал" – Четвод пен Шаувел Газадағы Осман қорғанысының кеңеюін "кейбір алаңдаушылықпен" бақылады. Олар Магдаба және Рафа шайқастарында бекіністі позицияларда Осман қорғаушыларының күшін және нығайылуын көрген еді. 19:00-ден кейін жаяу әскер дивизиялары Уди Гуззи өткелдеріне қарай жолға шықты. Императорлық атты дивизия Дейр-эль-Белахтағы штабын жабып, Тель-эль-Джеммиде қайта ашты. 15:45-те 3-ші жеңіл атты бригада Гоз-эль-Тайрдан Джеммидегі аванпост желісін алу үшін кетті, ал 4-ші жеңіл атты, 5-ші және 6-шы атты бригадалар 22:00-ге дейін бивак аймағына жетті. 5-ші атты бригада 17 сәуірде сағат 01:30-да Хэркті басып алуға бұйрықпен жолға шықты.
Dobell and Murray discussed the advantages of a flank attack on Gaza from the east, instead of a frontal attack. However, the lack of water in the area towards Beersheba put it beyond the resources of the EEF in April 1917. The assault would be made in two stages. Firstly the 52nd (Lowland) and 54th (East Anglian) Divisions would attack and capture Sheikh Abbas and make a general advance of beyond the Wady Ghuzzee, to place the infantry in a position to launch the main attack on Gaza. These two divisions, with the 74th (Yeomanry) Division in reserve, would advance east of the Es Sire Ridge with the 53rd (Welsh) Division, advancing between the Rafa to Gaza road and the Mediterranean coast. They would subsequently entrench and wire their new forward line, stretching from Tel el Ujul on the Mediterranean shore to Es Sir Ridge, along the Manusra Ridge to Sheikh Abbas, where an infantry brigade would strengthen the defences. This attack was to be covered by the Desert Column, operating to the east and southeast to stop reinforcements, moving from Hareira and Tel esh Sheria, from reinforcing Gaza. Secondly, as soon as preparations were complete and allowing at least one clear day between the two stages, the 52nd (Lowland), the 53rd (Welsh), and the 54th (East Anglian) Divisions, supported by the Imperial Camel Brigade, were to launch the main attack on Gaza from the south, southwest, and southeast. Some infantry divisional commanders considered the artillery insufficient for the width of the proposed attack. They thought a more narrowly focused attack would make better use of the available artillery. Chetwode and Chauvel, "the two most experienced generals in the force", watched the extension of the Ottoman defences at Gaza with "some foreboding." They had seen the strength and determination of Ottoman defenders in entrenched positions at the Battle of Magdhaba and the Battle of Rafa. Just after 19:00, the infantry divisions marched towards the Wadi Ghuzzee crossings, The Imperial Mounted Division closed its headquarters at Deir el Belah and reopened at Tel el Jemmi. At 15:45 the 3rd Light Horse Brigade left Goz el Taire to take up an outpost line at Jemmi, while the 4th Light Horse, 5th and 6th Mounted Brigades were in the bivouac area by 22:00. The 5th Mounted Brigade moved out at 01:30 on 17 April with orders to capture Kh Erk.
Бастапқы шабуыл: 17 және 18 сәуір
Газаның екінші шайқасы 1917 жылдың 17 сәуірінде басталды және үш күнге созылды. 163-ші (Норфолк және Саффолк) бригадасының 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясына қарасты екі танк сағат 04:30-да Дамбелл-Хиллден шабуылға шықты, бірақ алдыңғы танк үш снарядтан зақымданып, істен шықты. Шейх Аббасқа жасалған шабуыл сағат 07:00-де сәтті аяқталды, аймақ басып алынды және позицияны нығайту жұмыстары басталды. Мансура қырқаларын басып алғаннан кейін, одан теңізге дейінгі шамамен 2 шақырым қашықтықтағы Уади Гуззеден бір сызық орнатылды. Таңертең танктер Мансура қырқасын айналып өтіп, қалған Османдық бекіністерін жоюға кірісті. 5-ші атты бригада (Императорлық атты дивизия) сағат 02:30-да Уади Газзеден өтіп, Уади-эш-Шерияға жол тартты, таңертеңгі уақытта Харейрадан оңтүстік-батысқа қарай 5 шақырым жердегі Х. Эркті басып алды. 1/1 Вустершир атты әскерінің (5-ші атты бригада) патрулі Hairpin және Hareira редуттары арасындағы телеграф сымын кесіп, оны желіден шығарып, изоляторларын алып тастады. Осы уақытта Жаңа Зеландия атты әскерлерінің бригадасы (Анзак атты дивизиясы) Османдық бекінісіне шабуыл жасады, Харейраға қарай жылжу кезінде. Анзак атты дивизиясы күні бойы "оңтүстік-шығысқа қарай аймақты бақылады", сонымен қатар жиі бомбалауға ұшырады. Арттағы жедел жәрдем машиналары да бомбаланды. Императорлық атты дивизия Тель-эль-Джеммидегі Шөл колоннасының штаб-пәтерінде қалды. Түстен бастап Жаңа Зеландиялықтар Им-Сири маңында, Шеллалдан Беер-Шебаға дейінгі жолда орналасты, одан олар Тель-эш-Шерия және Беер-Шебадан Рамлеге дейінгі теміржол өткелі маңындағы үлкен қозғалысты көрді. Күн батқанда 22-ші атты бригада бекіністің сыртқы қақпасын ұстап тұрды, ал Анзак атты дивизиясының қалған бөлігі Шеллалда су ішуге келді. Сондай-ақ, күні бойы жаяу әскерге Императорлық атты дивизиялар мен Императорлық түйе бригадасы күш берді. Анзак атты дивизиясы Атавине бекінісіне шабуылға дайындалып, Императорлық атты дивизиядан шығысқа қарай желіні кеңейтті, Шеллал фордын қорғауды 22-ші атты бригадаға тапсырды. Сағат 07:30-дан кейін кемелер жаяу әскерге оқ атудан аулақ болу үшін отын Газаның солтүстігіне және солтүстік-батысына, сондай-ақ Әли Мунтардың солтүстігіне және солтүстік-шығысына ауыстырды. Кемелерді түстен кейін Requin кемесіне торпеда атып, жақыннан өткен неміс суасты қайығы нысанаға алды. Шығыс күштерінің ауыр артиллериясы жаудың артиллериялық батареяларына және жаяу әскердің шабуылын тоқтатқан қорғаныс бекіністеріне оқ атты. Алғашқы 40 минутта далалық гаубицалар жау батареясының позицияларына және Әли Мунтардың оңтүстік-батысындағы орманды аймаққа газ снарядтарын атып жіберді. Содан кейін олар бомбалауды жалғастырды, қалған екі сағат бойы жарылғыш снарядтар атып тастады. 15-ші ауыр батарея Хель-Бир маңындағы қарулы позициялар мен траншеяларды атқылады, 10-шы ауыр батарея Газаның шығысындағы Фрайер төбесіне дейін, 91-ші ауыр батарея Эль-Ариш бекінісі, Магдхаба траншеясы және Газаның батысындағы жау батареяларына оқ атты, ал 201-ші қоршау батареясының 6 дюймдік гаубицалары Эс-Сире қырқасындағы Аутпост-Хилл мен Миддлсекс төбесіне оқ атты. 8 дюймдік гаубица Грин Хилл мен Газаның оңтүстік қорғанысына ату жасады. Бұл қарулар 60 фунттық және 6 дюймдік гаубицалар үшін 500 оқ-дәрі, 8 дюймдік гаубицалар үшін 400 оқ-дәрі, 4,5 дюймдік гаубицалар үшін 600 оқ-дәрі және 18 фунттық гаубицалар үшін 600 оқ-дәрімен жабдықталды. Дивизиялық командирлер 18 фунттық гаубицалардан тұратын үш бригаданы қоспағанда, дивизиялық артиллерияның қолданылуын бақылады. 263-ші бригада, 52-ші (Төмендік) дивизиясы 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясына 07:30-ға дейін қосылды, содан кейін Шейх Аббас қырқасын қорғау мақсатымен 74-ші (Еоманри) дивизиясына ауыстырылды. 267-ші бригада, 53-ші (Уэльс) дивизиясы 52-ші (Төмендік) дивизияға 07:30-ға дейін қосылды, содан кейін 53-ші (Уэльс) дивизиясына қайтып оралды. 272-ші бригада, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы 18 сәуірде 18:30-ға дейін Шығыс күштері артиллериясына қосылды, содан кейін 74-ші (Yeomanry) дивизиясының бұйрығына ие болды. Барлық қолжетімді қарулар әрбір 36 футқа (11 м) бір қарудан орналастырылды, бұл 1917 жылдың сәуірінде Батыс майдандағы Аррастағы көрсеткіштен кем. Жеңіл далалық артиллерия жеткілікті тығыз бомбалауды жасауға мүмкіндік бермеді, ал жұқа оқ-дәрілер теңіздік артиллериямен тиімді күшейтілмеді. Жаяу әскердің шабуылына 10 минут қалғанда 18 фунттық гаубицалар оқ атуды бастады.
The Second Battle of Gaza began on 17 April 1917 and lasted three days. Two tanks attached to the 163rd (Norfolk & Suffolk) Brigade, 54th (East Anglian) Division, started their advance from Dumb bell Hill at 04:30, but the leading tank was put out of action after being hit by three shells. The attack on Sheikh Abbas succeeded by 07:00 when the area was occupied and work began to fortify and entrench the position. With the capture of the Mansura Ridges, a line from there to the sea, about 2 mile (3 km) from the Wadi Ghuzzeh was established. At daylight, tanks moved round the Mansura Ridge to destroy any remaining Ottoman posts, The 5th Mounted Brigade (Imperial Mounted Division) crossed the Wadi Ghazze at 02:30 and moved up the Wadi esh Sheria to occupy Kh. Erk 3 mile (5 km) south southwest of Hareira, at dawn. A patrol of the 1/1st Worcestershire Yeomanry (5th Mounted Brigade) cut the telegraph line between Hairpin and Hareira redoubts, taking out of line and removing the insulators. Meanwhile, the New Zealand Mounted Rifles Brigade (Anzac Mounted Division) drove in an Ottoman outpost, during their advance towards Hareira. The Anzac Mounted Division, "watched the country to the south east", during the day while being frequently bombed. Field ambulances in the rear were also bombed. The Imperial Mounted Division remained at Desert Column headquarters at Tel el Jemmi. From noon, the New Zealanders held a line near Im Siri on the Shellal to Beersheba road, from where they saw a great deal of movement around Tel esh Sheria, and the Beersheba to Ramleh railway viaduct at Irgeig. At dusk the 22nd Mounted Brigade of yeomanry continued to hold the outpost line, while the remainder of the Anzac Mounted Division retired to Shellal to water. Also during the day, the infantry was reinforced by the Imperial Mounted Divisions and the Imperial Camel Brigade. The Anzac Mounted Division would extend the line eastwards from the Imperial Mounted Division, in preparation for an attack on the Atawineh redoubt, leaving the 22nd Mounted Brigade to defend the Shellal ford. After 07:30, the ships shifted their fire to north and northwest of Gaza and north and northeast of Ali Muntar to avoid firing on the infantry. The ships were targeted by a German submarine during the afternoon which fired a torpedo at Requin', just missing the ship. Eastern Force heavy artillery fired on the hostile artillery batteries and strong defensive points that held up the infantry attack. For the first 40 minutes, the field howitzers fired gas shells at hostile battery positions and at the woodland area south west of Ali Muntar. Afterwards they continued their bombardment, firing high explosive shells for the remainder of the two hours. The 15th Heavy Battery shelled gun positions and trenches near Kh el Bir, the 10th Heavy Battery targeted the ridge east of Gaza to Fryer Hill, the 91st Heavy Battery fired on El Arish Redoubt, Magdhaba Trench, and hostile batteries west of Gaza, while the 6 inch howitzers of the 201st Siege Battery targeted Outpost Hill and Middlesex Hill on the Es Sire Ridge. The 8 inch howitzer fired on Green Hill and the southern Gaza defences. These guns were supplied with 500 rounds per 60 pdr and 6 inch howitzers, 400 rounds per 8 inch howitzer, 600 rounds per 4.5 inch howitzer, and 600 rounds per 18 pdr. Divisional commanders controlled the use of their divisional artilleries, excepting three brigades of 18 pdrs. The 263rd Brigade, 52nd (Lowland) Division was attached to 54th (East Anglian) Division until 07:30 when it transferred to the 74th (Yeomanry) Division with the objective of defending the Sheikh Abbas Ridge. The 267th Brigade, 53rd (Welsh) Division was attached to the 52nd (Lowland) Division until 07:30 when it returned to the 53rd (Welsh) Division. The 272nd Brigade, 54th (East Anglian) Division was attached to Eastern Force artillery until 18:30 18 April when it came under orders of 74th (Yeomanry) Division. The available guns had been deployed at a ratio of one gun every , compared with one gun every 36 feet (11 m) at Arras, on the Western Front, in April 1917. The light field guns could not produce a sufficiently dense bombardment, and the thin barrage was not effectively strengthened by the naval guns. Ten minutes before the infantry attack, 18 pdrs began their covering fire.
EEF шабуылдарын тоқтату
Қараңғылық соғыс аяқталды, ертеңгі күні шайқас жаңадан басталатын болды деп күтілді. ЕЭФ жаяу әскер бригадалары Осман траншеяларына бірнеше жерде енгенімен, қатал қорғаныс оларды әлсіретіп, күшті қарсы шабуылдар кезінде қол жеткізгендерін ұстап тұру мүмкін болмады. Шөл колоннасы 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының оң жағынан, Шейх Аббас қыратының шетіндегі Дәмбелл төбесіне жақын, Мунхейле арқылы, Уади-эль-Баханың оңтүстігінен, Уади-Гуззедегі Хизейядағы Шеллалдан шамамен 2 километр (1 миль) солтүстікке дейін созылған аванпост желісіне қайтарылды. Жалпы қарсы шабуыл болмаса да, көптеген жергілікті шабуылдар орын алды. Олардың бірі, Уади-Сиханнан төмен қарай жылжуға тырысқан шабуыл, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының артиллериясымен тоқтатылды. Шамамен 200 Осман тұтқыны қолға түсті. Ресми мәліметтер бойынша, 509 адам қаза тапты, 4359 адам жараланды, 1534 адам жоғалып кетті, оның ішінде 272 әскери тұтқын болды. Ал неофициалды мәліметтер бойынша бұл көрсеткіш 17 000-ға жетті. Газа соғыс зираты британ халқына айтылғаннан гөрі әлдеқайда ауыр болған қазаларға үнсіз куәлік етеді. 1917 жылдың қазан айына қарай Худждің солтүстігіндегі Хулейкатта штабы орналасқан Крес фон Крессенштейн басқаратын Сегізінші армия құрылды. Иерусалимге шабуыл жасауға мүмкіндік беретін ЕЭФ күші қазір күрт азайды. Мюррей мен Добелл қызметтерінен босатылып, Англияға қайтарылды. Шабуыл кезінде ЕЭФ қорғаған желі нығайтылып, күшейтілді, Жерорта теңізі жағалауындағы Шейх Айлиннен Шейх Аббасқа және Тель-эль-Джеммиге дейін окоп соғысы орнатылды. Бұл желі алты ай бойы, Оңтүстік Палестинадағы тоқырау деп аталатын кезеңде сақталып тұрды, осы уақытта Газа мен Иерусалимді басып алу үшін күзде жаңа күш-жігер жоспарлары жасалды.
Darkness ended fighting with anticipation for a renewal of the battle the next day. Although the EEF infantry brigades had succeeded in entering the Ottoman trenches at several points, they were too weakened by the fierce defence to retain their gains during strong counterattacks. Desert Column was withdraw to an outpost line extending from the right of the 54th (East Anglian) Division near Dumb bell Hill on the edge of the Sheikh Abbas Ridge, through Munkheile south of the Wadi el Baha, to a point on the Wadi Ghuzzee about 1 mile (2 km) north of Shellal at Hiseia. Although no general counterattack occurred, there were numerous local attacks. One of these attacks, which attempted to advance down the Wadi Sihan, was stopped by the 54th (East Anglian) Division's artillery. About 200 Ottoman prisoners were captured. Official casualty figures include 509 killed, 4,359 wounded, and 1,534 missing; including 272 prisoners of war, while unofficially the figure was much higher at 17,000. The Gaza war cemetery bears silent witness to the casualties which were much more severe than the British public was told. and by October 1917 the Eighth Army commanded by Kress von Kressenstein had been established with headquarters at Huleikat north of Huj. The EEF's strength, which could have supported an advance to Jerusalem, was now decimated. Murray and Dobell were relieved of their commands and sent back to England. The line secured during the battle by the EEF was consolidated and strengthened and trench warfare established from Sheikh Ailin on the Mediterranean coast to Sheikh Abbas and on to Tel el Jemmi. This line was to be held for six months, during the so called Stalemate in Southern Palestine, when plans for a fresh effort in the autumn were developed to capture Gaza and Jerusalem.