Итальяндық шахмат шебері Серафино Дюбуа (1817-1899) туралы мақала. Шахмат өнерін дамытушы, жазушы, 1850-жылдардағы күшті ойыншы. Тарихы мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық шахматшы
Italian chess player
Серафино Дубуа (10 қазан 1817 – 15 қаңтар 1899) – итальяндық шахмат шебері және шахмат жазушысы. Дубуа 1850-ші жылдары әлемдегі ең күшті ойыншылардың қатарында болды. Ол шахмат туралы жазған еңбектерімен және Италияда шахматты дамытумен танымал болды.
Serafino Dubois (10 October 1817 – 15 January 1899) was an Italian chess Master and chess writer. Dubois was certainly among the strongest players in the world during the 1850s. He was known for his writings on the game, and for his promotion of chess in Italy.
Шахматтық мансабы
Серафино Дюбуа Римде дүниеге келген. Оның мансабының бастапқы кезеңі Италияның шахмат ережелері Еуропаның қалған бөлігінен өзгеше болған кезге сәйкес келді, бірақ ол тек Италиядағы ең үздік ойыншы ретінде танылғанына қанағаттанбады; оған Еуропа аренасында өзін дәлелдеу қажет болды. XIX ғасырдың басы мен ортасында шахмат турнирлері сирек өткізілетін, ал көптеген мықты ойыншылардың мүмкіндігі тек бір-бірімен матчтар ойнаумен шектелді, әдетте бұл матчтарға өздері немесе олардың демеушілері айтарлық сома ақша салар еді. 1840-1860 жылдары Дюбуа Еуропаның жетекші ойыншыларына қарсы көптеген матчтарда өнер көрсетті, тіпті қарсыластарына пешка берген жағдайда да жеңіліске ұшырамайтын. 1846 жылы ол Римде күшті ағылшын шебері Мармадуке Уайвиллмен бірнеше партия ойнады, егер екі жақтан да ешқандай жеңілдік берілмесе, Дюбуа 55:26 есебімен жеңіске жетті, бірақ қарсыласына пешка мен жүру мүмкіндігін бергенде 39:30 есебімен жеңілді. 1855 жылы ол Парижге және әйгілі «Кафе де ла Режансқа» барды, бұл орын француз ойыншылары мен шетелден келген әуесқойлар үшін нағыз мекке болды. Ол кемінде төрт матч өткізіп, мықты француз ойыншысы Жюль Арно де Ривьерді 25:7 есебімен, Сегюинды 5:1 есебімен, Винсент Будзинскийді 13½:6½ есебімен жеңді, бірақ Лекривенге 4:1 есебімен жеңілді. 1856 жылы ол Ковскийді 11½:1½ есебімен жеңіп, де Ривьермен тағы бір матч ойнады, бірақ өкінішке орай, соңғы нәтижесі жоғалды. Екі жылдан кейін ол Римдегі «Кафе Антониниде» әйгілі орыс жазушысы Иван Тургеневпен ойнады және пешка беріп, алғашқы жүруді қарсыласына жіберген күйі 25 жүруде жеңіске жетті. Бұл партия 1880 жылы «La Nuova Rivista degli Scacchi» журналында жарияланды. Оның ең сәтті турнирлік өнері 1862 жылы Лондон турнирінде байқалды, онда ол 9 ұпаймен 5-орынды иеленді, кейіннен алғашқы ресми әлем чемпионы атанған Вильгельм Штайницті де басып өтті. Дюбуа 10 фунт стерлинг сыйлық ақша алды, бұл бүгінгі шарамен шамамен 700 фунтқа тең.
Serafino Dubois was born in Rome. His early career coincided with a time when the Italian rules of chess differed from those elsewhere in Europe, but he wasn't content with being recognized as the best player in Italy; he needed to prove himself on the European board as well. During the early to middle part of the nineteenth century, chess tournaments were few and far between, and many of the top players were limited to playing matches against each other, usually for a substantial purse, which was either staked by themselves or by their patrons. From the 1840s to the 1860s, Dubois took part in many matches against the top players of Europe, and it was rare for him to lose, even when he gave odds of pawn and move to his opponents. In 1846 he played a number of games in Rome against the strong English Master Marmaduke Wyvill, and it has been reported that Dubois won 55–26 when no odds were given by either side, but lost 39–30 when he gave odds of pawn and move to his opponent. In 1855 he visited Paris and the famous Café de la Régence, a mecca for the leading French players and enthusiasts from abroad. He played no fewer than four matches, beating the strong French player Jules Arnous de Rivière by 25–7, Seguin by 5–1, Wincenty Budzyński by 13½–6½, but he did lose 4–1 to Lecrivain. In 1856 he beat Kowsky 11½–1½, and played another match against de Rivière, but unfortunately the latter score has been lost. Two years later he played the celebrated Russian novelist Ivan Turgenev in the Cafe Antonini in Rome, and won a game in 25 moves giving odds of a pawn and ceding the first move. This game was later published in La Nuova Rivista degli Scacchi in 1880. His best tournament performance came in the London tournament of 1862, where he placed 5th with 9 points, ahead of Wilhelm Steinitz, who later went on to become the first official world chess champion. Dubois won £10 in prize money, now roughly equivalent to £700.
Штайницпен жекпе-жектен жеңіліп, тағы үш жекпе-жекте жеңіске жетті.
Турнир аяқталғаннан кейін Штайниц Дубуаға матчқа шақырды. Болашақ әлем чемпионы итальяндық қарсыласын 5½–3½ есебімен жеңді. Осы матчтан кейін 100 жылдан астам өткен соң, 19 ғасырдағы шахматқа үлкен қызығушылық танытқан Боби Фишер, болашақ әлем чемпионы, 1964 жылы Chess Life журналының ай сайынғы бағанасында (сәуір, шілде, тамыз, қараша және желтоқсан нөмірлерінде) оның барлық тоғыз партиясын тереңінен талдап жазды. Бірақ Дюбои сол жылы тағы бірнеше матчта жеңіске жетті. Ол Корнелиус Бонеттиді 11½–1½ есебімен жеңді. Валентин Гринге қарсы екі матчта жеңіске жетті: біріншісі 5–0, ал екіншісі 5½–½ есебімен.
After the tournament ended, Steinitz challenged Dubois to a match. The future World Champion beat his Italian opponent by 5½–3½. Just over 100 years after this match, world champion to be Bobby Fischer, who was very interested in 19th century chess, annotated in depth all nine games from it in his monthly column for Chess Life magazine in 1964 (April, July, August, November and December issues). But Dubois did win several other matches that same year. He defeated Cornelius Bonetti by 11½–1½. He won two matches against Valentine Green: the first by 5–0 and the second 5½–½.
Дюбуа және итальяндық шахмат
1863 жылғы сәуірде Дубуа Нидерландыға көшіп, шамамен екі жылдай тұрды. Дегенмен, ол суық климатқа бейімделе алмай, Римге қайтып келді, онда жазу және итальяндық шахмат ережелерін насихаттауға ден қойды. 1850-ші жылдардың соңынан 1870-ші жылдардың басына дейін Серафино Дубуа шахмат ережелерін біріктірудің жолдары туралы француз және орыс шеберлерімен үнемі хат алмасып тұрды. Әсіресе, ол итальяндық ережелерге сәйкес рұқсат етілген, бірақ Еуропаның басқа бөліктерінде рұқсат етілмеген еркін қамалға ынталы жақтас болды. Еркін қамал бойынша, патша мен мұнара бір-бірінен секіріп өткен соң, ешқайсысы қарсыластың фигурасына шабуыл жасамаса, екіншісінің бастапқы орнына дейінгі кез келген алаңға бара алатын болды. Итальяндық ережелерде тағы да маңызды айырмашылықтар бар еді: "en passant" әдісімен піяданы алуға тыйым салынды, ал піядаларды тек ойын барысында алынған фигураларға ғана ауыстыруға болатын. Соңғы ережеге қосымша нюанс енгізілді: егер піяда өз түсіндегі фигура алынбастан бұрын сегізінші қатарға жетсе, ол бір фигура алынғанша "тоқтап" тұруға міндетті еді, содан кейін ғана ауыстыру мүмкін болатын. Дубуа осы мәселелерді сол кездегі жазбаларында талқылады. 1847 жылы ол Италиядағы алғашқы шахмат бағанасының редакторы – Римдегі L'Album болды, ал 1859 жылы Аугусто Феррантемен бірге туған қаласында шығарылатын La Rivista degli Scacchi шахмат журналының редакциясын жүргізді. 1868 мен 1873 жылдар аралығында ол итальяндық және француздық нұсқалар арасындағы ережелердің айырмашылықтары туралы үш томдық еңбек жариялады, онда ол еркін қамал тәжірибасын қорғауға бар күшін салды. Алайда, 1880-ші жылдары Италия басқа елдермен бірге жүріп, стандартты еуропалық шахмат заңдарын қабылдады, бірақ жаңа ережелер бүкіл елде кеңінен қабылдануына ғасыр соңы жеткенше күте тұруға тура келді.
Dubois moved to the Netherlands in April 1863, and reputedly stayed for about two years. However, he couldn't get used to the cooler climate, and returned to Rome where he concentrated on his writing and his promotion of the Italian rules of the game. From the late 1850s to the early 1870s Serafino Dubois corresponded regularly with French and Russian masters about how to achieve unity in the rules of chess. In particular, he was an avid supporter of free castling, which was permitted under the Italian rules of the game but not elsewhere in Europe. Under free castling the King and Rook, after jumping over each other, could go to any square up to and including the other's starting point, provided neither piece attacked an enemy piece. There were other significant differences in the Italian rules, too: taking a pawn "en passant" was forbidden, and pawns could only be promoted into pieces captured during the game. There was an added twist to the latter rule – if a pawn reached the eighth rank before any piece of its colour had been captured, it had to wait there 'suspended' until a piece was captured, at which time the promotion was possible. Dubois discussed these issues in his writings of the time. In 1847 he became the editor of the first Italian chess column, L'Album in Rome, and by 1859 he was co editor with Augusto Ferrante of the chess journal La Rivista degli Scacchi, which was also based in his home city. Between 1868 and 1873, he published a three volume work on the differences in the rules between the Italian and French versions, in which he tried hard to defend the practice of free castling. However, by the 1880s Italy toed the line and adopted the normal European laws of chess, although it wasn't until the end of the century that the new rules were widely accepted throughout the country.