Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылға дейінгі консервативтік партиялар
pre 1949 Conservative parties
Ньюфаундленд пен Лабрадордың Прогрессивті консервативтік партиясы – Канаданың Ньюфаундленд пен Лабрадор провинциясындағы саяси партия. Партия 1949 жылы құрылған және соңғы рет 2003 жылғы жалпы сайлаудан бастап 2015 жылғы жалпы сайлауға дейін Ньюфаундленд пен Лабрадор үкіметін құрды. 2015 жылдың 14 желтоқсанынан бері партия Ньюфаундленд пен Лабрадор үкіметіне ресми оппозиция рөлін атқарып келеді. 2023 жылдың 14 қазанында МХА Тони Уэйкхэм партия басшысы болып сайланды.
The Progressive Conservative Party of Newfoundland and Labrador is a provincial political party in Newfoundland and Labrador, Canada. The party was founded in 1949 and most recently formed the Government of Newfoundland and Labrador from the 2003 general election until the 2015 general election. The party has served as the official opposition to the government of Newfoundland and Labrador since 14 December 2015. On October 14, 2023, MHA Tony Wakeham was elected leader.
Шығу тегі
Партия Ньюфаундлендтің Канадамен конфедерацияға дейін Жауапты Үкімет Лигасы (RGL) ретінде құрылған. RGL 1934 жылы тоқтатылғаннан кейін Ньюфаундлендке жауапты үкіметті қайтару үшін күресті. 1948 жылғы референдумда Ньюфаундленд Канаданың оныншы провинциясы болуға шамалы көп дауыс берді. Референдумнан кейін федералды партиялар Ньюфаундлендте ұйымдаса бастады, ал RGL мүшелерінің көпшілігі Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясымен бірігіп, Ньюфаундлендтің Прогрессивті консервативтік партиясын құруға бейімделді.
The party originated before Newfoundland's confederation with Canada as the Responsible Government League (RGL). The RGL campaigned for responsible government to return to Newfoundland, after being suspended in 1934. In the 1948 referendum, Newfoundland narrowly voted to join Canada as its tenth province. Following the referendum, federal parties started organizing in Newfoundland and most members of the RGL decided to align themselves with the Progressive Conservative Party of Canada, to form the Progressive Conservative Party of Newfoundland.
Саяси ошақтай (1949 - 1972)
Гарри Мьюс Прогрессивті консервативті партияның басшысы ретінде мойндалды және оларды 1949 жылғы провинциялық сайлауға жетектеді. Либералдық партияның көшбасшысы Джой Смолвуд, 1948 жылы конфедерацияны қолдау үшін үгіт жүргізген, өзінің партиясын жеңіске жеткізіп, 28 орынның 22-сін жеңіп алды. Прогрессивті консерваторлар тек бес орынды ғана жеңіп алды, ал Сент-Джонс-Уэст округінен сайлауға түскен Мьюс Ассамблея палатасына өтуге қол жеткізе алмады. Содан кейін сол жылы Мьюс Сент-Джонс қаласының мэрі болып сайланды және көп ұзамай партия басшысы қызметінен бас тартты. Прогрессивті консерваторлар провинцияда үстемдікке ие болу үшін күресті, олар конфедерацияға қарсы деп танылды. Олардың қолдауы 1940 жылдары конфедерацияға қарсы күшті орталықтар болған Сент-Джонс сыртындағы Авалон түбегіндегі Рим-католик қауымдастықтарымен шектелді. Смолвуд 1950 және 1960 жылдары Либералдық партияны басқаруын жалғастырды, бірақ 1969 жылға қарай оның үкіметі қиындықтарға тап болды. Сәтсіз ірі жобалар мен даулы саяси шешімдер халықтың Смолвуд пен оның үкіметіне қарсы пікірін тудыра бастады. Ол партиясын жаңартуға тырысып, Джон Кросби, Эдвард Робертс және Клайд Уэллс сияқты жас саяхатшыларды кабинетке тағайындады. Алайда Смолвуд ішкі дау-дамағлдарға тап болып, 1969 жылы басшылық лауазымынан кетіп, саясаттан шығатынын жариялады. Кросби оның орнын басуға басты үміткер болғанда, Смолвуд басшылыққа үміткер болуға шешім қабылдады. Смолвудтың басшылыққа үміткерлігі сәтті аяқталды, ал Кросби және бірнеше жас либералдар Прогрессивті консерваторлар партиясына өтті.
Harry Mews was acclaimed as leader of the Progressive Conservative Party and led them into the 1949 provincial election. Liberal leader Joey Smallwood, who had campaigned for confederation in 1948, led his party to victory, winning 22 seats of the 28 seats available. The Progressive Conservatives only managed to win five seats and Mews, who ran in the district of St. John's West, was unsuccessful in his bid for a seat in the House of Assembly. Mews was elected mayor of St. John's later that year and stepped down as party leader soon after. The Progressive Conservatives struggled to make gains in the province, being tarred as anti confederates. Their support was confined to Roman Catholic communities on the Avalon Peninsula outside of St. John's, which had been anti confederation strongholds in the 1940s. Smallwood continued to lead the Liberal Party through the 1950s and 1960s; however, by 1969 his government started facing problems. Failed megaprojects and controversial policy decisions had started turning the public against Smallwood and his government. He attempted to revitalize his party by appointing younger men to his cabinet, such as John Crosbie, Edward Roberts and Clyde Wells. However, Smallwood continued to face internal strife and announced his resignation as leader and his retirement from politics in 1969. When Crosbie became the front runner to succeed him as leader, Smallwood decided to run for the leadership. Smallwood's leadership bid was successful and Crosbie, along with a number of young Liberals, defected to the Progressive Conservatives.
Моурс дәуірі (1971-1979 жылдар)
Мурс 1971 жылғы сайлауда торилерді басқарды. Олар Ассамблея палатасында 21 орынға ие болды, либералдар 20 орын, ал Жаңа Лабрадор партиясы – бір орын жеңіп алды. Билік тепе-теңдігі бұрынғы либералдық диссидент, Лабрадор партиясының жалғыз МХА-сы Том Берджесске тиесілі болды. Берджес консерваторларды қолдады, бұл Мурске бір орынмен үкімет құруға мүмкіндік берді. Смолвуд 1972 жылғы 18 қаңтарда премьер-министр қызметінен кетті, ал Мурс Ньюфаундлендтің екінші премьер-министрі болып ант берді. Бірақ Мурс Берджеске министрлік тағайындау туралы уәдесін орындамағандықтан, Берджес либералдарға қайта оралды. Консервативті МХА Хью Ши Мурс ант бергеннен кейін бірнеше күн өткен соң либералдарға өтті. Жаңа палатаның алғашқы отырысынан кейін бірнеше сағаттан соң Мурс өзінің үкімет құруға жарамсыз екенін түсінді. Ол лейтенант-губернатор Эварт Харнумнан заң шығарушы жиналысты таратып, жаңа сайлау тағайындауын сұрады. Мурс 1975 жылғы 16 қыркүйекте екінші мерзімге қайта сайланды. Провинциядағы округтердің саны 52-ге дейін артты, ал Прогрессивті консерваторлар 30 орын жеңіп, дауыстардың 46 пайызын алды. Мурс өзінің басшылығы демократиялық және есепті үкімет құратынын уәделеді, бұл Смолвудтың билігіне қарсы болды. Жаңа Прогрессивті консервативті үкімет ауылдық жерлерді дамытуға және провинцияның табиғи ресурстарын бақылауға уәде берді, сондай-ақ Либералдық партияның қоныс аудару және индустриализациялау саясатынан алшақтады. Мурс үкіметі демократиялық реформаларды жүзеге асыруда сәтті болды. Оның үкіметі көптеген Канада заңнамалық жиналыстарында кең таралған күнделікті сұрақтар кезеңін енгізді, бірақ Ньюфаундлендте мұндай практика болған жоқ. Үкімет 1973 жылы Канададағы алғашқы заң болып табылатын Мүдделер қақтығысы туралы заңды қабылдады. Бұл заң сайланған лауазымды тұлғалар мен жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлерді өздерінің ресми міндеттеріне әсер ете алатын инвестициялар мен қарым-қатынастарды жария етуге міндеттеді. Сондай-ақ, МХА-ға мүдделер қақтығысы туындауы мүмкін мәселелер бойынша дауыс беруге немесе сөйлеуге тыйым салды. Смолвуд өзінің кабинетін өкілеттігінің жалғасы ретінде қараса, Мурс министрлеріне көбірек тәуелсіздік және өздерінің ведомстволарын бақылауға берді. Үкімет ресурстарды дамыту, мемлекеттік қызметтер және әлеуметтік бағдарламалар саясатын талқылап, құру үшін жоғары тұрған министрлерден тұратын жоспарлау және басымдықтар комитетін құрды. 1975 жылы тәуелсіз және партиялық емес провинциялық омбудсмен құрылды. Оның міндеті – мемлекеттік органдар мен мекемелер тарапынан әділетсіздікке ұшыраған азаматтардың шағымдарын тексеру. Конвенцияда соңғы кезде Энергетика және тау-кен министрі болып қызмет еткен Пекфорд үш раундтан кейін Прогрессивті консервативті партияның басшысы болып сайланды. Ол 1979 жылғы 26 наурызда Ньюфаундлендтің үшінші премьер-министрі болып ант берді. 1979 жылғы 26 мамырда заң шығарушы орган таратылды және сайлау 1979 жылғы 18 маусымда тағайындалды. Сайлау күні Пекфорд партияны 33 орынға ие болып, көпшілік дауыстың 50 пайызын жеңіп, көпшілік үкіметке жеткізді. 1982 жылғы провинциялық сайлауда Пекфорд Прогрессивті консерваторларды екінші, ірі көпшілік үкіметке жеткізді. Оның партиясы дауыстардың 60 пайызын алып, заң шығарушы органдағы 52 орынның 44-ін жеңіп алды. 1985 жылғы провинциялық сайлауда Торилер Пекфордтың басшылығымен тағы да қайта сайланды. Алайда, Жаңа демократиялық партияның (ЖДП) қолдауының айтарлықтай өсуі және либералдық партияның қолдауының артуы Торилердің көпшілігін айтарлықтай азайтты. Олар дауыстардың 49 пайызын алып, Ассамблея палатасында 36 орын жеңіп алды. Пекфордтың премьер-министрлігі ресурстарды дамытуға баса назар аударды. Ол конституциялық реформа арқылы федералды үкіметтен тәуелсіздік алуға тырысты, соның арқасында Ньюфаундленд өзінің табиғи ресурстарын басқара алатын болар еді. Пекфордтың мақсаттары провинциядағы сайлаушылардың арасында жақсы қабылданып, олар ұлтшылдыққа және ерекше мәдениетіне құрмет көрсетті. Алайда провинцияның табиғи ресурстарының көп бөлігі сыртқы мүдделердің бақылауында болды. Смолвудтың қол қойған апатты Үстіңгі Черчилль келісімінен Ньюфаундленд емес, Квебек пайда тапты, Лабрадордың батысындағы кен өндіруді Канаданың темір кен компаниясы бақылады, көпұлтты компаниялар орман шаруашылығын бақылады, ал федералды үкімет балық шаруашылығының көп бөлігін бақылады. Теңіздегі мұнай провинция үшін өте пайдалы болатын жаңа сала еді, бірақ федералды үкімет Ньюфаундлендтің осы ресурсқа иелік етуіне қарсы шықты. Пекфорд басшылығындағы үкімет Квебекпен бұрынғы келісімді қайта жаңартуға тырысты, бірақ көптеген әрекеттер сәтсіз аяқталды. Федералды үкімет араласуға дайын болмады, ал 1984 және 1988 жылдары Канаданың Жоғарғы соты екі рет Квебекке жақын шешім шығарды. Өз ізілдісімен Пекфорд Төменгі Черчилль су электр стансасын дамытуды үміттенеді, бірақ оның үкіметі де Квебек арқылы беру жолын қамтамасыз ете алмады. Оның үкіметі провинцияның балық шаруашылығын бақылауын арттыру үшін конституциялық өзгерістерді іздеді, бірақ Пекфорд басқа премьер-министрлерден жеткілікті қолдау ала алмады. Үкімет федералды балық шаруашылығы саясатына ықпал етуге тырысты, бірақ Оттава Пекфордтың апатты деп есептеген даулы саясатты қабылдады. Оның үкіметі балық өңдеу өсімдіктерінің санына рұқсат беру сияқты балық шаруашылығындағы артық қуатты күшейтетін саясатты жалғастырды. 1984 жылы Канаданың Жоғарғы соты мұнай Ньюфаундлендтің жағалауында орналасқандықтан, ол федералдық юрисдикцияға жататынын шешті. Алайда 1985 жылы Пекфорд премьер-министр Брайан Малрунимен Атлантикалық келісімге қол қойды, бұл келісім провинцияға жағалауды басқаруда тең үлес беруге және барлық кірістің үлкен бөлігіне ие болуға мүмкіндік берді. Келісім кең қолдауға ие болды және провинция экономикасындағы бетбұрыс деп саналды, бірақ жағалаудағы мұнай өнеркәсібін дамытуға жылдар қажет болды. 1980 жылдар бойына Канадада конституциялық реформа маңызды тақырып болды. 1981 жылы Пекфорд Канада конституциясына әрекет ету бағдарламаларын мойындайтын ереже қосуға ықпал етті. Ол федералдық билікті орталықтандыруға және провинцияға балық шаруашылығы мен теңіздегі мұнайды басқаруда көбірек айтуға көмектесетініне үміттенген Мич-Лейк келісімін де қолдады. Пекфордтың басшылығымен болған басқа да маңызды оқиғалардың қатарында 1979 жылы провинциялық кабинетке Линн Вердж мен Хейзел Ньюхуктың тағайындалуы болды, олар Ньюфаундленд пен Лабрадорда кабинет министрлері болып қызмет еткен алғашқы әйелдер болды. Пекфордтың үкіметі 1980 жылғы 6 маусымда жаңа провинциялық туды қабылдады. Провинция 1983 жылы он екінші сыныпты енгізді, сондай-ақ сол жылы Транс-Лабрадор тас жолының құрылысы басталды. Оның үкіметі Филип Спрунгпен бірлесіп, аралда гидропоникалық жылыжайлар салуға және Атлантикалық Канада мен АҚШ-тың шығыс жағалауында қияр сатуға келісім жасады. "Спрунг жылыжайы" Сент-Джонс Маунт-Перл шекарасының жанында салынды, бірақ экономикалық сәтсіздікке ұшырады. Жылыжайда өсірілген қиярлар дүкендердегі бағасынан қымбат болды, провинция Спрунг жылыжайына 22 миллион доллар жұмсады, бірақ 1989 жылы ол банкротқа ұшырады. Саяси мансабының соңына қарай Пекфордтың халық арасындағы беделі төмендеді. Оның премьер-министрлігі кезеңінде провинция экономикасы күйреуге ұшырады, жұмыссыздық деңгейі жоғары болды және кірістер азайды. Әлемдік рецессия провинцияның ресурстық секторына және балық шаруашылығына зиян келтірді. Пекфордтың ауылдық жерлерді дамыту туралы уәдесі тек жұмыссыздыққа арналған жобаларға және федералдық жұмыссыздыққа жәрдемдеме бағдарламаларына әкелді. Ол Спрунг жылыжайы экономиканы әртараптандыруға көмектеседі деп үміттенеді, бірақ ол оның және оның партиясының беделін нашарлатты. 1989 жылғы 21 қаңтарда Пекфорд саясаттан кеткенін жариялады.
Moores led the Tories into the 1971 election. They won 21 seats in the House of Assembly, compared to 20 for the Liberals and one for the New Labrador Party. The balance of power rested with Tom Burgess, a former Liberal dissident who was the Labrador Party's lone MHA. Burgess decided to support the Conservatives, allowing Moores to form government by one seat. Smallwood resigned as premier on 18 January 1972, and Moores was sworn in as the second Premier of Newfoundland. However, when Moores reneged on a promise to name Burgess to cabinet, Burgess defected back to the Liberals. Conservative MHA Hugh Shea crossed the floor to the Liberals just days after Moores was sworn in. Just hours after the new House met, Moores realized he was in no position to govern. He asked Lieutenant Governor Ewart Harnum to dissolve the legislature and call another election. Moores was reelected to a second term on 16 September 1975. The number of districts in the province had increased to 52, and the Progressive Conservatives won 30 seats and 46 percent of the popular vote. Moores promised that his administration would make government more democratic and accountable, which was in contrast to Smallwood's domineering leadership style. The new Progressive Conservative government vowed to promote rural development and take greater control of the province's natural resources, it also distanced itself from the Liberal Party's resettlement plans, and industrialization policies. The Moores government was successful in bringing about democratic reforms. His government brought in daily question period, which was common in most legislative assemblies in Canada but was non existent in Newfoundland. The government also passed the Conflict of Interest Act in 1973, which was the first legislation of its kind in Canada. The act required elected officials and senior civil servants to make public any investments or relationships that could influence the performance of their official duties. It also forbade MHAs from voting or speaking on issues where a conflict of interest could exist. While Smallwood had treated his cabinet as an extension of his authority, Moores gave his ministers more independence and greater control over their departments. The government created a planning and priorities committee of senior ministers, who would discuss and create policy on resource development, government services, and social programs. In 1975, an independent and non partisan provincial ombudsman was created. His role was to investigate complaints from citizens who felt they were unfairly treated by government departments or agencies. At the convention Peckford, who most recently served as Minister of Energy and Mines, was elected Progressive Conservative leader after three ballots. He was sworn in as the third Premier of Newfoundland on 26 March 1979. On 26 May 1979, the legislature was dissolved and an election was set for 18 June 1979. On election night Peckford led the party to an increased majority government, winning 33 seats and 50 percent of the popular vote. In the 1982 provincial election Peckford led the Progressive Conservatives to a second, and larger, majority government. His party won 60 percent of the popular vote and took 44 of the 52 seats in the legislature. In the 1985, provincial election the Tories were once again re elected under Peckford's leadership. However, a significant increase in support for the New Democratic Party (NDP), and a bump in Liberal support, resulted in a significantly reduced majority for the Tories. They won 49 percent of the vote and 36 seats in the House of Assembly. Peckford's premiership was heavily focused on resource development. He strove for greater independence from the federal government through constitutional reform, so that Newfoundland could manage its natural resources. Peckford's goals resonated well with voters in the province who were embracing nationalism and their distinct culture. However, much of the province's natural resources were already controlled by outside interests. The disastrous Upper Churchill deal, signed by Smallwood, was benefitting Quebec instead of Newfoundland, mining in Labrador West was controlled by the Iron Ore Company of Canada, multinational companies controlled the forestry, while the federal government controlled much of the fishery. The offshore oil was a new industry which could have very lucrative benefits for the impoverished province, however the federal government challenged Newfoundland's claimed ownership of the resource. The Peckford administration worked to renegotiate the lopsided Upper Churchill contract with Quebec, however repeated attempts were unsuccessful. The federal government was unwilling to intervene, and in 1984 and 1988 the Supreme Court of Canada ruled twice in Quebec's favour. Like his predecessor, Peckford hoped to develop the Lower Churchill hydro project, but his government was also unsuccessful in securing a transmission route through Quebec. His government sought for constitutional change so that the province would have greater control of the fisheries, but Peckford was unable to get enough support from other premiers. The government did its best to influence federal fisheries policies, but Ottawa still brought in controversial policies that Peckford felt were disastrous. His government also continued with policies that added to overcapacity in the fishery, such as allowing too many fish processing plants to operate. In 1984, the Supreme Court of Canada had ruled that the due to oil being located offshore Newfoundland it fell under federal jurisdiction. However, in 1985, Peckford negotiated the Atlantic Accord with Prime Minister Brian Mulroney, the Accord gave the province equal say over offshore management and a large slice of all revenues. The Accord received widespread support and was hailed as a turning point in the province's economy, however it would take years for the offshore oil industry to be developed. Constitutional reform was a major topic in Canada throughout the 1980s. In 1981, Peckford was instrumental in adding a clause to the Canadian constitution recognizing affirmative action programs. He also supported the Meech Lake Accord, which he hoped would decentralize federal authority and give the province a greater say over fisheries and offshore oil management. Other notable events under Peckford included the appointment of Lynn Verge and Hazel Newhook to the provincial cabinet in 1979, they became the first women to serve as cabinet ministers in Newfoundland and Labrador. Peckford's government also adopted a new provincial flag on 6 June 1980. The province implemented twelfth grade in 1983, the same year construction began on the Trans Labrador Highway. His government also partnered with Philip Sprung to build hydroponic greenhouses on the island and sell cucumbers in Atlantic Canada and the eastern United States. The "Sprung Greenhouse" was constructed near the St. John's Mount Pearl boundary, but was an economic failure. Cucumbers grown at the greenhouse were more expensive than what was already available in grocery stores, the province spent $22 million on the Sprung Greenhouse before it went into receivership in 1989. Towards the end of his political career, Peckford became increasingly unpopular. The provincial economy continued to struggle throughout his premiership, unemployment remained high and revenues were low. A global recession hurt the province's resource sector and the fishery was the brink of collapse. Peckford's promise of rural development only led to make work projects and federally administered employment insurance programs. While he had hoped the Sprung Greenhouse would help diversify the economy it only hurt the credibility and popularity of him and his party. On 21 January 1989, Peckford announced his retirement from politics.
Жеңілісі мен қарсылығы (1989-2003)
Риддаут 1989 жылғы 22 наурызда Ньюфаундленд премьері болып ант берді. Премьер-министр болып ант бергеннен кейін бір апта өткен соң ол 1989 жылғы 20 сәуірде жалпы сайлауды жариялады. Прогрессивті консерваторлар сайлауға халық пікірінің сауалнамаларында үлкен артықшылықпен шықты, бірақ науқан барысында бұл артықшылық жоғалып кетті. Сайлау түні Клайд Уэллс өзінің Либералдық партиясын жеңіске жеткізіп, 31 орынды жеңіп алды, ал торилер 21 орынға ие болды. Либералдық партия көбірек орынды жеңіп, үкімет құра алды, бірақ прогрессивті консерваторлар халық дауысын бар болғаны 1400 дауыс айырмасымен жеңіп алды. Риддаутты 1993 жылғы жалпы сайлауға партияны басқарған Лен Симмс алмастырды. Сайлау экономикаға баса назар аударды. Уэллс басшылығымен либералдар мемлекеттік сектор қызметкерлерінің жалақысынан 70 миллион доллар кесуді ұсынды, ал торилер мен Жаңа демократтар Уэллс ұсынған кесулер тым қатаң деп санады. Либералдық партия қайта сайланды, ал ПК партиясы либералдар мен Жаңа демократтарға қолдау мен орыннан айырылды. Симмс 1994 жылы басшылық лауазымынан кетті, ал 1995 жылғы 28-29 сәуірде басшылыққа сайлау конвенциясы өтті. 1979 және 1989 жылдарғы басшылық конвенцияларында көптеген үміткерлер болған еді, ал 1995 жылғы жарыста басшылыққа екі ғана үміткер ұмтылды: Линн Вердж және Лойола Салливан. Вердж алғаш рет 1979 жылы сайланды және кабинет министрі қызметін атқарган алғашқы әйелдердің бірі болды; ол Риддауттың кезінде Премьер-министрдің орынбасары болды. Салливан 1992 жылғы қосымша сайлауда алғаш рет сайланған кәсіпкер және бұрынғы педагог болды. Екеуі де партияның әртүрлі фракцияларын ұсынды: Вердж прогрессивті қанатты, ал Салливан консервативті қанатты ұсынды. Басшылыққа қатысты жарыс кейбір адамдар үшін қатал болды, Вердж үш дауыс айырмасымен жеңіске жетті. Оның жеңісімен Вердж провинция тарихында саяси партияның басшысы болған алғашқы әйел атанды. ПК партиясының фракциясы Вердждің жеңісінен кейін бөлінді, себебі ол прогрессивті қанатты ұсынды және оның әйел екені де себеп болды. Партиядағы бөліну оның басшылығының алғашқы алты айында тыныш болды, бірақ қараша айында жарияланды. ПК партиясы келесі сайлауда Уэллсті жеңе алатынына сенімді болды, бірақ 1995 жылғы қарашада Corporate Research Associates (CRA) жүргізген сауалнама либералдардың торилерге қарағанда үлкен артықшылығы бар екенін көрсетті. Келесі айда Уэллс Ньюфаундленд премьер-министрі қызметінен кететінін мәлімдеді. Либералдардың заң шығарушы органның барлық орынды жеңіп алады деген қорқыныш болды, бірақ ақырында ПК партиясы тоғыз орынды жеңіп алды және халық дауысының 39 пайызын алды. Бұл Тори партиясының 30 жылдағы ең нашар көрсеткіші болғанымен, Вердж науқан барысында торилер мен либералдар арасындағы алшақтықты қысқартуға қол жеткізді. Шындығында, кейбір либералдар науқан тағы бір аптаға созылса, ол сайлауда халық дауысын жеңіп алуы мүмкін екенін мойындады. Вердж өзінің орындығынан жеті дауыс айырмасымен айырылды. Ол кейін басшылық лауазымынан кетіп, Салливан уақытша басшы болып тағайындалды.
Rideout was sworn in as premier of Newfoundland on 22 March 1989. A week after being sworn in as premier he called a general election to be held on 20 April 1989. The Progressive Conservatives went into the election with a large lead in public opinion polls, but that lead evaporated as the campaign wore on. On election night Clyde Wells led his Liberal Party to victory, winning 31 seats compared to 21 for the Tories. While the Liberal Party were able to win more seats and form government, the Progressive Conservatives had actually won the popular vote by a slim 1,400 vote margin. Rideout was succeeded as leader by Len Simms, who led the party into the 1993 general election. The election was heavily focused on the economy. The Liberals, under Wells, campaigned on cutting $70 million from the public sector payroll, while both the Tories and New Democrats felt the cuts proposed by Wells were too drastic. The Liberal Party was re elected and the PC Party lost support and seats to both the Liberals and New Democrats. Simms resigned as leader in 1994 and a leadership convention was held on the weekend of 28–29 April 1995. Unlike the 1979 and 1989 leadership conventions, which saw a large number of candidates, the 1995 race saw just two candidates seek the leadership; Lynn Verge and Loyola Sullivan. Verge was first elected in 1979, becoming one of the first women to serve as a cabinet minister; she had been Deputy Premier under Rideout. Sullivan was a businessman and former educator who was first elected in a 1992 by election. Both were seen as representing different factions of the party; Verge represented the progressive wing while Sullivan represented the conservative wing. The leadership contest was considered to be a bitter affair by some, with Verge winning by a margin of three votes. With her win, Verge became the first woman to serve as leader of a political party in the province's history. The PC Party caucus was divided following Verge's win, not only due to her representing the progressive wing but also because of her gender. The divisions within the party remained quiet during her first six months as leader, but became public by November. The PC Party had been confident that they could defeat Wells in the next election, but by November 1995, a Corporate Research Associates (CRA) poll showed that the Liberals held a large lead over the Tories. The following month Wells announced he would be stepping down as premier of Newfoundland. There were fears that the Liberals would win every seat in the legislature; in the end the PC Party won nine seats and 39 percent of the popular vote. Although this was the Tories' worst showing in 30 years, Verge had managed to close the gap between the Tories and Liberals as the campaign wore on. Indeed, some Liberal insiders even admitted she could have won the popular vote in the election if the campaign had lasted another week. Verge lost her own seat by seven votes. She subsequently resigned as leader and was succeeded by Sullivan on an interim basis.
Уильямс дәуірі (2001 жылдан 2010 жылға дейін)
Екі айдан кейін Уильямс Хэмбер-Вест ауданындағы Корнер-Брук округіндегі толықтыру сайлауда жеңіске жетті. 1999 жылғы сайлаудан кейін Прогрессивті консерваторлар төрт толықтыру сайлауда жеңіске жетті, сондай-ақ Либералдық партия мүшесі Росс Уайзман партияға қосылу үшін фракциядан өткен кезде тағы бір МХА (депутат) алды. 2003 жылғы сайлауға арналған заң шығарушы орган таратылған кезде партияның фракциясы 19 мүшеге дейін өсті. Сайлауда Торилер 14 жылдан кейін билікке оралып, провинцияның 48 орынның 34-ін жеңіп алды. 2007 жылғы провинциялық сайлауда Прогрессивті консерваторлар үлкен жеңіске жетті. Партия Ассамблея палатасындағы 48 орынның 44-ін жеңіп, дауыс берушілердің шамамен 70 пайызын алды, бұл провинция тарихындағы кез-келген партияның ең үлкен жеңісі болды. Уильямс премьер-министр ретіндегі бірінші мерзімінде басқаруға көбірек қаржылық консервативтік көзқарас танытты. Ол сайлаудан кейін провинциялық кабинет мүшелерінің санын қысқартты, ал бірнеше айдан кейін үкіметтік департаменттерді реформалады. Провинцияның қаржылық жағдайы күтілгеннен нашар екенін және жылдық 1 миллиард долларлық дефицит бар екенін анықтағаннан кейін, ол бірқатар даулы кесімдер жасады. Бұрынғы либералдық үкімет кезінде жоспарланған жаңа ауруханалар мен мектептердің құрылысы тоқтатылды, ал мектептер мен денсаулық сақтау басқармаларының саны азайтылды. Бір айлық ереуілден кейін үкімет 2004 жылдың сәуірінде мемлекеттік қызметкерлерді жалақыны көтермей жұмысқа қайтаруды заңдастырды. Жаңа профициттер Уильямс үкіметінің табыс салығын төмендетуіне және мемлекеттік шығындарды айтарлықтай арттыруына әкелді. Шығындардың өсуі негізінен провинцияның инфрақұрылымын және әлеуметтік бағдарламаларын жаңартуға бағытталған. Сондай-ақ, ол мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын 20 пайыздан астам көтерді, бұл олардың жалақысының көп жылдар бойы тоңдырылып қойылған кезеңін өтеуге мүмкіндік берді. 2010 жылы ол қызметтен кеткен кезде мемлекеттік шығындар күрт өсті, оның провинциялық кабинеті 18 министрден тұрды және мемлекеттік қызметтің көлемі ол қызметке келген кездегіден едәуір үлкен болды. Үкімет шығындары айтарлықтай өскенімен, оның үкіметі провинцияның таза қарызын шамамен 4 миллиард долларға дейін азайтуға қол жеткізді және Уильямс Канададағы ең қаржылық жауапты премьер-министрлердің бірі деп есептелді. 2010 жылдың 25 қарашасында Уильямс 2010 жылдың 3 желтоқсанында премьер-министр лауазымынан кететінін және вице-премьер Кэти Дандердейл 2011 жылы Прогрессивті консерваторлар жаңа лидерді таңдағанға дейін провинцияның премьер-министрі болып қызмет ететінін мәлімдеді.
Two months after taking the leadership, Williams won a by election in the Corner Brook district of Humber West. The Progressive Conservatives won four by elections after the 1999 election, and gained another MHA when Liberal Party member Ross Wiseman crossed the floor to join the party. When the legislature was dissolved for the 2003 election the party had increased its caucus to 19 members. In the election the Tories were returned to power after 14 years, winning 34 of the province's 48 seats. In the provincial election in 2007 the Progressive Conservatives won a landslide victory. The party won 44 out of the 48 seats in the House of Assembly and took just under 70 percent of the popular vote, the largest win for any party in the province's history. Early in Williams' first term as premier he took a more fiscally conservative approach to governing. He reduced the size of the provincial cabinet following the election, and months later reformed government departments. After discovering that the province was in worse financial shape than previously thought, and facing annual deficits of $1 billion, he made a number of controversial cuts. The construction of new hospitals and schools, that had been planned under the previous Liberal government, were put on hold, and the number of school and health boards were compressed. After a monthlong strike the government legislated public service employees back to work in April 2004, without a pay raise. The new surpluses led to the Williams government reducing income taxes and significantly increasing government spending. The increases in spending was largely focussed on upgrading the province's infrastructure and social programs. He also gave public service employees increases in pay of over 20 percent, to make up for years that their pay was frozen. By the time he left office in 2010, government spending had skyrocketed, his provincial cabinet had increased to 18 ministers and the size of the public service was significantly larger than when he took office. While government spending was up substantially his government still managed to reduce the province's net debt by roughly $4 billion and Williams was considered one of the most fiscally responsible premiers in Canada. On 25 November 2010, Williams announced that he would step down as premier on 3 December 2010 and that Deputy Premier Kathy Dunderdale would serve as the premier of the province until the Progressive Conservatives chose a new leader in 2011.
Дандердейл дәуірі (2010-2014 жылдар)
Кэти Дандердейл Уильямстың отставкасынан кейін 2010 жылдың 3 желтоқсанында Ньюфаундленд пен Лабрадордың оныншы премьер-министрі болып ант берді. Ол провинциядағы тұңғыш әйел премьер-министр және Канададағы осындай лауазымда отырған алтыншы әйел болды. Партия басшылығына үміткер болмайтынын мәлімдегенімен, 2010 жылдың 30 желтоқсанында Дундердейл өзінің фракциясының толық қолдауымен басшылыққа таласатынын жариялады. Ол партия төрағасы болып сайлануға ниет білдірген жалғыз кандидат болды және 2011 жылдың 2 сәуірінде партия басшысы болып ант берді. Сол жылы Дундердейл прогрессивті консерваторларды провинциялық сайлауда үшінші рет жеңіске жеткізді. Алдыңғы сайлаумен салыстырғанда қолдау төмендесе де, ПК партиясы 37 депутат сайлап, дауыс берушілердің 56 пайызын жеңіп алды. Оның премьер-министрлік қызметіндегі басты мәселелер – Muskrat Falls жобасын дамыту, басқа да табиғи ресурстарды игеру және мемлекеттік шығындарды ұстап тұру болды. Сонымен қатар, Дундердейл басшылық және коммуникациялық дағдыларына қатысты көптеген сұрақтарға жауап берді, өйткені оның үш жылдық өкілеттігі кезеңінде оған және үкіметіне қоғамдық қолдау айтарлықтай төмендеді. 2012 жылғы бюджетке дайындалып жатқанда, Дундердейл мен оның министрлері көп жылдық дефицитті азайту үшін шығындарды қысқарту мүмкіндігі туралы халықты ескертті. Дундердейл үкіметі 100 миллион доллар үнемдеуді мақсат еткенін айтты. 2012 жылдың 24 сәуірінде бюджет жарияланғанда, онда аз ғана қысқартулар көрінді және мемлекеттік шығындар 1,7 пайызға өсті. Қаржы министрі Том Маршалл үкімет алдағы он жылда шығындар өсімін тежеу үшін "негізгі мандатты талдауды" жүргізе бастайтынын мәлімдеді. Үкімет 2012-2013 қаржы жылында 258 миллион долларлық дефицит болатынын болжады. 2012 жылдың маусым айында Дундердейл үкіметі провинцияның Ақпаратқа қол жеткізу және жеке өмірді қорғау туралы заңын реформалайтын 29-шы заң жобасын ұсынды. Бұл заң жобасы оппозициялық партиялар, халық және ақпаратқа қол жеткізу заңнамасы саласындағы сарапшылар тарапынан кеңінен сынға ұшырады. 29-шы заң жобасы оппозициялық партиялардың төрт күндік кешіктіру тактикасынан кейін Парламентте қабылданды. Заң қабылданғаннан кейін үш ай өткен соң, ұзақ жылдар бойы депутат болған және бұрынғы министр Том Осборн Дундердейлдің басшылығына наразылығы мен 29-шы заң жобасына қарсылығын білдіре отырып, ПК фракциясынан кетіп қалғанын мәлімдеді. 2012 жылдың 17 желтоқсанында Дундердейл Emera Energy компаниясымен бірлесіп, жоба алғаш рет жарияланғанынан екі жыл өткен соң Muskrat Falls жобасына ресми мақұлдау бергендерін хабарлады. 2012 жылы жүргізілген сауалнамалар Дундердейл үкіметі мен ПК партиясының жақсы көрсеткіштерді көрсеткенімен, оларға деген қолдау төмендеді. 2012 жылдың желтоқсанында CRA сауалнамасы прогрессивті консерваторларға қолдау 46 пайызды құрағанын көрсетті, бұл бір жылдың ішінде 14 пайыздық тармаққа төмендеді. Сол сауалнамада үкіметке қанағаттанушылық деңгейі 58 пайызды құрады, бұл 2011 жылдың желтоқсанындағы сауалнамадағы 75 пайызбен салыстырғанда төмендеді. Дундердейлдің жеке көрсеткіштері ең көп зардап шекті. Халықтың тек 36 пайызы Дундердейлді премьер-министрлік лауазымға ең лайықты деп санайды, бұл бір жыл бұрынғы 59 пайызбен салыстырғанда төмендеді. 2013 жылдың қаңтарында Дундердейл Джером Кеннедиді қаржы министрі етіп тағайындады, ал үкімет тағы да шығындарды қысқарту туралы ескертті. Кеннеди 2013 жылдың 26 наурызында бюджет туралы мәлімдеме жасағанда, үкімет 2013 қаржы жылында 563,8 миллион долларлық дефицит болатынын мәлімдеді. Бюджетке 300 миллион доллар көлемінде шығындарды қысқарту және мемлекеттік секторда 1200 жұмыс орнын жою кірді. 2013 жылғы бюджет жарияланғаннан кейін Дундердейл мен оның үкіметіне наразылық күрт өсті. Бюджет жарияланғаннан кейін жасалған алғашқы қоғамдық сауалнамада жауап берушілердің 65 пайызы үкіметтің жұмысына қанағаттанбағанын айтты. Тек 21 пайыз ғана Дундердейлді премьер-министрлік лауазымға ең лайықты деп санайды, бұл басқа екі партияның басшыларынан артта қалды, ал Прогрессивті консервативтік партия үшінші орынға түсті. 2013 жылдың соңғы жартысында оның үкіметі бірнеше маңызды жеңіске жетсе де, Дундердейл сол жылғы бюджеттен кейін халық пікірінде жоғалтқан беделін қайтаруға тырысты. Қыркүйек айында оның үкіметі провинцияның ең ірі мемлекеттік сектордағы кәсіподағы NAPE-пен алдын ала келісімге қол жеткізгенін хабарлады. Жыл басында NAPE президенті Кэрол Фурлонг егер ереуіл қажет болса, кәсіподақта жеткілікті қаржы бар екенін ескертті. Оның үкіметі жыл соңына дейін бірнеше басқа кәсіподақтармен де келісімге келді. Қазан айында ол Husky Energy компаниясының өкілдерімен бірге Placentia қаласында West White Rose Extension үшін жаңа теңіздік мұнай платформасын салу жоспары туралы хабарлады. Бірнеше аптадан кейін оның үкіметі Еуропалық Одақпен жасалған Канаданың Кеңдік экономикалық сауда келісімі аясында келісілген артықшылықтарды жариялады, әсіресе балық шаруашылығы саласында. Провинциялық үкімет Еуропалық Одақ үшін ең төменгі өңдеу талаптарын жоюға келісті, балық өнімдеріне арналған жоғары тарифтерді жою үшін. Бірнеше күннен кейін Дундердейл мен оның министрлері балық шаруашылығы саласының өкілдерімен бірге еркін сауда келісімі аясында провинциялық және федералдық үкіметтердің үш жыл ішінде балық шаруашылығына 400 миллион доллар инвестициялау жоспары туралы хабарлады. Желтоқсан айында ол Muskrat Falls жобасы үшін барлық қаржыландыру қол жеткізілгенін хабарлады, провинция 3,8 пайыздық жылдық сыйақымен 40 жылға 5 миллиард доллар қарыз алды. Оның үкіметіне қанағаттанушылық 2013 жылдың соңғы тоқсанында өссе де, Дундердейлдің жеке көрсеткіштері мен Прогрессивті консервативтік партияға қолдау көрсетуде айтарлықтай өзгеріс болған жоқ. Желтоқсан айында жарияланған CRA сауалнамасы партияның екінші орынға көтерілгенін көрсетті, бұл NDP қолдауының төмендеуіне байланысты болды, бірақ жетекші орындағы либералдар мен олардың арасындағы айырмасы айтарлықтай өсті. Прогрессивті консерваторлар 29 пайызды құрады, либералдар 52 пайыз, ал NDP 19 пайызды құрады. Дундердейл басшылығына қатысты көптеген сұрақтарға жауап берді, бірақ келесі сайлаудан бұрын отставкаға кететінін бірнеше рет мәлімдеді. 2014 жылдың қаңтар айының басында провинцияда 190 000 тұтынушыға әсер еткен кең ауқымды қуат үзілістері болды. Үзілістер суық температурамен және электр станцияларындағы проблемалармен байланысты болды. Үзілістер бірнеше күнге созылды, нәтижесінде кәсіпорындар жабылды және мектептер мен жоғары білім беру орталықтарының сабақтары Рождество демалысынан кейін кешіктірілді. Дундердейл қуат үзілісі басталғаннан кейін бірнеше күннен кейін ғана халыққа үндеу жасағаны үшін сынға ұшырады. Ол халыққа үндеу жасағанда, қуат үзілісінің маңыздылығын азайтумен айыпталды. Бұрынғы министр Шон Скиннер Дундердейл дағдарыс жоқ десе, эмпатия мен қайырымдылық танытпағанын айтты. Оның өкіметінің қуат мәселесіне қатысты әрекетіне наразылық білдіргеннен кейін, ПК депутаты либералдарға өтіп кетті, Дундердейл демалыстан ерте оралып, отставкаға кететіні хабарланды. 2014 жылдың 22 қаңтарында Дундердейл Конфедерация ғимараттарының лоббисінде премьер-министрліктен кетіп, "қадам жасау уақытын білгеніңіздей, кері қадам жасау уақытын да білесіз, және мен үшін сол уақыт енді келді" деді. Дундердейл қаржы министрі Том Маршалл оның орнын басатынын және партия тұрақты ізбасарды табу үшін басшылыққа сайлау өткізе алатынын айтты.
Kathy Dunderdale was sworn in as the tenth Premier of Newfoundland and Labrador on 3 December 2010, following the resignation of Williams. She became the first woman in the province to hold the post and only the sixth woman in Canada to become premier. Although she had stated she would not seek the leadership of the party Dunderdale announced on 30 December 2010, that she was entering the leadership race with the backing of her entire caucus. She was the only eligible candidate to seek the leadership and was sworn in as party leader on 2 April 2011. Later that year Dunderdale led the Progressive Conservatives to their third consecutive victory in the provincial election. Despite a drop in support from the previous election the PC Party elected 37 MHAs and won 56 percent of the popular vote. The development of the Muskrat Falls project, along with other natural resource developments, and the reining in of public spending dominated her time as premier. As well Dunderdale faced many questions about her leadership and communication skills as public support for her and her government declined significantly during her three years in office. In the lead up to the 2012 budget, Dunderdale and her ministers began to warn the public of looming spending cuts to rein in projected multi year deficits. Dunderdale said her government had a goal of finding $100 million in savings. When the budget was released on 24 April 2012, it contained few cuts and government spending increased by 1.7 percent. Finance Minister Tom Marshall said that instead of making large cuts all at once that the government would embark on a "core mandate analysis" to restrain spending growth for the next ten years. The government forecasted that they would run a deficit of $258 million for the 2012–2013 fiscal year. In June 2012, Dunderdale's government brought forth controversial legislation, known as Bill 29, that reformed the province's Access to Information and Protection of Privacy Act. The legislation received widespread criticism from opposition parties, the public and experts in the field of access to information laws. Bill 29 was passed in the House of Assembly after a four day filibuster by opposition parties. Three months after the bill was passed longtime MHA and former cabinet minister Tom Osborne announced he was leaving the PC caucus due to dissatisfaction with Dunderdale's leadership and his opposition to Bill 29, which he had voted for. On 17 December 2012, Dunderdale along with Emera Energy announced they had both officially sanctioned the Muskrat Falls project, two years after the project was first announced. While the Dunderdale government and the PC Party fared well in opinion polling conducted throughout 2012 their support trended downwards. In December 2012, a CRA poll showed support for the Progressive Conservatives was at 46 percent, a drop of 14 percentage points in a year. The same poll showed satisfaction with government stood at 58 percent, down from 75 percent in a December 2011 poll. Dunderdale's personal numbers took the biggest hit. Only 36 percent of people thought Dunderdale was the best choice for premier, down from 59 percent in a year. In January 2013, Dunderdale shuffled Jerome Kennedy into the finance portfolio as her government once again warned of large spending cuts. When Kennedy delivered his budget on 26 March 2013, he announced the government would run a $563.8 million deficit for the 2013 fiscal year. The budget included $300 million in spending cuts and saw 1,200 public sector jobs eliminated. Dissatisfaction with Dunderdale and her government increased significantly after the release of the 2013 budget. In the first public opinion poll released after the budget, 65 percent of respondents said they were dissatisfied with the government's performance. Only 21 percent felt Dunderdale was the best choice for premier, behind the other two party leaders, and the Progressive Conservative Party fell to third place. Despite a number of big wins for her government throughout the last half of 2013, Dunderdale struggle to regain the ground she had lost in public opinion following that year's budget. In September her government announced a tentative deal had been reached with NAPE, the province's largest public sector union. Earlier in the year Carol Furlong, the president of NAPE, warned that the union had a war chest built up if a strike was necessary. Her government reached agreements with several other unions throughout the remainder of the year. In October she joined officials with Husky Energy to announce that the company would build a new offshore oil platform for the West White Rose Extension in Placentia. Only weeks later her government announced the benefits they had negotiated as part of the Canada's Comprehensive Economic and Trade Agreement with the European Union, particularly with regards to the fishery. The provincial government agreed to eliminate minimum process requirement for the European Union in exchange for the elimination of high tariffs on seafood. Days later Dunderdale and her ministers were joined with fishing industry officials to announce that as part of the free trade agreement the provincial and federal governments would invest $400 million into the fishery over three years. In December she announced all financing for the Muskrat Falls was in place, with the province borrowing $5 billion, with a 40 year term at 3.8 percent interest. While her government's satisfaction increased throughout the last quarter of 2013, there was little change in Dunderdale's personal numbers or support for the Progressive Conservative Party. A CRA poll released in December showed the party had move back into second place, due to a collapse in NDP support, but the gap between them and the first place Liberals increased significantly. The Progressive Conservatives polled at 29 percent compared to 52 percent for the Liberals and 19 percent for the NDP. Dunderdale faced many questions about her leadership but stated numerous times she was not resigning before the next election. In early January 2014, the province experienced wide spread power outages that effected 190,000 customers. The outages were a result of cold temperatures coupled with problems at generating facilities. The outages lasted for several days which caused businesses to close and delayed the opening of schools and post secondary institutes following their Christmas break. Dunderdale faced criticism for not addressing the public until several days after rolling blackouts began. When she did address the public Dunderdale was accused of downplaying the significance of the blackouts. Former cabinet minister Shawn Skinner said Dunderdale lacked empathy and compassion when stating that there was no crisis. After weeks of outrage over her handling of the power issue, which saw a PC MHA cross the floor to the Liberals, it was reported that Dunderdale was returning early from vacation to announce her resignation. On 22 January 2014, Dunderdale announced her resignation as premier in the lobby of the Confederation Building, stating "just as you know when it's time to step up, you also know when it is time to step back, and that time for me is now." Dunderdale said that Finance Minister Tom Marshall would succeed her as premier and become interim leader of the Progressive Conservatives while the party held a leadership convention to find a permanent successor.
Маршалл дәуірі (2014)
Маршалл 2014 жылдың 24 қаңтарында Ньюфаундленд пен Лабрадордың 11-ші премьер-министрі болып ант берді. Маршаллдың премьер-министр ретіндегі сегіз айлық қызметінде ол Дундердейл премьер-министр болған кезде үкімет қабылдаған бірнеше даулы шешімдерді кері қайтарды. Маршалл ант бергеннен кейін бес күн өткен соң, ол провинцияның ақпаратқа қол жеткізу заңдарын қайта қарау жөніндегі комитет құратынын мәлімдеді. Кейін ол «Ашық үкімет бастамасы» туралы жариялады, арқылы онлайн режимде көбірек мәліметтер мен ақпараттармен бөліседі. 2014 жылдың наурыз айында Маршалл өзінің үкіметі Мускрат-Фоллс жобасына бақылау комитеті құратынын мәлімдеді. Комитет аға бюрократтардан құралады және жоба туралы тоқсан сайын ақпарат жариялайды. Заң шығарушы органның көктемгі сессиясы кезінде оның үкіметі мемлекеттік сектор қызметкерлерін қорғау үшін хабар берушілерді қорғау заңнамасын қабылдады. Хабар берушілерді қорғау заңнамасы 2007 жылғы сайлау кезінде уәде етілген, бірақ үкімет оны Уильямс пен Дундердейл басшылығымен бірнеше рет қабылдауды кейінге шегерді. Маршалл сондай-ақ Корнер-Брук қаласында салынатын жаңа ауруханада қатерлі ісікке емделетінін хабарлады. Бұған дейін үкімет аймақтың халқына сәулелік терапия немесе позитрон-эмиссиялық томография (ПЭТ) сканері қажет емес деп мәлімдеген болатын. Маршалл екеуінің де жаңа ауруханаға енгізілетінін мәлімдегеннен кейін Сьюзан Салливан денсаулық сақтау министрлігінен алынды. Қызметтерді ұсынбау туралы шешімді қорғаған Салливанның орнына Пол Дэвис тағайындалды. 2014 жылдың 2 қыркүйегінде Маршалл мен Қаржы министрі Шарлин Джонсон бірнеше кәсіподақ басшыларымен баспасөз конференциясын өткізіп, мемлекеттік сектор қызметкерлерінің көпшілігі үшін зейнетақы жоспарларын реформалау туралы келісім жасағанын жариялады. Үкімет зейнетақы жоспарларын реформалау қажеттігі туралы бірнеше жыл бойы айтып келді. 2014 жылдың 31 наурызына қарай, зейнетақы міндеттемелері мен зейнетке шыққаннан кейінгі басқа да жәрдемақылар Ньюфаундленд пен Лабрадордың 9,8 миллиард долларлық таза қарызының 74 пайызын құрады. Жоспарға енгізілген реформалар 2015 жылдың 1 қаңтарынан бастап жұмыс берушілер мен үкімет тарапынан төленетін жарналардың ұлғаюын, бес жылдан кейін зейнетке шығу жасының 58-ге дейін ұлғаюын және қызметкерлерге зейнетақы алу үшін бес жыл емес, 10 жыл еңбек өтілі қажет екенін қамтиды. Кәсіподақтар мен үкімет жаңа корпорация құру арқылы қорды бірлесіп басқарады және жоспарлар 30 жыл ішінде толық қаржыландырылады деп күтілуде. Сауалнамалар үкіметке қанағаттанушылықтың айтарлықтай артқанын және Маршаллға жоғары қолдау көрсеткенін көрсеткенмен, Прогрессивті консервативтік партия Дундердейлдің премьер-министрлік қызметі кезінде жоғалтқан қолдауын қайта ала алмады. 2014 жылдың тамызында жүргізілген CRA сауалнамасы, сауалнамаға қатысқандардың 62 пайызы Маршаллдың басшылығымен үкіметтің жұмысына қанағаттанғандығын көрсетті. Бұл көрсеткіш Маршалл премьер болған кезде CRA жүргізген басқа да сауалнамалармен сәйкес келді. Angus Reid Global сауалнамасы Канада премьерлерінің танымалдылығын бағалағанда, Маршаллды 59 пайыздық қолдаумен елдегі ең танымал премьерлердің үшінші орынына қойды. CRA 2014 жылдың ақпанында ПК партиясына қолдау деңгейін 33 пайызға дейін көтерді, бұл 2013 жылдың қарашасынан бері төрт пайыздық өсімді білдірді, бірақ келесі екі тоқсанда қолдау төмендеді. Партияның қолдауы мамыр айында 29 пайызға, ал тамыз айында 26 пайызға дейін төмендеді. Дэвис Канада тарихында бұрын полиция қызметкері болған алғашқы премьер-министр болып саналады. 2014 жылдың 30 қыркүйегінде өзінің кабинетінің ант беру рәсімінде Дэвис Әділет министрлігі енді Қоғамдық қауіпсіздік министрлігі деп аталатынын және Өрттен қорғау және төтенше жағдайлар министрлігі енді осы ведомствоның құрамына кіретінін мәлімдеді. Күтпеген қадам ретінде Дэвис Сент-Джон қаласының заңгері Джуди Мэннингтің Ассамблея палатасының сайланбаған мүшесі болмағандықтан департаменттің жаңа министрі болып тағайындалатынын мәлімдеді. Дэвис департамент атауынан «әділет» сөзін алып тастағаны үшін және Мэннингтің сайланбағаны және келесі сайлауға дейін Ассамблея палатасына өтуге ниеті болмағаны үшін сынға ұшырады. Канадалық адвокаттар қауымдастығының провинциялық бөлімшесінің өкілі 2014 жылдың 10 қазанында Дэвистің қабылдауында болды және бұрынғы Әділет министрлігінің Қоғамдық қауіпсіздік министрлігімен ауыстырылу себебін сұрады. Кездесуден кейін Дэвис департаменттің атауын Әділет және Қоғамдық қауіпсіздік министрлігі деп өзгертетінін мәлімдеді. 2015 жылдың 15 қаңтарында Дэвис Ассамблея палатасының келесі аптада ашылатынын және оның үкіметі провинциядағы сайлау округтерінің санын 8-ге азайту туралы заң жобасын ұсынатынын мәлімдеді. Провинцияның қазіргі заңнамасы бойынша, 2016 жылы сайлау округтерінің шекараларын қарау үшін комитет құрылуы тиіс еді. Дэвис келесі сайлауға дейін округтер санын азайту үшін процесті жылдамдатып жатыр, ол 2015 жылдың қыркүйегіне дейін тағайындалуы керек. Бұрын провинцияда 48 сайлау округі болған. Оның үкіметі округтер санын 40-қа азайту арқылы төрт жыл ішінде 10 миллион доллар үнемделетінін күтеді. Сайлау округтерінің санын азайтумен қатар, Дэвис үкіметі депутаттардың зейнетақы жоспарларын да қарастырып, Ассамблея палатасына сайланған мүшелердің қатысуын арттыру шараларын анықтайды. 2015 жылдың 29 сәуірінде Дэвис өзінің Денсаулық сақтау және қауымдастық қызметтері министрімен және қарттар, денсаулық және әлеуметтік даму министрімен бірге провинцияның аралдық бөлігінде 360 ұзақ мерзімді күтім орындарын құру үшін жеке және коммерциялық емес ұйымдармен серіктестік туралы жоспарды жариялады. Жеке немесе коммерциялық емес ұйым жаңа ұзақ мерзімді күтім орындарын салуға және пайдалануға жауапты болады, ал провинциялық үкімет орын басына ақы төлейді. Дэвис үкіметі Британдық Колумбия провинциясындағы мемлекеттік-жеке серіктестіктерге маманданған мемлекеттік корпорация Partnerships BC компаниясын үкімет пен әлеуетті серіктестер арасындағы байланысты жеңілдету үшін жалдады. Бұл қадам мемлекеттік сектордағы кәсіподақтар тарапынан айыпталды, олар бұл қадамды өз жұмыскерлеріне жасалған шабуыл деп атады. 2015 жылдың 22 қазанында Дэвис Тұрғын үй корпорациясы арқылы басқарылатын бастапқы төлемге көмектесу бағдарламасын жариялады. Бұл бағдарлама екі жылдық пилоттық жоба болып табылды, ол төмен және орташа кірісі бар алғашқы үй сатып алушыларға бастапқы төлем үшін несие берді. Үміткерлертің үй шаруашылығының кірісі 65 000 доллардан аспауы керек. Бастапқы төлем үшін берілетін несиелер 4 500 мен 12 500 доллар арасында, ал сәтті үміткерлер үй сатып алғаннан кейін бес жыл өткен соң ғана несиесін қайтаруды бастайды.
Marshall was sworn in as the 11th Premier of Newfoundland and Labrador on 24 January 2014. During Marshall's eight months as premier he reversed several controversial decisions the government made while Dunderdale was premier. Five days after being sworn in Marshall announced that he would be striking a committee to review the province's access to information laws due to the backlash the government had received since Bill 29 was adopted in June 2012. He later announced an "Open Government Initiative" to share more data and information online. In March 2014, Marshall announced his government would also establish an oversight committee for the Muskrat Falls project. The committee would be made up of senior bureaucrats and would release quarterly updates on the project to the public. During the Spring sitting of the legislature his government passed whistleblower legislation to protect public sector employees Whistleblower legislation was promised during the 2007 election but the government repeatedly delayed enacting it under both Williams and Dunderdale. Marshall also announced that a new hospital to be built in Corner Brook would provide cancer treatment. The government had previously said the population of the region did not warrant radiation therapy or a Positron emission tomography (PET) scanner. Following Marshall's announcement that both would be part of the new hospital he shuffled Susan Sullivan out of the Health portfolio. Sullivan, who had defended the decision to not offer the services, was replaced by Paul Davis. On 2 September 2014, Marshall and Finance Minister Charlene Johnson held a news conference with multiple union leaders to announce that they had negotiated a deal to reform pension plans for the majority of public sector employees. The government had spoken of the need to reform pension plans for years. As of 31 March 2014, the pension liabilities and other post retirement benefits made up 74 percent of Newfoundland and Labrador's $9.8 billion net debt. Reforms to the plan included increased contributions by employers and government beginning 1 January 2015, over five years the retirement age will increase to 58 and employees will need to 10 years of service to qualify for a pension rather than five years. The unions and government will jointly manage the fund with the creation of a new corporation and it is expected the plans will be fully funded within 30 years. While polling showed a significant increase in government satisfaction and high approval ratings for Marshall, the Progressive Conservative Party was unable to regain the support it had lost during Dunderdale's tenure as premier. A CRA poll conducted throughout August 2014, showed that 62 percent of those polled were satisfied with the government's performance under Marshall. This number was consistent with other polls conducted by CRA during Marshall's time as premier. An Angus Reid Global poll ranking the popularity of Canadian premiers placed Marshall as the third most popular premier in the country, with a 59 percent approval rating. CRA placed support for the PC Party at 33 percent in February 2014—a four point increase since November 2013—but support fell over the next two quarters. The party's support fell to 29 percent in May and fell again to 26 percent in August. It is believed that Davis is the first premier in Canadian history to have previously worked as a Police Officer. At the swearing in ceremony for his cabinet on 30 September 2014, Davis announced that the Department of Justice would now be titled the Department of Public Safety and that the Fire and Emergency Services portfolio would now fall under the department. In a surprise move Davis announced that St. John's lawyer Judy Manning would serve as the department's new minister, despite not being an elected member of the House of Assembly. Davis received criticism for dropping justice from the department's name as well as the appointment of Manning, due to her being unelected and not willing to seek a seat in the House of Assembly until the next election. Representative from the provincial branch of the Canadian Bar Association met with Davis on 10 October 2014, to question him on why the former Department of Justice was replaced with the Department of Public Safety. Following the meeting Davis announced the department would be renamed the Department of Justice and Public Safety. On 15 January 2015, Davis announced that the House of Assembly would be opening the following week so that his government could bring forth legislation to reduce the number of electoral districts in the province by 8. Under the province's current legislation a committee was supposed to be set up in 2016 to review electoral boundaries. Davis announced he was speeding up the process in order to reduce the number of districts before the next election, which is supposed to be called by September 2015. Previously there were 48 electoral districts in the province. His government expects that by reducing the number to 40 the government will save $10 million over four years. Along with reducing the number of electoral districts, the Davis government will also review MHA pension plans and identify measures to increase the participation of elected members in the House of Assembly. On 29 April 2015, Davis along with his Minister of Health and Community Services and Minister of Seniors, Wellness and Social Development announced a plan to partner with private and non profit providers to create 360 long term care beds throughout the island portion of the province. A private or non profit provider would construct and operate new long term care facilities and the provincial government would pay a per bed fee. The Davis government hired Partnerships BC a crown corporation in British Columbia specializing in public private partnerships to facilitate between government and the potential providers. The move was condemned by the public sector unions who called the move an attack on their workers. On 22 October 2015, Davis announced the Downpayment Assistance Program, to be administered by the Newfoundland and Labrador Housing Corporation. The program was a two year pilot project which provided downpayment loans to first time homebuyers who have low to moderate incomes. Applicants must have a household income of $65,000 or less. The downpayment loans range from between $4,500 and $12,500 and successful applicants will not have to begin repaying their loans until five years after the purchase of their home.
Идеологиялар мен саясат
Прогрессивті консервативті партия – екі үлкен фракциядан құралған саяси партия: социал-демократтар және либералды консерваторлар. Партия тарихы бойында партия басшылығы көбінесе орталықшылдар немесе «Үшінші жол» идеясын қолдаушылар тарапынан жүргізіліп келді. Партия жетекшілері Брайан Пекфорд, Том Риддют және Линн Вердж партияның «Қызыл Тори» базасының бір бөлігі деп есептелді, ал басшылыққа үміткерлер арасындағы олардың басты қарсыластары – Билл Дуди, Лен Симмс және Лойола Салливан – одан да оңшыл деп саналды. Дэнни Уильямс ПК партиясын 2003 жылы құрылған федералды консервативті партияға қарағанда, әлеуметтік және экономикалық көзқарастары жұмсақ «Қызыл Торилердің» тобы деп есептейтінін айтты. 1980 жылдардағы Конституциялық келіссөздер кезінде Торилер орталықтандырылмаған федерацияны қолдады, ал либералдар күшті орталық үкіметті жақтады. Торилер 1989 жылы билікті жоғалтты, бірақ оппозицияда орталықсыздандыруды талап етуді жалғастырды, «Мич-Лейк келісімі» деп аталған конституциялық түзетулер жинағына дауыс берді, ал Клайд Уэллс басқаратын Либералды партия оған қарсы шықты.
The Progressive Conservative Party is a political party which is made up of two dominant factions: social democrats and liberal conservatives. The leadership of the party has tended to be dominated by centrists or proponents of the Third Way throughout the party's history. Party leaders Brian Peckford, Tom Rideout, and Lynn Verge were all seen as being part of the Red Tory base of the party, while their main challengers in at the leadership conventions, Bill Doody, Len Simms, and Loyola Sullivan, were considered to be further to the right. Danny Williams has stated that he considers the PC Party to be a grouping of Red Tories whose social and fiscal viewpoints are softer than those of the federal Conservative Party that was formed in 2003. During the Constitutional negotiations of the 1980s, the Tories supported a decentralized federation, while the Liberals were in favour of a strong central government. The Tories lost power in 1989 but continued to argue for decentralization in opposition, voting in favour of a package of proposed constitutional amendments called the Meech Lake Accord, while the Liberal Party led by Clyde Wells opposed it.
Федералды мүшелік
Партия өзінің жылдық жалпы жиналыстарында Канаданың Консервативтік партиясынан (және 2003 жылы федералды ПК және КА партияларының бірігуіне дейін федералды ПК партиясынан) белгілі бір өкілдерді мойындайды. Федералды және провинциялық деңгейде қолдаудың кейбір ортақ тұстары болғанымен, керісінше, шиеленіс пен қашықтық кезеңдері де болды. Премьер-министр Уильямс кезінде Стивен Харпер басқарған федералды консерваторлармен қарым-қатынас көбінесе күмәнді болды. Харпер 2006 жылғы федералды сайлау кезінде Уильямсқа теңестіру төлемдері жөнінде берген уәдесін орындамағаннан кейін, Уильямс «Консервативтік емес (ABC) кез келген» науқанын бастады. Бұл науқан адамдарды консерваторлардан өзге кез келген партияға дауыс беруге шақырды, мақсаты – Ньюфаундленд пен Лабрадордағы келесі федералды сайлауда ешқандай консерватордың сайланбауын қамтамасыз ету болды. Уильямстың фракциясының бір мүшесінен басқа барлық мүшелері қолдаған бұл науқан федералды партияның үміткерлер мен еріктілерді табу мүмкіндігін шектеді. Сайлау күні науқан сәтті аяқталды, консервативтік партия бұрынғы үш орыннан айырылып, провинциядағы халықтың дауысының бар болғаны 17 пайызын ғана жеңіп алды. Ньюфаундленд пен Лабрадорда өкілдігі болмаса да, консерваторлар екінші азшылық үкімет құруға қол жеткізді. Сайлаудан кейін Уильямс Оттавамен күресті аяқтау уақыты келгенін мәлімдеді, ал Харпер де өзара жұмыс істеуге дайын екендерін білдірді. Дундердейл Уильямстың орнын басып премьер-министр болғаннан кейін, ол провинция мен Харпердің консервативтік үкіметі арасындағы қарым-қатынасты нығайтуға күш салды. 2011 жылғы мамырдағы федералды сайлау науқанының басында Дундердейл өзінің фракция мүшелеріне федералды консервативтік партиямен бірлесіп науқан жүргізуге рұқсат берді. Сент-Джон қаласындағы науқан аясында Дундердейл және оның фракциясының көпшілігі консервативтік партияны қолдады. 2008 жылы үміткерлерді тартуда қиындықтар туындағаннан кейін, консерваторлар Уильямстың басшылығымен қызмет еткен үш бұрынғы провинциялық министрді кандидат ретінде тікелей ұсынды. Провинциялық партияның қолдауына қарамастан, консерваторлар бұрынғы деңгейдегі қолдауға жете алмады, бір депутат сайланды және халықтың дауысы 28 пайызға дейін өсті. 2017 жылы Сент-Джонға жасаған сапары барысында федералды консервативтік партияның жетекшісі Эндрю Шир сол кездегі ПК партиясының жетекшісі Пол Дэвиспен кездесті. 2018 жылы Шир Регатта мерекесі кезінде Сент-Джонға барып, ПК партиясының жетекшісі Чес Кросбимен кездесті.
The party still recognizes select ex officio representation at its annual General meetings from the Conservative Party of Canada (and the legacy federal PC Party before the merger of the federal PC and CA Parties in 2003). While there is some overlap in support federally and provincially, there have been periods of tension and distance. Under Premier Williams, the party's relationship with federal Conservatives, led by Stephen Harper, was often tenuous. After Harper reneged on a promise made to Williams during the 2006 federal election, regarding equalization payments, Williams launched the Anything But Conservative (ABC) campaign. The ABC campaign encouraged people to vote for any other party but the Conservatives, with a goal of making sure no Conservative was elected in the next federal election in Newfoundland and Labrador. The campaign, which was supported by all but one member of Williams' caucus, crippled the federal party's ability to find candidates and volunteers. On election night the campaign was successful, the Conservative Party lost the three seats they had held prior to the election, and won only 17 percent of the popular vote in the province. Despite being shut out of Newfoundland and Labrador the Conservatives did manage to win a second minority government. Following the election Williams announced that it was time to end his battle with Ottawa, and both he and Harper signaled a willingness to work with each other. When Dunderdale succeeded Williams as Premier, she worked to build a stronger relationship between the province and Harper's Conservative government. At the beginning of the May 2011 federal election campaign, Dunderdale gave the green light to members of her caucus to campaign with the federal Conservative Party. At a campaign stop in St. John's, Dunderdale, along with the majority of her caucus, endorsed the Conservative Party. After having difficulty attracting candidates in 2008, the Conservatives ran three former provincial cabinet ministers who served under Williams. Despite the support from the provincial party the Conservatives were unable to get back to their traditional level of support, they elected one MP and increased their popular vote to 28%. During a 2017 visit to St. John's, federal Conservative leader Andrew Scheer met with then PC leader Paul Davis. In 2018, Scheer visited St. John's during the Regatta celebration and met with PC leader Ches Crosbie.