Беренис Эбботт: Америкалық фотограф және өнер шебері
Berenice Abbott
Беренис Эбботт (1898-1991) – американ фотографы, мәдени тұлғалардың суреттерімен, Нью-Йорк архитектурасымен және ғылымды түсіндірумен танымал. Фотосурет, өнер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фотограф (1898–1991)
American photographer (1898–1991)
Беренис Элис Эбботт (17 шілде 1898 – 9 желтоқсан 1991) – американдық фотограф, ең әйгілі туындылары – соғыстар аралық кезеңдегі мәдени тұлғалардың портреттері, 1930 жылдардағы Нью-Йорк қаласының архитектурасы және қала құрылысы, сондай-ақ 1940-1960 жылдардағы ғылымды түсіндіру жұмыстары.
Berenice Alice Abbott (July 17, 1898 – December 9, 1991) was an American photographer best known for her portraits of cultural figures of the interwar period, New York City photographs of architecture and urban design of the 1930s, and science interpretation of the 1940s to the 1960s.
Алғашқы жылдар
Эбботт Огайо штатының Спрингфилд қаласында дүниеге келді және ажырасқан анасы, Лилиан Элис Банн (1886 жылы Чиликоте, Огайода Чарльз Э. Эбботтқа тұрмысқа шыққан) тәрбиеледі. Ол Огайо мемлекеттік университетінде екі семестр оқыды, бірақ 1918 жылдың басында профессоры ағылшын тілі сабағын оқытатын неміс болғандықтан қызметтен босатылды, соның салдарынан оқуын тоқтатты. Ол Нью-Йоркке көшіп, мүсін жасау және сурет салуды үйренді. 1921 жылы Парижге сапар шегіп, Эмиль Бурделлден мүсін өнерін оқыды. Парижде ол Ман Рейдің ассистенты болды, ол бұрын фотосуретке түспеген адамды іздеген еді. Эбботт Рейдің әріптес суретшілерінің ашық портреттерін түсірді.
Abbott was born in Springfield, Ohio and brought up in Ohio by her divorced mother, née Lillian Alice Bunn (m. Charles E. Abbott in Chillicothe OH, 1886). She attended The Ohio State University for two semesters, but left in early 1918 when her professor was dismissed because he was a German teaching an English class. She moved to New York City, where she studied sculpture and painting. In 1921 she traveled to Paris and studied sculpture with Emile Bourdelle. While in Paris, she became an assistant to Man Ray, who wanted someone with no previous knowledge of photography. Abbott took revealing portraits of Ray's fellow artists.
Еуропаға саяхат, фотосурет және поэзия
Университеттегі оқуына театр және мүсін өнері кірді. Ол екі жыл бойы Париж бен Берлинде мүсін өнерін оқыды. Осы уақыт ішінде ол өзінің есімінің француз тіліндегі жазылуын қабылдады, "Беренис", Джуна Барнстың ұсынысымен. Бейнелеу өнеріндегі жұмысынан өзге, Эбботт тәжірибелік әдеби журналға өлеңдер жариялады. Эбботт 1923 жылы Ман Рэйдің Монпарнастағы портрет студиясында қараңғы бөлмедегі көмекшісі болып жұмысқа орналасқанда фотосуретке алғаш рет қатысты. Кейін ол былай деп жазды: "Мен фотосуретке суға түскендей үйрендім. Басқа ештеңе істегім келмеді". Рэй оның қараңғы бөлмедегі жұмысына әсерленіп, оған өз студиясын жеке суреттері үшін пайдалануға рұқсат берді. 1921 жылы оның алғашқы маңызды жұмыстары Париждегі Le Sacre du Printemps галереясында көрсетілді. Берлинде фотосуретке қысқаша оқығаннан кейін, ол 1927 жылы Парижге оралып, Сервандони көшесінде екінші студиясын ашты. Эбботтың түскендері өнер мен әдебиет әлемінің адамдары болды, соның ішінде француз азаматтары (Жан Кокто), эмигранттар (Джеймс Джойс) және қаладан өтіп бара жатқандар. Сильвия Бичтің айтуынша, "Ман Рэй немесе Беренис Эбботтпен "жұмыс істеген" дегенің, сені біреу ретінде мойындағандары". Эбботтың жұмыстары Ман Рэй, Андре Кертес және басқалармен бірге Париждегі "Салон де л'Эскальерде" (немесе ресми түрде, Премьер-Салон Индипендент де ла Фотография) және Театр де Шамп-Элизе баспалдағында көрмеге қойылды. Оның портреттері 1928-1929 жылдары Брюссель мен Германияда өткен модернистік фотосурет көрмелерінде ерекше көзге түсті. 1925 жылы Ман Рэй оны Эжен Атже фотосуреттерімен таныстырды. Ол Атженің жұмысына қызығып, 1927 жылы оның портретын салуға көндірді. Ол көп ұзамай қайтыс болды. Эжен Атже қайтыс болғаннан кейін 1927 жылы ол оның студиясында қалған баспалар мен негативтерді сатып алды. Үкімет Атженің мұрағатының көп бөлігін сатып алса да (Атже 1920 жылы 2621 негативті сатқан, ал оның досы және мұрагері Андре Кальметс оның қайтысынан кейін дереу 2000-нан астам сатқан), Эбботт 1928 жылдың маусымында қалғанын сатып алып, оны жылдам түрде насихаттау жұмыстарын бастады. Алғашқы нақты нәтиже – 1930 жылы жарық көрген "Atget, photographe de Paris" кітабы, онда ол фоторедактор ретінде сипатталған. Қаржы жетіспеушілігіне байланысты Эбботт коллекцияның жартысын Джулиен Левиге 1000 долларға сатты. Эбботтың Атже атынан атқарған жұмысы 1968 жылы мұрағатты Заманауи өнер мұражайына сатқанға дейін жалғасты. "Атженің әлемі" (1964) кітабынан өзге, ол "Парижтің көрінісі" (1963) үшін суреттерді ұсынды, портфолио жариялады, "Жиырма сурет" және эсселер жазды. Оның үздіксіз күш-жігерінің арқасында Атже халықаралық деңгейде танылды.
Her university studies included theater and sculpture. She spent two years studying sculpture in Paris and Berlin. During this time, she adopted the French spelling of her first name, "Berenice," at the suggestion of Djuna Barnes. In addition to her work in the visual arts, Abbott published poetry in the experimental literary journal transition. Abbott first became involved with photography in 1923, when Man Ray hired her as a darkroom assistant at his portrait studio in Montparnasse. Later, she wrote: "I took to photography like a duck to water. I never wanted to do anything else." Ray was impressed by her darkroom work and allowed her to use his studio to take her own photographs. In 1921 her first major works was in an exhibition in the Parisian gallery Le Sacre du Printemps. After a short time studying photography in Berlin, she returned to Paris in 1927 and started a second studio, on the rue Servandoni. Abbott's subjects were people in the artistic and literary worlds, including French nationals (Jean Cocteau), expatriates (James Joyce), and others just passing through the city. According to Sylvia Beach, "To be 'done' by Man Ray or Berenice Abbott meant you rated as somebody". Abbott's work was exhibited with that of Man Ray, André Kertész, and others in Paris, in the "Salon de l'Escalier" (more formally, the Premier Salon Indépendant de la Photographie), and on the staircase of the Théâtre des Champs Élysées. Her portraiture was unusual within exhibitions of modernist photography held in 1928–1929 in Brussels and Germany. In 1925, Man Ray introduced her to Eugène Atget's photographs. She became interested in Atget's work, and managed to persuade him to sit for a portrait in 1927. He died shortly thereafter. She acquired the prints and negatives remaining in Eugène Atget's studio at his death in 1927. While the government acquired much of Atget's archive – Atget had sold 2,621 negatives in 1920, and his friend and executor André Calmettes sold 2,000 more immediately after his death — Abbott was able to buy the remainder in June 1928, and quickly started work on its promotion. An early tangible result was the 1930 book Atget, photographe de Paris'''', in which she is described as photo editor. Due to a lack of funding, Abbott sold a one half interest in the collection to Julien Levy for $1,000. Abbott's work on Atget's behalf would continue until her sale of the archive to the Museum of Modern Art in 1968. In addition to her book The World of Atget (1964), she provided the photographs for A Vision of Paris (1963), published a portfolio, Twenty Photographs, and wrote essays. Her sustained efforts helped Atget gain international recognition.
Нью-Йорк қаласынан тыс
1934 жылы Генри Расселл Хичкок Эбботты екі нысанды фотоға түсіруді тапсырды: соғысқа дейінгі архитектура және Х.Х. Ричардсонның архитектурасы. Екі он жылдан кейін Эбботт пен МакКаустленд Флоридадан Мэн штатына дейін АҚШ 1-ші тас жолымен саяхаттап, Эбботт кішкентай қалаларды және автомобильдерге байланысты жаңадан бой көтеріп келе жатқан архитектураны фотоға түсірді.
In 1934, Henry Russell Hitchcock asked Abbott to photograph two subjects: antebellum architecture and the architecture of H. H. Richardson. Two decades later, Abbott and McCausland traveled US 1 from Florida to Maine, where Abbott photographed small towns and growing automobile related architecture.
Фотоға түсіру әдісі
Эбботт түзу фотосурет қозғалысының бір бөлігі болды, ол фотосуреттердің тақырыбы мен даму процестерінде өңдемеудің маңыздылығын баса көрсетті. Ол сонымен қатар мансабының үлкен бөлігінде танымал болған пикториалисттердің жұмысын ұнатпады, бұл оның жұмысын осы фотографтар мектебінің қолдауысыз қалдырды. Эбботтың көптеген жұмыстары оның бақытсыз және жалғыз балалық шағымен байланысты болды. Осының арқасында ол өз армандарына жетуге күш пен нығайлылық танытты. Мансабының барысында Эбботтың фотосуреттері технология мен қоғамның дамуының өсуін көрсетеді. Оның туындылары Нью-Йорк пейзажын бейнеледі және мақтайды. Бұл оның камера сияқты заманауи өнертабыс 20 ғасырды құжаттауға лайық деген сенімінен туындады.
Abbott was part of the straight photography movement, which stressed the importance of photographs being unmanipulated in both subject matter and developing processes. She also disliked the work of pictorialists who had become popular during a substantial span of her career, leaving her work without support from this school of photographers. Most of Abbott's work was influenced by what she described as her unhappy and lonely childhood. This gave her the strength and determination to follow her dreams. Throughout her career, Abbott's photography was very much a reflection of the rise in development of technology and society. Her works documented and extolled the New York landscape. This was guided by her belief that a modern day invention such as the camera deserved to document the 20th century.
Ғылыми жұмыс
Фотографиядан басқа, Эбботт "Фотография үйі" деген компанияны құрды, ол 1947 жылдан 1959 жылға дейін фототехникалық жабдықтар мен құрылғыларды жасап, таныстырып, сатты. Эбботтың өнертабыстарының қатарында суреттерге ерекше әсер беретін бұрмалаушы ұлғайтқыш және көптеген студиялық фотографтар "автополь" деп атайтын телескопиялық жарық бағанасы бар, оған кез келген биіктікте шамдарды орнатуға болады. Нашар маркетинг салдарынан "Фотография үйі" тез қаржысын жоғалтты, және екі дизайнердің қазасынан кейін компания жабылды. Эбботтың тікелей фотосурет салу стилі ғылыми фотографияға маңызды үлес қосуына көмектесті. Ол бірде былай деді: "Біз ғылымның құраған әлемінде өмір сүреміз. Ғылым мен қарапайым адам арасында досша аудармашы болуы керек. Менің ойымша, фотография осы рөлді ең жақсы орындай алады, өйткені басқа ешбір өнер түрі осылай жасай алмайды". 1958 жылдан 1960 жылға дейін ол MIT-те орналасқан Физикалық ғылымдарды зерттеу комитетінің жобасымен әзірленген орта мектеп физика оқулығы үшін фотосуреттер сериясын жасады, мақсаты орта мектептегі физика оқытуын жақсарту болды. Оның жұмысына судағы толқын үлгілерінің және қозғалатын объектілердің стробоскопиялық суреттері кірді, мысалы, оқулықтың мұқабасында көрсетілген, азаятын доға бойынша секіріп тұрған доп. Ол жарық пен қозғалыс туралы зерттеулері арқылы қатты денелер мен сұйықтықтардың физикалық заңдары мен қасиеттерін түсінуге үлес қосты. 1958 және 1961 жылдар аралығында ол Educational Services Inc. үшін фотосуреттер сериясын жасады, олар кейін жарияланды. Бұл фотосуреттер кейіннен Смитсонов институтында "Физика бейнесі" атты көрмеде көрсетілді.
In addition to her photography, Abbott co founded a company, the "House of Photography," which developed, promoted and sold photographic equipment and devices from 1947 to 1959. Abbott's inventions included a distortion enlarging easel, which created unusual effects on images, and the telescopic lighting pole, known today by many studio photographers as an "autopole," to which lights can be attached at any level. Owing to poor marketing, the House of Photography quickly lost money, and with the deaths of two designers, the company closed. Abbott's style of straight photography helped her make important contributions to scientific photography. She once stated, "We live in a world made by science. There needs to be a friendly interpreter between science and the layman. I believe photography can be this spokesman, as no other form of expression can be." From 1958 to 1960, she produced a series of photographs for a high school physics textbook, developed by the Physical Science Study Committee project based at MIT to improve secondary school physics teaching. Her work included images of wave patterns in water and stroboscopic images of moving objects, such as Bouncing ball in diminishing arcs, which was featured on the cover of the textbook. She contributed to the understanding of physical laws and properties of solids and liquids though her studies of light and motion. Between 1958 and 1961, she made a series of photographs for Educational Services Inc., which were later published. They were subsequently presented by the Smithsonian Institution in an exhibition titled Image of Physics.
Жеке өмір
Беренис Эбботт: ХХ ғасырдың көрінісі атты фильмде оның 200 ақ-қара суреті көрсетілді. Бұл фильм оның "құрметті протофеминист" болғанын көрсетеді; ол феминистік теориядағы өз заманынан озып кеткен адам еді. Фильм аяқталуға дейін ол: "Әлем тәуелсіз әйелдерді ұнатпайды, неге екенін білмеймін, бірақ маған ол қызық емес" деген сұрақ қойған. Ол өзін лесбиянка ретінде жариялаған. Ол өнер сыншысы Элизабет Маккоулендпен 30 жыл бірге өмір сүрді. Оның толыққанды алғашқы өмірбаяны 2018 жылы Джулия Ван Хафтеннің (W. W. Norton) жазылуымен "Беренис Эбботт: Фотографиядағы өмірі" деген атпен жарық көрді; ол ПЕН Америка сыйлығына және өмірбаяны бойынша Лэмми сыйлығына ұсынылды, ал 10 сәуірде The Paris Review журналында оның бір бөлігі жарияланды.
The film Berenice Abbott: A View of the 20th Century, which showed 200 of her black and white photographs, suggests that she was a "proud proto feminist"; someone who was ahead of her time in feminist theory. Before the film was completed she questioned, "The world doesn't like independent women, why, I don't know, but I don't care." She identified publicly as a lesbian. She lived with her partner, art critic Elizabeth McCausland, for 30 years. The first comprehensive biography was published in 2018, Berenice Abbott: A Life in Photography by Julia Van Haaften (W. W. Norton); it was nominated for a PEN America award and a Lammy in biography, and excerpted in The Paris Review April 10, 2018.
Белгілі суреттер
Батареядағы эстакада астында, 1932 жыл. "Түнгі Нью-Йорк", 1932 жыл. Қала темпі I, 1938 жыл. Джеймс Джойс, 1928 жыл. Джей көшесі, №115, Нью-Йорк, шамамен 1936 жыл. "Автомат", 977 сегізінші авеню, Нью-Йорк, 1936 жыл. "Радио қатары", Кортленд көшесі, Манхэттен, шамамен 1936 жыл. Мари Лоренсен, Париж, шамамен 1925 жыл. "Триборо" шаштараз мектебі, Нью-Йорк, 1935 жыл. Жан Коктоның қолдары, 1927 жыл. "Fifth Avenue Coach Company", Нью-Йорк, 1932 жыл. Эдвард Хоппер студиясында, 1949 жыл. Бесінші авеню, №№ 4, 6, 8, 1936 жыл. "Флатайрон" ғимараты, Бродвей және Бесінші авеню, Нью-Йорк қаласы, 1938 жыл. "Таймс-сквер"дегі Фазер Даффи, 1937 жыл. Қару жасаушы және полиция бас штабы, 1937 жыл. "Құдай шіркеуі", 1936 жыл. Евгений Атге, 1927 жыл. Эдна Сент-Винсент Миллей, шамамен 1929 жыл. Уолл-стрит және қор биржасы, 1933 жыл. "Esso" бензин құю станциясы, ондық авеню, Нью-Йорк, 1935 жыл.
Under the El at the Battery, 1932. New York at Night, 1932. Tempo of the City I, 1938. James Joyce, 1928. Jay Street #115, New York, c.1936. Automat, 977 Eighth Avenue, New York, 1936. Radio Row, Cortland Street, Manhattan, c. 1936. Marie Laurencin, Paris, c.1925. Triboro Barber School, New York, 1935. The Hands of Jean Cocteau, 1927. Fifth Avenue Coach Company, New York, 1932. Edward Hopper in His Studio, 1949. Fifth Avenue, Nos. 4,6,8, 1936. Flatiron Building, Broadway and Fifth Avenue, New York City, 1938. Father Duffy, Times Square, 1937. Gunsmith and Police Department Headquarters, 1937. Church of God, 1936. Eugene Atget, 1927. Edna St. Vincent Millay, c.1929. Wall Street and Stock Exchange, 1933. Esso Gasoline Station, Tenth Avenue, New York, 1935.