Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ғарышкер және ұшқыш (1946 жылы туған)
American astronaut and aviator (born 1946)
Ричард Ноэль "Дик" Ричардс (1946 жылғы 24 тамызда туған), (капитан, USN, отставкада), - зейнеткер американдық теңіз офицері және авиатор, сынақшы ұшқыш, химиялық инженер және бұрынғы NASA астронавты. Ол 1980-1990 жылдар аралығында төрт ғарыш шаттл миссиясына қатысқан.
Richard Noel "Dick" Richards (born August 24, 1946), (Capt, USN, Ret. ), is a retired American naval officer and aviator, test pilot, chemical engineer, and a former NASA astronaut. He flew aboard four Space Shuttle missions in the 1980s and 1990s.
Ерте өмір және білім
Ол 1946 жылы 24 тамызда Флорида штатының Ки-Уэст қаласында дүниеге келген, бірақ Хьюстонды өзінің туған қаласы деп санайды. Ол Техас штатының Амарилло қаласынан шыққан Лоис Холлабоға үйленген. 1964 жылы Сент-Луис, Миссуридегі Ривервью Гарденс орта мектебін бітірді. 1969 жылы Миссури университетінен химиялық инженерия мамандығы бойынша ғылым бакалавры дәрежесін, ал 1970 жылы Батыс Флорида университетінен авиациялық жүйелер мамандығы бойынша ғылым магистрі дәрежесін алды. Миссури университетінде оқып жүргенде Ламбда Чи Альфа студенттік қауымдастығының мүшесі болды.
He was born on August 24, 1946, in Key West, Florida, but considers Houston, Texas, to be his hometown. He is married to the former Lois Hollabaugh of Amarillo, Texas. He graduated from Riverview Gardens High School in St. Louis, Missouri, in 1964. He received a Bachelor of Science degree in chemical engineering from the University of Missouri in 1969, and a Master of Science degree in aeronautical systems from the University of West Florida in 1970. While at the University of Missouri, he became a member of the Lambda Chi Alpha fraternity.
Әскери қызмет
Ричардс 1969 жылы Миссури университетін бітіргеннен кейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде энсинг болып тағайындалды және келесі жылдың тамызында Әскери-теңіз авиаторы атанды. 1970 жылдан 1973 жылға дейін ол A-4 Skyhawk және F-4 Phantom ұшақтарында қолдау миссияларын орындады, Вирджиния штатының Норфолк әскери-әуе станциясындағы 33-ші тактикалық электрондық соғыс эскадрильясына (VAQ-33) бекітілді. Содан кейін ол 103-ші истребитель эскадрильясына (VF-103) баяндап, Солтүстік Атлантика және Жерорта теңізінде «Америка» және «Саратога» әуе кемелерінде F-4 ұшақтарымен ұшты. Ұшқыш-сынаушы курсына іріктеліп, 1976 жылы Мэриленд штатының Патуксент-Ривердегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Ұшқыш-сынаушы мектебіне баяндады. Ұшқыш-сынаушы мектебін бітіргеннен кейін Әскери-теңіз әуе сынақ орталығының Кемелік жүйелер бөлімінде және шабуылдық ұшақтарды сынау дирекциясының F/A-18A бағдарламалық кеңсесінде тағылымдамадан өтті. Келесі 3,5 жыл ішінде Ричардс F-4 және A-7 ұшақтарында автоматты кемеге қону жүйелерін әзірлеу жұмыстарының жобалық сынаушысы болып қызмет етті, сондай-ақ F-4S ұшағының прототипінің қону/ұшу/катапульттік қасиеттерін және катапульттік ең төменгі жылдамдығын сынады. F/A-18A Hornet ұшағының кемеге сәйкестігі жобасының офицері ретінде ол 1979 жылы USS America кемесінде F/A-18A-ның алғашқы теңіз сынақтары кезінде алғашқы кемелік катапульттарды жасап, ұшақты тоқтатты. 1980 жылдың мамырында 33-ші истребитель эскадрильясына (VF-33) қайта тағайындалды және осы қызметке жолға шыққанда астронавтқа іріктелуі туралы хабарланды.
Richards was commissioned as an Ensign in the United States Navy upon graduating from the University of Missouri in 1969 and was designated a Naval Aviator in August of the following year. From 1970 to 1973, he flew support missions in the A 4 Skyhawk and F 4 Phantom airplanes while assigned to Tactical Electronic Warfare Squadron 33 (VAQ 33) at Norfolk Naval Air Station, Virginia. He subsequently reported to Fighter Squadron 103 (VF 103), and deployed to the North Atlantic and Mediterranean aboard the aircraft carriers America and Saratoga, flying F 4 airplanes. Selected for test pilot training, he reported to the U. S. Naval Test Pilot School at NAS Patuxent River, Maryland, in 1976. A tour in the Naval Air Test Center's Carrier Systems Branch and F/A 18A Program Office of the Strike Aircraft Test Directorate followed Test Pilot School graduation. Over the next 3 1/2 years, Richards served as a project test pilot for automatic carrier landing systems development work in F 4 and A 7 aircraft and also conducted approach/landing/catapult flying qualities and catapult minimum end speed performance testing of a prototype "slatted" F 4S airplane. As carrier suitability project officer for the F/A 18A Hornet airplane, he made the first shipboard catapults and arrested landings during Initial Sea Trials of the F/A 18A on board USS America in 1979. He was reassigned to Fighter Squadron 33 (VF 33) in May 1980 and was en route to that assignment when notified of his selection as an astronaut candidate.
NASA мансабы
1980 жылы мамыр айында НАСА-ның астронавт кандидаты ретінде таңдалған Ричардс 1981 жылы тамызда астронавт атанды. Ол STS 51F миссиясында басқарушы (CAPCOM) қызметін атқарды, Challenger ғарыш кемесінің орталық қозғалтқышы істен шыққанда "Аборт ATO" бұйрығын берді. Ричардс төрт миссияға қатысты: STS 28 (8-13 тамыз 1989), STS 41 (6-10 қазан 1990), STS 50 (25 маусым - 9 шілде 1992) және STS 64 (9-20 қыркүйек 1994), ғарышта барлығы 33 күн, 21 сағат, 32 минут, 15 секунд өткізді. 1995 жылдың сәуірінде Ричардс Астронавттар кеңсесінен кетіп, Джонсон ғарыш орталығының Ғарыш шаттлдары бағдарламасы кеңсесіне бекітілді. Ол екінші Хаббл ғарыш телескопын күту миссиясының (STS 82) миссия директоры/басқарушысы және екінші байланысты спутниктік жүйе миссиясының (STS 75) миссия менеджері болып тағайындалды.
Selected as an astronaut candidate by NASA in May 1980, Richards became an astronaut in August 1981. He served as ascent CAPCOM for STS 51F, passing up the "Abort ATO" call when Challenger's centre engine went down. Richards flew on four missions: STS 28 (August 8–13, 1989), STS 41 (October 6–10, 1990), STS 50 (June 25 – July 9, 1992), and STS 64 (September 9–20, 1994) and logged a total of 33 days, 21 hours, 32 minutes, 15 seconds in space. In April 1995, Richards left the Astronaut Office, and was assigned to the Space Shuttle Program Office at the Johnson Space Center. He was designated as the Mission Director/Manager for the second Hubble Space Telescope Servicing Space Shuttle Mission (STS 82), and Mission Manager for the second Tethered Satellite System Space Shuttle mission (STS 75).
Ғарышқа ұшу тәжірибесі
Өзінің алғашқы ғарыш сапарында Ричардс 1989 жылғы 8 тамызда Флорида штатындағы Кеннеди ғарыш орталығынан ұшырылған «Колумбия» ғарыш шаттлының STS-28 экипажының ұшқышы болды. Миссия Қорғаныс министрлігінің жүктемелерін және бірқатар қосымша жүктемелерді алып жүрді. Жерді 80 рет айналғаннан кейін, бұл бес күндік миссия 1989 жылғы 13 тамызда Калифорния штатындағы Эдвардс әуе базасындағы 17-ші жолаққа құрғақ көл төсегіне қонумен аяқталды. Миссияның ұзақтығы 121 сағат 9 секундты құрады. Бір жылдан сәл кейін Ричардс STS-41 экипажының командирі болды. Бес адамнан тұратын экипаж 6 қазанда Флоридадағы Кеннеди ғарыш орталығынан «Дискавери» ғарыш шаттлымен ұшып, 1990 жылғы 10 қазанда Калифорниядағы Эдвардс әуе базасына қонды. Жердің 66 орбитасы барысында STS-41 экипажы «Улисс» ғарыш кемесін сәтті іске қосты, бұл планетааралық зерттеушіні Юпитер арқылы Күннің полярлық аймақтарын зерттеуге бағытталған төрт жылдық сапарына жіберді. 1992 жылғы маусымда Ричардс «Колумбия» ғарыш шаттлының STS-50 экипажына басшылық етті. STS-50 – АҚШ Микрогравитациялық зертханасының алғашқы рейсі және алғашқы ұзақ мерзімді орбиталық рейсі болды. Екі апта бойы STS-50 экипажы микрогравитация ортасында материалдарды өңдеу және сұйық физика саласындағы көптеген тәжірибелер жүргізді. Ол кезде бұл ғарыш шаттлының тарихындағы ең ұзақ рейсі еді. 1994 жылғы қыркүйекте Ричардс «Дискавери» ғарыш шаттлының STS-64 экипажына басшылық етті. Миссияның ерекшеліктері: қоршаған ортаны зерттеу үшін ғарышта негізделген лазерді алғаш рет пайдалану; Күннің желдері мен коронасын зерттеуге көмектесу үшін ғарыш кемесін орналастыру және қайтару; жартылай өткізгіштерді роботтар арқылы өңдеу; роботтық манипуляторды 100-ден астам шаттлдың реакциялық басқару жүйесінің қозғалтқыштарының жұмысы жанында маневрлеу; болашақ ғарыш станциясы/шаттл кездесу рейстерін қолдау үшін қалампаны анықтау құралына түсетін күштерді өлшеу; 10 жылдан кейін алғашқы байланбаған ғарышқа шығу. Миссия 10 күн, 22 сағат, 51 минутқа созылды.
On his first space flight, Richards was pilot on the crew of STS 28 aboard the Space Shuttle Columbia, which launched from Kennedy Space Center, Florida, on August 8, 1989. The mission carried Department of Defense payloads and a number of secondary payloads. After 80 orbits of the Earth, this five day mission concluded with a dry lakebed landing on Runway 17 at Edwards Air Force Base, California, on August 13, 1989. Mission duration was 121 hours 9 seconds. Slightly more than one year later, Richards commanded the crew of STS 41. The five man crew launched aboard the Space Shuttle Discovery on October 6 from the Kennedy Space Center, Florida, and landed at Edwards Air Force Base, California, on October 10, 1990. During 66 orbits of the Earth, the STS 41 crew successfully deployed the Ulysses spacecraft, starting this interplanetary probe on its four year journey, via Jupiter, to investigate the polar regions of the Sun. In June 1992, Richards commanded the crew of STS 50 aboard the Space Shuttle Columbia. STS 50 was the first flight of the United States Microgravity Laboratory and the first extended duration Orbiter flight. Over a two week period, the STS 50 flight crew conducted a wide variety of experiments relating to materials processing and fluid physics in a microgravity environment. At that time this was the longest Space Shuttle flight in history. In September 1994, Richards commanded the STS 64 crew aboard the Space Shuttle Discovery. Mission highlights included: the first use of a space based laser for environmental research; deployment and retrieval of a spacecraft in support of solar wind and corona studies; robotic processing of semiconductors; maneuvered the robotic arm in proximity to over 100 Shuttle reaction control system jet firings to measure forces imparted to a plume detection instrument in support of future Space Station/Shuttle rendezvous flights; first untethered spacewalk in 10 years to test a self rescue jetpack. Mission duration was 10 days, 22 hours, 51 minutes.
НАСА-дан кейінгі мансап
1998 жылдың тамызында Ричардс NASA-дан Боинг компаниясына өтті. 1998 мен 2007 жылдар аралығында ол Боинг компаниясының Ғарыш Шаттлының Ұстап тұру Инженерлік Қолдау шарты арқылы NASA-ға көмектесті. Боинг компаниясының АҚШ бойынша 1000-нан астам қызметкері Ғарыш Шаттының ұшу операцияларына қатысады. 2007 жылы Ричардс Боинг компаниясынан Ғарыш Шатты бағдарламасының бастығының орынбасары лауазымынан зейнетке шықты және қазірде Техас штатының Хьюстон қаласында тұрады.
In August 1998, Richards left NASA to join the Boeing Company. Between 1998 and 2007 he supported NASA via Boeing's Space Shuttle Sustaining Engineering Support Contract. Boeing has over 1,000 employees across the United States involved with Space Shuttle flight operations. In 2007, Richards retired from Boeing as the Deputy Program Manager for Space Shuttle, and now lives in Houston, Texas.