Ревматоидтық артритте қолданылатын ауруды өзгертетін антиреуматик препараттар
Disease-modifying antirheumatic drug
Ауруды өзгертетін ревматоидтық дәрілер (DMARDs) – ревматоидты артриттің прогрессирлеуін баяулатуға арналған дәрілер. Қолданылуы, түрлері мен аурулар туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дәрі-дәрмектер санаты
Category of drugs
Ауруды өзгертетін антиревматикалық дәрі-дәрмектер (ААДР) – ревматоидты артритте аурудың прогрессиясын баяулату үшін қолданылатын, әр түрлі механизмдерге ие, бірақ бір мақсатта қолданылатын дәрі-дәрмектердің тобын білдіреді. Бұл термин көбінесе қабынуға қарсы емес препараттармен (қабынуды емдеуге арналған, бірақ аурудың түпкі себебіне әсер етпейтін) және стероидтармен (иммундық жауапты әлсірететін, бірақ аурудың прогрессиясын тоқтатуға жеткіліксіз) салыстырылады. "Антиревматикалық" термині де ұқсас жағдайларда қолданылуы мүмкін, бірақ аурудың барысына әсер ететіні туралы нақты айтылмайды. Бұл дәрі-дәрмектер тобын белгілеу үшін тарихи түрде "ремиссияны тудыратын дәрі-дәрмектер" (РТД) және "баяу әрекет ететін антиревматикалық дәрі-дәрмектер" (БААДР) терминдері де қолданылған.
Disease modifying antirheumatic drugs (DMARDs) comprise a category of otherwise unrelated disease modifying drugs defined by their use in rheumatoid arthritis to slow down disease progression. The term is often used in contrast to nonsteroidal anti inflammatory drugs (which refers to agents that treat the inflammation, but not the underlying cause) and steroids (which blunt the immune response but are insufficient to slow down the progression of the disease). The term "antirheumatic" can be used in similar contexts, but without making a claim about an effect on the disease course. Other terms that have historically been used to refer to the same group of drugs are "remission inducing drugs" (RIDs) and "slow acting antirheumatic drugs" (SAARDs).
Терминология
DMARD термині алғаш рет ревматоидты артритте қолданылғанмен (осының нәтижесінде осылай аталған), қазір бұл термин Крон ауруы, қызыл жұлдыз ауруы, Шёгрен синдромы, иммундық тромбоцитопениялық пурпура, миастения гравис, саркоидоз және тағы басқа көптеген ауруларға да қатысты қолданылады. Бұл термин бастапқыда аурудың себептері саналатын процестердің белгілерін азайтатын дәріні көрсету үшін енгізілді, мысалы, эритроциттердің шөгу жылдамдығының жоғарылауы, гемоглобин деңгейінің төмендеуі, ревматоидтық фактор деңгейінің жоғарылауы және соңғы кезде С-реактивті белок деңгейінің жоғарылауы. Жақында бұл термин сүйек және шеміршек зақымдануын баяулатуға көмектесетін дәріні білдіреді. DMARD-тарды химиялық синтезделген дәстүрлі, кішкентай молекулалық массалы препараттарға және гендік инженерия арқылы жасалған жаңа "биологиялық" препараттарға бөлуге болады. Кейбір DMARD-тар (мысалы, пурин синтезін тежеушілер) – жеңіл химиотерапиялық құралдар, бірақ олардың басты емдік әсері химиотерапияның қосымша әсері – иммуносупрессияны пайдалану болып табылады.
Although the use of the term DMARDs was first propagated in rheumatoid arthritis (hence their name), the term has come to pertain to many other diseases, such as Crohn's disease, lupus erythematosus, Sjögren syndrome, immune thrombocytopenic purpura, myasthenia gravis, sarcoidosis, and various others. The term was originally introduced to indicate a drug that reduces evidence of processes thought to underlie the disease, such as a raised erythrocyte sedimentation rate, reduced haemoglobin level, raised rheumatoid factor level, and more recently, a raised C reactive protein level. More recently, the term has been used to indicate a drug that reduces the rate of damage to bone and cartilage. DMARDs can be further subdivided into traditional small molecular mass drugs synthesised chemically and newer "biological" agents produced through genetic engineering. Some DMARDs (e. g. the purine synthesis inhibitors) are mild chemotherapeutics, but use a side effect of chemotherapy—immunosuppression—as their main therapeutical benefit.
Мүшелер
Дәрілік заттардың әсер ету механизмі түрі Абатацепт Т-клеткаларының костимуляциялық сигналын тежеуші bDMARD Адалимумаб ТНФ тежеуші bDMARD Анакинра IL 1 рецепторының антагонисті bDMARD Апремиласт Фосфодиэстераза 4 (PDE4) тежеуші tsDMARD Азатиоприн Пурин синтезінің тежеушісі белгісіз Барицитиниб JAK1 және JAK2 тежеуші tsDMARD Цертолизумаб пегол ТНФ тежеуші bDMARD Хлорохин (құрышқа қарсы) IL 1-ді тежеу, қабыну клеткаларының апоптозын тудыру және хемотаксисті төмендету белгісіз Циклоспорин (Циклоспорин А) Кальциневрин тежеушісі белгісіз D-пеницилламин (қазір сирек қолданылады) Т-лимфоциттерінің санын азайту және т.б. белгісіз Этанерцепт ТНФ рецепторын жалсақтататын bDMARD Филготиниб Janus kinase (JAK) тежеуші tsDMARD Голимумаб ТНФ тежеуші bDMARD Алтын тұздары (натрий ауротиомалат, ауранофин) (қазіргі кезде сирек қолданылады) белгісіз csDMARD Гидроксихлорохин (құрышқа қарсы) ТНФ альфа, қабыну клеткаларының апоптозын тудыру және хемотаксисті төмендету csDMARD Инфликсимаб ТНФ тежеуші bDMARD Лефлуномид Пиримидин синтезінің тежеушісі csDMARD Метрексат (MTX) Пурин метаболизмінің тежеушісі csDMARD Миноциклин 5 LO тежеушісі белгісіз Ритуксимаб B-клетка бетіндегі CD20-ға қарсы химерлік моноклоналды антидене bDMARD Сарилумаб IL 6 рецепторының антагонисті bDMARD Секукинумаб IL 17 тежеуші bDMARD Сульфасалазин (SSZ) IL 1 және ТНФ альфаны тежеу, қабыну клеткаларының апоптозын тудыру және хемотактикалық факторларды арттыру csDMARD Тоцилизумаб IL 6 рецепторының антагонисті bDMARD Тофацитиниб Janus kinase (JAK) тежеуші tsDMARD Устекинумаб IL 12 және IL 23 тежеуші bDMARD
Drug Mechanism Type abatacept T cell costimulatory signal inhibitor bDMARD adalimumab TNF inhibitor bDMARD anakinra IL 1 receptor antagonist bDMARD apremilast phosphodiesterase 4 (PDE4) inhibitor tsDMARD azathioprine Purine synthesis inhibitor unknown baricitinib JAK1 and JAK2 inhibitor tsDMARD certolizumab pegol TNF inhibitor bDMARD chloroquine (anti malarial) Suppression of IL 1, induce apoptosis of inflammatory cells and decrease chemotaxis unknown ciclosporin (Cyclosporin A) calcineurin inhibitor unknown D penicillamine (seldom used today) Reducing numbers of T lymphocytes etc. unknown etanercept decoy TNF receptor bDMARD filgotinib Janus kinase (JAK) inhibitor tsDMARD golimumab TNF inhibitor bDMARD gold salts (sodium aurothiomalate, auranofin) (seldom used today) unknown csDMARD hydroxychloroquine (anti malarial)TNF alpha, induce apoptosis of inflammatory cells and decrease chemotaxis csDMARD infliximab TNF inhibitor bDMARD leflunomide Pyrimidine synthesis inhibitor csDMARD methotrexate (MTX) Purine metabolism inhibitor csDMARD minocycline 5 LO inhibitor unknown rituximab chimeric monoclonal antibody against CD20 on B cell surface bDMARD sarilumab IL 6 receptor antagonist bDMARD secukinumab IL 17 inhibitor bDMARD sulfasalazine (SSZ) Suppression of IL 1 & TNF alpha, induce apoptosis of inflammatory cells and increase chemotactic factors csDMARD tocilizumab IL 6 receptor antagonist bDMARD tofacitinib Janus kinase (JAK) inhibitor tsDMARD ustekinumab IL 12 and IL 23 inhibitor bDMARD
Бұл препараттардың әрқайсысы әртүрлі механизмдер арқылы әрекет етеді, бірақ олардың көптегені жағдайдың барысына ұқсас әсер ете алады. Кейбір препараттарды бірге қолдануға болады. Ревматоидты артрит үшін кең таралған үштік терапия – метотрексат, сульфасалазин және гидроксихлорохин.
Although these agents operate by different mechanisms, many of them can have similar impacts upon the course of a condition. Some of the drugs can be used in combination. A common triple therapy for rheumatoid arthritis is methotrexate, sulfasalazine, and hydroxychloroquine.
Баламалар
DMARDs-тардың емделуі сәтсіз болған жағдайда, циклофосфамид немесе стероидтік импульстік терапия көбінесе бақылаусыз автоиммундық ауруды тұрақтандыру үшін қолданылады. Кейбір ауыр автоиммундық аурулар клиникалық сынақтарда сүйек миы трансплантациясы арқылы емделеді, әдетте циклофосфамидпен емдеу сәтсіз аяқталғаннан кейін. Сонымен қатар, егер DMARDs-тар тиімсіз болса, NICE ұсынымы бойынша, тоцилизумабты ісік некроз факторын (TNF) тежеуші емдемелермен қолдануға болады. DMARDs-тардың комбинациялары жиі қолданылады, себебі комбинациядағы әрбір препарат жеке қолданғандағы дозадан гөрі кішірек дозада қолданылуы мүмкін, осылайша жанама әсерлердің қаупі азаяды. Көптеген науқастарға қабынуға қарсы емес стероидтік препараттар (ҚҚЕС) және кем дегенде бір DMARD, кейде төмен дозадағы оральды глюкокортикоидтар тағайындалады. Егер аурудың жағдайы жақсарса, тұрақты ҚҚЕС немесе глюкокортикоидтық емдеу қажет болмауы мүмкін. DMARDs-тар артритті бақылауға көмектеседі, бірақ ауруды толығымен емдей алмайды. Сондықтан, егер DMARDs-тармен ремиссияға немесе оптималды бақылауға қол жеткізілсе, оны көбінесе күтіп ұстау дозасы ретінде жалғастырады. DMARDs-ты тоқтату ауруды қайтадан белсендіруі немесе "қайта өршуге" әкелуі мүмкін, сонымен қатар дәріні қайта қабылдағаннан кейін аурудың бақылауға түсуіне кепілдік жоқ.
When treatment with DMARDs fails, cyclophosphamide or steroid pulse therapy is often used to stabilise uncontrolled autoimmune disease. Some severe autoimmune diseases are being treated with bone marrow transplants in clinical trials, usually after cyclophosphamide therapy has failed. Furthermore, should DMARDs fail, tocilizumab can be used for tumor necrosis factor (TNF) inhibitor treatments in NICE guidance. Combinations of DMARDs are often used, because each drug in the combination can be used in a smaller dose than if it were given alone, thus reducing the risk of side effects. Many patients receive an NSAID and at least one DMARD, sometimes with low dose oral glucocorticoids. If disease remission is observed, regular NSAIDs or glucocorticoid treatment may no longer be needed. DMARDs help control arthritis, but do not cure the disease. For that reason, if remission or optimal control is achieved with a DMARD, it is often continued as a maintenance dosage. Discontinuing a DMARD may reactivate disease or cause a "rebound flare", with no assurance that disease control will be re established upon resumption of the medication.