1960-шы жылдардағы британдық сатиралық комедиялық өнер көрсетілімі
Beyond the Fringe
«Beyond the Fringe» – 1960-жылдардағы британдық сатиралық комедиялық өнерлеу. Алан Беннетт, Питер Кук және басқалардың еңбектері, Эдинбург фестивалінде дебют жасады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1960 жылдардағы британдық комедиялық ревю / пьеса.
1960s British comedy revue/play
"Beyond the Fringe" – Алан Беннет, Питер Кук, Джонатан Миллер және Дадли Мур жазған және орындаған британдық комедиялық сахналық ревю. Ол 1960 жылы Эдинбург фестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, содан кейін Лондонның Вест-Энді мен Америкада, гастрольдік сапарларда және 1960 жылдардың басында Нью-Йорктің Бродвейінде ойнады. Көрермендер арасында зор табысқа ие болған бұл ревю, 1960 жылдардағы Ұлыбританиядағы сатиралық комедияның өркендеуіне, "сатиралық бумға" ықпал еткен маңызды туынды ретінде танылады.
Beyond the Fringe was a British comedy stage revue written and performed by Alan Bennett, Peter Cook, Jonathan Miller, and Dudley Moore. It debuted at the 1960 Edinburgh Festival and went on to play in London's West End and then in America, both on tour and on New York's Broadway in the early 1960s. Hugely successful, it is widely regarded as seminal to the "satire boom", the rise of satirical comedy in 1960s Britain.
Шоу
"Байонд фриндж" идеясы 1956 жылдан 1960 жылға дейін Эдинбург халықаралық фестивалінің директоры болған Роберт Понсонбиге қатысты. Ол фестивальдің кешкі ревю өткізуі керек деп ойлады, бұл "The Fringe-ді өз ойынында жеңіп алуға" бағытталған шара болды. 1960 жылға қарай фестиваль бекем орнығып, "өзіне қатысты орынды сықақпен күлдіруіне" мұқтаж болды. Понсонбидің ниеті – Кембридж Footlights және The Oxford Revue ұйымдарының Эдинбург Фринджінде бұрынғы жылдары қойған ревюлерінің ең жақсы бөліктерін біріктіру еді. Оның ассистенті Джон "Джонни" Бассетт, Оксфорд университетінде Бассеттпен бірге джаз тобында ойнаған Дадли Мурды ұсынды. Мур өз кезегінде бірнеше жыл бұрын Фринджте сәтті өнер көрсеткен Алан Беннетті таныстырды. Бассетт сондай-ақ 1957 жылы Footlights жұлдызы болған Джонатан Миллерді таңдады. Миллер Кукты ұсынды. Беннет пен Миллер сәйкесінше ғылым және медицина саласында мансап қуумен айналысты, ал Куктың агенті болды, ол Кеннет Уильямс үшін Вест-Энд ревюін жазған еді. Кук агенті оның апталық төлемақысын арттыру туралы келісімге келді, бірақ агенттік комиссиясы шегерілгеннен кейін Кук бастапқы қойылымдардан басқа актерлерге қарағанда аз табыс тапты. Скетчтердің көп бөлігі Кукке тиесілі болды және бұрынғы ревюлер үшін жазылған материалға негізделген. Жаңа материалдардың ішінде "Әлемнің аяқталуы", "TVPM" және "Ұлы пойыз тонауы" бар еді. Кук пен Мур кейінірек теледидар мен сахналық қойылымдарында кейбір эскиздерді жаңартып, ең танымал "One Leg Too Few" екі адамдық қойылымын көрсетті. Миллер 1960 жылдың наурыз айында баспасөзге шоудың "қалыпты жағдайға қарсы, өлім жазасына қарсы, нәсілдік кемсітушілікке қарсы және 1960 жылға қарсы" болатынын мәлімдеді. Бірақ бұл өте маңызды мәселелерді қамтиды, өткір, ащы және тікелей болады. Эдинбургтегі қойылым үлкен жетістікке ие болды. Вест-Эндтегі қойылымға дейін шоу Кембридж өнер театрында үлкен сәттілікке жетті, бірақ Брайтондағы қысқа мерзімді қойылым жылы қабылдамады. 1961 жылдың мамыр айының басында Лондондағы Fortune театрына көшіріліп, Дональд Альбери мен Уильям Дональдсонның жаңа қойылымымен, Элеонора Фазанның режиссерлігімен ашылған ревю нағыз сенсация тудырды. Бұған Кеннет Тинанның жағымды пікірі үлкен үлес қосты. 1962 жылы шоу түпнұсқа актерлік құрамымен Нью-Йорктегі Джон Голден театрына көшірілді. Президент Джон Ф. Кеннеди 1963 жылдың 10 ақпанында қойылымды тамашалады. Шоу 1964 жылға дейін Нью-Йоркте, көптеген түпнұсқа актерлермен жалғасты, ал Миллердің орнына Пакстон Уайтхед келді, ал Лондондық нұсқасы 1966 жылға дейін басқа актерлермен көрсетілді.
The idea for Beyond the Fringe came from Robert Ponsonby, who was the director of the Edinburgh International Festival from 1956 to 1960. He felt that the Festival should put on a late night revue "to beat The Fringe at its own game." By 1960, the Festival was so firmly established that "it required for its health some good humoured self mockery." Ponsonby's idea was to bring together the best parts of the revues staged by the Cambridge Footlights and The Oxford Revue at the Edinburgh Fringe in previous years. His assistant, John "Johnny" Bassett, recommended Dudley Moore, who had played with Bassett in a jazz band while at university in Oxford. Moore in turn recommended Alan Bennett, who had had a hit at the Fringe a few years earlier. Bassett also chose Jonathan Miller, who had been a Footlights star in 1957. Miller recommended Cook. Bennett and Miller were already pursuing careers in academia and medicine respectively, but Cook had an agent, having written a West End revue for Kenneth Williams. Cook's agent negotiated a higher weekly fee for him, but by the time the agent's fee was deducted Cook actually earned less than the others from the initial run. The majority of the sketches were by Cook and were largely based on material written for other revues. Among the entirely new material were "The End of the World", "TVPM" and "The Great Train Robbery". Cook and Moore revived some of the sketches on their later television and stage shows, most famously the two hander "One Leg Too Few". Miller told the press in March 1960 that the show would "be anti establishment, anti capital punishment, anti colour bar and anti 1960. But it will be all very serious stuff, sharp, bitter and to the point." The show's run in Edinburgh was immensely successful. Before beginning its run in the West End, the show had great success at the Cambridge Arts Theatre, but a brief run in Brighton garnered a lukewarm response. When the revue transferred to the Fortune Theatre in London, opening in early May 1961, in a revised production by Donald Albery and William Donaldson and directed by Eleanor Fazan, it became a true sensation. This was helped in large part by a favourable review by Kenneth Tynan. In 1962, the show transferred to the John Golden Theatre in New York, with its original cast. President John F. Kennedy attended a performance on 10 February 1963. The show continued in New York, with most of the original cast, until 1964, when Paxton Whitehead replaced Miller, while the London version continued with a different cast until 1966.
Дау
Ревю өз заманынан өзгеше деп есептелді, өйткені ол авторитетті тұлғаларды әшкерелеуге дайын тұрды және табиғаты сюрреалистік комедияға негізделгендігімен ерекшеленді. Билікті кемсіту бұрын "Гун Шоу" және, мүмкін, "Хенкоктың жарты сағаты" бағдарламаларында көтерілген, Сэр Уинстон Черчилль және Гарольд Макмиллан сияқты парламентарийлер ерекше назарда болды, бірақ BBC мұндай әрекеттерге қарсы болды. Кукқа сәйкес, Макмилланға оның өзінің өткір карикатурасы және ескіруге байланысты ұмытылу (консервативтік партияны дұрыс айта алмауымен көрсетілген) ұнаған жоқ. Алайда, "Beyond the Fringe" BBC-ге тиесілі болмағандықтан, квартет салыстырмалы түрде еркіндікке ие болды. Олардың міндетті сақтауы тиіс жалғыз ереже – заң бойынша, қойылымға дейін сценарийлерін лорд-чемберленнің бекітуіне жіберу болды, бұл талап 1968 жылы жойылды. Атап айтқанда, "Соғыстан кейінгі миф" атты скетчінде британдық соғыс күшін әжуалауы кейбір соғыс ардагерлері тарапынан сезімсіздік деп сынға алынды. Бродвейдегі қойылымды тамашалаған бір британиялық көрермен тұрып, ұнамайтын скетчке "жалғаншылар!" деп айғайлады, содан кейін отырып, шоудың қалған бөлігін тамашалады, ал Эдинбургтегі алғашқы қойылымда тағы біреуі тұрып, "осы жастар бұл туралы ештеңе білмейді!" деп мәлімдеп, залдан тез шығып кетті. Осы жағымсыз реакцияларға жауап ретінде "Beyond the Fringe" тобы соғысқа қатысқандардың еңбегін мазақ етпейтінін, керісінше, соғыстан кейін бұқаралық ақпарат құралдарында олардың бейнесін сынға алып отырғанын айтты.
The revue was widely considered to be ahead of its time, both in its unapologetic willingness to debunk figures of authority, and by virtue of its inherently surrealistic comedic vein. Humiliation of authority was something only previously delved into in The Goon Show and, arguably, Hancock's Half Hour, with such parliamentarians as Sir Winston Churchill and Harold Macmillan coming under special scrutiny—although the BBC were predisposed to frown upon it. Macmillan—according to Cook—was not particularly fond of the slurred caricature and charade of senile forgetfulness (marked by a failure to pronounce 'Conservative Party' coherently) handed down on him in Cook's impersonation. Since Beyond the Fringe was not owned by the BBC, however, the quartet enjoyed relative carte blanche. The only protocol they were obliged to adhere to was that, by law, their scripts had to be sent to the Lord Chamberlain for approval prior to performance, a requirement abolished in 1968. Most specifically, its lampooning of the British war effort in a sketch titled "The Aftermyth of War" was scorned by some war veterans for its supposed insensitivity. One British visitor to the Broadway performance was said to have stood up and shouted 'rotters!' at a sketch he found distasteful, before apparently sitting down again and enjoying the remainder of the show, while another, at the first performance in Edinburgh, allegedly stood up and declared that the 'young bounders don't know the first thing about it!' and promptly left the auditorium. In response to these negative audience reactions, the Beyond the Fringe team said that they were not ridiculing the efforts of those involved in the war, but were challenging the subsequent media portrayal of them.
Ықпал
Beyond the Fringe британдық теледидар бағдарламалары – «Апта болды», «1948 жылғы шоу» және «Монти Пайтонның ұшатын циркі» – үшін жол ашты. Бұл, дәстүрлі комедиялық ревюлер сияқты, күннің оқиғаларына және Шекспир арқылы өткенге назар аудап, минималды декорацияны пайдаланған сатиралық этюдтер мен музыкалық туындылар сериясы болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін өскен британдықтардың бірінші буынының көзқарастарын және көңілсіздіктерін бейнеледі, сонымен қатар Британ империясының құлауымен ұлттық мақсаттың жоғалуы сезімін жеткізді. Барлық актерлер материалға үлес қосса да, ең көп цитата келтірілетін шығармалар – Куктың туындылары, олардың көпшілігі бұрын оның Кембридж Footlights ревюлерінде пайда болған. Шоу Питер Куктың сол кездегі премьер-министр Харольд Макмилланды әйелдеуімен жаңа шектер ашты; бірде бұл Макмилланның өзі көрермен ретінде отырғанда орындалды, ал Кук Макмилланның көруге келгені үшін оны ұрысқан жарнама қосты. Шоу көптеген өнерпаздарға сатиралық және импровизациялық болуға батылдық берді, сондай-ақ патшалық отбасы мен сол кездегі үкіметтің беделін түсірмеу туралы қағиданы бұзды. Шекспирдің драмалық туындылары да олардың комедиясының нысаны болды. Шоуда Дадли Мурдың музыкасымен бірнеше музыкалық номерлер орындалды, ең танымал – полковник Боги маршының Мурдың оны аяқтауға жасаған қайта-қайта әрекеттеріне қарсы тұрған вариациясы. Шоу 1960 жылдардағы сатиралық жарылыстың белгісі болды. Ол болмаса, «Апта болды» немесе «Private Eye» – сол кезде пайда болған, Питер Куктың қаржылық қолдауымен ішінара сақталған және кейінгі американдық «Spy» журналының үлгісі болған сатиралық журнал да болмас еді. Кук пен Мур комедиялық дуэт құрып, танымал «Not Only But Also» телешоуында және 1967 жылғы «Bedazzled» фильмінде ойнады. Кук сонымен қатар осы кезеңде өзінің «The Establishment» клубын ашты. «Монти Пайтон» мүшелерінің көптегені «Beyond the Fringe» әнінен шабыттанғанын еске алады. BBC 2-нің алғашқы жылдары көрсетілген «Before the Fringe» ретроспективті шоуы осы қойылымнан атауын алды. Ол «Beyond the Fringe» пайда болғанға дейін театрлық ревюде танымал болған материалдардан тұрды.
Beyond the Fringe was a forerunner to British television programmes That Was the Week That Was, At Last the 1948 Show, and Monty Python's Flying Circus. As with the established comedy revue, it was a series of satirical sketches and musical pieces using a minimal set, looking at events of the day and, with Shakespeare, the past. It effectively represented the views and disappointments of the first generation of British people to grow up after World War II, and gave voice to a sense of the loss of national purpose with the end of the British Empire. Although all of the cast contributed material, the most often quoted pieces were those by Cook, many of which had appeared before in his Cambridge Footlights revues. The show broke new ground with Peter Cook's impression of then Prime Minister Harold Macmillan; on one occasion, this was performed with Macmillan in the audience, and Cook added an ad lib ridiculing Macmillan for turning up to watch. The show is credited with giving many other performers the courage to be satirical and more improvisational in their manner, and broke the conventions of not lampooning the Royal Family or the government of the day. Shakespearean drama was another target of their comedy. There were also a number of musical items in the show, using Dudley Moore's music, most famously an arrangement of the Colonel Bogey March which resists Moore's repeated attempts to bring it to an end. The show prefigured the Satire Boom of the 1960s. Without it, there might not have been either That Was the Week That Was or Private Eye, the satirical magazine which originated at the same time, that partially survived due to financial support from Peter Cook, and that served as the model for the later American Spy magazine. Cook and Moore formed a comedy duo and appeared in the popular television show Not Only But Also, and the 1967 film Bedazzled. Cook also launched his club, The Establishment, around this time. Many of the members of Monty Python recall being inspired by Beyond the Fringe. The retrospective show Before the Fringe, broadcast during the early years of BBC 2, took its title from this production. It consisted of performances of material that was popular in theatrical revue before the advent of Beyond the Fringe.
Халықаралық жетістік
Шоудың табысы Ұлыбританиямен ғана шектелмеді. 1962 жылы Оңтүстік Африкада да қойылды. Содан кейін ол АҚШ-қа жетті. Бірінші Бродвей компаниясы 1962 жылғы 27 қазанда ашылды, ал 1963 жылы Ұлттық компания қойды. Кейіннен, 1964 жылғы 8 қазанда ашылған Ұлттық тур компаниясы Александр Х. Коэннің қолдауымен алты ай бойы бүкіл ел бойынша гастрольдік сапарға шықты, бұл гастроль "Beyond the Fringe '65" деген атпен өтті. Боб Сесса, Дональд Куллен, Джоэл Фабиани және Джеймс Валентайн актерлері осы қойылымға қатысты. Американдық көрермендерге бейімдеу үшін шоуға шағын өзгерістер енгізілді, мысалы, ашылу саны (Америка туралы әңгіме) "Шет елден үйге сағыну" деп қайта аталды. Шоу 2000 және 2001 жылдары Лос-Анджелесте Джозеф Даннның ReEstablishment театрымен сәл өзгертілген күйде қайта қойылды және сыншылар тарапынан жоғары бағаланды.
The show's success was not limited to the UK. In 1962, it also opened in South Africa. Next it arrived in the US. First the Broadway Company opened on 27 October 1962, then it was performed by the National Company in 1963. Subsequently, opening on 8 October 1964, the National Touring Company took it on a nationwide tour for six months as Beyond the Fringe '65 under the auspices of Alexander H. Cohen, with the cast consisting of Bob Cessna, Donald Cullen, Joel Fabiani, and James Valentine. Slight changes were made to adapt the show for American audiences, for instance the opening number (discussing America) was retitled "Home Thoughts from Abroad". The show was revived in slightly altered form in Los Angeles in 2000 and 2001 by Joseph Dunn's ReEstablishment Theater to critical acclaim.
Мұра
Beyond the Fringe тобының төрт түпкілікті мүшесі Крис Бартлетт пен Ник Авдтың "Пит пен Дад: Тағы да кел" пьесасында маңызды кейіпкерлер ретінде бейнеленген. Бұл комедиялық драма 2005 жылы Эдинбург фестивалі Фринжинде толығымен сатылып бітті, ал 2006 жылы Лондонның Вест-Эндінде, "The Venue" театрында, Кевин Бишоп Мур рөлінде, Том Гудман Хилл Кук рөлінде, Фергус Крейг Алан Беннет рөлінде және Колин Хоулт Джонатан Миллер рөлінде ойнаған нұсқасы қойылды. Кейін ол бүкіл ел бойынша гастрольдік сапарға шықты. Шоудың жасалуы, сахналануы және одан кейінгі оқиғалар 2004 жылы түсірілген "Not Only But Always" фильмінде көрсетілген. Рой Смайлздың Beyond The Fringe тобы туралы пьесасы 2008 жылы Radio 4 арнасында көрсетілді, онда Бенедикт Камбербэтч Дэдли Мур рөлінде ойнады. 2017 жылы Beyond the Fringe Netflix телесериалының "Корона" эпизодында қайта жаңғыртылды, онда премьер-министр Макмиллан қатысып, Питер Кук (Патрик Уорнер ойнаған) оны қорлады.
The four original members of Beyond the Fringe feature prominently as characters in the play Pete and Dud: Come Again, by Chris Bartlett and Nick Awde. Appropriately, that comedy drama had a sellout run at the 2005 Edinburgh Festival Fringe before transferring to London's West End at The Venue, in 2006, in a version starring Kevin Bishop as Moore, Tom Goodman Hill as Cook, Fergus Craig as Alan Bennett and Colin Hoult as Jonathan Miller. It subsequently embarked on a nationwide tour. The creation, performance and aftermath of the show is covered in the 2004 film Not Only But Always. Good Evening, Roy Smiles' play about the Beyond The Fringe team was broadcast on Radio 4 in 2008, with Benedict Cumberbatch as Dudley Moore. In 2017, Beyond the Fringe was recreated for an episode of the Netflix TV series The Crown in which Prime Minister Macmillan is in attendance and singled out for abuse by Peter Cook (performed by Patrick Warner.)