Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
13 ғасырдағы Винчестер епископы Эймер де Валенс (1222 – 4 желтоқсан 1260) шамамен 1250 жылы Винчестер епископы қызметін атқарды.
13th century Bishop of Winchester
Aymer de Valence ( 1222 – 4 December 1260) was a Bishop of Winchester around 1250.
Өмір
Валенс Англия королі Генрих III-нің жартылай бауыры болды; оның анасы король Иоаннның екінші әйелі Ангулемдік Изабелла, әкесі Ла Марш графы Хью Лузиньян, оны Изабелла 1220 жылы үйлендірді. Ол сонымен қатар Пемброктың 2-ші графы Эймер де Валенстің інісі болды. Изабелланың балалары 1247 жылы сотта жақсы қызмет алу үмітімен Англияға келді. Аймер Лондон епархиясында пребенд алды. Тағайындама әбден орынсыз еді. Аймер сауатсыз, ағылшын тілін білмейтін және өмір салты бойынша толығымен дінсіз адам еді. Оның үстіне, халықтың барлық наразылығы шетелдік сүйіктілерге қарсы бағытталды; және ол осы жағымсыз құрметке лайық болған сияқты. Дегенмен, ол 1251 жылдың 14 қаңтарында Папа Иннокентий IV-тен сайлауын растады, сонымен қатар басқа шіркеулік кірістерін сақтауға рұхсат алды. 1258 жылы Оксфордтағы парламентте ол және оның бауырлары барондар дайындаған Оксфорд шарттарын қабылдаудан бас тартты. Ол Винчестерге дейін қуылды, Вулвези қамалында қоршауға алынды және, ақырында, патшалықты тастап, бас беруге мәжбүр болды. Ол ешқашан шіркеу қызметіне бекітілмеген; сондықтан 1259 жылы Винчестерлік шаптер жаңа сайлауға көшті. Алайда Аймер Папа Александр IV-тің қолдауын алды, және 1259 жылдың қаңтарында Александр IV Вэласкасты (Кіші францискан монахы) Англияға жіберіп, корольді және барондарды Аймерді Винчестер епископы лауазымына қайта орнатуға мәжбүр етті. Ол Англияға қайтып келе жатқанда Парижде қайтыс болды. Ол 1260 жылдың 16 мамырында ғана шіркеу қызметіне бекітілді, ал 1260 жылдың 4 желтоқсанында қайтыс болды. Ол Парижде жерленген.
Valence was a half brother of King Henry III of England; his mother was Isabella of Angoulême, the second wife of King John, his father was Hugh X of Lusignan, the count of La Marche, whom Isabelle married in 1220. He was also the uncle of Aymer de Valence, 2nd Earl of Pembroke. The children of Isabella's marriage came to England in 1247 in the hope of obtaining court preferment. Aymer received a prebend in the diocese of London. The appointment was in every way unsuitable. Aymer was illiterate, ignorant of the English language, and wholly secular in his mode of life. Upon his head was concentrated the whole of the popular indignation against the foreign favourites; and he seems to have deserved this unenviable distinction. However, he received confirmation of his election to the see from Pope Innocent IV on 14 January 1251, along with a dispensation to keep his other ecclesiastical income. At the Parliament of Oxford in 1258 he and his brothers repudiated the Provisions of Oxford prepared by the barons. He was pursued to Winchester, besieged in Wolvesey Castle, and finally compelled to surrender and leave the kingdom. He had never been consecrated; accordingly in 1259 the chapter of Winchester proceeded to a new election. Aymer, however, gained the support of Pope Alexander IV, and in January 1259, Alexander IV sent Velascus (a Friar Minor) to England to compel the King and the barons to reinstate Aymer to his bishopric at Winchester. He was on his way back to England when he was overtaken by a fatal illness at Paris, having only been consecrated on 16 May 1260 before his death on 4 December 1260. He is buried in Paris.