Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз геологы және палеонтологы Этьен Жюль Адольф Десмиер де Сент-Симон, Виконт д'Аркьяк (24 қыркүйек 1802 – 24 желтоқсан 1868) – француз геологы және палеонтологы.
French geologist and paleontologist
Étienne Jules Adolphe Desmier de Saint Simon, Vicomte d'Archiac (24 September 180224 December 1868) was a French geologist and paleontologist.
Ерте өмір
Ол Реймсте дүниеге келіп, Санкт-Сир әскери мектебінде білім алған. 1830 жылға дейін ат әскері офицері болып тоғыз жыл қызмет еткен, содан кейін отставкаға шықты. Осыған дейін ол тарихи роман жариялаған (Zizim, ou les Chevaliers de Rhodes, roman historique du XVe siècle); бірақ енді геология оның басты назарына айналды. 1835 жылғы алғашқы ғылыми еңбектерінде Франция, Бельгия және Англияның третиялық және бор дәуірлерінің формацияларын сипаттады, әсіресе қазба жәндіктердің географиялық және хронологиялық таралуына ерекше назар бөлді. Кейіннен ол карбон, девон және силур формацияларын зерттеді.
He was born at Reims and educated at the Military School of St. Cyr. He served for nine years as a cavalry officer until 1830, when he retired from the service. Prior to this he had published an historical romance (Zizim, ou les Chevaliers de Rhodes, roman historique du XVe siècle); but now geology became his primary focus. In his earlier scientific works, which date from 1835, he described the Tertiary and Cretaceous formations of France, Belgium and England, and dealt especially with the distribution of fossils geographically and in sequence. Later on he investigated the Carboniferous, Devonian and Silurian formations.
Үлкен шығарма
Оның ең жақсы еңбегі – 1847–1860 жылдары сегіз томдық түрінде жарық көрген "Histoire des progrès de la géologie de 1834 à 1859". 1853 жылы оған Лондон геологиялық қоғамының Волластон медалі табысталды. Сол жылы Жюль Хаймемен (1824–1856) бірлесіп Үндістанның нуммулиттік қалыптасуы туралы монография жариялады. 1857 жылы ол Франция Ғылым академиясының мүшесі болып сайланды, ал 1861 жылы Париждегі Ұлттық табиғат тарихы мұражайында палеонтология профессоры болып тағайындалды. Оның кейінгі танымал еңбектерінің қатарында үш томдық "Стратиграфиялық палеонтология" (1864–1865); "Геология және палеонтология" (1866); сондай-ақ Чихачевтің "Кіші Азия" (1866) еңбегіне қосқан палеонтологиялық үлесі бар.
His best work was "Histoire des progrès de la géologie de 1834 à 1859", published in eight volumes (1847–1860). In 1853 the Wollaston Medal of the Geological Society of London was awarded to him. In the same year, with Jules Haime (1824–1856), he published a monograph on the Nummulitic formation of India. In 1857 he was elected a member of the French Academy of Sciences, and in 1861 he was appointed professor of paleontology in the Muséum National d'Histoire Naturelle in Paris. His better known later works include "Paléontologie stratigraphique", in three volumes (1864–1865); "Géologie et paléontologie" (1866); and his paleontological contributions to de Tchihatcheff's "Asie mineure" (1866).
Өлім
Қатты депрессиядан зардап шегіп, 1868 жылғы Рождество қарсаңында Сейн өзеніне өзін тастап, өмірден қол жұмсады.
While suffering from severe depression he committed suicide by throwing himself into the River Seine on Christmas Eve, 1868.