Кіріспе
Хроматизм – негізгі диатоникалық дыбыстар мен аккордтарды хроматикалық гамманың басқа дыбыстарымен ұштастыратын композициялық тәсіл. Тұңғыш рет түсіндіргенде, диатоникалық музыка әр октавада стандартты фортепиано пернелеріндегі он екі емес, тек жеті түрлі нота қолданады. Музыка осы жеті нотадан артық қолданғанда хроматикалық болады. Хроматизм – тональность немесе диатоникалық және модальдық (мажор және минор, немесе "ақ пернелер" гаммаларына) қарсы немесе қосымша ретінде қарастырылады. Хроматикалық элементтер – "диатоникалық гамма мүшелерін кеңейту немесе алмастыру" деп есептеледі.
Chromaticism is a compositional technique interspersing the primary diatonic pitches and chords with other pitches of the chromatic scale. In simple terms, within each octave, diatonic music uses only seven different notes, rather than the twelve available on a standard piano keyboard. Music is chromatic when it uses more than just these seven notes. Chromaticism is in contrast or addition to tonality or diatonicism and modality (the major and minor, or "white key", scales). Chromatic elements are considered, "elaborations of or substitutions for diatonic scale members".
Коннотациялар
Хроматизм көбінесе диссонанспен байланысты. 16 ғасырда қайталама мелодиялық жарты тон жылаумен байланыстырылды, мысалы: passus duriusculus, lament bass және pianto. Сьюзан МакКлэри (1991) опералық және сонаталық формадағы хроматизмді марксистік тұрғысынан "Бөгде", нәсілдік, жыныстық, әлеуметтік немесе басқа да айырмашылықтар арқылы, диатонизмнің "еркек" өзіне қарама-қарсы, модуляция арқылы, екінші дәрежелі тональдық аймаққа немесе басқа тәсілдермен түсінуге болатынын айтады. Мысалы, Кэтрин Клемент Вагнердің "Изольда" операсындағы хроматизмді "әйелге тән жағымсыз иіс" деп сипаттайды. Дегенмен, МакКлэри өзінің бұл тұжырымына қайшы келіп, операда әйелдердің қырсықтығын бейнелеу үшін қолданылған тәсілдердің авангардтық аспаптық музыкада тарихи тұрғыдан жоғары бағаланғанын айтады. "Тоғызыншы ғасыр симфониясында Саломестің хроматикалық ерлігі авангардтың шын мәніндегі маңызды туындыларын, клишеге толы қарапайым жұмыстардан ерекшелейді". (101 б.)