Мемлекеттік мүдделерді қорғау: Ақпаратты жасыру құқығы
Public-interest immunity
Мемлекеттік мүдделерді қорғау (PII) – сот процесінде құпия ақпаратты жасыруға рұқсат беретін заңдық қағида. Ақпарат ашу мемлекеттік қауіпсіздікке зиян келтіруі мүмкін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қоғамдық мүдделік иммунитет (PII), бұрын Корольдік артықшылығы деп аталатын, ағылшын ортақ құқығының қағидасы болып табылады. Оған сәйкес, ағылшын соттары бірге соттасқан тараптың біреуіне екінші тарапқа дәлелдерді ұсынудан бас тартуға рұқсат беретін сот шешімін шығара алады, егер мұндай дәлелдерді жариялау қоғамдық мүддеге зиян келтірсе. Бұл сот ісіне қатысушы барлық тараптың іс жүргізуге қатысты барлық дәлелдерді ашуға міндетті деген жалпы қағидадан туындайтын ерекшелік. PII шешімін қабылдағанда, сот әділеттілікті қамтамасыз етудегі қоғамдық мүддені (яғни, іс тараптарына қатысты материалдардың қолжетімді болуын талап етуді) және белгілі бір құжаттардың құпиялылығын сақтаудағы қоғамдық мүддені теңгеріп қарастыруға тиіс, себебі олардың жариялануы зиян келтіруі мүмкін. PII шешімдері қылмыстық құқықта ірі ұйымдасқан қылмыстық топтар мен есірткі сатушыларға қарсы қолданылған, онда жалдамалы полиция қызметкерлерінің жеке басының ашылу қаупі бар.
Public interest immunity (PII), previously known as Crown privilege, is a principle of English common law under which the English courts can grant a court order allowing one litigant to refrain from disclosing evidence to the other litigants where disclosure would be damaging to the public interest. This is an exception to the usual rule that all parties in litigation must disclose any evidence that is relevant to the proceedings. In making a PII order, the court has to balance the public interest in the administration of justice (which demands that relevant material is available to the parties to litigation) and the public interest in maintaining the confidentiality of certain documents whose disclosure would be damaging. PII orders have been used in criminal law against large organised criminal outfits and drug dealers where the identity of paid police informants could be at risk.
Бұйрықты іздеу
Жеке құпияны қолдану туралы бұйрықты әдетте британ үкіметі ресми құпияларды қорғау үшін іздейді, сондықтан оны ауызды бекіту бұйрығы ретінде қарастыруға болады. Егер министр жеке құпияны қолдану туралы сертификатқа қол қойса, онда сот жалпыға пайдалы ақпаратты жариялау немесе жасыру мақсаттылығын ескере отырып, соңғы шешімді қабылдайды. Әдетте, сот құжаттарды қараусыз жеке құпияны қолдану туралы талапты қабылдайды: тек күмән туған жағдайда ғана сот құжаттарды қарап, жеке құпияны қолдануға бола ма, жоқ па, шешеді. Бастапқыда үкімет министрі жеке құпия маңызды болған жағдайда оны қозғауға міндетті болды, ал сот министрдің жеке құпияны қолдану туралы сертификатын соңғы және шешуші деп қабылдады. Алайда, уақыт өте келе министрдің жеке құпия қолданылу мүмкіндігіне қарамастан ақпарат беруге және соттардың жеке құпияны қолдану туралы талапты қайта қарауға қабілеті артты. Conway v Rimmer [1968] ісінде Лордтар палатасы соттың жеке құпияны қолдау туралы соңғы шешімді қабылдау құқығын сақтап қалғанын, ал R v Chief Constable of West Midlands, ex parte Wiley [1995] ісінде Лордтар палатасы министрдің өз міндетін орындау үшін жалпыға пайдалы ақпарат қайда жатыр екенін өздігінен бағалай алатынын (яғни, жеке құпияны жариялау немесе қолдану) шешті. Іс жүзінде, бұл жеке құпияны қолдану туралы істердің азаюына әкелді деп есептеледі.
An order that PII applies would usually be sought by the British government to protect official secrets, and so can be perceived as a gagging order. Where a minister believes that PII applies, he signs a PII certificate, which then allows the court to make the final decision on whether the balance of public interest was in favour of disclosure or not. Generally, a court will allow a claim of PII without inspecting the documents: only where there is some doubt will the court inspect the documents to decide whether PII applies. Originally, a government minister was under a duty to advance a PII point where PII could be relevant, and the court took a certificate from a minister claiming PII as final and conclusive. However, over time, there has been an increase in both the ability of a minister to make a disclosure, notwithstanding the potential application of PII, and the ability of the courts to review a claim of PII. In Conway v Rimmer [1968], the House of Lords held that the courts retained the final decision on whether PII should be upheld, and, in R v Chief Constable of West Midlands, ex parte Wiley [1995], the House of Lords decided that a minister could discharge his duty by making his own judgment of where the public interest lies (that is, to disclose or to assert PII). In practice, this is thought to have led to a reduction in the number of cases when PII is asserted.
Тарих
Жеке сәйкес анықтамалы ақпарат (PII) бұрын Crown privilege деп аталатын, және 1947 жылғы Crown Proceedings Act-қа дейін Корольдің қудалаудан иммунитетінен туындаған осы қағидаға негізделген. Алайда, PII тек Корольдікке ғана шектелмейді (төменде айтылған NSPCC ісін қараңыз) және ерекше жағдайларды қоспағанда, одан бас тартуға болмайды. Матрица Черчилль "Иракқа қару" ісіне қатысқан адамдардың қудалануына байланысты бірнеше PII куәліктеріне қол қойылды, бұл мәселе кейіннен Скотт есебінде зерттелді.
PII was previously known as Crown privilege, and derived from the same principle as the sovereign immunity of the Crown from prosecution before the Crown Proceedings Act 1947. However, PII is not limited to the Crown (see the NSPCC case mentioned below), and cannot be waived save in exceptional circumstances. A number of PII certificates were signed in relation to the prosecutions of individuals involved in the Matrix Churchill "Arms to Iraq" case, a subject that was subsequently investigated in the Scott Report.
Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенция
Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның 6-бабы әділ сот процесіне құқықты қорғайды; осыдан туындайтын "көзделген" құқық – «тең мүмкіндіктер» принципі, яғни сот отырыстары жарысқа толы болуы керек және екі тараптың да бірдей дәлелдер мен куәгерлерге қол жеткізуі тиіс. Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық соты 6-бапты (әсіресе «көзделген» құқықтарды) абсолютті құқық деп санамайды және маңызды қоғамдық мүдделерді қорғау мақсатында қорғау құқығын шектеу шаралары «қатаң қажеттілік» болған жағдайда ғана заңды деп шешеді. Соңғы жылдары жеке іс құпиясы туралы сертификаттардың саны азайды. Мысалы, MI6 1995 жылғы Томлинсон ісінен бері жеке іс құпиясы туралы сертификат ала алмады, осылайша Уэльс принцессасының өліміне қатысты тергеу және олардың қызметкерлерінің азаптауларға қатысқандығы туралы айыптаулар бойынша сот бақылауына түсті.
Article 6 of the European Convention on Human Rights protects the right to a fair trial; an "implied" right stemming from this is that of "equality of arms" – the idea that hearings should be adversarial and both parties should have access to the same evidence and witnesses. The European Court of Human Rights has held that Article 6 (especially the "implied" rights) is not an absolute right and that measures restricting the rights of the defence so as to safeguard an important public interest are lawful if "strictly necessary". It is of note that fewer PII certificates have been issued in recent years. For example, MI6 have not succeeded in obtaining a PII certificate since the 1995 Tomlinson case, and have thus been subject to court scrutiny for investigations such as the inquest into the death of the Princess of Wales, and allegations that their officers partook in torture.